All language subtitles for Past.Lives.2023.2160p.WEB-DL.DDP5.1.Atmos.DV.H.265-FLUX-Farsipersian[1]

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French Download
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew Download
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish Download
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

‫«زندگی‌های پیشین»

‫به نظرت چه نسبتی با هم دارن؟

‫هوم...

‫نظری ندارم.

‫آره، چون سوال سختیه.

‫به نظرم...

‫آقا سفیدپوسته و دختر آسیاییه ‫با هم رابطه دارن،

‫و آقا آسیاییه...

‫داداش دختره است.

‫یا دختر آسیاییه و آقا آسیاییه ‫با هم رابطه دارن،

‫و آقا سفیدپوسته دوست آمریکاییشونه.

‫حتی با آقا سفیدپوسته صحبت هم نمی‌کنن.

‫شاید گردشگر باشن،

‫و آقا سفیدپوسته راهنماشون باشه.

‫بعد ساعت چهار صبح ‫نشستن باهاش مشروب می‌خورن؟

‫آره، راست می‌گی. ‫منطقی نیست.

‫هوم، شاید صرفا همکار باشن.

‫هیچ نظری ندارم.

‫[بیست و چهار سال قبل]

‫«قوی‌تر از همیشه باشید ‫به امید ایرانی آزاد»

‫نایانگ.

‫چرا گریه می‌کنی؟

‫چون توی امتحان شاگرد دوم شدی؟

‫ازم ناراحتی که شاگرد اول شدم؟

‫آره.

‫ببین! من که همیشه ‫خودم شاگرد دوم می‌شدم،

‫ولی بابتش گریه نمی‌کردم.

‫اگه یه بار ازت جلو زده باشم ‫و تو بابتش گریه کنی،

‫می‌دونی چه حس بدی بهم می‌ده؟

‫ای خل و چل.

‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@

‫ارائه شده توسط سینما دریمینگ ‫@CineDreaming

‫نیاین تو!

‫از پشت در کارتون رو بگین.

‫تصمیمون رو گرفتیم.

‫اون‌وقت تصمیمتون چیه؟

‫اسم من میشل باشه، ‫شی‌یانگ هم مری باشه.

‫مگه شی‌یانگ نگفته بود ‫که می‌خواد میشل باشه؟

‫چرا اسم خواهرت رو برداشتی؟

‫از اسم انگلیسی دیگه‌ای خوشم نمیاد.

‫نایانگ، درست نیست ‫که اسم شی‌یانگ رو برداری.

‫آخه از همه‌شون بدم میاد.

‫بذار بیشتر روش فکر کنیم.

‫لئونور چطوره؟

‫مخففش «نورا» می‌شه.

‫نورا؟

‫نورا مون.

‫نایانگ.

‫هوم؟

‫از کی توی مدرسه خوشت میاد؟

‫می‌خوای چی بکشی؟

‫بین دو تا انتخاب موندم.

‫می‌خوام درخت بکشم.

‫- درخت؟ ‫- هوم.

‫خوب بلدم درخت بکشم.

‫درخت که شاخک نداره.

‫هه‌سونگ.

‫چرا؟

‫چون مردونه است.

‫مردونه است؟

‫هوم، آره. شاید باهاش عروسی هم کردم.

‫جدی؟

‫اون هم می‌خواد باهات عروسی کنه؟

‫ازم که خوشش میاد، ‫اگه بهش بگم قبول می‌کنه.

‫می‌خوای باهاش قرار بذاری؟

‫چقدر با هم جور شدن.

‫هه‌سونگ خیلی از نایانگ می‌گه.

‫نایانگ بهم گفته هه‌سونگ ازش خوشش میاد.

‫قراره چند وقت دیگه مهاجرت کنیم.

‫می‌خواستم دم رفتن، ‫خاطرات خوشی از اینجا داشته باشه.

‫قراره مهاجرت کنین؟

‫آره.

‫حالا چرا مهاجرت کنین؟

‫بابای نایانگ که کارگردان سینماست،

‫شما هم هنرمندین.

‫چرا می‌خواین قید زندگیتون رو بزنین؟

‫اگه آدم از چیزی بگذره، ‫در ازاش چیزی نصیبش هم می‌شه.

‫هیچ‌کدومشون که فرقی ندارن.

‫- پوست سیاه و سفید... ‫- این چیه؟

‫این رنگ «آبی» می‌شه.

‫این هم «زرد» می‌شه.

‫واقعا قراره برین؟

‫آره.

‫دیگه برنمی‌گردی؟

‫نه.

‫چرا می‌خوای بری؟

‫چون دلم می‌خواد.

‫چرا می‌خواین مهاجرت کنین؟

‫چون به کره‌ای‌ها برای نویسندگی ‫جایزه نوبل نمی‌دن.

‫خداحافظ!

‫مواظب خودت باش نایانگ!

‫خداحافظ.

‫راستی.

‫چیه؟

‫خواستم خداحافظی کنم.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫اسم من نوراست، ‫اسم شما چیه؟

‫اسم من میشله.

‫حالت چطوره میشل؟

‫من خوبم، تو چطوری؟

‫من خوبم، تو چطوری؟

‫من خوبم، تو چطوری؟

‫من خوبم، تو چطوری؟

‫من خوبم، تو چطوری؟

‫من خوبم، تو چطوری؟

‫من خوبم، تو چطوری؟

‫من خوبم، تو چطوری؟ ‫من خوبم، تو چطوری؟

‫من...

‫فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو...

‫فرودگاه بین‌المللی...

‫نایانگ، شی‌یانگ!

‫بیاین بریم.

‫عجله کنین!

‫این از کره است.

‫این هم گذرنامه‌هامون.

‫وای!

‫[دوازده سال بعد]

‫البته با خیلی از بخش‌هاش ارتباط گرفتم.

‫ولی جمله‌ای که خیلی درگیرم کرد این بود:

‫«سفری دور و دراز...»

‫«از پوسیدن.»

‫من هم دوستش داشتم.

‫از مکث‌های طولانی بین جملات خوشمون اومد.

‫- وای، دونگ‌یو... ‫- [مامان]

‫- الان وکیل شده. ‫- [مامان]

‫- واقعا بچه ماهی بود. ‫- [مامان]

‫یه بار سر کلاس جیش کرده بودم، ‫کمکم کرد کسی نفهمه.

‫تو که کارت جیش کردن بود.

‫الان شاشوکی شدم ‫که توی نیویورک زندگی می‌کنه.

‫آره.

‫شاشوک خانم حسابی موفق شده.

‫دیگه دنبال کی بگردیم؟

‫- اسم پسره چی بود؟ ‫- هوم؟

‫همون پسره که کلی ‫دلباخته‌اش شده بودم.

‫باهاش قرار هم رفته بودم.

‫هوم...

‫- عه... جونگ هه‌سونگ بود. ‫- هه‌سونگ؟

‫وای! مامان، باورم نمی‌شه.

‫توی صفحه فیس‌بوک فیلم بابا ‫دنبال من می‌گرده.

‫چی داری می‌گی؟

‫چند ماه پیش نوشته بود.

‫«دنبال نایانگ می‌گردم،»

‫«بچگی با هم دوست بودیم.»

‫«می‌خواستم باهاش ارتباط بگیرم.»

‫وای. جدی؟

‫بذار بهت زنگ بزنم.

‫باشه.

‫[فیلم «شماره یازده».]

‫[هه‌سونگ جونگ]

‫[متن پیغام درخواست دوستی ‫به جونگ هه‌سونگ]

‫اِم...

‫ای بابا.

‫[متن پیغام درخواست دوستی ‫به جونگ هه‌سونگ]

‫هه‌سونگ! نایانگم.

‫من رو یادته؟

‫ببین...

‫اصلا همون بهتر.

‫همون بهتر!

‫به نظرم خوب شد که جدا شدین،

‫زندگیت رو دوباره شروع کن.

‫قحطی زن که نیومده.

‫غمت نباشه!

‫ای بابا، واقعا خرم...

‫چرا انقدر دلم واسه زنیکه تنگ شده؟

‫معلومه که دلت تنگ می‌شه اسکل!

‫اگه بعد دو سال رابطه،

‫دلت برای طرف تنگ نشه،

‫می‌شه اسمت رو آدم گذاشت؟

‫ببین، اشکال نداره. ‫یه دل سیر گریه کن.

‫ببین.

‫اصلا بهتر...

‫بهتر شد!

‫دختره لیاقتت رو نداشت. ‫همون بهتر جدا شدین.

‫آهای!

‫نکنه دوست‌دختر داری و به ما نگفتی؟

‫چی می‌گی واسه خودت؟

‫کی ساعت سه صبح بهت پیام داده؟

‫خودم هم نمی‌دونم.

‫[نورا مون]

‫ها؟

‫[نورا مون]

‫هه‌سونگ، بیدار شو دیگه!

‫دستت درد نکنه.

‫دیشب زیاد مشروب خوردی؟

‫هوم.

‫تقریبا.

‫حالا چرا انقدر کیفت کوکه؟

‫[درخواست دوستی از هه‌سونگ جونگ]

‫[در حال تماس]

‫وای.

‫واقعا خودتی.

‫شناختمت.

‫من هم همین‌طور.

‫حتی نمی‌دونستم من رو یادته یا نه.

‫واسه شوخی اسمت رو نوشتم،

‫دیدم دنبالم می‌گشتی.

‫من که به شوخی دنبالت نمی‌گشتم.

‫خیلی سعی کردم پیدات کنم.

‫اسمت رو عوض کردی؟

‫آره. الان اسمم «نورا»ست.

‫پس بگو چرا پیدات نمی‌کردم.

‫می‌شه همون نایانگ صدات کنم؟

‫معلومه.

‫ولی خیلی وقته که حتی مامانم ‫دیگه نایانگ صدام نمی‌کنه.

‫آها...

‫ظاهرا نیویورک مستقر شدی.

‫آره، اینجا...

‫نویسنده‌ام.

‫نمایش‌نامه‌نویسم.

‫هوم.

‫پس همکار بابات شدی.

‫آره.

‫چه باحال.

‫عه...

‫الو؟

‫الو؟

‫صدام رو می‌شنوی؟ پشت خطم.

‫اوهوم.

‫خونه‌ای؟

‫آره. باید کلاس هم برم.

‫مامانم می‌گه مدرسه‌ات خیلی خوبه.

‫بدک نیست.

‫گمونم نمراتت خیلی خوبه.

‫معمولیه دیگه.

‫اون زمان سر نمرات خیلی رقابت داشتیم.

‫یه بار چون نمره‌ات بیشتر نشد ‫داشتی گریه می‌کردی.

‫حالا یه بار بود دیگه!

‫هنوز هم زود گریه‌ات می‌گیره؟

‫نه.

‫جدی؟

‫اون زمان که اشکت دم مشکت بود.

‫تقریبا هر روز گریه می‌کردی.

‫هر موقع گریه‌ام می‌گرفت کنارم می‌موندی.

‫هوم.

‫پس چرا الان گریه‌ات نمی‌گیره؟

‫توی نیویورک نمی‌شه گریه کرد؟

‫هوم...

‫اوایل که مهاجرت کردم،

‫زیاد گریه می‌کردم،

‫ولی بعد متوجه شدم ‫که برای کسی مهم نیست.

‫می‌فهمم.

‫رشته‌ات چیه؟

‫عه... مهندسی.

‫هیچ سررشته‌ای ندارم.

‫حس خوبی داره.

‫چی؟

‫همین که...

‫باهات صحبت می‌کنم.

‫جدی؟

‫من واقعا هم‌صحبت خوبی‌ام.

‫عه، این‌جوریه؟

‫اوهوم.

‫هوم.

‫باید به کلاسم برسم.

‫من هم باید شام بخورم.

‫مگه هنوز وقت شام نشده؟

‫هنوز نه.

‫هوم، الان اونجا ساعت چنده؟

‫هوم... نیمه‌شبه.

‫بعد هنوز شام نخوردی؟!

‫نه.

‫پس برو بخور دیگه.

‫می‌خورم.

‫چیه؟

‫راستش برام منطقی نیست،

‫نمی‌دونم درسته چنین حرفی بزنم یا نه.

‫مگه چی می‌خوای بگی؟

‫دلم برات تنگ شده بود.

‫من هم همین‌طور.

‫- هوم. ‫- واقعا منطقی نیست.

‫اِم، دیگه واقعا باید برم.

‫الانه که کلاسم شروع بشه.

‫باشه. خدانگهدارت باشه.

‫بعدا حرف می‌زنیم.

‫حتما حرف می‌زنیم.

‫- بهت ایمیل می‌زنم. ‫- هوم.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫[هه‌سونگ جونگ]

‫[متن ایمیل]

‫سلام.

‫سلام.

‫اونجا ساعت هفت صبحه؟

‫مگه نگفتی همیشه بعد ده بیدار می‌شی؟

‫خودت گفتی این ساعت در دسترسی.

‫مگه امروز کلاس نداری؟

‫چرا.

‫زود از خونه رفتم.

‫تمرین امروز چطور بود؟

‫کره‌ایت نم کشیده‌ها.

‫ببین!

‫من فقط با تو و مامانم کره‌ای حرف می‌زنم.

‫گفته بودی کره‌ای‌ها جایزه نوبل نمی‌برن.

‫هنوز آرزوت همونه؟

‫هوم...

‫امروزه،

‫بیشتر دلم جایزه پولیتزر می‌خواد.

‫همون بچه‌ای هستی ‫که دوازده سالگیت بودی.

‫یعنی حریصم؟

‫می‌خوای همه‌کاری بکنی، ‫همه‌چی رو داشته باشی.

‫لابد زود هم کفری می‌شم؟

‫دقیقا.

‫نه، نه، شوخی کردم.

‫یه ماه کامل قراره اونجا ‫نمایشنامه‌ات رو بنویسی؟

‫آره.

‫اقامتگاه موقتی هنرمندانه.

‫دیده می‌شه؟

‫چه خفن.

‫مونتاک کجا می‌شه؟

‫هوم... تقریبا چهار ساعت،

‫به سمت شرق نیویورک می‌شه.

‫«درخشش ابدی ذهنی بی‌آلایش»،

‫فیلمش رو دیدی؟

‫مگه چیکار کردم؟

‫من که عاشقتم.

‫حاضرم هر کاری بکنم که خوشبخت بشی.

‫فقط بهم بگو لازمه چیکار کنم.

‫گذرت به نیویورک نمیفته؟

‫آخه چرا باید بیفته؟

‫مثلا چرا چین می‌ری؟

‫واسه ماندارین یاد گرفتن می‌رم.

‫پس نیویورک هم بیا،

‫که انگلیسی یاد بگیری.

‫من از بچگی می‌خواستم ‫ماندارین یاد بگیرم.

‫خیلی به کارم میاد.

‫بلدی‌ها.

‫همین یه کلمه رو بلدم.

‫الو؟

‫الو؟

‫هه‌سونگ؟

‫نایانگ؟

‫صدام رو داری؟

‫هه‌سونگ؟

‫صدام رو داری؟

‫رسیدیم.

‫از این بالا سئول رو می‌بینی؟

‫خیلی قشنگه.

‫کاش الان اونجا بودم.

‫با همدیگه اینجا میایم.

‫دلم برات تنگ شده.

‫الو؟

‫[در حال تماس با هه‌سونگ جونگ]

‫خودت گذرت به سئول نمیفته؟

‫چرا باید بیفته؟

‫تکالیف رو نوشتی؟

‫هنوز ننوشتم.

‫واسه پایان ترم لازم می‌شه.

‫ترم قبل مشروط شدم.

‫- هوم. ‫- به شاگرد اول پیام دادن.

‫از روی مال تو می‌نویسم.

‫دفعه بعد ردیفش می‌کنیم.

‫- من برم. ‫- ها؟

‫خداحافظ.

‫آخر هفته برنامه‌ات چیه؟

‫قراره یه دل سیر بازی کنم.

‫سلام.

‫سلام.

‫هنوز نخوابیدی؟

‫نه.

‫حالت خوبه؟

‫معلومه.

‫چی می‌خواستی بهم بگی؟

‫به نظرت کی می‌تونی نیویورک بیای؟

‫حداقل یه سال و نیم دیگه،

‫چون باید برنامه زبانم رو بگیرم و...

‫نمی‌خواد دلیل بیاری.

‫حداقل یک سال طول می‌کشه ‫تا بتونم به سئول بیام.

‫می‌خوام مدتی با هم حرف نزنیم.

‫چرا؟

‫من واسه رسیدن به نیویورک ‫دو بار مهاجرت کردم.

‫می‌خوام اینجا به خواسته‌هام برسم.

‫می‌خوام خودم رو وقف اهدافم کنم،

‫ولی الان به جاش نشستم ‫و منتظر فرصتی‌ام که به سئول برم.

‫پس می‌خوای دیگه صحبت نکنیم؟

‫موقتیه.

‫من دوازده سال گشتم تا دوستم رو پیدا کنم.

‫چشم روی هم بذاری تموم شده.

‫صرفا قراره مدت کمی صحبت نکنیم.

‫به نظرم کار درستیه.

‫این دیگه چه حال و روزیه که دارم؟

‫معذرت می‌خوام.

‫واسه چی معذرت می‌خوای؟

‫مگه دوست‌دختر و دوست‌پسریم؟

‫باشه.

‫خداحافظ.

‫بعدا حرف می‌زنیم.

‫باشه.

‫حرف می‌زنیم.

‫[هه‌سونگ جونگ]

‫[نورا مون، ۲۰۱۲]

‫- خوبی؟ ‫- خیلی پیاده رفتیم.

‫پام یه خرده درد می‌کنه، ‫ولی چیزیم نیست.

‫- این پات درد می‌کنه؟ ‫- خوبم.

‫- سنگ، کاغذ، قیچی بازی کنیم. ‫- نمی‌خواد.

‫هه‌سونگ، دیر کردی.

‫به خاطر جنابعالی جمع شدیم‌ها.

‫وسایلت رو جمع کردی؟

‫تقریبا جمع شده.

‫پروازت چه روزیه؟

‫یکشنبه همین هفته.

‫قراره کل تابستون اونجا باشی؟

‫امشب تا خرخره مشروب می‌خوریم.

‫این دیگه چشه؟

‫باید هم بخوریم!

‫اگه هه‌سونگ می‌گه بخوریم، ‫پس باید بخوریم!

‫یه سوجو دیگه میارین؟

‫[نورا]

‫سلام.

‫سلام! نورا هستم.

‫من آرتورم. خوش‌وقتم.

‫کی اومدین؟

‫صبح رسیدم.

‫- بدترین اتاق بهت رسید. ‫- جدی؟

‫می‌دونم.

‫توی کره‌ای کلمه‌ای داریم.

‫می‌گیم «این‌یان».

‫به معنی «مشیت»،

‫یا «سرنوشت»ئه.

‫ولی به طور دقیق،

‫درمورد رابطه بین آدم‌هاست.

‫به نظرم ریشه‌اش از...

‫بودیسم باشه.

‫همچنین از...

‫تناسخ.

‫«این‌یان» وقتیه،

‫که مثلا دو غریبه به صورت تصادفی ‫توی خیابون از کنار هم رد می‌شن،

‫و لباس‌هاشون موقع برخورد ‫مثل فرچه روی هم کشیده می‌شن.

‫یعنی...

‫توی زندگی قبلی که این دو نفر داشتن،

‫رابطه‌ای بینشون بوده.

‫می‌گن اگه دو نفر ازدواج کنن،

‫علتش اینه که هشت هزار لایه از این‌یان،

‫بینشون وجود داره.

‫یعنی هشت هزار سرگذشت ‫منجر به اون عشق شده.

‫خودت باور می‌کنی؟

‫چی رو باور می‌کنم؟

‫اینکه...

‫من و تو همدیگه رو توی ‫زندگی قبلیمون می‌شناختیم.

‫صرفا چون جفتمون،

‫توی یه شهر،

‫به صورت همزمان،

‫- پشت یه میز نشستیم؟ ‫- اوهوم.

‫آره، مگه در اون صورت اسمش...

‫این‌یان نمی‌شه؟

‫هوم...

‫کره‌ای‌ها موقع اغوا کردن ‫کسی که ازش خوششون میاد،

‫چنین حرفی می‌زنن.

‫[دوازده سال بعد]

‫- سلام. ‫- سلام.

‫مقصدتون کجاست؟

‫نیویورک.

‫علت مسافرتتون چیه؟

‫منزلمون اونجاست.

‫شغلتون چیه؟

‫نویسنده‌ایم.

‫چی هستین؟

‫گفتم نویسنده‌ایم.

‫چند وقت تورنتو بودین؟

‫ده روز.

‫هدف از مسافرتتون چی بود؟

‫به خانواده خانم سر زدیم.

‫با هم نسبتی دارین؟

‫زن و شوهریم.

‫مرسی!

‫«اگه برای دیدن این نمایش بلیتی خریدی،»

‫«تا اینجا رو با تاکسی یا مترو اومدی،»

‫«برای رسیدن به نمایش هزینه‌ای کردی،»

‫«و چند ساعتی که با این ‫خانم‌های مسن می‌گذرونی،»

‫«تا حدی ازت مهاجر می‌شه.»

‫«همچنین...»

‫«برای من هم هزینه‌ای داشت.»

‫«من برای اینجا بودن ‫از اقیانوس آرام گذر کردم.»

‫«بعضی گذر کردن‌ها ‫بهای سنگین‌تری دارن.»

‫«بعضی‌هاشون هم...»

‫«به قیمت کل زندگی آدم تموم می‌شن.»

‫بیشتر روز استراحت می‌کنم،

‫و در نهایت...

‫تقریبا بعد از اینکه شام خوردم،

‫کمی می‌نویسم.

‫اِم، آره. این‌جوری اوقاتم رو سپری می‌کنم.

‫عه، ولی شما هنرجو بودین دیگه؟

‫گشنمه.

‫من هم همین‌طور.

‫دوست داری چی بخوریم؟

‫نمی‌دونم.

‫آخ... چیکار کنم؟

‫- بگم هوس چی کردم؟ ‫- چی؟

‫بال مرغ.

‫پشم‌هام.

‫اوهوم. آره.

‫واقعا نابغه‌ای.

‫آره.

‫پس بال مرغ بخوریم!

‫هوم...

‫فکرت درگیر چیه؟

‫یادته درمورد هه‌سونگ بهت گفتم؟

‫آره.

‫این هفته میاد؟

‫آره.

‫گفتی چرا قراره اینجا بیاد؟

‫گمونم سفر تفریحی باشه.

‫واسه چی می‌خوای ‫به نیویورک سفر کنی؟

‫سفر تفریحیه.

‫استراحت کنم، ‫لذت ببرم و تفریح کنم.

‫واسه دیدن دختره که نمی‌خوای بری؟

‫کی رو می‌گی؟

‫چرا جوری وانمود می‌کنی ‫انگار من خبر ندارم؟

‫عشق اولت رو می‌گم. ‫مگه اونجا زندگی نمی‌کرد؟

‫الان که از دوست‌دخترت جدا شدی ‫می‌خوای بری اون رو ببینی؟

‫مگه دیوانه‌ام؟ دختره ازدواج کرده.

‫جدی؟

‫گمونم هفت سال پیش ازدواج کرده.

‫پس ازدواج کرده.

‫آخ، بیچاره شدی.

‫چطور؟

‫تمام مدت که اونجایی ‫قراره هوا بارونی باشه.

‫نگاه کن. «رعد و برق شدید» هم نوشته.

‫چکمه و کت بارونیت رو یادت نره‌ها.

‫واقعا «رعد و برق شدید» رو نوشته.

‫عه، صندوق رو می‌زنین؟ صندوق.

‫هه‌سونگ!

‫وای. واقعا خودتی.

‫عه، الان چیکار کنم؟

‫چی باید بگم؟

‫واقعا نمی‌دونم.

‫آخرین باری که حرف زدیم ‫همون دوازده سال پیش بود؟

‫خوشحالم امروز هوا خوبه.

‫راست می‌گی.

‫بریم؟

‫آره.

‫[خروجی خیابان بیست سوم ‫و خیابان پنجم برادوی]

‫قبل اینکه ازدواج کنیم،

‫با شوهرم به کره سفر کردیم.

‫می‌دونم.

‫بهت ایمیل زدم، ‫ولی جوابم رو ندادی.

‫می‌خواستم ببینمت.

‫خیلی ناراحت شدم.

‫معذرت می‌خوام.

‫من هم می‌خواستم دوست‌دخترت رو ببینم.

‫الان رابطه‌تون چطوره؟

‫دیگه با هم نیستیم.

‫جدا شدین؟

‫نه.

‫اون‌جوری که نیست.

‫فقط باید یه مدت ‫روی مسائل فکر کنیم.

‫تازه بحث ازدواج رو پیش کشیده بودیم.

‫مگه تو نمی‌خواستی ازدواج کنین؟

‫نمی‌دونم.

‫اگه دوستش داری پس چطور نمی‌دونی؟

‫یه خرده پیچیده است.

‫چی پیچیده است؟

‫شرایطمون جور نیست.

‫منظورت چیه؟

‫من تک‌فرزندم.

‫پسری که تک‌فرزند باشه،

‫باید شغل و درآمد بهتری داشته باشه.

‫من زیادی معمولی‌ام.

‫تو معمولی‌ای؟

‫شغلم که معمولیه، درآمدم معمولیه.

‫همه‌چیم معمولیه.

‫حس می‌کنم بهتره با یکی ‫بهتر از من باشه.

‫اگه آدم شغل پردرآمدی داشته باشه، ‫ازدواج براش سخت می‌شه؟

‫اولش چنین فکری نمی‌کردیم،

‫ولی بعدش این جنبه‌اش رو دیدیم.

‫می‌خوای ازت عکس بگیرم؟

‫آره.

‫خوب افتادی.

‫تو و شوهرت زیاد اینجا قرار می‌ذارین؟

‫هوم.

‫قبل اینکه به ایست‌ویلج نقل مکان کنیم، ‫خونه‌مون نزدیک به هم بود.

‫تمام قرارهامون اینجا بود.

‫دعواهامون هم اینجا بود.

‫- دعواتون هم می‌شه؟ ‫- آره بابا، زندگی مشترک که شوخی‌بردار نیست.

‫سر چی دعوا می‌کنین؟

‫مسائل مختلف دیگه.

‫ازدواج مثل دو بذر گیاهیه ‫که توی یه گلدون کاشته شده.

‫ریشه‌هاشون باید جای خودشون رو پیدا کنن.

‫رابطه شوهرت با خانواده‌ات خوبه؟

‫آره. همیشه باهاشون هواتو بازی می‌کنه.

‫هواتو هم بازی می‌کنه؟

‫معلومه.

‫بازی‌هاش رو بلده؟

‫خوب هم بلده.

‫کره‌ایش هم خوبه؟

‫نه.

‫ولی تا حدی بلده حرف بزنه.

‫جدی؟

‫غذای مورد علاقه‌اش یوک‌گی‌جانگه.

‫یوک‌گی‌جانگ دوست داره؟ ‫خوب سلیقه‌ای داره.

‫واقعا سلیقه‌اش خوبه.

‫تو و دوست‌دخترت هم...

‫دعواتون می‌شه؟

‫ننه.

‫راستش الان که دوست‌دخترم نیست.

‫بالاخره که باید ازدواج کنی.

‫الان نگران من شدی؟

‫ازدواج کردن برای کسایی ‫که مثل تو کمال‌گرا باشن، سخته.

‫حالا اونقدر پیر نیستم ‫که از الان بخوای نگران باشی.

‫هه‌سونگ.

‫هوم؟

‫چرا دنبالم می‌گشتی؟

‫- دوازده سال پیش رو می‌گی؟ ‫- اوهوم.

‫واقعا می‌خوای بگم؟

‫می‌خواستم یه بار دیگه ببینمت.

‫نمی‌دونم چطور بگم.

‫آخه خیلی یهو از پیشمون رفتی،

‫من هم عصبانی بودم.

‫معذرت می‌خوام.

‫واسه چی معذرت می‌خوای؟

‫راست می‌گی. ‫لزومی نداره معذرت بخوام.

‫از زندگیم محو شده بودی، ‫بعد یهو...

‫دوباره پیدات شد.

‫چرا دنبالم گشتی؟

‫نمی‌دونم.

‫صرفا چون...

‫اون زمان که خدمت بودم، ‫خیلی بهت فکر می‌کردم.

‫می‌فهمم.

‫اون زمان بچه بودیم.

‫آره.

‫دوازده سال پیش که صحبت کردیم،

‫اون‌موقع هم بچه بودیم.

‫ولی الان بچه نیستیم.

‫- سلام. ‫- سلام عشقم.

‫خوش گذشت؟

‫راست می‌گفتی.

‫جدی؟

‫آره.

‫واسه دیدن من اومده بود.

‫برام عجیب بود که انقدر بزرگ شده،

‫و کار و زندگی معمولی ‫برای خودش دست و پا کرده.

‫خیلی کره‌ایه.

‫هنوز با والدینش زندگی می‌کنه،

‫که فرهنگ کره‌ای‌ها همینه.

‫نگاهش به تمام مسائل هم...

‫خیلی کره‌ایه.

‫من هم موقعی که کنارشم ‫حس می‌کنم چندان کره‌ای نیستم.

‫ولی از جهاتی،

‫ازش بیشتر کره‌ای هستم.

‫حس عجیبیه.

‫آخه دوست کره‌ای که دارم،

‫ولی اون که کره‌ای و آمریکایی نیست.

‫کره‌ای اصیله.

‫آدم جذابیه؟

‫گمونم باشه.

‫خیلی رفتارهای مردونه داره،

‫که رفتار کره‌ای اصیله.

‫تو هم جذبش شدی؟

‫گمون نکنم.

‫نمی‌دونم، آخه...

‫فکر نکنم.

‫صرفا نگاهم بهش عین بچه‌ایه...

‫که مدت‌ها پیش می‌شناختم.

‫بعد تبدیل به تصویری روی لپ‌تاپم شد.

‫الان هم برام جلوه فیزیکی داره.

‫نسبت بهش اشتیاق زیادی دارم،

‫ولی فکر نکنم جذبش شده باشم،

‫گمونم صرفا خیلی دلتنگش بودم.

‫به نظرم دلتنگ سئولم.

‫دل اون هم برات تنگ شده؟

‫فکر کنم دلتنگ اون بچه‌ننه‌ای،

‫که دوازده سال پیش می‌شناخت.

‫مگه بچه‌ننه بودی؟

‫آره.

‫بیشتر اوقات کنارم می‌موند ‫و نگاهم می‌کرد.

‫کی قراره برگرده؟

‫- پس‌فردا. ‫- اوهوم.

‫عصبانی شدی؟

‫نه.

‫انگار که شدی.

‫اصلا حق ندارم عصبانی بشم.

‫چرا نداشته باشی؟ ‫معلومه که داری.

‫نه، آخه...

‫طرف سیزده ساعت تا اینجا راه اومده.

‫اصلا حق ندارم بهت بگم،

‫که نباید ببینیش یا صحبت کنین.

‫هرچی نباشه عشق دوران کودکیت بوده.

‫تو هم که قرار نیست باهاش فرار کنی.

‫مگه نه؟

‫اصلا شک نکن.

‫قید کل زندگیم رو می‌زنم ‫و باهاش فرار می‌کنم،

‫و به سئول می‌رم.

‫مطمئنی من رو درست شناختی؟

‫حاضر نیستم واسه هیچ‌کسی ‫قید جلسات تمرینم رو بزنم.

‫می‌دونم.

‫می‌شنامت.

‫به چی می‌خندی؟

‫داشتم فکر می‌کردم چقدر داستان جالبیه.

‫- داستان من و هه‌سونگ رو می‌گی؟ ‫- آره.

‫اصلا توان مقابله باهاش رو ندارم.

‫منظورت چیه؟

‫دو تا عاشق از زمان بچگی ‫بیست سال بعد ارتباط می‌گیرن،

‫و متوجه می‌شن که نیمه گم‌شده بودن.

‫ما نیمه گم‌شده نیستیم.

‫می‌دونم.

‫می‌دونم.

‫ولی توی این قصه،

‫من عین شوهر آمریکایی شرورم،

‫که سد راه مسیر سرنوشت شدم.

‫خفه شو بابا.

‫از چی این داستان خوشت نیومد؟ ‫داستان خودمون که خسته‌کننده بود.

‫با همدیگه توی اقامتگاه هنرمندان آشنا شدیم.

‫صرفا چون با کسی نبودیم، ‫تصمیم گرفتیم با هم بخوابیم.

‫بعد فهمیدیم جفتمون اهل نیویورکیم،

‫و برای نصف کردن اجاره ‫با همدیگه هم‌خونه شدیم.

‫بعد ازدواج کردیم تا تو بتونی ‫گرین‌کارت آمریکا رو بگیری.

‫واقعا داستانمون رو عاشقانه بیان می‌کنی‌ها.

‫آره، حرف من هم همینه.

‫من اون کسی‌ام که وسط داستان،

‫قیدش رو می‌زنی ‫و با عشق سابقت می‌ری.

‫طرف عشق سابقم نیست.

‫اگه یکی دیگه رو توی اقامتگاه می‌دیدی چی؟

‫یا مثلا نویسنده دیگه‌ای توی نیویورک بود،

‫که تمام کتاب‌هایی که تو خوندی رو خونده بود،

‫تمام فیلم‌هایی که دیدی رو دیده بود،

‫می‌تونست بهت نکات مثبتی ‫توی نمایشنامه‌نویسی گوشزد کنه،

‫و به غر زدن‌هات درمورد ‫جلسات تمرینی گوش بده؟

‫- نگاهت به زندگی درست نیست. ‫- می‌دونم.

‫آره.

‫ولی به نظرت الان ‫کنار اون آدم دراز نکشیده بودی؟

‫زندگی من دست خودمه، ‫و تصمیم گرفتم کنار تو باشم.

‫ولی احساس خوشبختی می‌کنی؟

‫یعنی وقتی که از سئول رفتی،

‫چنین زندگی‌ای رو تصور می‌کردی؟

‫وقتی دوازده سالم بود رو می‌گی؟

‫آره، چنین تصوری از آینده خودت داشتی؟

‫تصور می‌کردی توی آپارتمانی نقلی،

‫که توی محله ایست‌ویلج نیویورکه،

‫کنار یه یهودی که نویسنده کتابه ‫دراز کشیده باشی؟

‫خانواده‌ات چنین آینده‌ای برات می‌خواستن؟

‫جناب آرتور زاتورانسکی، ‫الان سوالت اینه،

‫که آرزوی آینده‌ام از مهاجرت ‫این بود که به چنین آینده‌ای برسم؟

‫- آره دیگه. ‫- عجب.

‫روزگار ما رو به اینجا رسونده.

‫پس قرار بوده اینجا باشیم.

‫باشه.

‫چیه؟

‫وقتی تو رو کنار خودم دارم، ‫حس می‌کنم زندگی بهتری دارم.

‫ولی نمی‌دونم آیا متقابلا ‫چنین حسی رو بهت می‌دم یا نه.

‫می‌دی.

‫من هم یه دختر کره‌ایم، خبر داری؟

‫باشه.

‫سعی کن این مسئله رو از قلم نندازی ‫که من دوستت دارم.

‫از قلم ننداختم.

‫صرفا بعضی وقت‌ها باورش برام سخته.

‫می‌دونستی وقتی خوابی،

‫فقط کره‌ای صحبت می‌کنی؟

‫- جدی؟ ‫- آره.

‫هیچ‌وقت انگلیسی توی خواب حرف نزدی.

‫فقط به کره‌ای خوابی می‌دیدی.

‫نمی‌دونستم.

‫آره.

‫نگفته بودی.

‫بعضی وقت‌ها به نظرم بامزه است.

‫بعضی وقت‌ها هم... ‫نمی‌دونم. گمونم کمی می‌ترسم.

‫از چی می‌ترسی؟

‫از اینکه به زبانی خواب می‌بینی ‫که من بلد نیستم.

‫انگار بخش‌هایی از اعماق وجودت هست،

‫که من نمی‌تونم بفهممش.

‫واسه همین خواستم کره‌ای یاد بگیرم،

‫با اینکه می‌دونم برات اذیت‌کننده است.

‫می‌خوای معنی خواب و رویاهام رو بفهمی؟

‫آره.

‫البته مطمئنم توی خواب ‫دارم الکی من‌من می‌کنم.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫دیشب به سلامت رسیدی؟

‫آره.

‫ببخشید دیر کردم.

‫چیزی خوردی؟

‫نه.

‫این رو بخور.

‫واسه منه؟

‫می‌خواستم دیروز ازت بپرسم،

‫الان دلت می‌خواد چه جایزه‌ای ببری؟

‫هوم؟

‫بچه که بودی دلت جایزه نوبل می‌خواست،

‫دوازده سال پیش ‫دلت جایزه پولیتزر می‌خواست،

‫الان دلت می‌خواد چی ببری؟

‫خیلی وقته به این مسائل فکر نکردم.

‫جدی؟

‫پس الان روش فکر کن.

‫حتما جایزه‌ای هست که دلت بخواد.

‫جایزه تونی می‌خوام.

‫هیچ فرقی با بچگیت نکردی.

‫هنوز خل و چلم؟

‫هنوز خل و چلی.

‫یه خرده سمت چپ برو.

‫یک، دو... سه!

‫یکی دیگه بگیرم.

‫چرا از نمای نزدیک می‌گی؟

‫باشه. تو یه خرده عقب باش.

‫پشتش رو به ما کرده.

‫وایستا.

‫چقدر بچه بودی.

‫واسه اینکه گرین کارت بگیرم،

‫یه خرده زودتر از موعد ازدواج کردیم.

‫می‌دونه من قراره بیام؟

‫معلومه.

‫من رو می‌شناسه؟

‫آره بابا!

‫می‌خواد باهات آشنا بشه.

‫بیا تو.

‫اِم...

‫سلام.

‫خوش‌وقتم.

‫عه، سلام. من هم از آشناییتون خوش‎وقتم.

‫خوب کره‌ای بلده‌ها.

‫نه.

‫عه...

‫گرسنه‌این؟

‫پرسیدم گرسه‌این؟

‫- هوم؟ ‫- عه...

‫گرسنه؟

‫آها. آره.

‫چی می‌خورین؟

‫عه...

‫پاستا خوبه؟

‫پاستا؟ آره. پاستا دوست داری؟

‫آره.

‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.

‫- پس بریم پاستا بخوریم. ‫- بریم.

‫امروز چیکارها کردین؟

‫عه...

‫مجسمه آزادی رو دیدیم.

‫پس سوار قایق شدین.

‫- آره. ‫- آره.

‫خیلی... قشنگ بود.

‫تا حالا نرفتم.

‫- جان؟ ‫- جدی می‌گی؟

‫آره، هیچ‌وقت اونجا نرفتم.

‫بهتره با شوهرت هم اونجا بری.

‫واقعا تا حالا اونجا نرفتیم؟

‫آره.

‫وقتی بیست و چهار سالم بود،

‫من، اِم...

‫آها. خدمتت رو می‌گی؟

‫آره.

‫خدمت سربازی بود.

‫فهمیدم.

‫می‌دونی توی کره سربازی اجباریه دیگه؟

‫آره، بابات تعریف کرده بود. ‫چطور بود؟

‫خوش گذشت؟

‫می‌پرسه چطور بود؟ ‫خوش گذشت؟

‫نه.

‫عه، ولی شغل و ارتش، ‫فرقی نداره.

‫فرق نداره؟

‫از چه جهت؟

‫عه، چون آدم...

‫رئیس داره.

‫هوم.

‫شما اینجا دستمزد اضافه‌کاری می‌گیرین دیگه؟

‫توی کره هرچقدر اضافه‌کاری کنی،

‫دستمزد اضافه نمی‌گیری.

‫می‌گه توی کره دستمزد اضافه‌کاری نداریم.

‫- جدی؟ ‫- هوم.

‫اول باید کارهای رئیست رو انجام بدی،

‫بعد کارهای خودت رو انجام بدی،

‫بعد بری خونه.

‫دیروقت؟

‫چقدر سخته.

‫واقعا... خیلی سخته.

‫هوم. کار کردن رو می‌گه. ‫کار کردن سخته.

‫از لحاظ جسمی یا روانی؟

‫عه، آره. جفتش.

‫جسمی خیلی سخته.

‫- عه، اِم... ‫- «روانی» بود.

‫از لحاظ روانی، من قوی‌ام.

‫هوم!

‫از لحاظ روانی قوی هستی؟

‫آره، هستم.

‫همون بهتر که مهاجرت کردی.

‫اوهوم. موافقم.

‫موندن توی کره خیلی محدودت می‌کرد.

‫واسه آرزوهات جای کوچیکی بود.

‫خوشحال شدم دیدمت.

‫همچنین.

‫ضمنا مرسی که با شوهرت آشنام کردی.

‫معلومه خیلی دوستت داره.

‫هوم.

‫فکر نمی‌کردم از اینکه از شوهرت خوشم بیاد، ‫انقدر قراره اذیت بشم.

‫جدی؟

‫اوهوم.

‫وقتی ارتباطمون قطع شد،

‫خیلی دلم برات تنگ می‌شد.

‫تو هم دلتنگم می‌شدی؟

‫معلومه.

‫ولی بعد با شوهرت آشنا شدی.

‫تو هم دوست‌دختر پیدا کردی.

‫معذرت می‌خوام.

‫اشکال نداره.

‫وقتی دوباره دیدمت،

‫و اینجا اومدم، افکار عجیبی به سرم زد.

‫چه افکاری؟

‫با خودم می‌گم چی می‌شد اگه ‫دوازده سال پیش به نیویورک می‌اومدم.

‫چی می‌شد اگه از سئول نمی‌رفتی.

‫اگه یهو از سئول نمی‌رفتی،

‫و با همدیگه بزرگ می‌شدیم،

‫آیا همچنان دنبالت می‌گشتم؟

‫با هم قرار عاشقانه می‌ذاشتیم؟ ‫جدا می‌شدیم؟

‫ازدواج می‌کردیم؟

‫بچه‌دار می‌شدیم؟

‫چنین افکاری دارم.

‫ولی مسئله‌ای که یاد گرفتم،

‫اینه که چون چنین شخصیتی داشتی ‫باید حتما می‌رفتی.

‫علت اینکه من هم ازت خوشم می‌اومد ‫همین شخصیتت بود.

‫شخصیتت هم جوریه که همیشه غیبت می‌زنه.

‫نایانگی که می‌شناختی...

‫دیگه وجود نداره.

‫می‌دونم.

‫ولی...

‫اون دختر کوچولو زمانی وجود داشت.

‫درسته کسی که جلوت نشسته نیست،

‫ولی قبلا که وجود داشته.

‫بیست سال پیش،

‫از خودت و اون دختر گذشتم.

‫می‌دونم.

‫حتی با اینکه دوازده سالم بیشتر نبود،

‫عاشق اون دختر بودم.

‫خودت هم خل و چلی‌ها.

‫گمونم توی زندگی‌های قبلیمون ‫با هم ارتباطی داشتیم.

‫در غیر این صورت، ‫چرا دوباره گذرمون به هم افتاد؟

‫ولی توی این زندگی،

‫اون این‌یان رو نداریم،

‫که بخوایم با همدیگه باشیم.

‫چون الان بالأخره...

‫بعد از گذشت بیست سال...

‫با هم توی یه شهر قرار گرفتیم.

‫کنار شوهرت هم نشستیم.

‫تو و آرتور توی این زندگی ‫با همدیگه این‌یان رو دارین.

‫شما دو نفر هشت هزار لایه ‫این‌یان با هم دارین.

‫چون برای آرتور،

‫تو کی هستی که غیبش نمی‌زنه.

‫داره درمورد تو حرف می‌زنه.

‫به نظرت توی زندگی‌های قبلیمون ‫با هم چه نسبتی داشتیم؟

‫نمی‌دونم.

‫مثلا... عشق ممنوعی با هم داشتیم؟

‫مثلا تو ملکه بودی و من نوکر پادشاه بودم؟

‫شاید به دلایل سیاسی مجبور شدیم،

‫تا با هم ازدواج کنیم،

‫خیلی هم زندگی تلخی داشتیم.

‫مدام به همدیگه خیانت می‌کردیم.

‫به هم حرف‌های ناجور می‌زدیم.

‫یا شاید توی قطار با همدیگه هم‌مسیر بودیم.

‫چرا؟

‫چون شماره صندلی‌هامون ‫کنار هم افتاده بود.

‫شاید...

‫دو تا پرنده بودیم...

‫که اتفاقی روی یه شاخه نشستیم.

‫ببخشید که خصوصی حرف زدیم.

‫عه، دیگه ادامه نمی‌دیم.

‫اشکال نداره.

‫آخه مدت زیادی همدیگه رو ندیده بودین.

‫فکرش هم نمی‌کردم یه روز ‫پام به این شرایط باز بشه.

‫هوم؟

‫اینکه اینجا پیش تو بشینم.

‫می‌دونی این‌یان چیه؟

‫آره. اولین بار که نورا رو دیدم ‫درموردش بهم گفت.

‫خودم و خودت.

‫آره، ما هم این‌یان هستیم.

‫درسته؟

‫خوشحالم که اومدی.

‫کار درست همین بود.

‫هوم. من تا دم اوبر باهاش می‌رم.

‫باشه.

‫عه، از آشناییتون خوشحال شدم.

‫من هم خوشحال شدم.

‫عه، حتما به کره سر بزنین.

‫حتما.

‫الان برمی‌گردم.

‫باشه.

‫الان می‌رسه؟

‫هوم.

‫دو دقیقه دیگه می‌رسه.

‫راستی!

‫نایانگ.

‫هوم؟

‫نکنه همین زندگی، ‫زندگی قبلی ما باشه،

‫و الان توی زندگی بعدیمون،

‫با همدیگه نسبتی داریم؟

‫به نظرت توی اون زندگی ‫چه نسبتی داریم؟

‫هیچ نظری ندارم.

‫من هم همین‌طور.

‫بعدا می‌بینمت.

‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@

‫ارائه شده توسط سینما دریمینگ ‫@CineDreaming

‫«زن، زندگی، آزادی»

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.