Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
PAŁAC IDEALNY
1873 HAUTERIVES DEPARTAMENT DROME
Joseph, proszę.
Do twojej kolekcji.
Weź, nazwisko adresata jest nieczytelne.
Wiem, że się boisz świata... ludzi.
Ale musisz tam iść.
No, chodź.
Dla Rosalie, dla twojego syna.
Zebraliśmy się tu dziś, by pożegnać Rosalie Cheval, z domu Revol,
małżonkę Josepha Ferdinanda Chevala, pracownika poczty,
i matkę Cyrille'a.
Victoire i ja jesteśmy za starzy, by wziąć do siebie wnuka.
Pojedzie do wujostwa w Lyonie.
Przecież roznosisz listy.
Kto ma się zajmować małym?
Sprawa zamknięta.
Cyrille, pożegnaj się z ojcem.
Szybko.
Pożegnaj się.
Do widzenia, tato.
Auguste... Możesz to wziąć?
Tak. Dlaczego przynosisz listy do mnie?
Cheval co dzień mija twój dom.
Przecież widziałeś: nie uronił ani jednej łzy po Rosalie.
To zwierzę.
Nie ma już łez.
- Ja się go boję. - Posłuchaj...
jest, jaki jest. To po prostu samotnik.
"Nadzwyczajne odkrycie...
w kambodżańskiej dżungli:
świątynie Angkoru...
Angkor.
Dzień dobry.
Którędy do Rufusa Combleta?
Ścieżką za moim domem. Na krzyżówce w prawo.
Jest pan tu nowy?
Nigdy pana nie widziałam.
Philomene Richaud.
Listonosz Cheval.
Wydłużyli mi trasę.
Chwileczkę.
Będzie kawałek pod górę.
Jeszcze?
O czym pan myśli, idąc?
Długo to trwa.
Dziękuję.
Pójdę już.
Do jutra, panie listonoszu.
Na krzyżówce w prawo!
Widziałeś wdowę Richaud?
- Tak. - Jaka jest?
Nie wiem. Samotna.
Marzę.
Słucham?
Pytała pani, co robię, idąc. Marzę.
- I nie nudzi się pan? - Nie.
Lubię chodzić.
Dziś wyobrażałem sobie, że w lesie buduję dom
z gałęzi, liści i kwiatów.
Byłby piękny.
Zna pani świątynie Majów?
Nie.
Zdjęcia są w magazynie.
Skaleczył się pan?
To drobiazg.
Wcale nie.
Podeszło ropą.
Pusto tu.
Trzeba czegoś więcej?
Przydałoby się zamieść.
Łóżko przy oknie...
Podoba mi się.
Mam bladoczerwoną tkaninę zasłonową. Będzie pasować.
Jak pięknie!
Gdzie się tego nauczyłeś?
Terminowałem u piekarza.
W Romans i w Valence.
Naciskam wnętrzem dłoni.
Nie palcami.
- Mogę spróbować? - Zabronione!
Tak jest lepiej.
Spróbuj.
Spróbuj, mówię.
Mam piękne bakłażany.
A tu - dynie.
- I nawet szałwię. - To dobrze, zrobicie zapasy na zimę.
- Ma być sroga. - Podobno.
- Co Joseph sądzi o ogródku? - Jeszcze nic nie powiedział.
Nigdy nie był gadatliwy.
Nie mówi dużo, fakt.
Za to gadają żmije z wioski!
Wiem, co plotą o moim Josephie.
Że jest tępy.
Ato nie tak. Ma piękną duszę.
Mój Joseph nie mówi, ale działa.
- Już? - Tak. Masz pojęcie?
- Przepraszam. - Nie.
Nie przepraszaj.
Mam swoje tkaniny, suknie do szycia.
Gratuluję ci.
- Joseph wie? - Jeszcze nie.
- Będzie szczęśliwy. - Tak myślę.
Co tu robisz?
Do widzenia.
Chodź, piesku.
Co cię trapi?
Philomene oczekuje dziecka.
- Winszuję. - Cicho!
Nie ma powodu.
Ciesz się!
- Dostaniesz nagrodę od poczty. - Nie o to chodzi.
Nie znam się na dzieciach.
Philomene będzie zła.
Skądże. Nie martw się.
To nie mężczyźni opiekują się dziećmi.
Wracaj do domu.
Będę robił przerwy. Dłuższe.
Przerwy.
Będę robił przerwy.
Cheval!
To dziewczynka.
Ugotować ci coś innego?
Rzepę, marchewkę?
Zawsze jesz to samo.
To dobre na serce.
Rozchorujesz się od tego.
Jesteś głodna? Tak.
Tak, uśmiechnij się.
Uśmiechnij się.
No, uśmiech.
Księżniczko.
Moja śliczna laleczko!
Przytul się. Przyjemnie?
Philomene!
Twoja suknia jest prawie gotowa. Chodź.
Przymierz, to ją wykończę.
Zaraz wrócę.
Co robicie?
Ona...
płakała.
Jest śliczna, prawda?
Po co przyniosłeś ten kamień? Omal cię nie zabił.
Uprzedzam, będzie szczypać.
Co on robi?
Nie wiem.
Mówi: "Zobaczysz", ale wciąż nie widzę.
Będzie...
Piękny.
Buduję go dla ciebie, Alice.
Wyobrażam go sobie co dzień. Od lat.
Gałęzie drzew i ptaki podpowiadają mi, co robić.
Wszyscy będą go oglądać.
To będzie twój pałac.
Pałac?
- I kiedy chcesz go budować? - Wieczorami i nocami.
Gdy rozniosę listy.
Kpina!
Nie jesteś murarzem. Wszystko runie!
Umiem zrobić chleb.
Mieszanie wapna z wodą nie będzie przecież trudniejsze.
Oszalałeś! Zabijesz nas.
Co będziemy jedli? Kamyki?
Skończ z tym, Joseph!
Nie.
Zbuduję pałac. Tak będzie, nie inaczej!
Poradzimy sobie.
Sprawa zamknięta.
Nie chcę, żeby ojciec mojej córki zamarzł.
Tato!
Cheval!
Tatusiu!
- Co to za zwierzę? - Słoń.
Nigdy nie widziałam tu słonia.
Przyprowadzisz mi jednego po pracy? Żebym zobaczyła.
Nie, to niemożliwe.
Widzisz, tutaj używa się koni
do uprawy roli. A tam...
w Azji są... słomę. Potężne.
Świetnie pracują. Dlatego zrobiłem tu słonia.
Jest wielki.
- Nie powinien tu być. Zniszczy mi pałac. - Skądże.
To łagodne zwierzęta.
Nie chcę tu słoni!
Mamo, jeśli zobaczysz słonia, przepędź go!
Bądź cierpliwa.
Tato!
Wio, koniku!
No, tato!
Tato, proszę!
Złap mnie. Raz, dwa, trzy!
Usiądź.
Tato!
Dzień dobry, ojcze.
Przenoszę się do Paryża.
Dostałem pracę u wielkiego krawca.
Dobra posada jest ważna.
Jak masz na imię?
Alice.
Miło mi cię poznać, siostrzyczko.
Będę cię odwiedzał.
Patrz, kto idzie.
Spacerujesz po wiosce?
Dzień dobry, Księżniczko!
- Jak tam w pałacu wariata? - Nie jest wariatem!
Pałac wariata, pałac wariata!
Sułtan był dobrym myśliwym.
Potrafił ustrzelić królika z dwustu metrów!
I to z dmuchawki!
A potem puszczał sokoła
po zdobycz.
Kiedyś.
Gdy nocą na pustyni patrzył w gwiazdy,
usłyszał...
- usłyszał... - Sułtankę!
Zawsze przychodzi sułtanka! Znam to na pamięć!
Nie jestem już dzieckiem. Denerwujesz mnie!
Przez ciebie wszyscy się ze mnie śmieją!
- Widzisz tamtą gwiazdę? - Tak.
Nazywa się Syriusz. Jasno świeci. To ty.
A widzisz te dwie tam?
Tak.
To Philomene...
i ja. Czuwamy nad tobą.
Syriusz świeci najjaśniej na niebie.
Aten chłopak, który wtedy przyszedł, mój brat...
Nie ma go?
Ależ jest, oczywiście.
Tylko trochę dalej. Widzisz? Tam.
Tak.
- Widzisz? - Tak.
Wiesz...
czasami...
- rodzina nie mieszka razem. - Wiem.
On mieszka w innym kraju.
W Paryżu.
- Tato... - Tak?
Chociaż w wiosce się ze mnie śmieją,
bardzo się cieszę
z pałacu, który dla mnie budujesz.
To najlepszy pałac na świecie.
Popatrz: igła pod pętelką.
Właśnie tak.
Joseph!
Tato!
Słyszysz mnie?
Tato, słyszysz?
Dwa centymetry od kręgosłupa!
To cud.
Na kaszel zalecam odpoczynek
i trochę tłuszczu do zupy, doda sił.
A przede wszystkim ciepło się ubieraj.
Świszcze ci tu.
Tego roku mamy wilgotną zimę, trzeba uważać.
No dobrze.
Dziękuję, Philomene.
Musi skończyć z tym szaleństwem.
Wyczerpuje się. Powiesz mu?
Nikogo nie słucha.
Posłuchajcie mnie. Macie siedzieć w cieple i nie ruszać się 2 domu!
Przepraszam.
Dzień dobry.
Ależ ta Cheval wyrosła!
- Panienko... - Tak?
Dzień dobry.
- Jest pani z wioski? - Tak, o co chodzi?
Zna pani listonosza Chevala?
Podobno buduje dziwny zamek.
Jestem dziennikarzem. Przysłali mnie z Romans.
Tak?
- Zaprowadzi mnie pani? - Dobrze. Tędy.
- Pracuje sam? - Tak.
Ile godzin dziennie?
Listy roznosi jakieś 10 godzin,
po powrocie pracuje kolejne 10.
- Długie dni. - Uważa, że idzie mu za wolno.
Zimą miesiąc leżał w łóżku. Po wypadku.
Kto to jest dziennikarz?
Piszę do gazety artykuł o listonoszu Chevalu.
- Zdumiewająca budowla. - Tak pan sądzi?
- Nigdy takiej nie widziałem. - Nawet w Romans?
Nawet w Valence.
Tutaj uważają go za wariata.
Niewykształceni ludzie, nie znają się.
Wiem.
- Pani wygląda na inną. - Oczywiście.
Moim ojcem jest Joseph Ferdinand Cheval.
Panno Cheval, to dla mnie zaszczyt.
- Czemu nie powiedziała pani wcześniej? - Wolę się nie afiszować.
Tato!
Nigdy nie byłam w Romans. Zabierzesz mnie tam?
Proszę!
Przyjechał dziennikarz. Chciał się z tobą zobaczyć.
Pokazałam mu ogród. Napisał o tobie artykuł.
- Wiedziałeś? - Nie.
- Nie przeczytasz? - Już o mnie pisano. Tak mi mówili.
Zabierzesz mnie do Romans?
Zgoda.
Cyrille?
Już idę.
Zebraliśmy się tu, wzruszeni, by podziękować listonoszowi Chevalowi
za 30 lat dobrej, lojalnej pracy.
Łącznie...
- Tu chyba jest błąd. - Nie.
- A jednak... - Wszystko się zgadza.
Łącznie pokonał 222 720 km
na drogach Hauterives i Tersanne,
robiąc 32 km dziennie.
- Pięć razy okrążył Ziemię. - Nie opuszczając departamentu.
Z dumą wręczam panu Medal Za Zasługi Dla Poczty.
Jak tam pańska budowla?
Chciałbym ją zobaczyć, także po to przyjechałem.
Jest pan bohaterem regionu.
- Ile lat już pan buduje? - 13.
13 lat?
I co to jest, jaskinia, owczarnia?
Nie, to jest...
No, powiedz!
Pałac.
- Pałac. - Pałac?
Skąd inspiracja?
Jak pan buduje? Jest pan listonoszem, nie murarzem.
Ze źródła życia czerpię pomysły.
Nadzwyczajne. Czy to prawda?
Drzewa, wiatr i ptaki dodają mi otuchy.
Tak?
To region silnych ludzi.
Jak się dziś czuje Alice?
Kaszle. Bardzo.
A Philomene?
Jest przy niej. Idę!
Zaczekaj!
Chodź.
Wam przydadzą się bardziej niż mnie.
Przed chwilą zasnęła.
Gorączka?
- Trzeba było przystawić pijawki. - Mówiłem: żadnych pijawek!
Nie było wyjścia.
Myślałam, że ją stracę.
Idę po drewno.
Zostań z Alice, potrzebuje twojej siły.
Wyzdrowiejesz, Alice.
Nie zostawiaj mnie samego.
Pewnego wieczoru, patrząc w gwiazdy,
usłyszał...
Tak. To była sułtanka.
Sułtanka, która tańczy...
całą noc...
i która...
uszczęśliwia ludzi,
sprawia, że wiatr staje się ciepły,
a słońce... jasno świeci.
Jak to nie? Kpisz sobie? Chcesz mnie zabić drugi raz?
Przykro mi, zarządzenie prefekta.
Gówno!
Alice spocznie tam, gdzie ja zdecyduję.
W moim pałacu!
Rozumiem twój ból, ale nie wyrazimy zgody.
Wyobrażasz sobie? Ekshumacja...
- Co? - Wykopanie ciała.
Zbiorę moją rodzinę
tam, gdzie zechcę.
Tam, gdzie zechcę.
Moje kondolencje, ojcze.
Oto twoje wnuczki.
Eugénie...
i maleńka... Alice.
Musimy już wracać.
Chcesz umrzeć, tak?
Bez obaw,
postępuj tak dalej, a kostucha szybko zabierze cię do Alice.
Tego chcesz, prawda?
Powiedz jej, że kocham ją coraz bardziej.
Że życie jest nie do zniesienia, a dom stał się pusty.
Powiedz jej to.
I powiedz, że cierpię, nie mogę oddychać.
Dobrze?
Ale powiedz też, że Cyrille nazwał po niej swoją córkę.
Widziałeś małą Alice?
Jest podobna do naszej w tym wieku.
Też patrzy z uporem.
Ma to po tobie.
Widziałeś?
Osunęła się ściana komory frontowej.
Alice lubiła się tam chować.
Idę po drewno.
Muszę skończyć.
Jesteś...
Imponujące!
Gdzie się pan nauczył tajników architektury?
Przepraszam, przedstawię się: Joseph Cadier.
Wróciłem z dalekich wojaży.
Gdzie pan był?
W Nowym Jorku, w Bostonie,
w Szwecji i Rosji... 25 lat poza krajem.
Słyszałem o panu.
A ja o panu. Przywiodła mnie tu ciekawość.
Wszyscy mówią o pańskiej pracy.
Jak się panu udaje utrzymać krzywizny na tej wysokości?
Na metalowych szkieletach.
Kto to panu podpowiedział?
Sam to wymyśliłem.
Będziemy mieszkać w domu dziadka.
W Hauterives przyda się dobry krawiec.
To prawda.
Myślisz, że się ucieszy?
Dreyfus jest nieistotny.
Anonimowy list - żałosne!
Ale to mruk, zamknięty w sobie, nielubiany.
Winny idealny.
Wiem coś o tym.
Cyrille zamieszka z rodziną w Hauterives.
Otworzy pracownię. To dobra nowina, prawda?
Skończyłem naukę. Pomyślałem, że cięto...
Dobry krawiec zawsze się przyda.
O, tak. Elegancja to także sztuka.
Być może.
Gratuluję ci.
Są z bazaltu.
Mają nawet 3 m wysokości.
Nazywają się "moai".
Wyspa Wielkanocna.
Mogłyby strzec wejścia od strony wschodniej. Nie?
Zastanowię się.
Idę. Przede mną jeszcze 28 km.
- Przede mną 3000. - Co mówisz?
Znów wybieram się w podróż.
Nie jestem sam.
Alice, spójrz.
Nie sam.
Popatrz!
Widzisz, jak dobrze mi idzie?
Zrobiłem trzy nowe sklepienia.
Wróżki Orientu zbratają się z wróżkami Zachodu.
Księżniczka Daoud podpowiedziała mi to we śnie.
Podoba ci się, Alice?
Alice...
Proszę, Cadier. Zadowolony?
TRZEBA UPORU, BY OSIĄGNĄĆ CEL.
Mogę pomóc?
Długo czekasz?
Trochę.
Podaj mi kielnię.
Małą.
Tę?
Obie.
Nazywa się "koci język".
Możesz mi pomagać, ale mnie nie denerwuj.
"Około 22.00, zaalarmowany krzykami Marguerite Steinheil,
szef gabinetu zobaczył prezydenta, Felixa Faure'a, bardzo męskiego,
zmęczonego, na kanapie, w prostej flanelowej kamizelce.
Jego kochanka, we łzach, pospiesznie się odziewała...
Kochanki bogaczy zawsze kończą we łzach.
Joseph!
Dzień dobry.
- Dzień dobry paniom. - Młodzieńcze...
Za bardzo się stroi.
Dzień dobry, ojcze.
Oto mój przyjaciel Louis Charvat.
Mój ojciec
i jego żona Philomene.
A to jest Garance.
Louis proponuje sfotografować pałac i zrobić karty pocztowe.
Karty pocztowe?
Proszę objaśnić.
Mogę wywołać 5 fotografii dziennie.
Z pomocą drukarza zrobimy ze sto kart pocztowych.
Sprzedając je po 5 centymów, szybko zarobimy 100 franków.
To spora suma.
Twój pałac mogliby zobaczyć na całym świecie.
Więc? Co ty na to?
Jest jeszcze cebula?
Jest zadowolony.
Brak tu życia.
Mojemu pałacowi brakuje życia?
Nie. Chodzi mi o to, że ktoś mógłby pozować.
Na schodach, tarasach.
Idź.
Nigdy.
Cyrille... ty idź.
Już.
Tak, znacznie lepiej!
Raz...
I dwa.
Nie denerwuj mnie, stary mruku. Idź, przecież chcesz.
I trzy.
Nie ruszajcie się.
Uwaga...
Doskonale!
Alice.
Gdzie jest Alice?
- Gdzie twoja córka? - Dziewczynki!
Twój pałac jest wspaniały.
Gdy spotkam księcia z bajki, tu wezmę ślub.
Dobrze, kochanie.
HISTORIA PAŁACU IDEALNEGO
Twój syn...
Nie zdążyłem mu powiedzieć...
A tak czekał.
- Niedługo skończysz budowę? - Niedługo.
Poczuję, że jestem u kresu.
Ale to jeszcze nie.
Ten pan stawia. Przyjechał z Nicei, żeby zobaczyć pałac.
Ile już masz lat?
44.
To dobrze.
Proszę o szklankę wody.
Chce mi się pić.
- Nicea. - Co z tego?
Nic.
Parę dni temu...
przyjechał pan z Mediolanu.
Otrzymałem też list
od Amerykanina.
- Miłego zwiedzania. - Dziękuję.
Wojna!
Niemcy najeżdżają Lotaryngię!
Myślisz, że niedługo umrę?
Tak.
Tak myślę.
Tak myślę.
Uszczęśliwiłeś mnie.
Nie jestem stworzony do tego świata.
Bez ciebie bym nie wytrzymał.
Znalazłaś mnie, dałaś mi pewność siebie,
dałaś mi Alice...
Podniosłaś mnie na duchu, gdy chciałem zdechnąć.
Ten pałac, Philomene,
jest też twój.
O czym pan myśli, idąc?
Do jutra, panie listonoszu!
Oto twoje wnuczki.
Eugénie i maleńka Alice.
Mamo, jeśli zobaczysz słonia, przepędź go.
Tato!
Powiedz, że kocham ją coraz bardziej.
Powiesz jej?
Bardzo się cieszę z pałacu, który dla mnie budujesz.
To najlepszy pałac na świecie.
Co on robi? Zwariował!
Buduje grobowiec dla córki.
Dziadku...
Moja wnuczko!
Przedstawiam ci Eugene'a.
To dla mnie zaszczyt.
Pobieramy się.
Przyjdziesz na wesele?
Twój książę z bajki.
Przyjdziesz?
O której godzinie?
33 LATA, 9000 DNI, 65 000 GODZIN - PAŁAC
8 LAT - GROBOWIEC ZAKOŃCZENIE PRAC - 22 WRZEŚNIA 1923 R.
Dzień dobry, Félicienne.
Skończyłeś.
Co teraz zrobisz?
Dołączę do nich.
Kwiatek dla pana.
Spójrz, co znalazłam w domu.
Należało do taty. Twojego syna.
Tatusiu! Chodź tańczyć.
Już idę.
J.F. CHEVAL ZMARŁ W 1924 R. W WIEKU 88. LAT.
NA BUDOWĘ "PAŁACU IDEALNEGO" POŚWIECIŁ 33 LATA,
CO PRZEŁOŻYŁO SIĘ NA 93 000 GODZIN PRACY.
9.11.1968 R. ANDRE MALRAUX, MINISTER KULTURY,
ZALICZYŁ PAŁAC DO ZABYTKÓW HISTORYCZNYCH,
MÓWIĄC: "FRANCJA MA SZCZĘŚCIE POSIADAĆ
JEDYNE NA ŚWIECIE DZIEŁO ARCHITEKTURY NAIWNEJ".
DLA ONDINE
Tekst: Karolina Bober
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.