All language subtitles for Riverdale.US.S07E14.1080p.HEVC.x265-MeGusta

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian Download
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Powiedz, że to niedziela Jeszcze jeden dzień

Jeszcze jeden dzień lata

Jeszcze dzień wolności Zamiast tych okropności

Które życie niesie

Dziś powrót do szkoły

Zaraz po niedzieli Powrót do starych nauczycieli

Co stale narzekają

Pierwszy dzień to ten najgorszy

Ale to przynajmniej już matura

Wreszcie nadeszła Tak dawno już chciana

Tak dawno oczekiwana

Oby za szybko nie minęła

Zeszły rok był tak radosny

Pełen wydarzeń doniosłych

To ostatni rok w mym pamiętniku Czeka mnie zdarzeń bez liku

Niczego się już nie boję

Niczym się nie niepokoję Bom idealna i niebanalna

I powiem dosadnie Świat do mych stóp padnie

To pierwszy dzień Naszego roku matury

Riverdale, jesteś na mnie gotowe?

Jestem tu nowa i jaka gorąca

Mam wygląd, styl i klasę

I forsę, co nienajgorsze

Lustereczko, powiedz przecie

Czym nie najpiękniejsza na świecie?

Versace, Prada, Klein To noszę wszędzie

Zaraz go zdobędę I mój zawsze będzie

Cztery lata, minęło jak we śnie

Cztery lata, już więcej nie

Żadnych poprawek

Żadnych powtórzeń

GENIALNE POMYSŁY

Żadnego zmarnowanego lata

Podszedłem, zobaczyłem Sprężyłem się, zwyciężyłem

Teraz mogę wracać do siebie

Gdzie jestem jak w niebie Gdzie sobie znajduję

Pudełka od pizzy pod łóżkiem

Jedzonko takie przepyszne

Burgery, ile tylko wlezie

Na zawołanie Aż nie minie śniadanie

Jajeczka z bekonem Ile sobie zażyczę

No i te sandwicze

Pierwszoroczniaki O ukłon proszę

Braku chwały dla Vixens Nigdy nie zniosę

Liceum to piramida złej woli

Ale my tu rządzimy, do woli

Kolejny mecz i znów wygramy Bo zawsze się staramy

Naprzód, maturzyści! Marsz!

Dość już przyzwoitek, co z łaski

Za rok to już college'owe laski

Takie, co to już wiedzą

Wy tam z niższych klas

Już niedługo rządzić będziecie

I kolejny wsad, jam balu król

Podanie i rzut, i jesteś już mój

Oto mistrzowie stanu

To będzie mój rok Mój rok, mój szkolny rok

Niech zagra muzyka

Koledzy tak się starają

W radiu naszą piosenkę grają

WITAJCIE MATURZYŚCI!

W radiu naszą piosenkę grają

To czas naszej chwały

To czas naszej chwały

To czas naszej chwały

To czas naszej chwały

Wszyscy razem jesteśmy

Razem idziemy w krok

To nasz ostatni rok

Niesamowite! Prawda, że niesamowite, Clay?

Jak na pierwszy raz, to po prostu niewiarygodne!

Wy dwaj napisaliście tę piosenkę?

I wszystkie pozostałe.

Dużo się trzeba będzie nauczyć.

Po raz pierwszy

dyrektor Featherhead zgodził się na oryginalny musical zamiast,

na przykład, „Oklahomy!” po raz setny.

Kevin i ja postanowiliśmy napisać coś o nas

i naszym życiu w liceum Riverdale.

Tyle że dyrektor chce zobaczyć próbę,

zanim wyda ostateczną zgodę.

Ale dlaczego odgrywamy maturzystów?

Przecież to dopiero za rok.

Bo rok maturalny jest lepszy do takiej opowieści.

To nastolatki na progu kolejnego etapu życia.

Dramaturgicznie, nadal jestem nowa?

– „Jestem tu nowa i gorąca” ma sens? – A dlaczego ja śpiewam chórki?

Śpiewam najlepiej w całej szkole.

– Najlepiej śpiewa Fangs. – Ja jestem najlepszy…

Grasz drugie skrzypce po Archiem. Nie zapominaj.

Archie to główny bohater.

A miało być o nas wszystkich.

Cheryl i ja nie będziemy grać zwykłych chórzystek.

Każdy będzie miał coś swojego na koniec,

czyli przy pokazywaniu balu maturalnego.

A ja jednak pasuję.

Przepraszam, Kevin, Clay.

Sumienie nie pozwala mi w tym uczestniczyć.

Moim zdaniem nie istnieje niższa forma sztuki niż musical.

Ja też się wycofuję. Mam wygląd aktora,

– ale nie potrafię śpiewać ani tańczyć. – Zgoda, chociaż szkoda.

Clay i ja usuniemy was z przedstawienia.

A na razie wszyscy mogą sobie iść,

oprócz Archiego i Juliana.

Będziemy próbować solową piosenkę Archiego.

Więc zostańcie, dobrze?

Zgodnie z tradycją, piosenka „Chcę” w musicalu

mówi widowni, czego poszukuje bohater.

Mówi o marzeniach i pragnieniach.

Mam lat siedemnaście I jakby rządzę

Ale jakby nie do końca Targają mną różne żądze

Problem w tym że Choć nie jest źle

Że jak jest mi za dobrze Chcę, by było niedobrze

Może to głupio brzmi Ale to przeszkadza mi

Archie raz na prawo, a raz na lewo

Próbuje i kombinuje, drogę znaleźć chce

Tyle że, czego naprawdę chce Nawet on sam nie wie

Nawet on sam nie wie

Patrzę na innych W oczach ogień mają

Bo wszyscy już znają Jakie chcą mieć życie

Ja nie mam pojęcia bladego

Co chcę robić takiego

Ani jak, ani gdzie

Czas już na decyzję

Czas na jakąś precyzję

Czas już mieć jakąś wizję

Czy Archie idzie w lewo, czy w prawo

Próbuje i kombinuje, drogę znaleźć chce

Tyle że, czego naprawdę chce Nawet on sam nie wie

– Stop! – Co jest? Nuciliśmy sobie.

Nie chcę narzekać, ale to rozprasza,

kiedy mój dubler śpiewa w tym samym czasie.

Do tego jakoś mi nie leży ten kawałek.

Dziwne, bo mnie tak.

Jak mówiliśmy, Archie, to piosenka „Chcę”.

Brzmi bardziej jak „Nie chcę”.

Nie ma sprawy. Coś wymyślimy.

A o czym miałaby być twoja piosenka „Chcę”, Archie?

Co ty, Archie Andrews, chcesz robić w życiu?

Masz sekretną pasję czy marzenie?

Ja… chcę…

Kim jest Archie Andrews?

A w ogóle wiesz, czego chcesz?

Romans? Z Betty?

A może z Veronicą?

– Chcesz grać w koszykówkę? – A może chcesz pisać poezję?

No co? Wszystkie wymienione?

Sam nie wiem.

Ale może rzeczywiście wszystko.

Przykro mi, ale to tak nie działa.

Piosenka „Chcę” może być tylko o jednym. Inaczej widownia nie załapie.

A to oznacza, że główny bohater jest słabo napisany.

Nie ma sprawy. Kevin i ja napiszemy ją na nowo.

Kiedy ja sam nie wiem, jak napiszecie o tym piosenkę?

Coś wymyślimy.

I spodoba ci się. Gwarantuję.

Rany, jest coś trudniejszego od prób nowego musicalu?

– Szczególnie o przyjaciołach. – Pewnie nie bardzo.

Ale świetnie sobie radzisz.

Szczególnie przy tym, co przechodzisz z rodziną.

Słuchaj, daję radę to wszystko przeżyć

tylko dzięki twojemu wsparciu.

Niebo zesłało mi anioła

W mej duszy rodzi się tajemnica

Co tylko szansą pewną jest

Tęskniłem za tobą wczoraj

Za naszymi północami

Za naszymi wieczorami

Świat całkiem znika

Gdy stoję obok ciebie

To nie jakieś tam odczucie

To miłość prawdziwa

Prawdziwa miłość

Czas zdjęcia nam robi

Gdy znikamy w jasności

W tym marzeniu, okamgnieniu

Tylko ciebie chcę

Znalazłem cię

Ty skradłeś mi serce

Chcę dla cię ostoją być

Cudem moim jesteś

To nie jakieś tam odczucie

To miłość prawdziwa

Prawdziwa miłość

To nie jakieś tam odczucie

To miłość prawdziwa

Kochany, to miłość

Wiem, kto mnie weźmie na walentynkowe tańce.

A wy za kim się uganiacie?

Nie jestem taką Co to chłopaków

Wokół palca sobie owijają

Mam tylko jednego Takiego wybranego

Inni w mym sercu nie mieszkają

On mnie potrzebuje Wcale nie żartuję

On i ja tworzymy zgraną parę

Tylko uważaj na pewną miss Co chce wejść między nas

Jam dla ciebie tą jedyną dziewczyną

Nie jestem dziewczyną Co tą drugą jest

Na randkę nie czekam

I wcale nie zwlekam

Sama ją aranżuję

Bo tak to czuję Nikomu nie ustępuję

Musicie dać wiarę

Że on i ja tworzymy zgraną parę

Uwaga

No bo po co, po co, po co

Miałby być z tobą Kiedy ja jestem tą osobą?

On jest już mój Na tańcach mam szansę

Zakończyć pościg swój

Ja będę tą wybraną Na fest

W Walentynki Archie mój jest

Muszę się przyznać do czegoś

Archie spotkał mnie w barze i dosłownie

O przejażdżkę mnie prosił

I patrzył na mnie tak wymownie

Całe miasto zjechałam Bo Archie tak chciał

Jak pięknie motor grał

Toni, moja droga Archie był przedwczoraj u mnie

W moim własnym domu

Nic nie mówię nikomu

Ale wiecie co?

Burza zgasiła światła Co nas tak zbliżyło

Że ręce nam się splotły I było bardzo miło

Wyciągnęłam pompona

Tańczyłam jak szalona

W Walentynki Archie jest mój Na tańcach mam szansę

Zakończyć pościg swój

Ja będę tą wybraną Na fest

Archie w Walentynki mój jest

On jedyny plus przyjaciółki cztery

Inne laski to same hetery

O niego powalczę Moje pszczółki

Pseudo przyjaciółki

Moje niby przyjaciółki

Tak jest! Ale jazda, co?

Jaka jazda, głupku?

Kevin, co to ma być?

Jesteśmy przyjaciółkami, a nie „pseudo”.

– Jakie „pseudo przyjaciółki”? – Takie na niby.

To tak nas widzisz?

Próżne, rozpuszczone dziewuchy, walczące o tego samego,

który nami się w ogóle nie interesuje?

– Możemy to na nowo napisać. – I napiszemy.

Zasługujemy na coś głębszego, napisanego z naszego punktu widzenia.

A od kiedy wy dwie piszecie piosenki?

Nie my to napiszemy.

Poproszę swoich znajomych, laureatów Oscara lub Tony.

Może Cole'a Portera.

Nie chcę wam dokładać,

ale ta piosenka miała być raczej duetem Betty i Veroniki.

Nas dołożyliście jakby w ostatniej chwili.

Prosiłyście o więcej ekspozycji.

Wiecie co? A może napisalibyście coś rzeczywiście prawdziwego?

Niekoniecznie o Toni i mnie, choć cudnie by było.

Coś prawdziwego, może o was dwóch.

Wzięliśmy pod uwagę twoje uwagi.

– Nie miałem żadnych uwag. – Napisaliśmy nową „Chcę”.

Dobre musicale zawsze mają w sobie coś romantycznego.

Dlatego skupiliśmy się na twoim poszukiwaniu miłości.

Moim poszukiwaniu miłości?

Spróbujesz? Czy ci pasuje?

Jasne, dawajcie.

Nigdy nie bardzo wiedziałem Czego naprawdę chcę

BETTY KONTRA VERONICA

Stale szukam czegoś innego

Bo nie wiem, co tam kryje się

Najlepiej i mieć ciastko, i zjeść je

Tyle gadają o tym dorastaniu

No to ciężko wybrać mi

Między potrzebą a pragnieniem

Między spełnieniem a marzeniem

Zawsze tylko miłości szukałem

I tylko tego w życiu chciałem

To teraz mam dwie

Albo w mieście mieszkanie

Albo na nią w domku czekanie

Obie tak różne A tak ładne

Nie wiem, jak to wypadnie Bo nie wiem, czego chcę

Czasem uwielbiam waty cukrowe

A czasem wolę krążki cebulowe

Bo pyszne są Zrozumcie mnie

Jak tu wybierać Między ideałami

Tego, co potrzeba, a co się chce

Spełnienie a marzenie

Wybierać trzeba, się wie

Tyle że nie wiem, którą

Bo obie chcę

Przepraszam, możemy przestać?

Dalej mam ból głowy z tym, o co poprzednio zapytaliście.

Kim jest Archie Andrews? I czego naprawdę chce?

Dlatego napisaliśmy „Chcę” o wyborze między Betty a Veronicą.

To nie takie proste.

To nie z tym pytaniem naprawdę się zmagam.

W musicalu czy prawdziwym życiu?

Przepraszam, ale muszę sobie odpuścić ten musical, choć na chwilę.

Bo mnie dręczy. Jest zbyt prawdziwy. Aż bolesny.

No i… Sam muszę sobie pewne rzeczy poukładać.

Serio, Archie?

Powodzenia, Archie.

Obyś podjął właściwą decyzję co do tego, co musisz postanowić.

Mam świetne wieści, Bee.

Rozmawiałam z Porterem

i chętnie podejmie się

napisania dla nas kawałka do musicalu Kevina.

Rany, cokolwiek napisze Cole, na pewno będzie super.

Na pewno przebije „Tańce walentynkowe”.

Betty, ten gniot Kevina przypomniał mi o czymś,

co mnie od dawna nurtuje.

A co to takiego?

Pamiętasz polowanie na komunistów?

– No i? – W momencie słabości…

Archie i ja się pocałowaliśmy.

Podoba ci się?

Tak… podoba mi się.

Ale…

Wolę ciebie.

Jesteś mi najbliższa w całym mieście.

Znam Archiego całe życie,

ale czuję tak samo jak ty.

Może świat nam mówi, że czas darować sobie Archiego

i skupić się na naszej przyjaźni…

I to już.

Jak twoje nowe składane łóżko? Wygodniejsze?

Przyzwyczaiłem się.

– Jak twoja mama? – Chyba dobrze. Relatywnie.

– A szkoła? – W porządku.

Pracujemy nad nowym musicalem. Mówiłem ci.

– Tym o tobie i przyjaciołach? – Tak.

Na razie mamy tylko próby,

ale jak się spodoba dyrektorowi,

to wystawimy go wiosną.

Już widzę ciebie, mnie i mamę na widowni,

jak cieszymy się premierą.

Dlaczego nie wrócisz do domu, tato?

Albo nie przyjdziesz na kolację?

Jedna kolacja. Tylko o tyle proszę.

I żebyś porozmawiał z mamą.

W tej sytuacji jest coś więcej. Nie rozumiesz tego.

Czego? Chcę zrozumieć.

To sprawy dorosłych.

Poważne sprawy między twoją matką a mną.

Ty…

Trzymaj się swoich musicali, śpiewu i tańca.

Dziękuję, że wróciłyście.

Dostaliśmy waszą informację zwrotną, podjęliśmy wyzwanie

i wczoraj wieczorem, po pełnej napięcia kolacji z ojcem,

Clay i ja napisaliśmy nową piosenkę dla naszej czwórki.

Z głębi serca.

O ludziach jak my, którzy muszą uważać, kogo kochają.

My zaczniemy, a wy dołączcie, jak zechcecie.

Zobaczymy, jak będzie.

Czy wiesz, co znaczy

Tak ciebie kochać?

Gdy rozum mówi, że się nie da

A serce tylko szlocha

Czy wiesz, co znaczy

Tak ciebie kochać?

I nie pamiętać, jak to było

Nim się to zdarzyło?

Czy wiesz, jak to jest Leżeć nad ranem

Gdy myślę o tobie I rzeczach wypowiedzianych

Bo to tak jest Właśnie tak

Czy ty w ogóle to wiesz?

Nikt mnie tak już Nie będzie kochał

Nikt tak nie będzie

Choćby próbować

Próbować wszędzie

Nikt mi nie da twego uśmiechu Tak nie będzie

Na pewno nikt

Choćby próbować

Próbować wszędzie

Niech ktoś spróbuje

Pokochać mnie bardziej niż ty

Powiem, że liczymy się tylko my

Będę walczyć o ciebie

Będę walczyć dla ciebie

Nawet ze sobą i dla samego siebie

Jeśli to tylko coś da

Bo to my, a nie tylko ja

Czy wiesz, jak to jest Leżeć nad ranem

Gdy myślę o tobie I rzeczach wypowiedzianych

Bo to tak jest Właśnie tak

Czy ty w ogóle to wiesz?

Jak spojrzeć ci w oczy

Jak puścić dłonie twe?

Jak zacząć inne życie?

Bo ja nie potrafię

Po prostu nie

Kevin, Clay, przecudne.

To idealnie oddaje sytuację

queerowego związku międzyrasowego w latach 1950.

I zaryzykuję stwierdzenie, że to będzie bardzo mocne,

kiedy pokażemy to na scenie.

Clay i ja napisaliśmy to dla was i dla nas.

By śpiewać i cieszyć się tym, ale prywatnie.

Tego… nie będzie w musicalu.

– A niby dlaczego? – Czemu nie?

Riverdale jest zbyt prowincjonalne.

Featherhead naciska mnie,

by to było z głównego nurtu i komercyjne, więc…

Może kiedyś, gdy świat dorośnie do tej piosenki.

W takim razie, Kevin, Clay,

gdy świat dorośnie,

a ta piękna piosenka znajdzie się w waszym musicalu,

Toni i ja też w nim będziemy.

Bo jak na razie

dość mamy udawania w prawdziwym życiu.

Tak więc, z całym szacunkiem,

możecie skreślić Cheryl i mnie z udziału w musicalu.

Aż do chwili, gdy będziemy mogły być w nim autentyczne.

Zupa czy sałatka?

Archie, co chcesz z grillowanym serem, zupę czy sałatkę?

Ja…

Nie wiem, Pop.

Po prostu nie wiem.

Jedno i drugie, Pop.

W porządku.

Mówiłeś, że…?

Kevin pisze o mnie musical, choć nie wiem dlaczego.

Postać tam ukazana to nie ja.

Każe mi wybierać między Betty a Veronicą,

a dla mnie, tak naprawdę,

to wybór między koszykówką a poezją.

To klasyczna rozterka.

Puka do ciebie coś, co Camus by nazwał

kryzysem egzystencjalnym.

Czym?

Masz prawdziwy dylemat.

Tyle że nie musisz wybierać między koszykówką a poezją,

artystą czy sportowcem ani Betty a Veronicą.

Nie, to…

Chodzi o dokonanie jakiegoś wyboru,

jakiegokolwiek, dziś i teraz,

który może wpłynąć na resztę twojego życia, a to… przeraża.

Szczególnie takiego lebiegę jak ty.

Rany, Jug, masz rację.

Dlatego jestem tak niespokojny.

I nie uspokoję się, póki nie dokonam wyboru.

Czas, by wybrać w życiu coś

Jakąś drogę, być jak gość

Czasem wybrać trzeba coś

I zrobić z tym, co się da

Bo tylko jedną szansę się ma

Dwóch rzeczy nie można mieć

Dwóch nie można tak

Proszę, Archie.

Grillowany ser z zupą i sałatką, wedle zamówienia.

Dzięki, Pop, ale…

Wezmę tylko ser. Proszę na wynos.

Muszę pogadać z wujkiem, a to nie może czekać.

Ja wezmę tę zupę i sałatkę, Pop.

Wujku,

już nie będę grał w koszykówkę.

Chcę się skupić na poezji.

To tym niby jesteś teraz,

jakimś poetą beatnikiem?

I zostawisz tak Bulldogs w środku sezonu?

Potrzebuję cię w drużynie.

Masz Reggiego, wujku. On sam to drużyna.

Nie podoba mi się to. I nigdy się nie spodoba.

– Jeszcze pożałujesz. – Być może.

Wujku, jeśli nie pójdę za głosem serca,

boję się, że będę jeszcze bardziej żałować.

Z całym szacunkiem, dokonałem wyboru.

Kevin?

Rany Julek, zaspaliśmy.

– Skarbie, wstałeś już? – Okno.

– Mogę wejść? Tylko na chwilkę? – Sekundkę, mamo.

Kocham cię.

Dzień dobry, kochanie.

Dobrze spałeś?

Tak, dziękuję.

Tyle że martwię się o ten musical.

Wyobrażam sobie.

Tak sobie myślałam…

Co byś powiedział na kolację wieczorem? My, we trójkę.

To znaczy ty, ja i tato?

U Popa.

Myślę, że to dobry pomysł.

I dobry krok.

Tak zróbmy. Brzmi świetnie, mamo.

Cudownie.

No to się ubierz. Zawiozę cię do szkoły.

Veronica, który z twoich sławnych znajomych to napisał?

Cole Porter. Wiedziałam, że to zrobi.

I sądzę, że przyznasz, iż oddaje naszą złożoność.

Czy dostrzegłaś kiedyś Własne odbicie w lustrze

I zastanawiałaś się Czy to naprawdę ty

Wszyscy cię postrzegają

Jako osobę doskonałą

Tyle że nawet pojęcia nie mają

Patrzą na mnie i myślą Że tak w życiu lekko mi

Że skaczę sobie z kwiatka na kwiatek A tatuś ciągle wspiera mnie

Nie mają bladego pojęcia O moich problemach i niechęciach

Bo przecież tatuś, to się wie

W środku mam wszechświat cały

Którego dla mnie jest testem

Świat mój wewnętrzny

Gdy ze sobą sama jestem

Całymi latami można Komuś głęboko patrzeć w oczy

I nigdy tego wszechświata nie zoczyć

Boję się pokazać, co we mnie

Makijażem to kryję

Mroczne to i żałosne

Ale najlepsza muszę być

A co widzą, to tylko Wybrany mój kawałek

Nie wiedzą, ile naprawdę w sobie mam

Gdyby sposób jakiś znaleźć

By im się pokazać Tak, żeby widzieli i powiedzieli

„Pojęcia o tobie żeśmy nie mieli”

Wtedy już nie będę musieć Bać się swoich snów i wzruszeń

Jak mnie zechcesz Zapraszam do wnętrza

– Jest we mnie wszechświat cały – Cały wszechświat

– Ty go też na pewno masz – We wnętrzu

– Świat cały – Wewnątrz mnie

Którego nie znał nikt

Nie zauważyłam Ale też i nie patrzyłam

Pod powierzchnię, głębiej

By zobaczyć ten twój wszechświat

W twoim wnętrzu

Oby kiedyś Ktoś spojrzał mi w oczy

I wreszcie dostrzegł ten wszechświat

To było…

niesamowite.

Co…?

Co to było?

Chyba jakaś wymiana energii.

Tak.

Kosmiczna.

Nie wiem, jak to ująć,

ale chyba poczułem ból waszego odosobnienia

i desperacką potrzebę bycia dostrzeżoną.

By to dokończyć,

uważam, że trzeba pogadać o tym, co się zdarzyło po piosence.

Tak, zgoda. Tak trzeba.

To jak pierwotny instynkt.

To samo odczułam.

Naładowanie i intensywność.

Cały czas myślałyśmy sobie:

„Jak zdobyć górę o nazwie Archie?”.

A przecież może…

Istnieją bardziej skomplikowane

emocjonalnie góry do zdobycia.

Tutaj jesteście.

Szukam was, bo chcę coś powiedzieć.

Po głębokim zastanowieniu…

Całowałem was obie i bardzo was lubię.

– „Lubisz”? – „Lubisz”?

Ale dorastam i sam się odnajduję.

Potrzebuję czasu dla siebie, więc nie będę na razie nikogo całował.

Albo przynajmniej spróbuję.

I to tyle.

Narka.

Mieliśmy kilka wybojów, ale teraz zasuwamy.

Nowy Archie, czyli Julian, jest lepszy od prawdziwego.

Kev.

Musimy porozmawiać o czymś ważnym.

Podpisaliśmy już papiery.

Sprawa jest zamknięta. Twój ojciec i ja…

Bierzemy rozwód.

I to tyle?

Po prostu… Poddajecie się?

Tego już, niestety, nie da się naprawić.

Czasem mężczyzna i kobieta przekonują się,

że różnice między nimi są nie do pokonania.

Chyba doszliście do porozumienia.

– Ale… – Wybaczcie, ale jutro

prezentujemy musical dyrektorowi Featherheadowi,

więc mam mnóstwo pracy.

No i dziękuję za upojną kolację.

– O nie. Kevin? – Kev.

Posłuchajcie mnie Szkoła to totalna bzdura

No to zatańczcie, wyluzujcie się

Idzie lato A czeka nas matura

Czas na zabawę w Riverdale

Nikt głośno nie mówi z was

Co naprawdę siedzi w nas

Idzie nasz bal maturalny

Gotujcie się więc

W sposób naturalny

I to wcale nie w ukryciu

Na najlepszy wieczór w życiu

Czekam taka napalona

No i myślę jak szalona Czy zaprosi mnie

Nie chcę wcale się narzucać Ale niech to będę ja

Co robić nie wiem sama już

Rudzielec to po prostu mus Nikt mu nie dorówna

Całe życie na ciebie czekałam

Archie

Na ciebie, Archie

– A Jughead w międzyczasie: – „Ja zostanę w łóżku raczej

Pojem sobie burgerów i fryt”

Jughead, czy ci nie żal? Chodź na nasz maturalny bal

Hej, Arch? Jak ci leci?

Napisałem tę pieśń prawie

Grając w piłkę na trawie

Żadne to było boisko

Ale wyszło w porządku wszystko

Tak długo już czekamy

Że na zawsze już zapamiętamy

Może wszystkim na przekór

Ten najlepszy w życiu wieczór

Tak jest!

Brawo!

Znakomicie zaśpiewane.

Panie Keller, zapraszam do gabinetu.

Kevin,

od razu przejdę do rzeczy.

Nie wystawimy twojego musicalu tej wiosny.

A dlaczego, mogę spytać?

W obecnym klimacie, tuż po zamieszaniu z komunizmem,

uważam, że lepiej wystawić coś bardziej tradycyjnego,

z czym ludzie się identyfikują.

Poza tym oryginalne musicale trudno sprzedać, Kevin.

Nie mówię, że kółko dramatyczne

zależy od wpływów z kasy,

ale jak wywiesić plakat z tym musicalem,

czy ludzie przyjdą?

Nie wiem.

A jeśli wywiesić „Oklahoma!”,

z pewnością wyprzedamy wszystkie trzy przedstawienia.

Należą się nam gratulacje.

Jak wszystkie pozostałe szkoły

wystawimy „Oklahoma!”, więc radujcie się śpiewem o pszenicy.

Kevin, tak nam przykro.

Naprawdę?

Bo nie spodobała wam się żadna piosenka, którą napisaliśmy.

Stale kwestionowaliście naszą wizję.

A może przy odrobinie waszego wsparcia udałoby się.

Cała nasza energia i wysiłki

poszły na marne, więc wielkie dzięki.

Co go tak ruszyło?

Ten wybuch to nie tylko musical.

Kevin miał wam to powiedzieć po próbie.

Dowiedział się niedawno, że jego rodzice się rozwodzą.

Dlatego całą swoją energię skierował na to przedstawienie.

Przykro mi, że to wszystko dzieje się naraz, Kevin.

Mamo?

To nie moja wina, prawda?

Bo jakby…

wasze nieporozumienia zaczęły jakoś tak…

kiedy Betty i ja zerwaliśmy ze sobą.

Nie.

Nie, Kevin.

Sprawy między mną a tatą nie mają nic wspólnego z tobą.

Ani kim jesteś.

Nie czuj się winny.

Ani się nie wstydź.

Jesteś moim synem.

I kocham cię bezwarunkowo.

Cześć, Kev.

Masz minutę?

Chciałem ci podziękować.

Dzięki, chłopie.

Za co, Archie?

Wiem, że zostawiłem cię na lodzie

przy tym musicalu, ale dzięki tej pracy

lepiej przyjrzałem się sobie.

To kazało mi podjąć pewne decyzje,

które musiałem podjąć.

Dobrze, że coś dobrego z tego wynikło.

Słyszałeś, że nie wystawiamy naszego musicalu.

Tak, i bardzo mi przykro z tego powodu.

Chciałem zobaczyć, co z tego wszystkiego wyjdzie.

A to, co grałeś przed chwilą? Było z musicalu?

Nie, napisałem to zeszłej nocy.

Po długiej rozmowie z mamą.

A zagrasz to dla mnie?

Została nam tylko

Pusta scena

I nigdy wcześniej

Dom nie stał tak daleko

Bo nigdy dotąd Nie byłem bez was

Przyjaciele na zawsze

Nigdy się nie żegnają

Przez te wszystkie lata

Stale do siebie wracają

Wspólna fotografia stale się śni

To piękne czasy

Co za piękne dni

Nadchodzą zmiany

Ale jesteśmy my

Pamiętaj, że jestem tu

Że jestem z tobą

Że jakby co

Czekam, by pomóc

Tyle wspomnień dzielimy

Tyle wzruszeń, tyle chwil

Tyle zmian nas czeka

Czas dorosnąć już

Czas nigdy nie zwleka

Bo to już tuż, tuż

Tak od dawna już Skoro bez ciebie śpiewam

Nie ta pieśń nasz świat ratuje

Ale w jej melodii

Ciebie w sercu czuję

I znów wracasz do mnie

To nasza pieśń

Nie ta pieśń nasz świat ratuje

Ale w jej melodii

Ciebie w sercu czuję

I znów wracasz do mnie

To nasza pieśń

Nie ta pieśń nasz świat ratuje

Ale w jej melodii

Ciebie w sercu czuję

I znów wracasz do mnie

To nasza pieśń

To nasza pieśń

To nasza pieśń

Napisy: Roman S. Czarny

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.