Original subtitles

Превод: stek-kravari

Фати ја!

Ќе избега! Зела куче.

Клое!

Клое, тргај!

Појди!

Дај гае! Давај!

Крадачка со крадачка!

Да! - Ура!

Успеавме, женска! Го зедов кучето.

Сега запрете не! - Запрете не!

Фановите на хуните ќе пеат на трибините!

Монпелие! Монпелие, доаѓаме!

Л У Н А

Рубен!

Здраво, убавице.

Здраво! Како си?

Да не ви пречам?

Не! Влези и ти, беше супер.

Водата е чудесна. - Да, чудесна е.

И ми се подигруваш?! - Молам?

Ништо не се случило. - Не ти зборувам тебе!

Смири се, доста со таа параноја! - Нема ништо такво. Јасна си ми!

Што е тоа?

Што е? - Кокошка. За твојот роденден.

Смири си го либето! - Не ми мафтај со прст! Луда ли си?

Како не те пресметав порано? Глупачка една!

Покажи ми! Се е во ред...

Не е! Уште ги легнуваш сите зад мојот грб!

Не ги легнувам, доста глупости! - Јас само на тебе мислам, а ти...

Престани!

Само ти си важна за мене. Нели знаеш?

Да, знаеш.

Ќе ми покажеш ли? - Не го заслужуваш.

Напротив, заслужавам. Заслужавам!

Не! Многу е сладок!

Честит роденден.

Ајде, нападни! Нападни! Барем машко ли е?

Во краен смисол ќе абортирам. - Тука си се!

Ти зборувам. - Да. Нели веќе беше решено?

Да, но ги потпишав документите кај лекарот. Го упатија.

Рубен, ела! - Ќе дојдеш ли?

Доаѓам! - Ќе дојдеш ли, или не?

Се разбира, дека ќе дојдам.

Добро... - Дај бакнеж, Оксмо!

Што е тоа, Оксмо? Да поиграме фудбал!

Ајде! Оди по топката! - Зад тебе е.

Колку е слатко! Од кога го имаш? - Од пред малку.

Како се вика? - Оксмо.

Рубен! Рубен!

Рубен! Рубен! Рубен!

Започнуваме!

Да...

Најпосле стигнавме. - Таму нешто свети.

Што правиш тука? Територијата е наша.

Приватна сопственост. - Да, си одам.

Што си напишал?

Бамби? Бамби? Бамби!

Напишал "Бамби" на ѕидот. Типот напишал "Бамби"...

Каков натпис само, бунтовник еден! Бамби!

Не пишува "Бамби", туку "Бам31".

А каде е Тропчо? Се сеќаваш, белото зајче, пријателот на Бамби.

Каде е тој? Ќе го побараш ли?

Избриши си ги глупостите! - Не се засегај!

Бамби! Кој е тој? - Молер!

А сега, забава!

За Рубен, ајде, ајде!

За Рубен, ајде, ајде! - Пијте! Пијте!

Што прави оној смотанион? - Се забавува...

Ти што пиеше? - Водка, виски...

Дробови едни, станете да танцувате! Ќе заспиеме.

Ела! Не ти се танцува ли? - Уморна сум. Досаден си!

Присила, ќе танцуваме ли? - Да, ајде!

Убава си. Ела тука, ела!

Зошто не танцуваш? - Премногу сум пијана.

Каква си? - На црешата сум.

Мајку му! Зошто така? - Што има?

Насекаде има бамби.

Бамби! Територијата е заштитена, ти реков. Што правиш тука?

мојот телефон... - Што?

Си го оставив телефонот тука. - И веќе го нема, а?

Бамби!

Што да се прави? Такви се телефоните.

Досадна историја - Ги губиш, ги наоѓаш...

Пиј со нас! Не се грижи.

Не е ли овој? Внимавај! - Благодарам.

Таму е.

Хоп!

Колку години имате? - Прав си, држи!

Земи си го телефонот, земи го!

Ајде! - Остави го на масата!

Сакаш да го оставам ли? Да го оставам...

Ќе го оставам. Види, ете тука!

Ти сериозно ли? - Да не си луд, не се прави така!

Тоа е телефон, извини... - Ми писна!

Не се дразни, слушни ме! начукани сме, имам роденден...

Многу сме лоши, пиј за мое здравје! - Не сакам!

Не ми е грижа за твојот роденден! - Што?

Сеедно ми е што имаш роденден. - Сеедно му било.

Пиј, ќе се почувствуваш подобро!

Момчиња, жеден е! Жеден е. - Ајде!

Оставете ме да си одам! - Ајде, пиј!

Остави ме! - Никаде нема да одиш!

Престанете, ќе се задави! - Дајте!

Дајте!

Не мрдај, бе! Не мрдај!

На земја, како коњ. Ди, ди!

Остави ме! - Дии!

Добро ли си, Бамби? Не ни е супер јако ли?!

Доста!

Дии!

Оставете ме!

Не!

Еве ти! Подарок од Рубен!

На мојот роденден!

Еј, Бамби! Тоа ти беше од Рубен.

Губи се!

Мајку му!

Не!

Неколку збора пред камерата, молам! Нема ли?

Тогаш довидување.

Кој сака да повлече од џоинтот?

Некој го гледа ли Оксмо? - Изгледа излезе... Знам ли?

Еве те! Ела...

Ела тука! Каде беше?

Вратете се!

По ѓаволите, Рубен!

Добар ден.

Оксмо!

Добар ден! - Добар ден.

Што правиш?

Од каде се појави? - Не е мој.

Во ред ли е се?

Како можеше?! - Жалам!

Ајде, ела!

Кажи, ако пак ти прилоши! - Мавни се!

Био вино ли пиеше? - Неподнослив си!

Ало! А, се сети на мене. Најпосле се сети.

Нема проблем, не започнувај со извинувањата како Рубен, молам!

Не ве слушнав. Вози, не е важно.

Запри ја водата! - Што? Чекај...

Се извинувам за пред малку.

Знаете, дипломирав. - Без мајтап?

Да, и сакам да ви заблагодарам, затоа што ви должам многу.

Кога ќе се отрезниш, ќе говориме за прибирањето на реколтата.

Мислам да те назначам на програма за осигурување на ангажираност.

Ќе ме ангажирате ли?

Ако престанеш да повраќаш врз мене, зошто не?

Ало, Клое, знаеш ли што? Мојот шеф ќе ме назначи!

Не е ли супер? Да, супер е!

А утринава му повратв во нозете.

Доста, престани! Досадна си!

Ако секој пат, кога ќе соблечат некого, одеше кај полицајците...

Бевме пијани! - Звучи јако, другиот пат покани ме!

Го гледаш ли овој?

До среда. Нели нема да заборавиш? Навреме.

Да, немаш грижи!

Не, абортусот ми е во среда! - Нели не си сериозна?

Сосем бев исклучила. - Колку си досадна!

Мамо... Мамо!

Во колку часот ќе абортирам во среда? - Посилно, таму изгледа не слушнаа!

Дали во 16 ч. ќе завршиме? Имаме средба за конкурсот.

Операцијата е под целосна опивка! - Да ја одложиме за следниот ден?

Да, ве молам! - Те молам!

Виде ли? Спокојно, ќе го имаме целиот викенд.

Ако не успее, нема да имаме друга шанса.

Ќе биде супер. Затоа што си супер.

Ајде, бакнежи.

Луна...

Луна! - Што?

Не сакам твоето куче да се качува по перниците!

Најди му некаква кутија!

Доаѓам! - Да...

На темно ќе ми биде тешко!

Извини, се збркав. - Да...

За мене ли е? - Не.

За белите коси, кои ми ги донесе во годината.

Не, за твоето дипломирање.

Навистина ли? - Да. Остави ја кутијата!

Браво.

Добро ли си поминавте синоќа?

Што да ти кажам... - Истата работа, тој дури не дојде.

По ѓаволите. Кој, дебелиот ли? - Не. Симпатичниот.

Доста!

Да пиеме за нашите неуспешни вечери! - Да.

Гледај!

Си снимал ли? - Да.

Како си? - Здраво.

Здраво, принцезо!

Постојано го повторуваят... - Рубен, си се развиорил!

Престанете со тоа, во ред ли сте?!

Избришете го од телефоните, опасно е!

Што правиш? - Го покажувам видеото.

Зошто го покажуваш на сите? - Не на сите. Жилу ни е пријател.

Сеедно, што е на Жилу, дај наваму! - Што правиш? Не го бриши!

Како можеше?! Избриши го.

Чекај, каде тргна така?

На млатење. - А твоето куче?

Не можам да го земам, одам на работа.

Ако не го сакаш, ќе го продадам, чини куп пари.

Не е така, подарокот ти е супер. Но одам на работа, ќе поминам утре.

Утре нема да сум дома. - Каде ќе одиш?

Вистина! Мајку му!

Ќе дојдам.

Не си сама, спокојно.

Луна!

Добро ли си?

Сигурна ли си? - Да.

Добар ден.

Како дознаваме дали кравата е во добро расположение?

Екипаат на доктор...

Луна!

Отвори ми, молам!

Луна!

Здраво, убавице.

Извини за вчера. Шефот ми кажа да заменам колега и немаше како.

А есемеси нема ли? - Ми се потроши батеријата.

Инаку ќе ти се јавев. Мака ме е, искрено!

"Искрено" и "извини" веќе не поминуваат!

Јас те чекав како идиот на паркингот. - Цвеќе ли очекуваше?

Губи се! - Доста!

Не ме допирај!

Принцезо, сега сум тука, нели? Погледни ме!

Запри! Не можам.

Крварам заради абортусот а и малку ме боли.

Ќе може следната седмица. - Добро.

Тогаш ќе ме докрајчиш ли?

Не знам. Сега ли? - Да. Набрзо.

Тргнуваш ли?

Да, ќе го покажувам на братучед ми, ќе го дресираме за борба.

Имаш ли каиш или нешто такво? - Зад тебе.

Ќе ти купам вистински каиш со вистински околувратник.

Ќе се чуеме, нели?

Нежност, да! Изнеси ги малку нозете, точно така!

Сегае погледни ме! Да!

Брадичката, рамениците! Супер!

Погледот, не го заборавај погледот! Да! Врвно!

Тргни кон мене, гледај ме, не го врти погледот!

Во твојот поглед нека се чита љубов, погали ја колата!

Сакај ја колата, сакај ја вистински!

Да. Сврти се! Точно така. Раката на задникот!

Дупни се полека! Да, супер! Врвно! Сврти се! Да!

А сега влези во колата. Тоа е твојата кола!

И ти многу ја сакаш!

Господине, во кадар сте.

Како се викаше точно вашето училиште по уметност?

Меѓународна школа за уметности.

Многу е популарно во САД.

Во Монпелие? - Да, филијала е.

Сигурно имате некаков документ од училиштето, нели?

Веќе свршивме, ќе си одиме. Мислам дека завршивме.

Токму започнавме. - Си заминуваме, Луна!

Да одиме! Ви благодариме, господине.

Довидување!

Чао!

Зошто ја притискаш сирената? Овој да не е луд?

Добар ден! - Здраво, Клое. Како си?

Вие добро ли сте? - Луна не е ли со тебе?

Стој таму! Кажи ми, дека е перика!

Не е. - Ти ли го направи тоа?

Правев слики за нејзиното портфолио, ти бев кажала.

Ако победиме, ќе дефилираме во Париз.

И ако победием пак, ќе влезам во "Студио мод".

Што е тоа?

Познато и скапо училиште по дизајн.

Земи ги, а ти оди да се преоблечеш!

После ќе помогнеш на пријателката да ја постави масата.

А му бев објаснила, но ме слуша ли?

И после ми рече: "Ќе ме докрајчиш ли?".

Ти што ќе направеше? - Ќе го докрајчев и тоа како.

Со клоца меѓу нозете.

Чекај, нели не си го направила?

Ти во ред ли си? Да не сум некоја курва?

Качувај се!

Што ќе правиме денес? - Грав.

Извинете, го погрешив патот. - Скокај! За малку да закасниш.

Жалам.

Како се викаш? - Алекс.

Јас сум Кристин. - Тома.

Каде така? - Тргнете, ќе ве стигнам!

По ѓаволите!

Што правиш тука? Денес сме на далечната парцела.

Треба да одам! - Што?

Жалам. - Каков е проблемот овој пат?

Болна ли си? - Не.

Штом не си, на работа! Не е концерт по желба.

Каде мислиш, дека си? - Не е тоа.

Не ме интересира. Ако си заминеш, не се враќај повеќе!

Ми писна. Избирај!

Извини, што правиме, ако ги наполниме сандаците?

Ги носиш ене таму, каде што се количките.

Добро, благодарам.

Што точно ти кажа?

Ништо! Се однесуваше како да не било. - Си замина ли кога завршивте?

Да, се качи на скутерот, дури не тргна по мене.

Не те познал. Те заборавил.

Дури јас не те познав со новата фризура.

Но зошто се појави на мојата работа? Не може да е случајно!

Зошто не? - Гадно ми е, кога ме погледне.

Сеедно! Ако земе да кажува, ќе му ја скршиме главата!

Нема да доаѓаш на мојата работа! Минатиот пат многу ме посрами.

Така ли? Замини! - Молам?

Така нема да има никаков ризик. - Ти си луд!

Токму ме ангажираа и сакаш да заминам. - Ако те издаде, сите ќе загазиме.

Не си само ти! - Нити сама му ги направи оние нешта.

Зошто само таа да е набутана? - Ти што сакаш?

Добар ден.

Како си? - Добро, а ти?

Добар ден. - Добар ден.

На дињите ли одите? - Ете сега.

Треба да ги обереме и патлиџаните, тие над 20 см.

Алекс, си подрежувал ли домати? - Не.

Ќе ти покажам. - Чудесно.

Ела!

Ние ќе тргнеме.

Земи го ова!

Жозе!

Се сечат се секундарните гранки, но гледај да немаат плод.

Тоа например има и не го сечеш.

А тоа е за режење. Така!

Ќе ги режеш и фиданките.

Знаеш ли што е тоа? - Не.

Фиданките растат меѓу две големи гранки.

Се сечат затоа што го истоштуваат растението.

Тоа е. Разбра ли? - Така мислам.

Започнувај тогаш!

Тоа бива ли? - Да.

Тоа фиданка ли е? - Како така дојде тука?

Татко ми го познава Себастиен.

Од каде се познаваат? - Му го поправи покривот.

Одам на патлиџаните. Продолжи до крај!

Добро, благодарам!

Пауза. - Доаѓам.

Пауза!

Доаѓаш ли? - Оди, ќе дојдам!

Добро.

Ако му услужиш, ќе те пренесе. - Тој понекогаш доаѓа во бистрото...

Кој ги подрежува доматите?

И јас така си помислив... Ти очи имаш ли?

Што? - Не виде ли, дека има плодови?

Јас... многу внимавав. - Што е, кога не внимаваш?

Што е тоа? Гледај ме, кога ми зборуваш!

Што е? - Ги следев нејзините инструкции.

На се од горе си му објаснила? - Му посветив 15 мин. од своето време.

Попладне си на лубениците со Кристин. - Не, ќе ме забави!

А се пушти ли со кану?

Да одиме!

Каде е Алекс? - Мислам дека си замина.

Тоа момче за ништо не го бива.

Што правиш со моето куче? - На Рубен е, нели?

Но зошто ти го шеташ? - Ако сакаш, ти води го да моча!

Ела, мое големо момче! Оксмо!

Оксмо, ела да видиш! Ела!

Ај да ти ги видам забите! Покажи!

Отвори ја устата! Отворај!

Отвори ја, точно така!

Ти во ред ли си? Запри! Рубен! - Што?

Не е играчка, доста го дразнеше!

Ти добро ли си?!

Што му е на Оксмо?

Каде оди? - Оксмо!

Оксмо!

Не!

По ѓаволите!

Луна! - Што правиш?

Луда ли си? - Таа да не откачила?

Го сака ноќното капење. - Подобро помогнете и!

Давај, Луна! Давај, Луна, давај! - Вие добро ли сте?

Давај, Луна! Давај, Луна, давај! - Помогни ми!

Не ти е лесно, а?

Ајде, оттурни се!

Добро ли си? Еве!

Направи му и дишење уста на уста! - Молкни!

Не ме пипај!

Убава ли беше водата?

Ајде, ела!

Беше на шега! - Молкни!

Те оставам! Прави што сакаш!

До утре ќе ми остави 15 пораки.

Меѓу другото, му е ете таков.

Спокоино, таа веќе знае, дека лажеш.

Да дојдам ли со тебе?

Таа успеа да ја уништи околината. - Апсолутно.

Остана ли пиво? - Не, овој ја испи сета.

Што е тоа? Не одговараат по големина, не се продаваат!

Што е тоа?!

Види, оваа е малечка, а оваа е голема.

Рековте да ги збирам малечките.

Како не! Сама гледаш, дека не се зрели.

Понекогаш ги береме така. - Никогаш!

Ќе останеш и ќе ги собереш зрелите.

Чекајте, имам работа денес попладне!

Не спори, туку орај си ги ушите и прави што ти кажувам!

Ноќе се спие.

Мајку му!

Што правиш? - Ќе ти помогнам, ќе биде побрзо.

Не е сигурно...

Ако така ќе станеш пофина...

Беше на шега.

На шега ли беа и доматите, кои паѓаат сами?

За што ме обвинуваш?

Нема да ти ја земам скапаната работа.

Заминувам на крај на месецот. Но ако не ме сакаш...

Не те разбирам! Не сум ти ги пипала доматите.

И работата не е скапана.

Добро...

Да те однесам ли?

Не, благодарам. Си го чекам автобусот.

Глупаво, следниот е по еден час.

Сум свикнала.

Со што си свикнала? Да се печеш на сонце ли?

Е, човек се некогаш ќе умре, нели?

Губи се!

Мрдни!

Што? Се мрднав.

Качувај се!

Ела!

Бива ли да те оставам тука? - Да.

Благодарам.

Си можела. - Еднаш во месецот.

Ќе тргнам.

Добра вечер. Проблем ли има? - Доаѓам кај мајка ти.

Немојте, ве молам! Сабајлинта не бев при себе.

Ти оставив белешка... Има лазања, останува само да ја стоплиш.

До после!

Добро. Пријатна вечер.

Ти го видов дечкото на прославата во Вандарг.

Како се викаше? - Одамна го оставив.

Така ли? Со тебе човек никогаш не знае.

Еднаш типот дојде со моторот, форсираше, како да е на филм.

Не ми раскажувај за животот!

Ако имаше пиштол, ќе не испоубиеше.

Како се викаше...

Молчи! - Ај чекај!

Месеци по ред ни досаѓаше со него, а сега да не му го спомнуваме името.

Замолчи! - Уште се занесуваш по него, а?

Не го сакам веќе! - Доста!

Немате ли чувство за хумор? - Да не мислиш, дека и е забавно?

Зошто го избра градинарството?

Само за тоа ме бива. - Глупости!

За да бидам на отворено. Тоа ми е потребно.

Не се гледам во некој офис или во продавница, полна со клиенти.

А и зеленчуците не се нервираат, не е потребно да им удираш четки.

Да, не те замислувам - и "добар ден" тешко кажуваш.

Доста... Имаш ли запалка?

Еве.

Секогаш ли го носиш со тебе? - Не, но сега многу вежбаме.

Доаѓа празникот на дувачките оркестри.

Ќе свириш на празникот?! - Да.

Уште не е сигурно, испуштив едно чудо проби

и може да земат некој друг.

Зошто не одиш? Изгледа забавно.

Не знам, во последно време не ми беше до тоа.

Ти свириш ли? - Јас ли?

Свирев половина час на блокфлејта во шести клас

и учителот ме ослободи до крај на годината.

Немам слух.

Накратко кажано: непонослива си, досадна и немаш слух.

Точно по мој вкус.

Си заминав рано, премногу рано.

Сакате ли во сабота и недела да...

Добро ли си?

Остави ме ене таму!

Таму ли? - Да.

Готово!

Тука ли живееш? - Да, ете таму...

Јако е! - Да, убаво е.

Е, ќе тргнам.

Да ти се јавам ли?

Каде беше? Цел час ти ѕвонам! - Извини.

Ја виде ли мојата порака? - Не, бев на авионски режим.

Со конкурсот не успеа. - По ѓаволите!

Ти кажаа ли зошто? - Не.

Воопшто ме нема во селекцијата.

Копилиоња никакви! Ништо не разбрале.

Цела година ќе се млатам со мајка ми во салонот, водиш ли сметка?

Со неа сериозно ќе се испокараме.

Ела!

Кому пишуваш?

Никому.

Ќе те посипам!

Дојди ми! Ќе видиш! - Фати ме!

Ела де!

Престани!

Имам изненадување за тебе. - Лажеш.

Не, вистина е.

Ми писна!

Не работи. - Види!

Не работи, земи ја трубата! - Не, стисни усни. Стисни ги!

Ќе успее, имаш добра техника.

Стисни усни и дувни полека!

Ти сериозно ли? Ми требаа месеци, додека извадам таков звук.

Многу те бива!

Благодарение на блокфлејтата, ми дала некаква основа.

Дури и на магарињата им е ќеф! - Апсолутно.

Идната голема трубачка.

На ти!

Запри!

Кој ќе потоне?

Добро ли си?!

Ми се причини дека е бубачка, извини.

Секогаш ли си била црвенокоса?

Не.

Каква ти е природната боја?

Веќе не паметам. Костенлива, руса...

Имаш ли слика?

Порано бев многу грозна.

Лажеш.

Ела!

Супер е! - Доаѓам!

Алекс...

Алекс!

Алекс!

Алекс! - Остави ме!

Не ме прави глупак! Зошто лажеш?

Алекс! - Откачена!

Престани, Алекс! Алекс, запри!

Пушти го! Алекс, остави го. - Ќе те убијам!

Запри! Престани! - Пушти ме!

Запри!

Запрете! Што се случува тука?! Ве оставив сами половина час!

Тој ми скокна, ме обвинува за нешто!

Што се случило? - Прашајте го него!

Ништо не сум направил! Бев со групата!

Освен сега, најслучајно! Што ти направи?

Да не ви украл нешто? - Не, беше пред...

Пред што? - Во јуни.

Во јуни. Невозможно. Ние сме од Перпинјан.

Јас сум им воспитувач. Тука сме два дена.

Сега молчи! - Престани!

Не е возможно, ова е нивното куче.

Тоа е кучето на центарот. Мислам дека си погрешил.

Ела! - Остави ме!

Извини ме за пред малку...

Ми попуштија нервите. Жалам.

Обично не сум по насилството, не барам кавги и такви нешта.

Алекс, не можам да останам со тебе.

Жалам.

Што? Чекај!

Дозволи ми да ти објаснам! - Нема ништо за објаснување.

Пред два месеци цртав графити... - Остави, ти реков!

Набасав на група кретени, кои се забавуваа.

Се зајадоа со мене, така, за ништо.

Беа најмалку десетмина. Ме удрија, ми се потсмеваа,

направијаа гадни нешта, не успеав да се одбранам.

Пред малку, кога го видов оној со кучето...

И завесата ми падна. Прости ми!

Ми се допаѓаш. Разбираш ли?

Не сум се чувствувал така добро со седмици.

Дај ми можност!

Не знам.

Да поминам ли да те земам утре вечер? - Немам претстава.

Те молам, Луна. - Остави ме!

Алекс! Алекс...

Што бараш тука?

Сега на труба ли свириш? - Не те засега!

Продолжи, убаво е! - Што сакаш?

Бамби... уште ли работите заедно?

Не. Направив така, да го избркаат. - Што прави сега?

Не знам. Зошто се интересираш? - Бил е во хангарот пред три дена.

Марко ми кажа.

Што правел таму? - Не знам.

Останал таму доста долго време.

Како да барал некого. Знаеш ли каде живее?

Не! Не ме интересира. - Најди ми ја неговата адреса!

Ќе одам кај нив и ќе го заплашам.

Заборави! Ништо не ти направил! - Јас не заборавам. Ме познаваш.

Во тоа е проблемот! - Не запирам да мислам на тебе...

Ми недостасуваш.

Остави ме!

Доста, не се прави итра! Алекс!

Каде сме? - Кај шефот, му ги свиткав клучевите.

Заминаа за викенд со мајка ми. Куќата и базенот се наши.

Онаа твоја агресија... Уште ли те држи?

Зошто прашуваш?

Те држи ли уште, или не?

Па, зависи...

Си се враќал ли некогаш таму? - Каде?

Таму, каде те нападнале...

Еднаш гледав на телевизија, дека кога сме трауматизирани,

често чувствуваме желба да се вратиме на местото,

да ги изгониме злите духови.

Не сум трауматизиран.

Вистина ли е?

Никогаш ли не си се враќал?

Да, еднаш.

Зошто?

Не бива повеќе да одиш! Може да е опасно.

Колку повеќе време сум со тебе, толку повеќе мислам на друго.

Те сакам.

Секогаш ли се шеташ со презервативи во џебот?

Неколку дена, да!

Алекс...

Го виде ли тоа? Има цел куп.

Врати го на неговото место, ти си луд! - Не е наполнет.

Оттука ли го зеде?

Тргнуваме ли?

Одам до аптеката, заборавив нешто.

Искрено, сакав да ти кажам! - Убава боја, нели?

Но не знаев како точно да го направам.

Ми се чини малку курвенски...

Се вика Алекс. Свесен тип е.

Не сакам да го изгубам.

Те молам, вети ми да не кажуваш на останатите!

Клое, тебе ти зборувам. - Ништо не ти должам!

Ме моташ со седмици.

Му кажа ли барем што направи онаа вечер?

Се разбира. - Да, бе! Ме лажеш.

Признај си барем еднаш.

Што?! - Запри!

Што има?

Луна!

Остави ме, така е подобро. - Запри де!

Чекај! Каде одиш?

Луна!

Вака или така, ако си со мене, ќе сврши лошо.

Што ќе сврши?

Ела!

Пријатен викенд! - Пријатен викенд.

Пуштете ја ролетната, кога ќе излезам!

Што ќе правиме? Ќе одиме ли пак на базенот?

Бев таму онаа вечер.

Бев со оние, кои те нападнаа.

Бевме пијани. Не бевме при себе.

Што точно ми кажуваш?

Не ме ли препозна?

Порано имав друга фризура. - Не ти верувам.

Јас ти ги симнав панталоните.

Се колнам, беше заради Рубен. Бев спремна на се за него.

Алекс, те молам!

Барем дозволи ми да ти објаснам! - Остави ме!

Те молам, не си заминувај така!

Прости ми! Алекс, те молам! Алекс...

Алекс!

Алекс...

Да, се разбира.

Зошто таму?

Добро...

Јави му се! - Кому?

На оној... Рубен. Сакам овде да дојде.

Зошто?

Сакам да се извини.

Нема да дојде. Зошто ќе доаѓа?

Оправувај се!

Луна...

Ако сакаш да има некаква шанса за нас, јави му се!

Што правиш?

Веќе не се гледам со него.

Нема смисол! Дури веќе не сме пријатели!

Како си можела да ме лажеш така?

Мислев дека со време ќе заборавиш.

Како си можела да го помислиш тоа?!

Секоја ноќ мислев на оние кретени и за женската, која се забавуваше.

А после мислев на тебе, за да се обидам да заборавам.

Вистинската Луна е втората.

А каде отиде првата? Не е доволно да си кажуваш,

дека не се случило ништо, дека таа никогаш не е постоела.

Луна! - Да си одиме!

А ако не дошол сам?

Здраво.

Ги најдов по пат и...

Повели!

Што се случува тука?

Извини се! - Што?

Тој сака да се извиниш.

Ај чекај! Затоа ли ме повика?

За да ме направиш глупак ли? Курва таква!

Запри!

Што има? Да не се сметаш за страшен со тој пиштол играчка?

Добро, се извинувам.

Доста бе, човек! Нели ти кажав, дека се извинувам?

Се извинувам, прибери го!

Тој се извини! - Се извинувам, што сакаш повеќе?!

Спушти го оружјето!

Спушти го!

Исчезни!

Алекс!

Алекс...

Исчезнувај!

Што правиш?

Чекам автобус.

Следниот е по еден час.

Сум свикната. - Да се печеш на сонце ли?

Превод: stek-kravari