Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Gast, je zit onder het kwijl.
We konden vieren dat hij geboren was en deel uitmaakte van ons gezin.
Met familie en vrienden.
En eerlijk gezegd is elk excuus goed om taart te eten.
Zeg eens hallo.
Vanaf hun geboorte zoeken baby's contact met mensen.
Ze willen een band, zijn geïnteresseerd en willen contact met ons hebben...
...op een veelbetekenende, emotionele manier.
Het is belangrijk om te begrijpen hoe die banden ontstaan...
...en wanneer en op welke manier ze beginnen?
Goedemiddag, allemaal.
Welkom bij de naamceremonie van Theodore.
Theodore, je bent mijn grootste trots.
Jij hebt me echt als geen ander geraakt en daar ben ik je erg dankbaar voor.
We zien dat baby's geen passieve wezens zijn...
...die buiten de samenleving staan.
Ze zijn al vanaf het begin van hun leven actief in de sociale wereld.
Ze begrijpen andere mensen. Ze beoordelen hen en handelen daarnaar.
Mensen zijn erg sociale wezens.
We leven in complexe samenlevingen waarin de mensen samenwerken.
Hoe maken baby's die nog nooit iemand gezien hebben die enorme stap...
...tot volwaardige leden van de samenleving?
EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIRESERIE
RELATIES
We waren al even...
...van plan om te verhuizen en bezig met verhuizen.
Al bijna zeven maanden lang, toch?
Ja, precies. -Zeven maanden.
Maar met een baby is dat zenuwslopend.
Je probeert alles te regelen wanneer ze liggen te slapen.
Maar dan mag je geen herrie maken, want anders wil Theo ook meedoen.
Dan ligt hij daar en kletst hij wat tegen je.
Hoe is het met je?
Ja? Echt?
Het is zo grappig.
Hij is zo jong en heeft al zo'n grote impact gemaakt.
Zeg: 'Goed zo, papa. -Je ziet zo je nieuwe kamer.
Ik groeide op in India en kwam hier als volwassene heen.
Dus mijn identiteit werd echt gevormd toen ik in India was.
Een van de dingen die ik me herinner is dat ik altijd mensen om me heen had.
Er was altijd wel iemand om mee te praten of die wat in de keuken deed.
Het was een samenleving met veel contacten...
...dus was het niet verrassend dat ik uiteindelijk begon te denken...
...dat het belangrijkste aspect binnen onze psychologie...
...contact is.
Hallo, mam.
Om een band met mensen te hebben en goed te zijn in communiceren...
...moet je je een beeld kunnen vormen van wat mensen denken en voelen.
En vroeger dacht men dat baby's dat niet konden.
Toen ik begon als psycholoog...
...wist ik weinig van baby's.
Ik bestudeerde kinderen van zeven.
Ik vond baby's...
...maar een beetje saai.
Je was heel erg alert. Zo zit het.
Echt. -Je was echt oplettend en alert.
Na je geboorte.
Dat veranderde toen ik een kind kreeg.
Je was ongeveer twintig minuten oud.
Echt? -Op dat moment.
De manier waarop we communiceerden...
...zelfs in de eerste dagen en weken na de geboorte, was verbluffend.
Ik had daar een wezen dat net geboren was...
...en dat met me kon communiceren en contact kon hebben.
Er was iets aan de hand...
...en ik wilde weten hoe echt dat contact was?
Was het nep of was er echt sprake van een band?
Dit is Eloisa.
Ze is drieënhalve maand oud. Ongeveer. Min of meer.
Als er iemand binnenkomt als ze speelt, let ze op.
Ze krijgt geen genoeg van wat er om haar heen gebeurt.
Ze lacht naar haar broer en zus.
En dit is Augusto.
Hij is de kleinste. Het is een tweeling.
Het is mooi hoe hij naar zijn zus opkijkt als ik ze bij elkaar zet om te spelen.
Hij kijkt altijd naar haar en doet na wat ze doet.
Sinds hun geboorte kijken ze je aan...
...diep in je ogen, en communiceren ze me je.
En Eloisa...
Ik denk dat ze me begrijpt. Ook al weet ik niet hoe.
Na de geboorte van Shyamali hebben we een dagboek bijgehouden...
...met haar gelaatsuitdrukkingen en wat ze deed...
...om te onderzoeken hoe baby's anderen leren begrijpen.
Het was net of ik een antropoloog was, maar dan een antropoloog met baby's.
Dus dit was...
...op 5 april.
Oké? Dus je was twee maanden oud.
Ik schreef dat je vanaf toen je vuisten naar je gezicht bracht als je blij was.
En met een brede glimlach en soms half gesloten ogen.
Het leek op die verlegen lachjes zoals je in Hindifilms ziet.
Je deed echt zo en ik dacht: wat is dat nu?
Het was raar. Ik begreep het niet.
Oké, nog één dia.
We hebben een hele serie dia's, en dit is er eentje van.
Ik kwam je gedag zeggen, je lachte en daarna deed je ineens verlegen.
Dat fenomeen noem je de verlegen lach.
In tegenstelling tot een gewone lach...
...draaide ze haar hoofd weg, wendde ze haar blik af...
...of boog ze haar arm zo terwijl ze aan het lachen was.
Dat was het criterium voor een verlegen lach.
Je bent erg schattig.
Wat lief.
Het was een uiting van zelfbewustzijn...
...die veroorzaakt werd door andermans aandacht.
Het wees me erop...
...dat baby's de kracht van andermans gevoelens en intenties voelen.
Het draaide om het emotionele belang ervan.
Verlegen glimlachjes waren nog nooit...
...bij baby's van twee tot vier maanden aangetroffen.
Ik besloot dit verder te bestuderen....
...om te kijken of het gebruikelijk was, wanneer het begon en in welke context.
Om bewijs te vinden van verlegen lachjes had ik bedacht...
...om ouders te gebruiken als waarnemers.
Hoi, mogen we binnenkomen? -Ja.
Dus ik volgde vijf baby's en ging elke week thuis bij ze langs.
De jongste was zeven weken oud...
...en de oudste vier, vierenhalve maand oud.
Kijk nu. -Dat was de verlegen lach.
Dat was er een, hè? -Dat was goed.
Dus je hebt nog nooit gemerkt dat ze naar je lacht...
...en dan ineens verlegen wordt?
Ik heb de baby's op drie verschillende manieren gefilmd.
In de stoel in de woonkamer met de ouder die met ze praat.
Alles oké?
Doe je een dutje.
En ik heb mezelf gefilmd als een vreemde die met de baby praat.
Dat is er weer een.
En de ouder die de baby voor de spiegel houdt.
Wat ik zocht...
...waren meerdere soorten interactie die die reacties teweeg kunnen brengen.
Dit is een video van een andere baby uit het onderzoek.
Ze was tienenhalve week.
En hier draait het om.
Wat ze hier doet...
...is lachen...
...en verlegen worden als haar moeder haar in de ogen kijkt.
Ze lacht echt voluit en begint zich weg te draaien.
Ze draait zich om op de top van haar lach en draait zich daarna weer terug.
Maar om zeker te weten dat het een verlegen lach is...
...analyseer je de lach frame voor frame.
Ze zijn gecodeerd op basis van hun duur, hun intensiteit...
...of de baby onmiddellijk weer terugkeek, enzovoort.
We hebben dankzij deze video's 674 lachjes geregistreerd.
En daarvan waren er in totaal 140 lachjes...
...die we identificeerden als verlegen lachjes.
Verlegen lachjes zouden in het eerste jaar van hun leven niet voorkomen...
...maar we zagen ze.
Het was zo van: het is zo, ik heb het niet gedroomd.
Verlegenheid en verlegen lachjes zijn lastig te bestuderen.
Maar ik denk dat ze essentieel zijn...
...om ons te vertellen hoe baby's van kleins af aan...
...met mensen omgaan en contact leggen en mensen begrijpen.
Kleine Henry.
Jij hebt hem.
Kiekeboe.
Maar tegen de tijd dat ze zes maanden oud zijn...
...beginnen ze op een heel nieuwe manier emotioneel contact te leggen.
En dat alles draait om humor, kattenkwaad en speelsheid.
Hé, daar ben je.
Waar baby's om lachen en hoe ze lachen...
...zegt veel over hun begrip van anderen.
En dat begon ik daarna te bekijken.
En deze vent heeft iets gevonden wat hij echt leuk vindt, naast eten.
Claxons.
UNIVERSITEIT VAN PORTSMOUTH
Vroeger dacht men dat baby's...
...geen gevoel voor humor hadden...
...voor ze twee jaar oud waren.
Maar ik heb één moment gefilmd toen mijn dochter elf maanden oud was.
Ze speelt met een of ander voorwerp.
Je hoort een geluid.
Dat was haar overgrootmoeder die op de bank zat en snurkte.
Ze hoorde haar snurken...
...draaide zich om, keek naar opa, die daar zat, draaide zich weer om...
...en imiteerde dat gezicht.
Een snurkend gezicht, toch? En iedereen moest lachen.
Ze keek naar iedereen die lachte, was heel erg blij...
...en deed het nog eens, omdat het de mensen aan het lachen had gemaakt.
Dat gezicht daar.
En dat is een erg gesimplificeerde vorm van wat komieken doen.
Je achterhaalt wat mensen grappig vinden en herhaalt dat.
Er was gewoon nog nooit onderzoek gedaan naar baby's die mensen lieten lachen.
Dus begon ik aan een onderzoek met ouders.
Ik ging bij ze thuis langs.
Elke twee weken, vijf maanden lang. Ik heb lang moeten zwoegen.
Ik heb hier transcripties van interviews met ouders van baby's van acht maanden.
Dit hier is grappig.
De kleine Victoria had wat last van hoest.
En de moeder zei: 'o, hoest.'
En de baby herhaalde dat en imiteerde de moeder...
...en volgens de moeder ging dat zo negen of tien keer door.
Deed ze dat voor het gevoel dat het teweegbracht?
Maar de moeder zei dat ze het deed, haar aankeek en dan lachte.
Ze weet dat ze grappig is.
Het gaat niet om een gevoel.
Dit spreekt het idee tegen dat baby's in het eerste jaar niet humoristisch zijn.
En er is nog iets...
...wat ik baby's zag doen en wat me aan het denken zette.
Shyamali was negen maanden oud.
Ze zat in de kinderstoel.
Ze wilde de aandacht van papa trekken en gaf hem haar spaarvarken.
Ze lachte een klein beetje en toen hij zijn arm uitstrekte...
...begon ze harder te lachen, trok ze hem terug en grijnsde ze.
Geef hier.
Ze plaagde hem.
En ze wil 'm smeren.
Dat is geweldig.
Maar voor mij was het een echte openbaring.
Baby's van negen en tien maanden oud leren wat effect heeft op hun omgeving...
...om te kunnen spelen met hun verwachtingen.
Wat heb je in je hand?
Vooruit, bedtijd.
Zwaai.
Dat doe je niet. Je doet het gewoon normaal.
Voor ze kunnen praten...
...proberen ze ons aan het lachen te maken.
Ze provoceren ons al spelende. Ze plagen ons.
Het is grappig, maar daar draait het niet om.
Het zijn pogingen om contact met ons te leggen...
...op een veelbetekenende, emotionele manier.
Dit is heel belangrijk voor ouders.
Als we ingaan op die uitnodiging om contact te hebben...
...verrijken we onze band met de baby en helpen we hem bij zijn ontwikkeling.
TIEN MAANDEN OUD
Ze worden allebei op verschillende manieren socialer.
Eloisa gaat graag naar buiten en is altijd erg vrolijk en gelukkig.
Als ze ziet dat iemand kijkt, glimlacht ze...
...maakt ze contact en gaat ze door met waarmee ze bezig was.
Augusto liep wat achter qua ontwikkeling.
Maar sinds kort proberen ze ons allebei te laten lachen.
Ze strijden om aandacht.
Ze kijken wie het grappigst is.
Ze trekken gekke bekken.
Ze doen alsof ze hoesten en giechelen.
Ik denk dat we communiceren.
Anders praat ik tegen mezelf.
Theo heeft schisis.
Hij heeft een lip die misvormd is.
VIJF MAANDEN OUD
Hij moet geopereerd worden om dat te repareren.
Het was wat lastiger om hem te eten te geven...
...en hij zal wellicht minder goed kunnen praten...
...maar verder niets.
Ik kijk naar hem en dan denk ik: je bent geweldig. Je bent perfect.
Maar een vrouw keek ooit in de kinderwagen en zei: 'jakkes'.
Flink wat mensen vroegen wat er met zijn lip was.
Dat is gewoon onbeleefd.
Hij zal ouder worden, uitgaan en vrienden hebben.
Wellicht zullen ze een litteken zien, maar dat zal minder opvallend zijn.
Goedemorgen. -Hoi.
Hallo. -Hoi.
Hallo, knapperd.
Wat een mooie glimlach vanochtend.
KINDERAFDELING
Het was vrij spannend...
...maar vanaf nu wordt het elke dag beter en wordt hij weer de oude.
Als hij wakker wordt, zit er misschien wat bloed op zijn lip.
Maak je daar geen zorgen over. Dat maken we morgen schoon.
Oké. Alles komt goed met hem. -Bedankt.
Tot later.
JE BENT EEN STER BEDANKT
Wil je hiermee spelen?
Zeg dank je wel.
Oké, we beginnen. -Bedankt.
Ik weet dat dit de juiste keus is, maar zo'n operatie is nooit prettig.
Word wakker.
Dit moet gewoon gebeuren om hem een gezond leven te geven.
Geef mama een grote knuffel.
Ik heb je gemist. Ik zat met je vader opgescheept.
In het begin was ik geïnteresseerd in de oorsprong van menselijk gedrag.
En vooral in de mechanismen waardoor we levenslange relaties aangaan.
Mensen oordelen duidelijk veel over anderen in hun omgeving.
En de vraag is wanneer dat begint en waar zulke oordelen vandaan komen?
Als kinderen op de kleuterschool zitten, oordelen ze op basis van gedrag...
...en beslissen ze of een ander goed of slecht is.
Maar niemand had zich ooit afgevraagd of erg jonge kinderen dat ook konden.
In het begin wilde ik gewoon weten of baby's zo over anderen konden oordelen.
Hoi. Is dat Zoey? -Jazeker.
Bedankt voor je komst.
We onderzoeken sociale cognitieve ontwikkeling.
En dan vooral in hoeverre baby's weten dat sommige mensen je helpen...
...en dat ander mensen je dwarsbomen en voorkomen dat je je doel bereikt.
We hebben een poppenkast.
We keken of baby's wisten of iemand iets goeds of slechts wilde doen.
We gebruiken poppenkasten, omdat baby's daar dol op zijn.
We hebben drie marionetten.
De een is een klimmer.
Hij probeert meermaals vergeefs een steile heuvel te beklimmen.
Een tweede personage duwt hem naar de top van de heuvel.
Dat is de helper.
Dan komt een derde personage.
En hij duwt hem van de heuvel af.
Dat is de dwarsbomer.
De baby's keken graag naar die dingen.
Ze gaven er veel om en wilden weten wat er aan de hand was.
Super. Ze heeft heel erg goed gekeken.
Ze kunnen niet zeggen wie ze leuker vonden.
Maar ze kunnen wel keuzes maken.
Wie is leuk?
Aan het eind brengt iemand een bord langs met de helper en de dwarsbomer erop.
Die daar?
En we kijken welke ze eerst aanraken.
Die daar? Vind je hem leuk?
Die daar?
En we zagen dat bijna elke baby na de poppenkast de helper kiest.
Die daar? Oké, goede keus.
Ik had echt iets van: allemachtig,
We hebben hier echt iets gevonden.
In het blauw de baby's die voor de helper kozen...
...en in het geel de baby's die voor de dwarsbomer kozen.
En je ziet...
...bij de zes maanden oude baby's koos geen van hen de dwarsbomer.
Twee van de zestien baby's die tien maanden oud waren kozen hem.
Deze enorme voorkeur voor de helper was echt een schok voor ons.
We lieten drie maanden oude baby's de poppenkast ook zien.
En ook zij kozen voor de helper.
Het was ongelooflijk dat we zoiets bij een baby van drie maanden zagen.
Als kind was ik ervan overtuigd...
...dat mensen dankzij hun ouders over goed en kwaad leren.
Maar nu werd het ineens mogelijk...
...dat niet alles aangeleerd is.
Dat er een van nature aanwezige of aangeboren basis is...
...waardoor ze goed en kwaad kunnen onderscheiden...
...die baby's van nature hebben.
Dus wilden we wat dieper ingaan op dat onderscheid dat ze wisten te maken.
Je ziet het aan zijn benen. Als hij blij is, trappelt hij ermee.
Het is fijn dat hij weer thuis is.
Is dat lekker?
Is dat lekker? Heerlijk?
Ongelooflijk hoe snel hij erbovenop was.
Alles is oké. Kijk nu. -Ja, hè?
Theo heeft echt geknokt.
Hij laat zich niet kisten.
Ik moet toegeven dat het zwaarder was dan gedacht om zijn lip te zien.
En ik voelde een aantal dingen.
Als je dit zo vouwt...
Ik moest denken aan mijn eigen verleden.
Ik had ook schisis.
Ik wil niet dat de mensen op dezelfde manier op hem reageren.
Wieg je hem zoals normaal?
Ik waag een poging. Ga zitten.
In deze wereld oordelen we veel te veel.
En als ik daar wat aan kan doen, is dat mijn taak als zijn vader.
UNIVERSITEIT VAN BRITS-COLUMBIA
Als volwassenen zijn we graag bij mensen die op ons lijken.
We willen vrienden zijn met mensen...
...die hetzelfde denken als wij over sportteams, politiek of religie.
En we vermijden vaak mensen met een afwijkende mening.
Volwassenen vinden het zo belangrijk of mensen op ons lijken of niet...
...dus keken we of ze ook de oordelen van baby's beïnvloeden.
En daarvoor gebruikten we een andere poppenkast.
En het doek gaat op.
Eerst bieden we baby's de keus uit twee snacks...
...koekjes en sperziebonen.
Zo kunnen we simpelweg vaststellen wat zij het lekkerst vinden.
Lust je wat?
Jammie.
En dan laten we ze twee poppen zien in de poppenkast.
Daar gaat-ie.
Voorj deze test moet je op dit stoeltje gaan zitten.
Ga een beetje zijwaarts zitten en laat haar deze kant op kijken.
Oké.
Zitten jullie goed? Super.
Ik ben dol op koekjes.
Eén marionet houdt van hetzelfde eten, dus staan ze aan dezelfde kant.
Ik hou niet van sperziebonen.
Dan volgt een voorstelling...
...met de pop die van hetzelfde eten houdt en die met een bal speelt.
En de marionet laat zijn bal helaas vallen.
En de bal wordt teruggegeven door de zogenaamde helper.
De baby's zien hoe de marionet zijn bal meermaals laat vallen.
Ze zien de helper de bal steeds teruggeven.
En daarna zien de baby's hun teamgenoot met de dwarsbomer spelen.
En de dwarsbomer pikt de bal telkens weer.
Daarna laten we de baby's een keus maken tussen de helper en dwarsbomer.
Kijk.
Wie vind je leuk?
Die daar.
Als degene die de bal verloor hetzelfde eten lekker vond als de baby...
...kozen ze voor de helper.
Een dikke knuffel voor de marionet, hè?
Geef hem een kusje. Goed gedaan.
Ze kozen voor de marionetten die hun teamgenoten hielpen.
Daarna wilden we weten of dat anders zou zijn...
...als de marionet geen teamgenoot was en niet hetzelfde eten lekker vond.
Jammie. Ik ben dol op sperziebonen.
Toen we de baby's lieten kiezen tussen de helper...
...en de dwarsbomer zagen we iets erg verrassends.
Kijk.
Wie vind je leuk?
Die daar?
Die daar.
De meeste baby's kozen voor de dwarsbomer.
Degene die de bal afpakte van de pop die het andere eten lekker vond.
We hebben in totaal 48 baby's getest en we ontdekten dat als de pop...
...ander eten lekker vond 80 tot 90 procent voor de dwarsbomer koos.
Hoi. Wie vind je leuk?
Baby's geven dus niet altijd de voorkeur aan degenen die helpen.
Als het doelwit wat anders lekker vond, kozen ze voor iemand die gemeen was.
Baby's hebben een selectieve moraliteit.
Het geldt voor mensen die op hen lijken en niet voor mensen die anders zijn.
Dat betekent dat ze nog veel moeten leren voor ze de moraliteit hebben...
...die we hopen dat ze als volwassene zullen hebben.
Hé, jongens.
Hoe gaat het?
Mensen zijn wellicht de enige soort...
...die regelmatig vreemden en mensen uit andere groepen gaan helpen.
Bij mij in het lab...
...hebben we tientallen mensen die elk jaar deelnemen aan de Sun Run.
Deelnemers schrijven zich in en weten dat ze hun kleding uit moeten doen...
...en op de grond moeten gooien in de wetenschap dat iemand ze oppikt...
...en uitdeelt aan daklozen in de stad.
De moraliteit die we zien bij volwassenen is natuurlijk anders dan bij baby's.
Baby's hebben vanaf hun geboorte indrukwekkende vaardigheden...
...maar ze moeten gestuurd worden.
Dus ouders moeten hun kinderen proberen weg te houden...
...van de groep- of teammoraliteit die we bij baby's zien...
...en meenemen naar de bredere morele gemeenschap...
...waartoe we hopen dat ze uiteindelijk zullen behoren.
ELF MAANDEN OUD
Ik probeer ze steeds meer samen te laten spelen...
...maar het is erg duidelijk dat ze niet graag delen.
Maar als ik ergens om vraag, geeft ze het aan mij.
Ze deelt het met mij, niet met Augusto.
Ze vechten continu om dingen.
Ik hoop dat ze ooit samen leren spelen.
Hopelijk wordt het beter.
Als student had ik veel interesse in taal.
Maar ik besefte al snel dat ik het meest geïnteresseerd was...
...in wat er gebeurde lang voor baby's konden praten.
En zo een, om te proeven.
Prima.
Wat me trok, waren niet de woorden, maar preverbale gebaren.
Die, graag.
Dus hoe baby's dingen aanwijzen, naar dingen reiken en dingen laten zien.
Hartelijk dank. Fijne dag.
Een groot deel van onze interactie bestaat uit het delen van dingen.
Het delen van informatie, het delen van ervaringen.
En dat doen we onder meer door te wijzen.
Dus ik wijs naar iets interessants wat ik zie...
...om iemand erop te wijzen en dan kunnen we erover praten.
We zijn bezig met dezelfde dingen. Dat noem je gedeelde aandacht.
Gedeelde aandacht is zo cruciaal binnen onze interactie...
...dat ik me begon af te vragen waar het vandaan kwam, wanneer het begon.
Kom je naar papa?
Goed zo.
Je bent lief.
Hij is zo charmant.
Wil je die kant op?
Naar buiten?
Lekker geslapen?
Sinds twee maanden...
...is hij geen baby meer, maar een klein mensje.
Knuffel.
Hij is veel receptiever.
Hij is geopereerd, en dat is niet niets.
Wie is dat? Zie je papa?
Waar is hij?
Waar is hij?
Hij wil graag overal bij zijn.
Hij wijst sinds kort dingen aan.
Nu heeft hij een andere manier om ons te vertellen wat hij wil...
...en hij kan zo ook vragen wat dingen zijn.
Wie is dat?
Daar is mama.
Hij wiebelt.
O, nee. -Hij is omgevallen.
Hij kon ons vroeger geen dingen vragen, maar nu wijst hij de hele tijd.
Waar wil je heen?
Waar ergens?
Wat bedoel je?
En het is geweldig, want hij leert zoveel.
Kom je hierheen?
Ja, kom maar.
Uiteindelijk vereist gedeelde aandacht behoorlijk complexe sociale vaardigheden.
UNIVERSITEIT VAN ST. ANDREWS
Om iets met iemand te kunnen delen, moet je eerst snappen dat ze dingen zien.
Dat ze ook emoties en interesses hebben.
Mensen vroegen zich af of baby's zulke complexe vaardigheden beheersten.
Het hoort op tweeënhalve meter afstand te staan.
Perfect. -Is het zo goed?
Begin jaren 2000...
...bekeken we baby's van twaalf maanden die net konden wijzen.
We wilden weten of ze wezen om interessante dingen te delen...
...voor gedeelde aandacht.
Of wijzen ze om simpelere redenen?
Hij moet groot genoeg zijn om eruit te kunnen.
Perfect.
Hoi.
Dit zijn James en Rachel. -Hoi, James.
Ik ben Melinda.
Je hebt misschien gemerkt dat ze allerlei dingen aanwijzen.
Wellicht net.
Als je naar de dierentuin gaat, wijzen ze alle dieren voor je aan.
We willen weten waarom ze dit doen en daarom doen we dit experiment.
Dat is cool. -Ga je zitten?
Het experiment gaat als volgt.
We zetten de baby tegenover een wit gordijn.
Dan verschijnt een pop.
Als baby's hem zien, beginnen ze er vaak naar te wijzen.
Wat centraal staat bij dit experiment, is hoe vaak ze wijzen.
Wat? Hallo.
Jij ziet er vrolijk uit.
Bij één groep baby's kijkt de man helemaal niet naar de pop.
Hij kijkt enkel welwillend naar de baby.
Hoe gaat het?
Alles oké?
Alles goed, Noah?
In het begin wezen ze opgewonden en keken ze naar de man.
Je hebt grote bruine ogen.
Na de wat vreemde reactie van de man...
...wezen ze opnieuw, zo van: 'kijk, een marionet.
Kijk, daar.'
Hoe gaat het?
Alles oké?
Ze bleven wijzen om de man erop te wijzen.
Maar hij negeerde ze.
Als de baby nu begint te wijzen, kijk je naar de poppen, maar reageer niet.
Oké, dus ik kijk ze niet aan en zo.
Bij een andere groep baby's kijkt de man enkel naar de marionet, niet naar de baby.
Dan wijzen ze opnieuw, zo van: 'Hé, dat is cool, toch?'
Ze bleven wijzen omdat ze ontevreden waren.
Het was ook niet wat ze wilden.
Wat hebben we hier? 0, wat mooi.
Riley, kijk nu.
Bij de laatste groep reageerde hij zoals je dat normaal zou doen.
Hij kijkt waar de baby naar wijst.
Hij danst, ja.
Hij kijkt naar de marionet en de baby en is opgewonden en geïnteresseerd.
Moet je zien hoe hij danst. Hij ziet er blij uit.
De baby's wezen een paar keer en stopten er daarna mee.
We hebben 75 baby's getest.
Als de baby's blij waren met zijn reactie, wezen ze maar één of twee keer.
Maar in de twee andere situaties wezen ze veel vaker.
Het is heel simpel.
Wanneer de baby's samen reageerden met de man...
...stopten ze met wijzen...
...omdat ze contact hadden en een emotie deelden.
Hij danst, hè?
Dat is een puur sociale motivatie.
Zag je dat?
Is hij daar?
Waar is hij nu?
Daar is hij.
Een vogel? Buiten?
We kijken elke dag naar wat ze aanwijzen zonder te beseffen hoe speciaal dat is.
Gedeelde aandacht en wijzen zijn de eerste stappen in een gedeelde wereld.
Vlak daarna beginnen baby's doelen te delen en samen te werken...
...en uiteindelijk overtuigingen te delen.
En dat leidt tot unieke menselijke dingen zoals geld, huwelijken en regeringen.
Die dingen bestaan alleen omdat we daar allemaal in geloven.
Al de complexe capaciteiten die we hebben als mensen...
...beginnen in de babytijd, als we 9 tot 12 maanden oud zijn...
...als ze beginnen met gedeelde aandacht en wijzen.
Het eerste jaar gaat zo snel voorbij.
Ze zijn nu bijna peuters.
Het is nu meer ons feest dan hun feest.
Zij krijgen de cadeaus, maar wij genieten met onze vrienden.
GEFELICITEERD
Nu kunnen ze het prima met elkaar vinden.
Ze kunnen dingen samen doen.
Ze delen dingen.
Ze delen met hun broers en zussen.
EEN JAAR OUD
Maar ze zijn zichzelf.
Het is leuk dat ze allebei geheel unieke mensen zijn.
Baby's lijken te kijken naar andere mensen die communiceren...
...om al die verschillende acties te ontdekken en te begrijpen.
Dus moeten ouders baby's meteen al zien als volwaardige mensen in hun omgeving.
Baby's zoeken een dialoog met ons.
Ze hebben echt mensen nodig die een band met hen willen scheppen...
...en ze als een mens zien...
...zodat ze zich kunnen ontwikkelen.
Is dat voor mij? Dank je.
Praat met je baby en deel dingen.
Let op wat ze bekijken en wat ze je aanwijzen.
Dat is de basis voor hun buitengewone reis in onze samenleving.
Als we buiten zijn, waar dan ook...
...is hij echt hartstikke sociaal.
Goed zo. Zeg je hallo?
Wie is je handlanger?
Geef je hem?
Is hij voor mij?
O, gemenerik.
Hij speelt een spelletje.
Ik ben zo trots op hem. Hij is echt goed bezig.
Ondertiteld door: Robby van den Hoek
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.