Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Powiedz, że to niedziela Jeszcze jeden dzień
Jeszcze jeden dzień lata
Jeszcze dzień wolności Zamiast tych okropności
Które życie niesie
Dziś powrót do szkoły
Zaraz po niedzieli Powrót do starych nauczycieli
Co stale narzekają
Pierwszy dzień to ten najgorszy
Ale to przynajmniej już matura
Wreszcie nadeszła Tak dawno już chciana
Tak dawno oczekiwana
Oby za szybko nie minęła
Zeszły rok był tak radosny
Pełen wydarzeń doniosłych
To ostatni rok w mym pamiętniku Czeka mnie zdarzeń bez liku
Niczego się już nie boję
Niczym się nie niepokoję Bom idealna i niebanalna
I powiem dosadnie Świat do mych stóp padnie
To pierwszy dzień Naszego roku matury
Riverdale, jesteś na mnie gotowe?
Jestem tu nowa i jaka gorąca
Mam wygląd, styl i klasę
I forsę, co nienajgorsze
Lustereczko, powiedz przecie
Czym nie najpiękniejsza na świecie?
Versace, Prada, Klein To noszę wszędzie
Zaraz go zdobędę I mój zawsze będzie
Cztery lata, minęło jak we śnie
Cztery lata, już więcej nie
Żadnych poprawek
Żadnych powtórzeń
GENIALNE POMYSŁY
Żadnego zmarnowanego lata
Podszedłem, zobaczyłem Sprężyłem się, zwyciężyłem
Teraz mogę wracać do siebie
Gdzie jestem jak w niebie Gdzie sobie znajduję
Pudełka od pizzy pod łóżkiem
Jedzonko takie przepyszne
Burgery, ile tylko wlezie
Na zawołanie Aż nie minie śniadanie
Jajeczka z bekonem Ile sobie zażyczę
No i te sandwicze
Pierwszoroczniaki O ukłon proszę
Braku chwały dla Vixens Nigdy nie zniosę
Liceum to piramida złej woli
Ale my tu rządzimy, do woli
Kolejny mecz i znów wygramy Bo zawsze się staramy
Naprzód, maturzyści! Marsz!
Dość już przyzwoitek, co z łaski
Za rok to już college'owe laski
Takie, co to już wiedzą
Wy tam z niższych klas
Już niedługo rządzić będziecie
I kolejny wsad, jam balu król
Podanie i rzut, i jesteś już mój
Oto mistrzowie stanu
To będzie mój rok Mój rok, mój szkolny rok
Niech zagra muzyka
Koledzy tak się starają
W radiu naszą piosenkę grają
WITAJCIE MATURZYŚCI!
W radiu naszą piosenkę grają
To czas naszej chwały
To czas naszej chwały
To czas naszej chwały
To czas naszej chwały
Wszyscy razem jesteśmy
Razem idziemy w krok
To nasz ostatni rok
Niesamowite! Prawda, że niesamowite, Clay?
Jak na pierwszy raz, to po prostu niewiarygodne!
Wy dwaj napisaliście tę piosenkę?
I wszystkie pozostałe.
Dużo się trzeba będzie nauczyć.
Po raz pierwszy
dyrektor Featherhead zgodził się na oryginalny musical zamiast,
na przykład, „Oklahomy!” po raz setny.
Kevin i ja postanowiliśmy napisać coś o nas
i naszym życiu w liceum Riverdale.
Tyle że dyrektor chce zobaczyć próbę,
zanim wyda ostateczną zgodę.
Ale dlaczego odgrywamy maturzystów?
Przecież to dopiero za rok.
Bo rok maturalny jest lepszy do takiej opowieści.
To nastolatki na progu kolejnego etapu życia.
Dramaturgicznie, nadal jestem nowa?
– „Jestem tu nowa i gorąca” ma sens? – A dlaczego ja śpiewam chórki?
Śpiewam najlepiej w całej szkole.
– Najlepiej śpiewa Fangs. – Ja jestem najlepszy…
Grasz drugie skrzypce po Archiem. Nie zapominaj.
Archie to główny bohater.
A miało być o nas wszystkich.
Cheryl i ja nie będziemy grać zwykłych chórzystek.
Każdy będzie miał coś swojego na koniec,
czyli przy pokazywaniu balu maturalnego.
A ja jednak pasuję.
Przepraszam, Kevin, Clay.
Sumienie nie pozwala mi w tym uczestniczyć.
Moim zdaniem nie istnieje niższa forma sztuki niż musical.
Ja też się wycofuję. Mam wygląd aktora,
– ale nie potrafię śpiewać ani tańczyć. – Zgoda, chociaż szkoda.
Clay i ja usuniemy was z przedstawienia.
A na razie wszyscy mogą sobie iść,
oprócz Archiego i Juliana.
Będziemy próbować solową piosenkę Archiego.
Więc zostańcie, dobrze?
Zgodnie z tradycją, piosenka „Chcę” w musicalu
mówi widowni, czego poszukuje bohater.
Mówi o marzeniach i pragnieniach.
Mam lat siedemnaście I jakby rządzę
Ale jakby nie do końca Targają mną różne żądze
Problem w tym że Choć nie jest źle
Że jak jest mi za dobrze Chcę, by było niedobrze
Może to głupio brzmi Ale to przeszkadza mi
Archie raz na prawo, a raz na lewo
Próbuje i kombinuje, drogę znaleźć chce
Tyle że, czego naprawdę chce Nawet on sam nie wie
Nawet on sam nie wie
Patrzę na innych W oczach ogień mają
Bo wszyscy już znają Jakie chcą mieć życie
Ja nie mam pojęcia bladego
Co chcę robić takiego
Ani jak, ani gdzie
Czas już na decyzję
Czas na jakąś precyzję
Czas już mieć jakąś wizję
Czy Archie idzie w lewo, czy w prawo
Próbuje i kombinuje, drogę znaleźć chce
Tyle że, czego naprawdę chce Nawet on sam nie wie
– Stop! – Co jest? Nuciliśmy sobie.
Nie chcę narzekać, ale to rozprasza,
kiedy mój dubler śpiewa w tym samym czasie.
Do tego jakoś mi nie leży ten kawałek.
Dziwne, bo mnie tak.
Jak mówiliśmy, Archie, to piosenka „Chcę”.
Brzmi bardziej jak „Nie chcę”.
Nie ma sprawy. Coś wymyślimy.
A o czym miałaby być twoja piosenka „Chcę”, Archie?
Co ty, Archie Andrews, chcesz robić w życiu?
Masz sekretną pasję czy marzenie?
Ja… chcę…
Kim jest Archie Andrews?
A w ogóle wiesz, czego chcesz?
Romans? Z Betty?
A może z Veronicą?
– Chcesz grać w koszykówkę? – A może chcesz pisać poezję?
No co? Wszystkie wymienione?
Sam nie wiem.
Ale może rzeczywiście wszystko.
Przykro mi, ale to tak nie działa.
Piosenka „Chcę” może być tylko o jednym. Inaczej widownia nie załapie.
A to oznacza, że główny bohater jest słabo napisany.
Nie ma sprawy. Kevin i ja napiszemy ją na nowo.
Kiedy ja sam nie wiem, jak napiszecie o tym piosenkę?
Coś wymyślimy.
I spodoba ci się. Gwarantuję.
Rany, jest coś trudniejszego od prób nowego musicalu?
– Szczególnie o przyjaciołach. – Pewnie nie bardzo.
Ale świetnie sobie radzisz.
Szczególnie przy tym, co przechodzisz z rodziną.
Słuchaj, daję radę to wszystko przeżyć
tylko dzięki twojemu wsparciu.
Niebo zesłało mi anioła
W mej duszy rodzi się tajemnica
Co tylko szansą pewną jest
Tęskniłem za tobą wczoraj
Za naszymi północami
Za naszymi wieczorami
Świat całkiem znika
Gdy stoję obok ciebie
To nie jakieś tam odczucie
To miłość prawdziwa
Prawdziwa miłość
Czas zdjęcia nam robi
Gdy znikamy w jasności
W tym marzeniu, okamgnieniu
Tylko ciebie chcę
Znalazłem cię
Ty skradłeś mi serce
Chcę dla cię ostoją być
Cudem moim jesteś
To nie jakieś tam odczucie
To miłość prawdziwa
Prawdziwa miłość
To nie jakieś tam odczucie
To miłość prawdziwa
Kochany, to miłość
Wiem, kto mnie weźmie na walentynkowe tańce.
A wy za kim się uganiacie?
Nie jestem taką Co to chłopaków
Wokół palca sobie owijają
Mam tylko jednego Takiego wybranego
Inni w mym sercu nie mieszkają
On mnie potrzebuje Wcale nie żartuję
On i ja tworzymy zgraną parę
Tylko uważaj na pewną miss Co chce wejść między nas
Jam dla ciebie tą jedyną dziewczyną
Nie jestem dziewczyną Co tą drugą jest
Na randkę nie czekam
I wcale nie zwlekam
Sama ją aranżuję
Bo tak to czuję Nikomu nie ustępuję
Musicie dać wiarę
Że on i ja tworzymy zgraną parę
Uwaga
No bo po co, po co, po co
Miałby być z tobą Kiedy ja jestem tą osobą?
On jest już mój Na tańcach mam szansę
Zakończyć pościg swój
Ja będę tą wybraną Na fest
W Walentynki Archie mój jest
Muszę się przyznać do czegoś
Archie spotkał mnie w barze i dosłownie
O przejażdżkę mnie prosił
I patrzył na mnie tak wymownie
Całe miasto zjechałam Bo Archie tak chciał
Jak pięknie motor grał
Toni, moja droga Archie był przedwczoraj u mnie
W moim własnym domu
Nic nie mówię nikomu
Ale wiecie co?
Burza zgasiła światła Co nas tak zbliżyło
Że ręce nam się splotły I było bardzo miło
Wyciągnęłam pompona
Tańczyłam jak szalona
W Walentynki Archie jest mój Na tańcach mam szansę
Zakończyć pościg swój
Ja będę tą wybraną Na fest
Archie w Walentynki mój jest
On jedyny plus przyjaciółki cztery
Inne laski to same hetery
O niego powalczę Moje pszczółki
Pseudo przyjaciółki
Moje niby przyjaciółki
Tak jest! Ale jazda, co?
Jaka jazda, głupku?
Kevin, co to ma być?
Jesteśmy przyjaciółkami, a nie „pseudo”.
– Jakie „pseudo przyjaciółki”? – Takie na niby.
To tak nas widzisz?
Próżne, rozpuszczone dziewuchy, walczące o tego samego,
który nami się w ogóle nie interesuje?
– Możemy to na nowo napisać. – I napiszemy.
Zasługujemy na coś głębszego, napisanego z naszego punktu widzenia.
A od kiedy wy dwie piszecie piosenki?
Nie my to napiszemy.
Poproszę swoich znajomych, laureatów Oscara lub Tony.
Może Cole'a Portera.
Nie chcę wam dokładać,
ale ta piosenka miała być raczej duetem Betty i Veroniki.
Nas dołożyliście jakby w ostatniej chwili.
Prosiłyście o więcej ekspozycji.
Wiecie co? A może napisalibyście coś rzeczywiście prawdziwego?
Niekoniecznie o Toni i mnie, choć cudnie by było.
Coś prawdziwego, może o was dwóch.
Wzięliśmy pod uwagę twoje uwagi.
– Nie miałem żadnych uwag. – Napisaliśmy nową „Chcę”.
Dobre musicale zawsze mają w sobie coś romantycznego.
Dlatego skupiliśmy się na twoim poszukiwaniu miłości.
Moim poszukiwaniu miłości?
Spróbujesz? Czy ci pasuje?
Jasne, dawajcie.
Nigdy nie bardzo wiedziałem Czego naprawdę chcę
BETTY KONTRA VERONICA
Stale szukam czegoś innego
Bo nie wiem, co tam kryje się
Najlepiej i mieć ciastko, i zjeść je
Tyle gadają o tym dorastaniu
No to ciężko wybrać mi
Między potrzebą a pragnieniem
Między spełnieniem a marzeniem
Zawsze tylko miłości szukałem
I tylko tego w życiu chciałem
To teraz mam dwie
Albo w mieście mieszkanie
Albo na nią w domku czekanie
Obie tak różne A tak ładne
Nie wiem, jak to wypadnie Bo nie wiem, czego chcę
Czasem uwielbiam waty cukrowe
A czasem wolę krążki cebulowe
Bo pyszne są Zrozumcie mnie
Jak tu wybierać Między ideałami
Tego, co potrzeba, a co się chce
Spełnienie a marzenie
Wybierać trzeba, się wie
Tyle że nie wiem, którą
Bo obie chcę
Przepraszam, możemy przestać?
Dalej mam ból głowy z tym, o co poprzednio zapytaliście.
Kim jest Archie Andrews? I czego naprawdę chce?
Dlatego napisaliśmy „Chcę” o wyborze między Betty a Veronicą.
To nie takie proste.
To nie z tym pytaniem naprawdę się zmagam.
W musicalu czy prawdziwym życiu?
Przepraszam, ale muszę sobie odpuścić ten musical, choć na chwilę.
Bo mnie dręczy. Jest zbyt prawdziwy. Aż bolesny.
No i… Sam muszę sobie pewne rzeczy poukładać.
Serio, Archie?
Powodzenia, Archie.
Obyś podjął właściwą decyzję co do tego, co musisz postanowić.
Mam świetne wieści, Bee.
Rozmawiałam z Porterem
i chętnie podejmie się
napisania dla nas kawałka do musicalu Kevina.
Rany, cokolwiek napisze Cole, na pewno będzie super.
Na pewno przebije „Tańce walentynkowe”.
Betty, ten gniot Kevina przypomniał mi o czymś,
co mnie od dawna nurtuje.
A co to takiego?
Pamiętasz polowanie na komunistów?
– No i? – W momencie słabości…
Archie i ja się pocałowaliśmy.
Podoba ci się?
Tak… podoba mi się.
Ale…
Wolę ciebie.
Jesteś mi najbliższa w całym mieście.
Znam Archiego całe życie,
ale czuję tak samo jak ty.
Może świat nam mówi, że czas darować sobie Archiego
i skupić się na naszej przyjaźni…
I to już.
Jak twoje nowe składane łóżko? Wygodniejsze?
Przyzwyczaiłem się.
– Jak twoja mama? – Chyba dobrze. Relatywnie.
– A szkoła? – W porządku.
Pracujemy nad nowym musicalem. Mówiłem ci.
– Tym o tobie i przyjaciołach? – Tak.
Na razie mamy tylko próby,
ale jak się spodoba dyrektorowi,
to wystawimy go wiosną.
Już widzę ciebie, mnie i mamę na widowni,
jak cieszymy się premierą.
Dlaczego nie wrócisz do domu, tato?
Albo nie przyjdziesz na kolację?
Jedna kolacja. Tylko o tyle proszę.
I żebyś porozmawiał z mamą.
W tej sytuacji jest coś więcej. Nie rozumiesz tego.
Czego? Chcę zrozumieć.
To sprawy dorosłych.
Poważne sprawy między twoją matką a mną.
Ty…
Trzymaj się swoich musicali, śpiewu i tańca.
Dziękuję, że wróciłyście.
Dostaliśmy waszą informację zwrotną, podjęliśmy wyzwanie
i wczoraj wieczorem, po pełnej napięcia kolacji z ojcem,
Clay i ja napisaliśmy nową piosenkę dla naszej czwórki.
Z głębi serca.
O ludziach jak my, którzy muszą uważać, kogo kochają.
My zaczniemy, a wy dołączcie, jak zechcecie.
Zobaczymy, jak będzie.
Czy wiesz, co znaczy
Tak ciebie kochać?
Gdy rozum mówi, że się nie da
A serce tylko szlocha
Czy wiesz, co znaczy
Tak ciebie kochać?
I nie pamiętać, jak to było
Nim się to zdarzyło?
Czy wiesz, jak to jest Leżeć nad ranem
Gdy myślę o tobie I rzeczach wypowiedzianych
Bo to tak jest Właśnie tak
Czy ty w ogóle to wiesz?
Nikt mnie tak już Nie będzie kochał
Nikt tak nie będzie
Choćby próbować
Próbować wszędzie
Nikt mi nie da twego uśmiechu Tak nie będzie
Na pewno nikt
Choćby próbować
Próbować wszędzie
Niech ktoś spróbuje
Pokochać mnie bardziej niż ty
Powiem, że liczymy się tylko my
Będę walczyć o ciebie
Będę walczyć dla ciebie
Nawet ze sobą i dla samego siebie
Jeśli to tylko coś da
Bo to my, a nie tylko ja
Czy wiesz, jak to jest Leżeć nad ranem
Gdy myślę o tobie I rzeczach wypowiedzianych
Bo to tak jest Właśnie tak
Czy ty w ogóle to wiesz?
Jak spojrzeć ci w oczy
Jak puścić dłonie twe?
Jak zacząć inne życie?
Bo ja nie potrafię
Po prostu nie
Kevin, Clay, przecudne.
To idealnie oddaje sytuację
queerowego związku międzyrasowego w latach 1950.
I zaryzykuję stwierdzenie, że to będzie bardzo mocne,
kiedy pokażemy to na scenie.
Clay i ja napisaliśmy to dla was i dla nas.
By śpiewać i cieszyć się tym, ale prywatnie.
Tego… nie będzie w musicalu.
– A niby dlaczego? – Czemu nie?
Riverdale jest zbyt prowincjonalne.
Featherhead naciska mnie,
by to było z głównego nurtu i komercyjne, więc…
Może kiedyś, gdy świat dorośnie do tej piosenki.
W takim razie, Kevin, Clay,
gdy świat dorośnie,
a ta piękna piosenka znajdzie się w waszym musicalu,
Toni i ja też w nim będziemy.
Bo jak na razie
dość mamy udawania w prawdziwym życiu.
Tak więc, z całym szacunkiem,
możecie skreślić Cheryl i mnie z udziału w musicalu.
Aż do chwili, gdy będziemy mogły być w nim autentyczne.
Zupa czy sałatka?
Archie, co chcesz z grillowanym serem, zupę czy sałatkę?
Ja…
Nie wiem, Pop.
Po prostu nie wiem.
Jedno i drugie, Pop.
W porządku.
Mówiłeś, że…?
Kevin pisze o mnie musical, choć nie wiem dlaczego.
Postać tam ukazana to nie ja.
Każe mi wybierać między Betty a Veronicą,
a dla mnie, tak naprawdę,
to wybór między koszykówką a poezją.
To klasyczna rozterka.
Puka do ciebie coś, co Camus by nazwał
kryzysem egzystencjalnym.
Czym?
Masz prawdziwy dylemat.
Tyle że nie musisz wybierać między koszykówką a poezją,
artystą czy sportowcem ani Betty a Veronicą.
Nie, to…
Chodzi o dokonanie jakiegoś wyboru,
jakiegokolwiek, dziś i teraz,
który może wpłynąć na resztę twojego życia, a to… przeraża.
Szczególnie takiego lebiegę jak ty.
Rany, Jug, masz rację.
Dlatego jestem tak niespokojny.
I nie uspokoję się, póki nie dokonam wyboru.
Czas, by wybrać w życiu coś
Jakąś drogę, być jak gość
Czasem wybrać trzeba coś
I zrobić z tym, co się da
Bo tylko jedną szansę się ma
Dwóch rzeczy nie można mieć
Dwóch nie można tak
Proszę, Archie.
Grillowany ser z zupą i sałatką, wedle zamówienia.
Dzięki, Pop, ale…
Wezmę tylko ser. Proszę na wynos.
Muszę pogadać z wujkiem, a to nie może czekać.
Ja wezmę tę zupę i sałatkę, Pop.
Wujku,
już nie będę grał w koszykówkę.
Chcę się skupić na poezji.
To tym niby jesteś teraz,
jakimś poetą beatnikiem?
I zostawisz tak Bulldogs w środku sezonu?
Potrzebuję cię w drużynie.
Masz Reggiego, wujku. On sam to drużyna.
Nie podoba mi się to. I nigdy się nie spodoba.
– Jeszcze pożałujesz. – Być może.
Wujku, jeśli nie pójdę za głosem serca,
boję się, że będę jeszcze bardziej żałować.
Z całym szacunkiem, dokonałem wyboru.
Kevin?
Rany Julek, zaspaliśmy.
– Skarbie, wstałeś już? – Okno.
– Mogę wejść? Tylko na chwilkę? – Sekundkę, mamo.
Kocham cię.
Dzień dobry, kochanie.
Dobrze spałeś?
Tak, dziękuję.
Tyle że martwię się o ten musical.
Wyobrażam sobie.
Tak sobie myślałam…
Co byś powiedział na kolację wieczorem? My, we trójkę.
To znaczy ty, ja i tato?
U Popa.
Myślę, że to dobry pomysł.
I dobry krok.
Tak zróbmy. Brzmi świetnie, mamo.
Cudownie.
No to się ubierz. Zawiozę cię do szkoły.
Veronica, który z twoich sławnych znajomych to napisał?
Cole Porter. Wiedziałam, że to zrobi.
I sądzę, że przyznasz, iż oddaje naszą złożoność.
Czy dostrzegłaś kiedyś Własne odbicie w lustrze
I zastanawiałaś się Czy to naprawdę ty
Wszyscy cię postrzegają
Jako osobę doskonałą
Tyle że nawet pojęcia nie mają
Patrzą na mnie i myślą Że tak w życiu lekko mi
Że skaczę sobie z kwiatka na kwiatek A tatuś ciągle wspiera mnie
Nie mają bladego pojęcia O moich problemach i niechęciach
Bo przecież tatuś, to się wie
W środku mam wszechświat cały
Którego dla mnie jest testem
Świat mój wewnętrzny
Gdy ze sobą sama jestem
Całymi latami można Komuś głęboko patrzeć w oczy
I nigdy tego wszechświata nie zoczyć
Boję się pokazać, co we mnie
Makijażem to kryję
Mroczne to i żałosne
Ale najlepsza muszę być
A co widzą, to tylko Wybrany mój kawałek
Nie wiedzą, ile naprawdę w sobie mam
Gdyby sposób jakiś znaleźć
By im się pokazać Tak, żeby widzieli i powiedzieli
„Pojęcia o tobie żeśmy nie mieli”
Wtedy już nie będę musieć Bać się swoich snów i wzruszeń
Jak mnie zechcesz Zapraszam do wnętrza
– Jest we mnie wszechświat cały – Cały wszechświat
– Ty go też na pewno masz – We wnętrzu
– Świat cały – Wewnątrz mnie
Którego nie znał nikt
Nie zauważyłam Ale też i nie patrzyłam
Pod powierzchnię, głębiej
By zobaczyć ten twój wszechświat
W twoim wnętrzu
Oby kiedyś Ktoś spojrzał mi w oczy
I wreszcie dostrzegł ten wszechświat
To było…
niesamowite.
Co…?
Co to było?
Chyba jakaś wymiana energii.
Tak.
Kosmiczna.
Nie wiem, jak to ująć,
ale chyba poczułem ból waszego odosobnienia
i desperacką potrzebę bycia dostrzeżoną.
By to dokończyć,
uważam, że trzeba pogadać o tym, co się zdarzyło po piosence.
Tak, zgoda. Tak trzeba.
To jak pierwotny instynkt.
To samo odczułam.
Naładowanie i intensywność.
Cały czas myślałyśmy sobie:
„Jak zdobyć górę o nazwie Archie?”.
A przecież może…
Istnieją bardziej skomplikowane
emocjonalnie góry do zdobycia.
Tutaj jesteście.
Szukam was, bo chcę coś powiedzieć.
Po głębokim zastanowieniu…
Całowałem was obie i bardzo was lubię.
– „Lubisz”? – „Lubisz”?
Ale dorastam i sam się odnajduję.
Potrzebuję czasu dla siebie, więc nie będę na razie nikogo całował.
Albo przynajmniej spróbuję.
I to tyle.
Narka.
Mieliśmy kilka wybojów, ale teraz zasuwamy.
Nowy Archie, czyli Julian, jest lepszy od prawdziwego.
Kev.
Musimy porozmawiać o czymś ważnym.
Podpisaliśmy już papiery.
Sprawa jest zamknięta. Twój ojciec i ja…
Bierzemy rozwód.
I to tyle?
Po prostu… Poddajecie się?
Tego już, niestety, nie da się naprawić.
Czasem mężczyzna i kobieta przekonują się,
że różnice między nimi są nie do pokonania.
Chyba doszliście do porozumienia.
– Ale… – Wybaczcie, ale jutro
prezentujemy musical dyrektorowi Featherheadowi,
więc mam mnóstwo pracy.
No i dziękuję za upojną kolację.
– O nie. Kevin? – Kev.
Posłuchajcie mnie Szkoła to totalna bzdura
No to zatańczcie, wyluzujcie się
Idzie lato A czeka nas matura
Czas na zabawę w Riverdale
Nikt głośno nie mówi z was
Co naprawdę siedzi w nas
Idzie nasz bal maturalny
Gotujcie się więc
W sposób naturalny
I to wcale nie w ukryciu
Na najlepszy wieczór w życiu
Czekam taka napalona
No i myślę jak szalona Czy zaprosi mnie
Nie chcę wcale się narzucać Ale niech to będę ja
Co robić nie wiem sama już
Rudzielec to po prostu mus Nikt mu nie dorówna
Całe życie na ciebie czekałam
Archie
Na ciebie, Archie
– A Jughead w międzyczasie: – „Ja zostanę w łóżku raczej
Pojem sobie burgerów i fryt”
Jughead, czy ci nie żal? Chodź na nasz maturalny bal
Hej, Arch? Jak ci leci?
Napisałem tę pieśń prawie
Grając w piłkę na trawie
Żadne to było boisko
Ale wyszło w porządku wszystko
Tak długo już czekamy
Że na zawsze już zapamiętamy
Może wszystkim na przekór
Ten najlepszy w życiu wieczór
Tak jest!
Brawo!
Znakomicie zaśpiewane.
Panie Keller, zapraszam do gabinetu.
Kevin,
od razu przejdę do rzeczy.
Nie wystawimy twojego musicalu tej wiosny.
A dlaczego, mogę spytać?
W obecnym klimacie, tuż po zamieszaniu z komunizmem,
uważam, że lepiej wystawić coś bardziej tradycyjnego,
z czym ludzie się identyfikują.
Poza tym oryginalne musicale trudno sprzedać, Kevin.
Nie mówię, że kółko dramatyczne
zależy od wpływów z kasy,
ale jak wywiesić plakat z tym musicalem,
czy ludzie przyjdą?
Nie wiem.
A jeśli wywiesić „Oklahoma!”,
z pewnością wyprzedamy wszystkie trzy przedstawienia.
Należą się nam gratulacje.
Jak wszystkie pozostałe szkoły
wystawimy „Oklahoma!”, więc radujcie się śpiewem o pszenicy.
Kevin, tak nam przykro.
Naprawdę?
Bo nie spodobała wam się żadna piosenka, którą napisaliśmy.
Stale kwestionowaliście naszą wizję.
A może przy odrobinie waszego wsparcia udałoby się.
Cała nasza energia i wysiłki
poszły na marne, więc wielkie dzięki.
Co go tak ruszyło?
Ten wybuch to nie tylko musical.
Kevin miał wam to powiedzieć po próbie.
Dowiedział się niedawno, że jego rodzice się rozwodzą.
Dlatego całą swoją energię skierował na to przedstawienie.
Przykro mi, że to wszystko dzieje się naraz, Kevin.
Mamo?
To nie moja wina, prawda?
Bo jakby…
wasze nieporozumienia zaczęły jakoś tak…
kiedy Betty i ja zerwaliśmy ze sobą.
Nie.
Nie, Kevin.
Sprawy między mną a tatą nie mają nic wspólnego z tobą.
Ani kim jesteś.
Nie czuj się winny.
Ani się nie wstydź.
Jesteś moim synem.
I kocham cię bezwarunkowo.
Cześć, Kev.
Masz minutę?
Chciałem ci podziękować.
Dzięki, chłopie.
Za co, Archie?
Wiem, że zostawiłem cię na lodzie
przy tym musicalu, ale dzięki tej pracy
lepiej przyjrzałem się sobie.
To kazało mi podjąć pewne decyzje,
które musiałem podjąć.
Dobrze, że coś dobrego z tego wynikło.
Słyszałeś, że nie wystawiamy naszego musicalu.
Tak, i bardzo mi przykro z tego powodu.
Chciałem zobaczyć, co z tego wszystkiego wyjdzie.
A to, co grałeś przed chwilą? Było z musicalu?
Nie, napisałem to zeszłej nocy.
Po długiej rozmowie z mamą.
A zagrasz to dla mnie?
Została nam tylko
Pusta scena
I nigdy wcześniej
Dom nie stał tak daleko
Bo nigdy dotąd Nie byłem bez was
Przyjaciele na zawsze
Nigdy się nie żegnają
Przez te wszystkie lata
Stale do siebie wracają
Wspólna fotografia stale się śni
To piękne czasy
Co za piękne dni
Nadchodzą zmiany
Ale jesteśmy my
Pamiętaj, że jestem tu
Że jestem z tobą
Że jakby co
Czekam, by pomóc
Tyle wspomnień dzielimy
Tyle wzruszeń, tyle chwil
Tyle zmian nas czeka
Czas dorosnąć już
Czas nigdy nie zwleka
Bo to już tuż, tuż
Tak od dawna już Skoro bez ciebie śpiewam
Nie ta pieśń nasz świat ratuje
Ale w jej melodii
Ciebie w sercu czuję
I znów wracasz do mnie
To nasza pieśń
Nie ta pieśń nasz świat ratuje
Ale w jej melodii
Ciebie w sercu czuję
I znów wracasz do mnie
To nasza pieśń
Nie ta pieśń nasz świat ratuje
Ale w jej melodii
Ciebie w sercu czuję
I znów wracasz do mnie
To nasza pieśń
To nasza pieśń
To nasza pieśń
Napisy: Roman S. Czarny
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.