All language subtitles for Babies S02E05.NL

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French Download
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal) Download
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Kijk, daar is papa.

Hoi, papa.

Wil je papa gedag zeggen?

Daar is papa.

Het is echt een genot. Hij is zo'n heerlijk ventje.

Ik heb nu een kleine Nelson voor aan mijn zijde.

Ik kijk ernaar uit om samen jongensdingen te doen.

Wat ravotten en stoeien.

Om in de samenleving te functioneren moet je een beetje begrijpen wie je bent.

Ben je er klaar voor?

Hoe creëren we dit zelfbeeld?

En wat zijn de basisingrediënten?

Waar is mijn baby?

Wanneer begrijpen baby's dat ze unieke wezens met een eigen aard zijn?

Papa, Nelson.

Met eigen passies?

Moet je zien, Nelson.

Gebouwd voor races.

Ik kan Nelson hier raceauto's laten zien.

En wellicht de ambitie creëren om Lewis Hamilton op te volgen.

Je geeft je kind je genen mee...

...maar ze bepalen maar voor 50% van wie we zijn.

De belangrijke vraag, de vraag die mij altijd al interesseert...

...is wat ons voor honderd procent individuen maakt.

Bepaalt nature of nurture echt wie we zijn?

We gaan die auto inhalen.

Het is altijd een mix van beide.

De prachtigste dingen waardoor we zijn wie we zijn...

...komen voort uit een combinatie van nature en nurture...

...die zo ingewikkeld en complex is...

..dat er veel is wat we niet weten...

...over hoe ik mezelf ben geworden, hoe ik nu net deze persoon ben geworden.

EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIRESERIE

NATURE EN NURTURE

ZES MAANDEN OUD

Klaar voor je koffie?

Als ik hem de borst geef, bijt hij me...

...en dan zeg ik: 'Nee, Nelson.'

Hij weet dat dat niet mag.

Dus ja, hij wordt zeker brutaler.

Een... -Nee, schat.

Twee... -Nee.

Drie.

Hij heeft een prachtig karakter dat hem erg zal helpen in het leven.

Hij doet alles rustig aan en blaast de dingen niet op...

...en dat is een goed begin.

Zeg maar mama. Mama.

Papa.

Maar hij heeft mama gezegd.

Laat het mama zien.

Ga staan. Goed zo.

Waar is mama?

Als ik hem optil en vraag waar mama is, wijst hij me aan.

Waar is mama?

Wie is die baby?

Is dat Nelson?

Nee? Niet Nelson? Wie is dat dan?

Als ik vraag waar hij is, wijst hij zichzelf niet aan.

Mama. -Mama?

Ik denk niet dat hij weet dat hij die baby is.

Kom bij mama.

Mijn vroegste jeugdherinnering...

...was toen ik met mijn hond zes uur lang vertrokken was van huis.

Ik denk dat dat vrij typerend voor me is, omdat ik graag rondzwerf.

Ik reis graag de hele aarde af en ontmoet graag mensen.

Ik word gefascineerd door de levens van mensen.

Ik word graag vrienden met mensen uit andere sociale klassen...

...en leer graag van hen.

En ik probeer mezelf te herkennen in de mensen die ik ontmoet.

Ik was altijd al dol op baby's.

Ik vraag me altijd al af wat er in hem omgaat.

Als je naar een kruipende baby kijkt...

...een baby van negen, tien maanden oud die op onderzoek uit is...

Ik vraag me altijd al af wat hen drijft, intrigeert en boeit.

Ik heb om die reden altijd gedacht...

...dat baby's garant staan voor wie we zijn als mens.

Om te worden wie je bent...

...moet je ontdekken dat je überhaupt bestaat.

Voor baby's betekent dit...

...dat ze eerst moeten begrijpen dat ze anders zijn dan anderen.

Ze moeten zelfbewust worden.

Als ik mezelf in de spiegel zie, weet ik dat ik mijn eigen gezicht zie.

Ik ben me bewust van mezelf.

Maar een pasgeboren baby herkent zichzelf niet in de spiegel.

Dat is iets wat ze pas beheersen als ze achttien maanden oud zijn.

EMORY-UNIVERSITEIT

Al bijna 50 jaar steekt één test met kop en schouders boven de rest uit.

En dat is de spiegelproef.

Bij de spiegelproef markeren we de baby...

...en de kinderen slagen in de proef...

...als ze zichzelf aanraken...

...op de plek die ze in de spiegel op hun eigen lichaam ontdekken.

Om hem weg te halen of gewoon om te kijken wat het is.

Dus het idee is dat daaruit blijkt...

...dat het kind de baby in de spiegel niet...

...als een ander kind beschouwt...

...maar het beschouwt als zijn spiegelbeeld.

Olifanten, chimpansees, dolfijnen...

...en zelfs eksters en recentelijk vissen slagen in de spiegelproef.

En mensen lukt dit doorgaans als ze achttien maanden oud zijn.

Maar ik dacht dat dit slechts een deel van het verhaal vertelde.

De vraag was of dat betekende dat voor het achttien maanden oud was...

...het kind geen idee heeft wie het is?

Dus begin jaren 2000...

...bedachten we een experiment om te zien hoe zelfbewust ze zijn in hun eerste jaar.

Welkom in het lab.

We keken of ze het verschil zagen...

...tussen hun spiegelbeeld en iemand die zich voordeed als hen?

Zet Nory maar in de kinderstoel.

We zetten het kind in een kinderstoel...

...en lieten het in een doos kijken.

En in die doos zat een spiegel.

Het kind keek via de spiegel naar zijn eigen spiegelbeeld.

En daarna vervingen we simpelweg het spiegelbeeld van de baby...

...door het spiegelbeeld van een ander...

...in dezelfde kleding die het kind nabootst.

Dus de vraag was of ze een verschil tussen die twee beelden zouden zien?

We zagen dat erg jonge baby's, baby's van vier maanden oud...

...op een andere manier omgingen met hun eigen spiegelbeeld...

...dan met dat van de persoon die hen nabootste.

Ze hadden de neiging meer naar de ander dan naar zichzelf te kijken.

Ze hadden de neiging meer te te lachen naar de ander dan naar zichzelf.

Het feit dat de baby meer naar de ander lachte...

...geeft aan dat de baby's contact legden...

...met degenen die hen nabootsten en minder met het spiegelbeeld...

...dat ze in de spiegel zagen.

De mensen die hen nabootsten...

...werden dus gezien als een andere communicatiepartner.

Lang voordat kinderen zichzelf kunnen herkennen in de spiegel...

...blijkt uit hun gedrag dat ze een impliciet zelfbewustzijn hebben.

En dit zelfbewustzijn ontstaat...

...op een veel jongere leeftijd dan men voorheen dacht.

Ik krijg een baby.

Hij komt niet naar buiten. -Jawel.

Ik krijg een baby. -Nog eentje.

Ja, hier.

Rustig maar.

Goed gedaan.

Heb je hem gezien?

Dat is Hugo.

Je buik is nog groot. -Ja, hè?

Ziezo. Zat die boer in de weg?

Dit is Hugo die op zijn speelmat speelt.

VIER WEKEN OUD

Hij beweegt veel meer dan Lola.

We vragen ons af of hij wat actiever en sportiever wordt.

Hij is ook veel meer met zijn speelgoed bezig.

Hij bekijkt dingen, grijpt ernaar en pakt ze soms echt beet.

Goed zo.

Nee maar.

De onderzoeken van mij en anderen...

...wijzen erop dat de ontdekking van het zelfbewustzijn...

...direct na de geboorte begint, als baby's hun eigen lichaam ontdekken...

...terwijl ze dingen waarnemen en dingen doen.

Dat was een flinke klap.

Wat opmerkelijk is aan baby's...

...is dat je dit ziet als ze hun handen naar dingen beginnen uit te steken...

...en voorbereidend reikgedrag beginnen te vertonen.

Zo ja. Grijp hem beet.

Als ze iets zien wat vrij dichtbij is, blijven ze dat object volgen.

Met hun ogen en door hun hoofd te draaien.

Maar daarnaast hebben ze de neiging hun hand naar voren te bewegen...

...en anticiperen ze de baan van het object.

Jij bent erg goed met je handen.

'Hallo, mama.'

Dus wanneer het kind dingen doet op een schijnbaar willekeurige manier...

...bouwt het in werkelijkheid...

...een beeld op van zijn eigen lijf als een op zichzelf staand wezen.

En dat is heel belangrijk.

Dit is het begin van het proces waarbij ze een zelfbewustzijn crëeren.

Ik denk dat de boodschap aan ouders is...

...dat kinderen dingen laten ontdekken en zelf speelse dingen laten doen...

...noodzakelijk is voor je kind om een gezond individu te worden...

...dat een eigen productieve identiteit kan ontwikkelen.

Wees niet zo kribbig.

DRIE MAANDEN OUD

Boertje.

Dit is Mila.

En haar tweelingbroer heet Lincoln.

O, dat was een flink boertje.

Ik heb er twee, dus is er altijd een die eenvoudiger is dan de ander.

We gaan naar het luchtballonnenfestival.

Het is moeilijk voor me om bij te houden hoe hun persoonlijkheden veranderen.

Dit is een zware tijd met weinig slaap en ik vind het lastig te beoordelen.

Ziezo.

Hier is de baby. Jij weet niet wat luchtballonnen zijn.

Misschien gaan we er wel in.

De ballon stijgt op.

Als ik zou moeten raden hoe hun levens er later uit zouden zien...

...denk ik dat Mila bevelen gaat geven.

Ze wil absoluut haar zin krijgen.

Niet lachen.

Lach niet als iemand je gek noemt.

Maar Lincoln…

Zie je die grote ballon?

...zoekt echt minder de confrontatie op.

Dat is een luchtballon.

En zo?

Een ontspannen, vrolijke, knuffelige, onbezorgde gast.

Ja. Een ballon.

Kijk die daar eens opstijgen.

Ik weet dat ik het over een baby heb, maar die indruk heb ik.

Ik denk dat genen een van de belangrijkste dingen zijn.

Dat gezegd hebbende, dat ik dat de kinderen nu niet veel weten.

Het enige wat ze echt weten is of ze veilig zijn.

Dat ze aandacht willen krijgen van mama...

...dat ze van aandacht houden en sommige dingen niet willen.

Ik wilde altijd al de genetica bestuderen.

Het is geweldig hoeveel er veranderd is op dit vakgebied tijdens mijn carrière.

Steeds meer mensen zien het belang van genetica in.

Het verandert onze kijk op opvoeden...

...en verklaart waarom broers en zussen zo anders zijn.

Ik voelde me altijd heel anders dan mijn familie...

...omdat ik van kleins af aan al van boeken hield.

We hadden letterlijk geen enkel boek in huis.

Maar we hadden een bibliotheek.

Ik ging erheen met mijn rode karretje...

...laadde het vol met boeken en besteede erg veel tijd aan lezen.

Mijn zus was daarentegen een trage lezer...

...las niet graag en haalde geen hoge cijfers.

Ik hield van school. Het was simpel.

Ik begreep niet hoe ik toch zo anders dan mijn familie kon zijn.

Een vraag die me dreef in de 45 jaar dat ik onderzoek deed...

...is wat ons maakt tot wie we zijn als individuen...

...wat mensen anders maakt.

Vanaf Freud...

...werd nature volledig overschaduwd door nurture.

Psychologen nemen aan dat onze omgeving ons maakt tot wie me zijn.

Nature is het idee dat genen belangrijk kunnen zijn.

Toen ik mijn doctoraat deed, was gedragsgenetica een verplicht vak.

De studie van genetische verschillen die indviduele verschillen veroorzaken...

...in ons karakter.

Waarom mensen socialer of verlegener of eerder depressief zijn.

Waarom we van elkaar verschillen.

Ik wist dat ik verkocht was en dit de rest van mijn leven wilde doen.

Na mijn doctoraat was ik ervan overtuigd dat ik de tweelingmethode wilde toepassen.

Met eeneiige en twee-eiige tweelingen.

Zo kun je op bijna experimentele wijze de werking van nature en nurture scheiden.

Dus in 1994 ben ik begonnen met de Twins Early Development Study...

...om te ontdekken hoe groot de rol van genetica in ons gedrag is.

Je zou denken dat eeneiige tweelingen meer op elkaar zouden lijken...

...dan twee-eiige tweelingen, met maar 50 procent dezelfde genen.

Als iets erfelijk is...

...zoals iets onbekends als muzikaliteit...

...zou een eeneiige tweeling dus eerder dezelfde muzikale aanleg hebben...

...dan een twee-eiige tweeling omdat ze genetisch meer op elkaar lijken.

We hadden geloof ik 15.000 tweelingen.

Het was heel toevallig dat dat onderzoek mogelijk was...

...omdat in 1993 de geboorteaktes net gedigitaliseerd waren.

Met één druk op de knop kon je alle tweelingen eruit vissen.

We hebben ze bijna elk jaar getest.

Ruim 25 jaar lang.

We hebben data van henzelf.

We laten de ouders vragenlijsten invullen.

We laten leraren de tweelingen beoordelen.

We hebben de National Pupil Database.

Ben ik een dromer of praktisch?

Alles bij elkaar schatten we dat we 55 miljoen stukjes informatie hebben.

Ik heb veel karaktertrekken bestudeerd.

Ik richtte me in het bijzonder bij baby's op wat we temperament noemen.

Dit zijn trekken die je al vroeg hebt, zoals angstigheid en woede...

...drukte, sociabiliteit en verlegenheid...

...en impulsiviteit, wat draait om de aandachtsspanne.

Bij elke eigenschap die je bestudeert, zoals verlegenheid...

Als genetica een rol speelt...

...zouden eeneiige tweelingen veel meer op elkaar moeten lijken dan de rest...

...omdat ze genetisch gezien 100 procent gelijk zijn.

En elk onderzoek wees uit dat genetica veel belangrijker was dan we dachten.

Op elk vlak.

Bij persoonlijkheden, vervolgens bij leercapaciteiten....

...bij gedragsproblemen en schoolprestaties.

Op elk vlak lijken eeneiige tweelingen veel meer op elkaar dan twee-eiige...

...waaruit blijkt dat genen een grote rol spelen bij wie we zijn.

Na de tweelingen...

...probeerden we te kijken of we op zoek konden gaan...

...naar het DNA dat verschillen in gedrag veroorzaakt.

Dus ging ik op zoek naar deze genen.

ZEVEN MAANDEN OUD

Net wakker en al vol energie.

Zo was ze altijd al. Zo kon niet wachten tot ze geboren was.

Je schopte tegen mijn blaas.

Als ik aan Mila's ontwikkeling denk...

...denk ik dat ze slim is, dat ze snel leert...

...dat ze erg nieuwsgierig is.

Ik denk dat ze zich cognitief gezien nu iets sneller ontwikkelt...

...want het lijkt wel...

...dat ze haar energie beter kan richten op wat ze wil hebben.

Ze is heel erg gefocust op wat ze wil.

Ze wil dat alles gaat zoals zij dat wil en zet het je betaald als het anders gaat.

Ze is meedogenloos.

Je mag niet alle speeltjes hebben. Dat is niet aardig. Hij mag er ook hebben.

Als ik aan Lincoln denk, zie ik een lieve jongen voor me...

...die gewoon heel blij is en altijd lacht en...

...die...

Ja, hij is gewoon Lincoln.

Ze zijn gewoon zo anders.

ELF MAANDEN OUD

Lincoln is gewoon mijn maatje.

Hij is echt cool. Ik bewonder hem erg...

...want hij is iemand die met de stroom meegaat en blij is.

Hij is gewoon een heel lieve jongen.

Probeer te staan.

Laat zien hoe je dat doet. Goed zo.

Als ik wil dat hij ergens van afblijft, luistert hij en blijft hij ervan af.

Mila kijkt je dan aan en zegt:

'Hoe durf je me te zeggen wat ik moet doen.'

Dat is een goede omschrijving van hun karakters.

We dachten dat genetica draaide om aandoeningen aan één gen.

Als je het gen hebt van de ziekte van Huntington...

...sterf je eraan als je eerder niet aan iets anders sterft.

Het is iets wat vooraf vaststaat.

Maar daarbij gaat het om één gen. Bij karaktertrekken is dat niet het geval.

Dat betekent dat je te maken hebt met veel DNA-verschillen.

Eerst dacht men een paar dozijn, wellicht honderd...

...maar het bleek dat we het over duizenden DNA-verschillen hadden.

Wat is zo'n DNA-verschil?

Dit is de dubbele helix. Het is net een wenteltrap.

En de treden bestaan uit een alfabet van vier letters.

Ze kunnen A, C, T of G zijn.

99 procent van de drie miljard treden in ons DNA...

...is hetzelfde voor elk van ons...

...maar één procent verschilt en dat is wat ons interesseert.

Stel nu dat deze trede bij mij een A is, maar bij jou wellicht een C, T of een G.

Een zo'n verschil in het DNA maakt weinig uit.

Maar wij moeten nu duizenden, tienduizenden verschillen optellen...

...om een polygenetische score te berekenen.

En daarmee kun je karaktertrekken voorspellen.

Wat geweldig was, was dat er in 2005 technologie ontwikkeld werd.

Op een plaatje zo groot als een postzegel kunnen we nu miljoenen verschillen meten.

We kunnen die techniek inzetten om je DNA te bekijken...

...en te zien op welk vlak je DNA afwijkt.

En we kunnen die verschillen combineren om karaktereigenschappen te voorspellen...

...zoals sociabiliteit, verlegenheid drukte of gevoeligheid.

Polygenetische scores zijn gebaseerd op aangeboren DNA-verschillen...

...die al aanwezig waren in je eerste cel en veranderen dus nooit.

Het is een uniek voorspelmechanisme...

...omdat je het even goed op de eerste dag als wanneer je 50 bent kunt voorspellen.

Laat hem het zelf doen. -O ja?

Stel dat je kind hoog scoort omtrent verlegenheid.

Dat betekent nog niet dat het kind absoluut verlegen zal zijn.

Het betekent enkel dat ze gemiddeld, vergeleken met andere kinderen...

...genetisch meer kans hebben om verlegen te zijn.

Wat betekent dat? Als je naar een feestje gaat…

...laat je zo'n kind niet achter bij onbekende kinderen...

...en zeg je niet: 'veel plezier.'

Je laat een vriend meegaan...

...blijft even en zorgt dat het kind zich op zijn gemak voelt voor je vertrekt.

Het is niet lastig, maar je moet die verschillen respecteren.

Ik was introvert en begon me later pas open te stellen voor andere mensen.

En zodra ik dat deed, gebeurden er prachtige dingen.

VIER MAANDEN OUD

Ik denk dat het aan te leren is...

...dat je ze kunt blootstellen aan mensen en ook een beetje hulp kunt geven.

Lola was vroeger heel verlegen.

We hebben haar aangespoord.

Baby. Ik wil dat je gaat slapen.

Ze zit nu op de kleuterschool en heeft haar plekje echt gevonden.

Eerst deze arm weg. En daarna kun je hem afdoen.

Ik hoop dat dit een bevrijdende boodschap is.

Je moet niet niet denken dat een misstap de levens van je kind kan verpesten.

Je kunt beter met de genetische stroom meegaan...

...en genieten van je kind dat zich ontwikkelt tot een uniek mens.

In plaats van te denken dat je hun toekomst kunt bepalen...

...achterhaal liever wat ze graag doen en help ze daarbij.

Dat is beter voor iedereen.

Pas op, papa.

Wat? -Wees voorzichtig.

Ik laat hem echt niet vallen.

Mijn vader is zo sociaal.

Hij is zo'n goede invloed en ik ben hem achterna gegaan.

Het is zo'n mooie karaktertrek.

Ik hoop echt dat onze kinderen die van nature hebben of aanleren.

Ben je een prachtig mannetje?

VIJF MAANDEN OUD

Je hebt een mooie neus, mooie ogen, en je hoofd is perfect.

Kijk hoe rond het is. Een perfect hoofd.

Echt. Het doet me aan Tasha denken.

Net mijn dochter.

Het gezicht is zo mooi rond, het is prachtig.

Moet je die wangetjes zien. Echt net Tasha.

Zuster opa.

Je moet een babykonijn onderzoeken.

Oké.

Piep, bloeddruk.

Je weet wel, wanneer het zo'n geluid maakt.

Voel hier eens. Voel je hart. Voel je het?

Rustig maar.

Je ziet al het DNA, al hun uiterlijke kenmerken.

Dit is een deel van mij...

...en ik ben een deel van mijn vader en zo.

Dit maakt deel uit van de kennis over onze oorsprong...

...over hoe we in elkaar zitten.

Dat vind ik super.

Rustig maar.

Ik wilde altijd al weten hoe onze omgeving en cultuur ons vormen.

Achteraf gezien was mijn jeugd in Rusland een gelukkige jeugd.

Mijn overgrootmoeder was een erg overtuigd communiste.

Ze vertelde vaak over haar deelname aan de communistische revolutie.

Toen ik een jaar of tien was...

...besefte ik dat mijn ouders probeerden te emigreren.

De Verenigde Staten waren een grote verandering.

Het voelde anders omdat ik uit een heel andere cultuur kwam.

Pas op voor de hond.

Mijn dochter is een echt Amerikaans meisje.

We zijn best wel anders qua karakter en persoonlijkheid.

Als ik Natasha bekijk en aan haar denk...

...hebben mijn man en ik haar onze genen meegegeven...

...elk 50 procent.

Maar hoe zit het met haar omgeving? Welke rol speelt die?

Door mijn jeugd in Rusland en mijn komst naar de VS...

...besloot ik het temperament te bestuderen...

...een van de bouwstenen van het karakter.

Het temperament draait uiteindelijk om onze neiging emotioneel te reageren...

...en de mate waarin mensen die reacties kunnen bedwingen.

Van oudsher...

...worden baby's in bepaalde categorieën geplaatst.

Sommige zijn lastig, andere gemakkelijk en weer andere kijken de kat uit de boom.

Er wordt overwegend gedacht dat temperament iets is...

...wat je je hele leven lang hebt, maar ik wilde onderzoeken...

...of het iets is wat in de loop der tijd kan veranderen.

En ik bekijk tevens de eigenschappen van ouders.

Ik kijk hoe die het temperament van kinderen kunnen beïnvloeden.

Ik weet uit eigen ervaring dat temperament niet vaststaat.

Een ballerinakonijntje.

En in 2017...

...begon ik een aantal experimenten met moeders en baby's.

Dit is geweldig.

Allereerst kwamen de baby's naar het lab als ze vier maanden oud zijn.

Ze speelden met hun moeders.

Waar is mijn baby?

Daar is hij.

We keken hoeveel positieve emoties door moeder en baby werden geuit.

Hoe intens er gespeeld werd...

...hoe enthousiast de moeders waren, hoe weids hun gebaren waren.

Zal ik wat zingen?

Simpelweg hoe positief de interactie was.

Wie is die baby daar?

We keken ook naar de wisselwerking, naar hoe ze op elkaar reageren.

Wie is dat?

Soms noemen mensen dat de dans, omdat ze om beurten reageren.

En dat was het eerste deel.

Claire en Paul, kom maar terug.

Ze kwamen terug als ze zes maanden waren en dan beoordeelden we hun temperament.

Oké dan.

We begonnen hun temperament elke paar maanden te testen...

...om te kijken of het veranderde.

Hun temperament testen is lastig.

Maar van jongs af aan kunnen baby's ons heel goed laten zien dat ze bang zijn...

...vooral bij situaties die nieuw zijn voor hen.

We hebben vier verschillende maskers die gedragen worden.

Hoi, lieve meid. Ga maar op die stoel zitten.

Als ze zes maanden oud zijn...

...associëren ze maskers nog niet met het kwaad...

...dat het monsters zijn, maar ze zijn ongebruikelijk.

En ze zijn heel erg anders dan wat ze normaal zien in hun wereldje.

Ik kijk hem zo aan met vier verschillende maskers...

...en jij mag naast hem staan.

De moeder mag naast de baby blijven staan.

Soms raken ze heel erg van streek. De moeder moet de baby kunnen kalmeren.

Ook al willen we weten hoe de baby's op de maskers reageren.

We moeten kwantificeren wat we zien. We moeten het omzetten in cijfers.

Dus kijken we naar meerdere zones op hun gezicht...

...om die angstige reactie in kaart te brengen.

Naar de ogen die groter worden en de wenkbrauwen die ze optrekken.

Soms verstijven ze en beven ze. Dat is duidelijk een teken van angst.

En ze kijken naar de maskers tot ze besluiten dat ze eng zijn...

...en ze de andere kant op kijken of mama vragen wat er aan de hand is.

Alles is oké.

O, een knuffel. Bedankt voor de knuffel.

En daarna kwamen de baby's terug.

We testten ze opnieuw na acht, tien en twaalf maanden...

... en zo konden we in kaart brengen...

...hoe hun temperament groeide, zich ontwikkelde..

En dat is zo'n interessant onderwerp.

Het bleek dat tussen acht en tien maanden...

...er een enorme toename was in reacties die te maken hebben met angst.

Ze schrokken meer en huilden harder na het zien van de maskers...

...en wilden verder bij ze weg.

Al die reacties werden in die periode veel intenser.

En dat is logisch, want als baby's tussen de acht en tien maanden oud zijn...

...worden ze veel beweeglijker.

Dus kruipen ze en bewegen ze meer en nemen ze afstand van hun moeders.

Ze zien dingen in hun omgeving die riskant of gevaarlijk kunnen zijn.

Uit dit onderzoek bleek dat zeker met betrekking tot angst...

...hun temperament gaandeweg veranderde.

Maar toen we keken naar de data over het gedrag van ouders...

...ontdekten we dat de acties van ouders ook invloed hadden op hun temperament.

We zagen dat baby's van gevoeligere, toegankelijkere moeders...

...als ze zes maanden oud waren minder bang voor dingen waren.

Als een moeder gevoelig is, biedt ze de baby bescherming tegen angst.

De wijze waarop moeders met ze spelen.

Aansluiten op de signalen die hij afgeeft en daar gepast op reageren.

Daardoor leken de angstige reacties af te nemen.

Uit onze onderzoeken blijkt dat er een kneedbaarheid is...

...in het temperament, dat er ruimte is voor verandering...

...en dat tot op zekere hoogte...

...omgevingsfactoren als dynamiek en moeder-kindinteractie...

..daaraan lijken bij te dragen.

Hij begon te lachen...

...toen hij acht weken oud was.

Hij houdt van mensen en van mensen die naar hem lachen.

Als je lacht, lacht hij terug.

Dat is echt heerlijk.

Lola lacht de hele tijd naar hem. Dat heeft vast geholpen.

Hij lacht veel meer.

Een band scheppen was simpel. Ik hield meteen van hem.

Ik ben dit keer veel zelfverzekerder...

...en dat maakte vast veel verschil.

Daardoor zijn mama en de baby gelukkig.

Baby's hebben niet het zelfbewustzijn of zo...

...om hun temperament zelf te regelen.

Doe je je slab om?

Hun ouders moeten ze helpen verschillende strategieën te ontdekken.

Baby's die makkelijk in de omgang zijn...

...hebben wellicht minder routine nodig dan andere baby's.

Maar als je weet...

...dat je kind vaak verontrust is, kan regelmaat helpen.

Op een vast tijdstip opstaan...

....een dutje doen en altijd in hetzelfde bed slapen.

Zaken die een dag een vast ritme geven zijn heel erg belangrijk.

Ik denk dat hij meer op zijn vader lijkt.

Heel onafhankelijk.

Wil je springen? Een, twee drie. Super.

Jammie, dat ruikt fris.

Nelson kan heel attent zijn. Hij laat me koffie voor mama zetten.

Ik weet niet wat Nelson later zal worden.

Hij racet nu echt op zijn fiets.

Eén, twee, drie.

Hij speelt veel met auto's, dus wat die Formule 1-carrière betreft...

...kijken we goed naar wat hem nu interesseert.

Hij wordt geobsedeerd door de ruimte.

Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus.

Je moet toegeven dat kinderen anders zijn en die verschillen respecteren.

Met ze meegaan en niet tegen ze ingaan.

TWINTIG MAANDEN OUD

Ik ga je schoen halen.

De reis om te worden wie we zijn...

...is iets wat al heel vroeg begint.

Met die vroege bouwstenen wordt iets gebouwd...

...dat we ons leven lang met ons meedragen...

...en bijdraagt aan wie we uiteindelijk zullen worden.

Dit is ons favoriete boek. Je ziet het, het valt bijna uit elkaar.

Ik zie nu dat ze allebei heel verschillende karakters hebben.

Ik zie dingen van ons allebei in ze allebei terug.

Ze is erg meisjesachtig en is graag bij andere kinderen.

Ze heeft graag de aandacht.

Ziezo.

Lincoln speelt graag met zijn speelgoed en is graag bij zijn moeder.

Mila wordt vast advocaat.

En Lincoln wordt een mannelijke verpleger of zo.

Hij gaat vast voor iets of iemand zorgen.

Hoe is Hugo nu?

Zeg hallo, Hugo.

Hugo zei net hallo.

Toen hij klein was, zeiden we dat hij veel fysieker dan Lola was.

We dachten dat hij veel actiever zou zijn.

Dat geldt nu nog steeds.

Wat is dat, Hugo?

Hij is ook heel sociaal met andere kinderen.

En hij is lang niet zo extravert als Lola.

Ze is de leider. Hugo is wat terughoudender.

Maar hij is charmant.

Zo charmant.

Je moet individuen in staat stellen op ontdekkingstocht te gaan en te falen.

Een kind dat over een obstakel heen wil komen...

...moet vaak falen voor hij of zij erin slaagt.

Dat is een metafoor voor het leven op zich.

Andersom.

Zo ja, zet de gele op de grond.

En ik denk dat het beste wat we voor onze kinderen kunnen doen...

...is ze zelf laten ontdekken welke potentie ze hebben op aarde.

Ze hun grenzen laten verkennen.

Dat is essentieel voor ze om zelfbewust te kunnen worden.

Er moeten mensen in de bus.

Mensen in de bus.

Ondertiteld door: Robby van den Hoek

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.