Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Daar is het. Ballonnen.
Hoi. Bedankt dat we mochten komen.
EEN JAAR OUD
Hun wereld wordt groter zodra ze een peuter worden.
Ze krijgen een eigen wil en eigen ervaringen.
Een peuter zijn is net zoiets als voor het eerst verliefd zijn in Parijs.
Het is een situatie...
...waarin je ongelooflijk openstaat voor alles om je heen.
Door peuters te bekijken, kun je ingewikkelde vraagstukken beantwoorden.
Zoals hoe we weten waar andere mensen aan denken.
Hoe leren peuters dat?
Een belangrijk aspect wat mensen betreft...
...is ons vermogen om samen te werken.
We leven in sociale groepen.
En we moeten met anderen omgaan, met anderen werken, van anderen leren.
En de vraag is waar dat nu vandaan komt.
Eén, twee, drie.
Er is geen crucialere vraag in de wetenschap...
...dan de vraag hoe we veranderen van kinderen...
...in volwassenen.
EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIRESERIE
PEUTERS
TWAALF MAANDEN OUD
Pas.
Dit is jouw feest, het is hier. Kom op.
Rennen.
Bedankt dat jullie er zijn.
We hebben jullie uitgenodigd omdat jullie aan onze zijde waren sinds zijn geboorte.
Bedankt, allemaal.
Kijk eens aan. Wil je er nog een?
Hoeveel hij gegroeid is in slechts één jaar tijd...
...is echt indrukwekkend. -Hij is een echte dreumes.
Kijk nu.
Kijk.
Hij leert nu veel sneller dingen.
Die kun je lastiger beetpakken.
Elke dag weer begrijpt hij dingen ongelooflijk goed.
Ze stopte hem in haar mond.
Er eet hier iemand veel frambozen.
We kennen hem nu. We kennen zijn karakter.
George voetbalt.
Hij is nu een peuter.
En in de komende jaren wordt hij een echt jongetje.
Het is wat dubbel.
Erachteraan, Pas. Hij gaat erachteraan.
Zo ja. Vooruit, gast.
Trappen.
Bakken we vandaag pannenkoeken? Bosbes en banaan?
Nu plakt het.
Zo is het prima.
Perfect. Super.
Eén. -Eén.
Ik ben de oudste van zes kinderen en ben altijd al omringd door kinderen.
Ik heb drie kleinkinderen.
Kun je me helpen? -Ja.
Halverwege de jaren tachtig...
...toen ik academicus werd, begon ik als filosoof.
Ik wilde enkele grote vragen beantwoorden over hoe mensen zijn.
Zoals hoe we erachter komen wat er in andere mensen omgaat?
Dus begrijpen dat ik iets wil en jij iets anders.
Wat vind je ervan? -Zo is het goed.
Perfect?
Ik dacht dat we die vragen konden stellen en zelfs konden proberen te beantwoorden.
En toen gebeurde er iets veelzeggends.
Mijn zoon, die nog net geen twee jaar oud was...
...vroeg me wat we voor toetje hadden en ik zei: 'Vanavond ananas in kirsch'.
Heel enthousiast.
Toen kwam het toetje...
...en zijn gezicht werd bleek na de eerste hap.
Peuters houden daar niet van.
Maar het interessante was dat hij in de weken en maanden daarna...
...helemaal uit het niets...
...tegen me zei dat ananas lekker was voor mij...
...maar vies was voor hem.
En dat leek erop te wijzen...
...dat peuters begrijpen dat mijn wensen anders zijn dan jouw wensen.
En dat moment werd toen...
...de drijvende kracht binnen mijn carrière.
Als vrouw die al vroeg kinderen had en haar hele leven voor ze zorgde...
...had ik een andere kijk...
...dan de mannelijke filosofen die onderzoek hadden gedaan.
Mensen dachten lang dat kinderen weinig wisten over andermans gedachten.
Ik vroeg me af...
...of er een manier was om wetenschappelijk te bewijzen...
...dat peuters veel meer weten.
We begonnen begin jaren negentig...
...en bedachten een prachtig onderzoek.
We stelden de grote vraag...
...of baby's begrepen dat mensen andere wensen hebben dan zij.
We dachten dat we voedsel zouden kunnen gebruiken.
Iets wat krachtig is en waarbij je wensen erg zichtbaar zijn.
Kijken of we mijn spel kunnen spelen.
De titel van het proefschrift was 'Peuters begrip van andermans verlangens'.
Maar iedereen noemt het 'De broccoli-en-crackersstudie'.
We kozen voor crackers, omdat peuters daar dol op zijn...
...en iets waarvoor ze weinig interesse hebben...
...rauwe broccoli.
Je mag best proeven.
Ja, je mag het opeten.
Je houdt van crackers. Niet van de broccoli.
Nee, je legt ze terug.
Zijn ze lekker? Wil je er nog wat?
O, lekker. Heerlijk.
Kijk, Emery. Ik ga wat proeven.
Zie je, dit is broccoli. Ik ga hem proeven.
Heerlijk.
Peuters snappen gelaatsuitdrukkingen goed.
Ik heb hem geproefd.
Echt heel lekker.
Ik vind broccoli lekker.
Heerlijk.
Aan de hand van je stem en je gelaat weten ze hoe je je voelt.
Ik ga nu een cracker proeven, oké?
Ik ga ze proeven.
Vies.
Ik hou niet van die crackers. Die crackers zijn vies.
Nee, ik vind die crackers niet lekker.
O, jakkes.
Daarna schuif ik allebei de kommen voor de neus van het kind...
...en vraag ik of het kind me wat wil geven?
Geef je me wat, Emery?
En de interessante vraag is wat de peuters dan doen.
Geef je me wat?
Geven ze je wat ze zelf lekker vinden? De crackers?
Of geven ze je wat je zelf heerlijk vindt? Broccoli?
Geef je me wat ik lekker vind? -Super. Mag ik er eentje hebben?
Alsjeblieft. -Bedankt.
We begonnen met kleuters die 14 tot 24 maanden oud waren.
Neem je er ook een? Ze zijn heel lekker, hè?
De peuters van veertien maanden oud besloten met de crackers te geven.
Al leek het alsof ik de broccoli lekkerder vond.
Bedankt dat je mee wilde spelen.
O, heerlijk.
We deden hetzelfde experiment...
...met kleuters die halverwege hun tweede jaar waren...
...van 18 tot 24 maanden oud.
Laten we mijn spel spelen.
We keken of het anders zou zijn als ze eenmaal 18 maanden oud waren.
Ja, kom mijn spelletje spelen.
Daar gaat-ie.
Ga je daar zitten met haar? Perfect.
Kijk.
Wat wil je eten?
Je mag er een proeven.
Goed zo.
Oké, laten we nu kijken welke ik ga nemen.
Let op.
Ik hou niet van crackers.
Ik ga de broccoli proeven.
Ik proef de broccoli.
Lekkere broccoli.
Zo lekker. Ik hou van broccoli.
Kun je me er een geven?
Bedankt.
Goed zo.
Maar je weet dat jij crackers lekkerder vindt.
Bij de oudere kinderen zie je iets heel anders.
Wat wil ik?
De kinderen geven je graag wat je wilt...
...al willen ze het zelf niet.
Dank je wel.
De studie wees uit...
...dat baby's van veertien maanden andermans verlangens niet echt begrepen.
Negentig procent van de baby's geeft je crackers.
Maar oudere peuters reageren anders.
Zo'n zeventig procent van hen...
...geeft je juist de broccoli in plaats van de crackers.
Er lijkt een kloof te zijn.
Zo rond de achttien maanden.
In die erg korte periode is er iets heel belangrijks veranderd.
Het lijkt echt alsof ze begrepen hebben...
...dat mensen van andere dingen houden.
Het was een van de allereerste voorbeelden van peuters...
...die iets begrepen vanuit het perspectief van een ander.
Raap de bal op.
Ja, de bal.
Raap hem op.
Stop hem in de emmer.
Pak je schoenen.
Een.
En twee.
Doe je ze uit?
Goed zo.
Goed zo, Kiki.
Dus in plaats van te denken dat ze dat pas op school leren, beseften we...
...dat ze de capaciteiten al hebben voor ze naar school gaan.
De echte actie vindt in die veel vroegere periode plaats.
Voor mij? Is het voor mij?
Geef je het?
Oeps, ik heb hem laten vallen. Wat nu?
En de belangrijkste dingen in de wereld van peuters en volwassenen...
...zijn anderen.
Geef je me een kus?
O, je geeft de camera een kus.
En vooral de mensen van wie we houden.
Ik heb je te pakken.
Wil je de ham?
Er zit ham in.
Zonder deze geweldige vaardigheden om te acherhalen wat mensen willen...
...is zo'n complexe samenleving niet mogelijk.
IJs.
Hallo. -Ik wil munt.
Oké, je wilt graag munt. -Munt, graag.
In een bakje of een hoorntje?
Een hoorntje. -Oké.
'Alsjeblieft.' -Alsjeblieft.
Ik wil graag citroen. En deze hier, alsjeblieft.
Ja, hazelnoot. Graag. Ik ben dol op hazelnoot.
Dank je wel.
Goed gedaan.
Wil je de mijne proeven?
En?
Is de jouwe lekkerder?
Dit is zo lekker.
Wat vind je hiervan? Lik eens.
Wat vind je ervan?
Ik vind de mijne lekkerder. -Vind je de jouwe lekkerder?
Delen is lief, toch?
Heerlijk.
Bedankt.
Een belangrijke eigenschap van de mens is dat we kunnen samenwerken...
...dat we in teamverband kunnen werken...
...en altruïstisch kunnen zijn.
Dat we iets doen waar een ander beter van wordt...
...en niet zozeer wijzelf.
Dit vermogen om samen te werken is een belangrijk aspect in ons leven.
We doen het nog eens.
En dus vraag je je af waar dat nu vandaan komt.
Wellicht is het iets wat aangeboren is...
...maar het onderscheidt ons van andere dieren.
En wij proberen de oorsprong daarvan te bekijken.
Het begin van dat coöperatieve gedrag bij peuters.
Toen ik begon als promovendus...
...voerde ik een aantal experimenten uit...
...waarbij een peuter en ik een bal op een soort trampoline lieten stuiteren.
De bal rolde de kamer in en dan deed ik alsof ik mijn bal niet terug kon krijgen.
Ik kan er niet bij.
En de peuter stond op, raapte de bal op en gaf hem terug.
Dat is geweldig gedrag.
Dankzij dat voorval vroeg ik me af in hoeverre kinderen zouden helpen.
Heel vaak wordt aangenomen dat peuters uiteindelijk egoïstische wezentjes zijn...
...en je ze moet aanleren om altruïstisch te zijn en te samenwerken.
En ik wilde aantonen dat dat niet zo is...
...dat peuters altruïstische neigingen hebben.
Laten we naar de wasmachine gaan.
Je weet waar hij in moet. Heel erg bedankt.
Nee, we zijn nog niet klaar.
We moeten eerst alles erin doen voor hij dicht kan.
Ze willen soms meehelpen.
Bedankt. Hier, Kiki, pak deze.
Zo van: 'O, mama doet dat. Ik ga haar meehelpen.'
Nog meer slabbetjes. Hier. Dank je.
Dit moeten we wassen, zodat je erin kunt slapen.
Ik vraag ze niet om dingen te doen. Ze doen na wat ik doe.
Ze pakken de bezems en de zwabbers en proberen dingen te doen.
Nog niet dichtdoen.
Kiki wil dit erin doen.
Bedankt, Kiki.
Hier.
Nu wil je er meer in doen. Hier.
Oké. Pas op je handen.
Goed.
Oké, je stopt ermee. Tot zo dan.
Was dat het?
Zijn we klaar? Zal ik het poeder erin doen?
Zetten we hem nu aan?
Zullen we mama negeren?
UNIVERSITEIT VAN MICHIGAN
Ik wil je mijn kamer laten zien. Zie je hem daar?
Kijk, nog meer speelgoed.
Wil je meekomen? Ja, dat is zo cool.
Oké, laten we daarheen gaan. Kijk.
Peuters zijn heel jong. Ze hebben nog geen lange periode van socialisatie beleefd.
Ze gaan nog niet naar school, waar ze bestookt worden...
...met al die normen en waarden, met wiskunde, taal en zo.
Dus ze zijn in zekere zin best puur.
Het is een erg opwindende tijd.
En de rode?
We bedachten experimenten...
...om te onderzoeken tot op welke hoogte...
...peuters in staat zijn andere mensen te helpen.
Dit leg ik even weg. We kunnen er zo weer mee spelen.
Een grote uitdaging was dat ik vrij lang ben...
...bijna twee meter lang.
En wanneer deze kleine peuters het lab in kwamen...
...was ik imposant.
Dus moest ik wat trucjes gebruiken om ze op hun gemak te stellen.
Werkt hij niet?
Nog een keer.
Ik ging zitten en had mijn bril niet vaak op.
En deze hier.
Wauw, helemaal klaar.
Zodat ze zagen dat ik niet eng was.
Kunnen we de waslijn ophangen?
We probeerden dingen uit het echte leven te laten zien.
Ik moet nu wat dingetjes doen.
We hingen een waslijn op en hingen er handdoeken aan.
Kijk, Teddy.
Ik hang dit hier.
En ik doe deze erop.
Oké.
En ik heb er hier nog eentje. Kijk. Hier.
En deze hier.
Mooi.
En ik heb er nog een.
Kijk. Ik hang hem hier.
Zo, en dan...
O nee.
Ik gebruikte wasknijpers en liet er per ongeluk een vallen.
Mijn wasknijper.
De vraag is of de peuter begrijpt...
...dat ik hem niet wilde laten vallen, omdat ik hem nodig had.
We keken of de peuters op me af kwamen, de wasknijper opraapten en teruggaven.
Dat was de doorslaggevende test voor ons.
Ik hang deze hier neer.
Ik heb er nog een.
Ik pak hem en hang hem hier neer.
O, kijk aan.
Nu kan hij hier.
Jippie. Hoera.
Het resultaat is dat bij het wasknijperexperiment...
...hier in het groen in zo'n 70 procent van de gevallen...
...de peuters me hielpen door de wasknijper te pakken.
Maar zoals je hier kunt zien...
Toen ik de wasknijper niet nodig had, raapten ze hem zelden op.
Dus uit dit verschil blijkt dat peuters dit doen omdat ze me willen helpen.
Dit was echt een opvallende ontdekking.
Voorzichtig.
Kom op.
Kom me helpen.
Stop de spruit in de pot.
Goed zo. Stop hem erin. Zo ja.
Dit is een mooiere spruit.
Voorzichtig.
Zo ja.
Dank je wel.
Goed zo.
Gaan we spelen? Wil je spelen?
DERTIG MAANDEN OUD
Spelen we met de auto's?
Wat is dit? Een brug.
Wat is dat?
Een brug. -Het is je brug, ja.
Wat als de auto ondersteboven is?
Nelson helpt me veel.
En zonder dat ik dat hoef te vragen.
Hij is erg benieuwd naar hoe alles werkt.
En hij geniet er ook van.
Bedankt, Nelson.
We wilden graag meer onderzoek doen naar helpen.
Dit leidde tot een hele reeks complexere experimenten.
Zouden peuters stoppen met iets leuks om een ander te helpen?
Ja, je bent al onderweg.
Kom maar binnen.
Kunnen we het lastiger maken?
Dat is leuk, hè?
We hebben een ballenbak.
Spring je erin?
Dat is leuk, toch?
Terwijl jij speelt, ga ik nog even aan de slag.
De vraag is of de kinderen...
...uit de ballenbak zouden komen om me te helpen?
Deze hier.
En deze.
En dan deze hier.
Mijn beker.
Mijn beker.
Super. Nu kan ik hem hierop zetten.
We bedanken ze niet.
We weten wel dat dat zou horen...
...maar we zijn echt geïnteresseerd in spontane altruïstische reacties.
Daar is het. Ga maar naar binnen.
Wauw, je bent aan het zwemmen.
Iets anders wat we bekijken is of peuters me ook kunnen helpen...
...als er geen ouders zijn om ze aan te sporen.
Zouden ze helpen als ze niet geprezen worden?
Ga je spelen?
Kijk. Hier.
Ik vond het echt geweldig om te zien...
...dat peuters echt wilden helpen.
En ze doen het steeds weer.
En ze zijn bereid...
...hun eigen plezier even op te offeren om mij te helpen.
Kijk.
En ik leg hem hier neer. Geweldig.
En we vroegen ons af hoe dat kwam.
Zie je dit?
Is dat iets wat alleen mensen doen?
Is het iets wat aangeboren is?
Is dit gedrag iets wat diep geworteld zit in onze evolutie?
DIERENTUIN VAN DETROIT
Een tijdmachine zou ideaal zijn.
Dan zouden we terug in de tijd kunnen en onze voorouders kunnen bekijken...
...voor het onstaan van samenlevingen.
We hebben zo'n tijdmachine niet.
Maar we hebben iets anders geweldigs: chimpansees.
Chimpansees en de mens...
...hadden vijf tot zes miljoen jaar terug een gemeenschappelijke voorouder.
Misschien vertonen zij zulk hulpgedrag ook wel.
Ik heb niets.
Ik heb niets.
We gingen uit van ons experiment met de peuters...
...en probeerden chimpansees in vergelijkbare situaties te plaatsen.
En we keken of ze hielpen.
En tot onze verbazing constateerden we...
...dat net als peuters...
...chimpansees ook bereid waren te helpen.
De conclusie die we kunnen trekken uit ons onderzoek...
...is dat onze hulpvaardigheid teruggaat tot onze gemeenschappelijke voorouder.
Het is niet zo dat peuters in het begin egoïstisch zijn.
We hebben nu veel bewijs verzameld waaruit blijkt...
...dat we vanaf de geboorte graag helpen.
27 MAANDEN OUD
Wat is dat, Hugo?
Mag ik helpen?
Pak zijn andere blokken en speel samen met hem.
We moeten peuters meer krediet geven.
Hugo, kun je de trein naar me toe brengen?
Ze zijn echt best slim en vaak bekwamer dan men denkt.
Ik breng hem naar Lola.
Pardon?
Ik breng hem naar Lola.
Als we niet om anderen zouden geven, zou dit leven niet kunnen bestaan.
Hou je van Kiki? -Ja.
Mag mama een kus?
Hij komt een knuffel halen.
Als we egoïstische wezens zouden zijn die alleen om onszelf zouden geven...
...zou de samenleving instorten.
Waar gaan we heen? Naar de apen?
Aapjes kijken.
Kijk om je heen als je iets laat vallen.
Misschien kan een peuter je helpen.
Mag ik hem terug in je tas stoppen?
O nee, de hoed. Raap hem op.
Zet je hem op? Kiki, help Yaya.
Help Yaya, Kiki.
Zit hij zo goed?
Ik heb vier kinderen.
Mijn jongste kind, Adele, woont nog thuis.
De oudere kinderen waren proefkonijnen, want ik heb ze gebruikt bij onderzoeken.
Ik kwam toevallig uit bij de ontwikkelingspsychologie...
...en vond het geweldig.
Mijn kinderen hebben me goed geholpen bij mijn werk.
Als we willen begrijpen wie we zijn...
...moeten we begrijpen wat er gebeurt in die eerste jaren van ons leven.
Dit is een tijd waarin allerlei kennis wordt vergaard...
...en veel wordt ontdekt.
Ik raakte geïnteresseerd in de vraag hoe ze zo jong zo snel en zo veel leren.
Oké, ik denk dat we de camera in de hoek daarginds kunnen plaatsen.
En deze hier.
In 2015 besloten mijn promovendus Julia Leonard en ik...
...een onderzoek op te zetten om te kijken wat peuters begrijpen...
...als wij problemen oplossen.
Oké, alles is gereed. -Uitstekend.
Gaan we?
Super.
En dan vooral wat ze leren over de moeite die het kost.
Het is een erg simpel experiment.
Je laat ze kijken naar een volwassene die dingen doet.
Hallo.
Bedankt voor jullie komst.
Wie hebben we hier? -Teddy.
Hoi, Teddy. En wie is dit? -Dit is Ben.
Als een volwassene druk bezig is...
...kijkt de peuter daar waarschijnlijk spontaan naar...
...en leert hij bijvoorbeeld hoeveel moeite het kost.
En dan gebruiken ze dat als ze zelf moeite moeten doen.
Dat stond aan de basis van dit experiment.
Hé, Ben, wil je mijn speelgoed zien?
Moet je zien.
Er zit iets in. Zie je dat?
Ik vraag me af hoe ik het speelgoed eruit kan krijgen.
Hoe moet dat nu?
We proberen speelgoed uit een bakje te halen.
De peuter bekijkt dat en het lukt moeiteloos in tien seconden.
Kijk nu, ik heb het speeltje eruit gekregen.
Het is eruit.
De echte uitdaging is om ervoor te zorgen dat ze lang genoeg kijken...
...om te begrijpen dat het geen moeite kost.
Kijk nou. Ik heb hem.
Zie je?
Nu is het jouw beurt.
Dan geven we de peuter een taak.
Ze hebben een ander speeltje, dus kunnen ze ons niet nadoen.
Zie je dit speelgoed hier?
Moet je horen.
Het maakt muziek.
Ze horen dat het muziek maakt.
Zie je dat?
Maar ze weten niet hoe.
Nu jij. Speel er maar mee.
Dus de peuters zullen er niet in slagen.
Dan gaan we weg.
En de echte uitdaging is wat ze dan doen.
Hoe lang blijven ze het proberen?
Hij probeert het.
En hij raakt meteen gefrustreerd. Waarom werkt dat niet?
En hij gooit het weg. Hij is het beu.
In het tweede deel van het experiment doen de kleuters iets heel anders.
Eens kijken.
Kijk, er zit iets in.
Zie je? Ik vraag me af hoe ik dit eruit krijg.
Hoe krijg ik dit eruit?
Hoe krijg ik dit eruit?
Nu zien ze volwassenen veel moeite doen om die doos open te krijgen...
...en het speeltje te pakken.
Het lukt me niet.
We deden meer moeite.
Het duurde 29 seconden voor we erin slaagden.
Hoe krijg ik het er nu uit?
Als de peuters iets begrijpen over moeite doen...
...en ze een volwassene moeite zagen doen...
O, kijk nou.
...denken ze dat iets moeite kan kosten en ze het langer moeten proberen.
Wil je het proberen? Nu is het jouw beurt.
Hij doet veel moeite.
Nog steeds. -Hij geeft niet op.
Met zijn hele hand.
Dus hij zag dat in deze context dingen veel moeite kosten...
...en hij gaat ook goed zijn best doen, iets wat erg redelijk is.
Nu schudt hij nee.
Toen Julia de resultaten had, waren we erg opgewonden.
Ze waren verrassend en echt geweldig.
Toen ze zagen dat we er moeiteloos in slaagden...
...probeerden ze het een paar keer en gooiden ze het weg.
De score die in het midden ligt, noem je de mediaan...
...en de mediaan was twaalf keer drukken voor ze het speeltje weggooiden.
Ze dachten niet dat het lastig zou zijn.
Maar toen de kleuters zagen dat het moeite kostte en we ons inspanden...
...waren ze veel volhardender en bleven ze het proberen.
Bij hen ligt de mediaan voor het drukken op de knop op 22,5.
Een van de opvallende dingen is hoe goed ze ons in de gaten houden.
Ze leren echt van de dingen die we doen.
Ze kijken hoe ze deze informatie kunnen gebruiken en wat ze moeten doen.
Is dat papa?
DERTIEN MAANDEN OUD
Kom je binnen? Weet je wat, kruip maar door het raam.
Dit is spannend. -Over de lavendel.
Peuters leren ongelooflijk goed.
Gooien maar. Omhoog. Omhoog.
Toe maar. Ja, naar boven.
Pak hem.
Ze leren echt heel veel van de wereld om hen heen.
Oprapen. Pak hem zo.
Pak hem zo.
Op manieren...
...die wetenschappers erg fanatiek proberen te doorgronden.
Allemachtig. Dat was een goeie.
Goed gevangen.
Ze leren van wat we doen.
Van hoe we omgaan met onze eigen doelen, successen en mislukkingen.
Waar is hij nu?
Geen idee. Waar is hij?
Men wil al lang weten hoezeer onze inspanningen...
...het welzijn van kinderen op de lange termijn beïnvloedt.
UIt onderzoek blijkt dat kinderen die denken dat moeite doen ertoe doet...
...en daar waarde aan hechten het beter doen.
En ze doen het beter als iets lastig is.
Die kinderen studeren harder na een tegenslag en slagen dan.
Dat is een opmerkelijke capaciteit.
Ik denk dat het een van de buitengewone dingen aan mensen is.
Uitstekend.
Super. Je hebt het onder de knie.
Nog één keer.
Oké, papa pakt de garde. Kun je flink kloppen?
Studies naar peuters zijn belangrijk...
...omdat we zo de oorsprong van ons samenwerkingsgedrag kunnen zien.
Houd de kom goed vast, hè? Houd hem met één hand vast.
Zo ja. En kloppen maar.
En het leven zou ellendig zijn als we op onszelf zouden zijn aangewezen...
...en er nooit iemand zou zijn die ons zou helpen.
Papa pakt de pan.
Het is zo'n belangrijk aspect van onze samenleving.
Heel goed.
Als we niet voor anderen zouden zorgen, zouden we zo niet kunnen leven.
Oké, klaar om te gieten?
Gieten.
Ben je zover? Gieten maar.
Goed zo.
En nu omdraaien.
Het wordt niet het mooiste.
Omdraaien. Houd vast.
Klaar voor de start... -Af.
We weten dat mensen de meest coöperatieve, sociale wezens zijn.
Mensen domineren op aarde...
...omdat we bij elkaar kunnen komen en kunnen beslissen dat we iets gaan doen.
Super.
En dat soort sociale coördinatie is echt gebaseerd...
...op hoe goed we in kunnen zien wat andere mensen denken.
Pas, kun je de bel voor me komen testen?
Ik zit erop. -Je zit erop.
En nu...
Ja, naar achteren.
Mama houdt van bellen, hè?
Bellen, Kiki.
Yaya, niet opeten. Stop daarmee, alsjeblieft.
Willow, je...
Loopt. -Dat klopt.
Niet rennen. We lopen vandaag.
Volgende week rennen we.
Ik hoop dat de onderzoeken die wij uitvoeren...
...om te laten zien op welke verfijnde en intelligente manier kinderen leren...
...ons laten inzien wat belangrijk is voor onze samenleving en maatschappij.
Goed zo.
Als ik even niet op hem let, gaat hij ervandoor.
Kijk, hij weet dat ik eraan kom. Hij rent. Wat een deugniet.
Goed zo.
Ondertiteld door: Robby van den Hoek
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.