All language subtitles for Mysterious.Island.1961.1080p.BluRay.x264.AAC5.1-[YTS.MX]

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic Download
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified) Download
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian Download
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian Download
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese Download
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish Download
pt-BR Portuguese (Brazil) Download
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian Download
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American) Download
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Naar beneden.

- Waar zijn je papieren? - Ze moeten allemaal hier zijn.

Geen zorgen sergeant, ze zijn allemaal in orde.

Oké. Ga maar naar binnen.

Is dat echt nodig? Ik wil alleen maar een droge warme cel.

Komaan!

Is de ballon nog steeds hier, kapitein?

Hij is hevig aan het ronddraaien, maar hij wacht nog steeds op ons.

Ik heb je deken nodig, Neb.

- Kapitein? - Huh?

Ik denk dat de jongen bang is.

Jij niet dan?

Wil je... Wil je dat ik je daar mee help?

Nee, ik heb ze bijna beide door.

Kapitein, denk je dat de ballon kan vliegen in deze wind?

Zonder open te barsten?

Dat is niet het probleem, Herbert.

Het probleem is of hij wel zal vliegen.

Kapitein?

We hebben hem nog nooit hoger gezien dan de daken van de huizen.

Wat als een volledige eenheid hem aan het bewaken is?

Dan gaan we met ze allemaal moeten afrekenen, Herbert.

Hé, kapitein.

Ze zijn te vroeg.

Gaan we ermee door gaan?

We hebben geen keuze.

Ah, ik zie dat ik gezelschap zal hebben.

Hoe gezellig. Wil je me niet aan deze heren voorstellen?

Komaan, gevangene.

Neem... neem hun kleren.

Hier.

- Hier zijn de sleutels. - Juist. Jullie weten beide wat te doen.

- J... Ja, meneer. - Komaan, komaan, wegwezen hier.

Komaan!

Sneller!

Komaan, komaan!

Wacht!

Wacht! Wacht!

Laat me niet vallen!

Maak de mand lichter! We moeten hoger raken!

Ben je oké?

Hey, kapitein!

Oké dan, laten we maken dat we hier weg zijn.

Dat is een hevige lange val kapitein.

Ben je zeker dat je alles weet over hoe je moet vliegen met deze ballon?

Misschien kan deze man ons helpen.

Oké, maak hem vast.

Nu we hier zijn, neem ik aan dat we onszelf kunnen voorstellen.

- Kapitein Cyrus Harding. - Hé, kapitein, kijk, eten!

- Dit is Neb. - Soldaat van de Unie.

Ik ben Herbert Brown, Pennsylvania Infanterie.

Kijk uit! Kijk uit! Ga niet allemaal aan 1 zijde staan!

Hé, ik weet welk uniform dat is.

Jij bent een oorlogsverslaggever van de Unie.

Heel oplettend, jongeman.

Gideon Spilett, New York Herald.

- Hoeveel eten is er nog in die doos, Neb? - Misschien nog voor een dag of 5.

Vier, als meneer Spilett besluit om te blijven.

Nou, dat hangt er natuurlijk vanaf, waar je naartoe gaat.

Waar de wind ons mee naartoe neemt meneer Spilett.

Het lijkt erop dat je andere gast aan het bijkomen is.

Je bent mijn gevangene. Wat is je naam en rang?

- Sergeant Pencroft. - Eenheid?

Confederatie Leger. Dat is het enige dat je gaat te weten komen van mij.

Luister soldaat, ooit al een begrafenis op zee gezien?

- Huh? - Wel, je hebt er de kleren voor aan.

Alleen zijn we niet over zee, maar over land, en ongeveer een mijl hoog.

Het is een lange weg naar beneden, sergeant.

Wat deze soldaten proberen te vertellen, sergeant,

is dat als je iets weet over hoe dit ding werkt, je mag blijven.

Anders... pfft!

Ik kan het besturen.

Je bedoelt dat je dit ding naar beneden kan krijgen wanneer je maar wilt?

Ik kan je naar beneden krijgen, maar niet noodzakelijk levend.

Zoals deze wind waait, worden we tot pulp geslagen als we aan land komen.

- Bied je mij vervroegde vrijlating aan? - Dat is alles, rebel.

Oké dan. Dit zijn mijn voorwaarden.

Deze storm waait recht naar het westen.

Misschien landen we in jouw gebied of misschien landen we in het mijne.

Wat het ook is, niemand is iemands gevangene als we aan land komen.

Begrepen? We gaan elk onze weg, en we hebben het niet over politiek.

Anders, Yankees...

kan deze storm jullie naar Gods rijk blazen.

Oké dan, maak hem vrij.

Gefeliciteerd, kapitein.

Dit was enkel het begin.

We ontsnapten, om dan in de klauwen van de grootste storm in de Amerikaanse geschiedenis terecht te komen.

Onder ons, toen we nog konden kijken door de donkere wolken,

waren verwoeste steden en bossen uitgerukt tot aan hun wortels.

En tenslotte, verdween de Aarde uit ons zicht.

We waren gevangenen van de wind, hulpeloos in de machtige greep van de storm.

En we vroegen ons af, hoe lang we nog in de lucht zouden blijven hangen?

Zouden we ooit nog een voet zetten op de Aarde?

- Hé, kapitein. - Westwaarts, Neb. Nog steeds westwaarts.

Het is al vier dagen.

Hé, dat lijkt op water.

Het kan een meer zijn.

Het is veel te groot om een rivier te zijn.

Het is te groot om 1 van beide te zijn.

Het moet een oceaan zijn.

Pencroft, breng ons naar beneden. We gaan eens van dichterbij kijken.

Het kan de Pacific niet zijn.

Het kan niks anders zijn.

Je bedoelt, dat we volledig door Amerika zijn gevlogen?

- Daar lijkt het op. - Hé, kapitein.

Zijn we niet te snel aan het dalen?

Pencroft, sluit de klep.

Het zit vast!

We gaan in het water terecht komen. We gaan allemaal verdrinken.

Kan je niks doen?

Blijf met je handen van het touw! Het zit vast aan de opening.

- Iemand moet er naartoe gaan! - Ik zal naar boven gaan!

Nee! Maak de ballon lichter! Gooi de rest van de zandzakken over boord.

Snel, kapitein, snel!

Het ventiel, kapitein!

Draai aan dat ventiel, kapitein!

Harder!

Nee, niet die kant!

Nee!

Dank je, Pencroft. Ik ben blij dat we je aan boord hebben gehouden.

Niet jij, kapitein. Het is die klepstang die je hebt afgebroken.

- Hey, we zijn niet meer aan het dalen. - Nee, ik heb ze gesloten.

Je hebt ze permanent gesloten. We kunnen nu niet meer naar beneden gaan.

Dit was de enige manier van controle die we hadden.

Kapitein, de ballon, hij is open aan het scheuren.

Alles! Gooi alles overboord!

- Het eten ook? - Eten, kleren, alles moet weg!

We zijn nog steeds naar beneden aan het gaan meneer Spilett.

Ik veronderstel dat je wil dat wij ons aanbieden om als volgende over de rand te gaan.

Luister!

Het klinkt als golven die breken aan de kust.

- Land! - Waar?

Recht voor ons. Daar!

We gaan nooit lang genoeg in de lucht blijven om daar te raken.

Iedereen aan de ring. Snij de mand los.

- Waarom? - Hij heeft gelijk! Komaan, opstaan!

Er zit misschien genoeg gas in de ballon om ons op het water te laten drijven.

Komaan!

Komaan! Kom hier naartoe!

Het gaat niet.

Kijk, ofwel klim je ofwel verdrink je soldaat! Kom hier!

Oké dan, begin met het loslaten van die touwen.

Kapitein!

- Ik ga zwemmen. - Beter van niet!

- Dat is wat ik ga doen! - Nee!

Kapitein Harding! Kapitein Harding!

Kapitein Harding! Ik ben het, Neb!

Heb je al iets gezien, Neb?

- Nee. Jij? - Niks.

We gingen ongeveer een mijl verder waar hij ons afzette. Geen teken.

Misschien is hij een beetje verder die kant op gegaan?

Ik denk het niet.

Hij moet zowat de beste zwemmer ter wereld zijn om zo ver te komen.

- Het kan geen kwaad van te gaan kijken. - Hij is verdronken.

Dat weet je niet, hoor je me?

Kom op, misschien heeft Spilett iets gezien vanop die rotsen.

Oesters, heren?

Waarom ben je niet aan het zoeken naar de kapitein, meneer Spilett?

Omdat ik op zoek ben naar voedsel.

Man, heb je ooit zo'n grote oesters gezien?

- Het is bijna bovennatuurlijk, is het niet? - Kijk naar hen.

Hij is geïnteresseerd in voedsel terwijl de kapitein nog steeds vermist is.

Rustig aan, Neb. Je gaat hem niet vinden. Toch niet levend.

Ik zeg je dat hij verdronken is.

Oké, sergeant, help jezelf. Kom terug wat op kracht.

- Wat, gewoon rauw zoals dat? - Natuurlijk. Waarom niet?

Nee, dank je.

Kom op man. Eet! Komaan.

Rook!

Komaan.

Kapitein Harding!

- Kapitein, ben je oké? - Ja.

ik wist dat je nog in leven was kapitein.

Heb ik het je niet gezegd?

Neb. Herbert.

Jullie zijn allemaal veilig. Goed.

Goedemorgen, kapitein. We hebben u gemist.

We hadden je eerder kunnen vinden kapitein, als je je niet had verborgen achter die rotsen.

Verborgen? Heb je mij niet naar hier gebracht?

Nee. We zagen jouw vuur.

Ik was niet in staat om een vuur aan te steken, zelfs niet met lucifers.

- En die had ik ook niet. - Niemand van ons.

Ik kan me niets meer herinneren sinds ik onderging.

Natuurlijk. Neb.

Hij heeft wat warm eten nodig. Breng me wat van die kolen,

ik zal een gigantische oester stoofpot koken.

Waar denk je dat dit vuur vandaan kan komen als de kapitein het niet aangestoken heeft?

Natuurlijk heeft hij het op een of andere manier aangestoken. Hij weet het alleen niet meer, dat is alles.

Een gigantische oester stoofpot speciaal komt eraan.

- Ruikt goed. - Dat is het ook.

Raak dat niet aan, kapitein. Het is de smaakmaker.

Wat is het?

Zeewier.

- Hé, kapitein, enig idee waar we zijn? - Nee.

Die wind moet ons ons duizenden mijlen ver gebracht hebben.

- Fiji, misschien. - Of Nieuw Zeeland. Overal.

Overal. Aan de andere kant, we kunnen ook nergens zijn.

Eh, kapitein?

Heren, we gaan dat beklimmen.

Waarom gaan we dat doen kapitein? Om te sporten?

Nee, om te overleven, meneer Spilett.

Vanaf daar kunnen we misschien zien waar we zijn en hoe we hier kunnen weg raken.

Waar gaan we deze keer naar ontsnappen?

Onderweg zullen we jagen en wildplukken. We hebben vlees en groenten nodig.

En hoe gaan we dieren doden? Je gooide onze enige wapens weg.

- Herbert? - Ja, meneer?

- Heb je nog steeds jouw mes? - Ja, meneer.

Goed. Dan zullen jij en Neb speren maken. Pencroft.

Jij gaat onze groenten zoeken.

Ik zit in het geconfedereerde leger, niet het jouwe.

De afspraak was zodra we geland waren, ik niet langer jouw gevangene was.

De afspraak was, dat we elk onze eigen weg zouden gaan.

Ofwel ga je nu mijn orders volgen ofwel kan je voor jezelf zorgen.

Oké dan. Ik ga groenten gaan zoeken.

Goed.

En probeer maar niet om het eten dat je vind zelf op te eten,

niet tot wanneer onze kok eerst heeft mogen proeven.

- En wie is onze kok? - Dat ben jij.

Ik ben een burger.

Ik hoef geen orders van jou aan te nemen, of van gelijk welk leger dan ook.

Dat is correct, meneer Spilett.

Mar ik dacht dat je bij mijn eenhied kwam.

In dienst gegaan? Ik werd ingelijfd.

Kijk kapitein, waarom veranderen we op dit eiland niet in een democratie

en verkiezen we een leider,

iemand die niet blijft ontsnappen naar plaatsen waar je uit moet ontsnappen.

Omdat we hier allemaal nog steeds in oorlog zijn, meneer Spilett,

en ik ben toevallig nog steeds de leidinggevende officier.

Nog steeds in oorlog? Oké dan, ik zal koken.

Dat dacht ik al, meneer Spilett.

Ik ben de slager. Ik hou je wel bezig.

Hé, rustig aan!

Het landschap was overal een mengeling van het vreemde en het mooie:

vulkanen omringd door tropische palmen en zandstranden.

Een regenboog aan fantastische kleuren.

En behalve dat vuur dat we op de eerste dag vonden,

was er geen enkel bewijs dat iemand hier ooit een voet aan wal had gezet.

We zagen vogels en veel overwoekerde planten,

alsof er stukken natuur verwilderd waren.

Het was een lastige tocht naar boven.

Onze slechte gezondheid zorgde ervoor dat we snel moe werden.

En we waren nooit zeker van onze locatie.

Toen kwamen we eindelijk aan de kust

van wat de andere kant van het eiland moet geweest zijn.

Mijn God! Walvissen!

Dat zijn geen walvissen. Dat zijn geisers.

We weten waar we een warm bad kunnen krijgen.

Oké dan heren, laten we hier terug verzamelen.

Meneer Spilett, ik neem Neb mee. Neem jij Pencroft en Herbert.

- Waar naartoe kapitein? - Om te gaan zoeken naar voedsel. Neb!

Kijk, de dieren gaan wel wachten. Laten we gaan zwemmen.

Komaan Pencroft.

Wat...

Kapitein!

Kapitein!

Kom naar hier!

Laat hem niet ontsnappen! Pencroft, het touw! Komaan!

Komaan!

Pencroft, het touw!

Oké dan, pak hem!

Hier, pak aan!

Komaan. trekken!

Trekken!

Dat is het.

Laat hem niet ontsnappen!

Hou vol, Pencroft! Probeer het om te draaien op zijn rug.

Let op hem, Spilett. Probeer het over de rand te tillen.

Heffen!

Dat is de beste krab die ik al ooit gekookt heb.

We hadden meer onder de indruk geweest, meneer Spilett,

als je hem zelf in de pot had gedaan.

Dat is een machtig grote krab.

Kapitein, hoe denk je dat die ooit zo groot is geworden?

Dat zou ik zelf ook willen weten.

Door het eten van die gigantische oesters, natuurlijk.

- Ik denk dat ik je er niet veel mee geholpen heb. - Je hebt het goed gedaan.

Nee, ik was bang.

Het was hetzelfde met in de ballon te raken.

Ik kon me niet bewegen tot ik beschoten werd.

Eén schot en ik werd direct op andere gedachten gebracht.

Je begrijpt het niet. Ik ben weggelopen van een gevecht.

Sindsdien ben ik op de vlucht. Ik werd gepakt toen ik wegrende.

Je hele Unie-leger is op de vlucht van het mijne voor de voorbije drie jaar.

Nu lopen we van jou weg. Je hoeft je er niet speciaal over te voelen.

Oké. We willen die krater bereiken voor de nacht valt.

Nog maar één keer rond de top, kapitein.

- Niet zo ver meer. - Te ver voor mij.

Die energie dat de jeugd toch heeft.

Oké, laten we een shortcut proberen.

- Geef me het touw. - Ga je daar naartoe gooien, kapitein?

Meneer Harding, laat u mij toe...

Met plezier, meneer Spilett.

Denk je niet dat je je beter houd bij het schrijven van artikels, meneer Spilett?

Het verbaasd me dat je zo handig bent met een touw, Mr Spilett.

Nu mag je kijken hoe een goede ballonvaarder er een beklimt.

Kijk jij maar hoe een gentleman er een beklimt.

Hij doet het.

Goeiemorgen.

Hé, kijk eens wat we hier hebben! Reuzenmuizen.

Daar zijn er nog!

Kom op, Spilett. We moeten proberen van wat geiten te vangen.

Ga naar boven! Naar boven!

We kunnen een omheining bouwen en ze houden.

Er gaat niets boven kaas gemaakt van geitenmelk.

- Wil je dat, kapitein? - Heel mooi, Neb.

Kapitein, kun je daar iets zien?

Dit is een eiland inderdaad. Niets dan water rondom ons.

Nauwelijks meer dan een vulkaan die zich een weg omhoog duwde uit de zee.

- Harding! - Wat?

Kijk! Daar buiten!

Dat moet wel een kleine boot zijn!

- Lijkt alleen maar rond te drijven. - Misschien kunnen we die gebruiken om weg te komen.

Ze is prachtig.

Beter dan dat. Ze leeft nog.

- Hoe zit het met deze, kapitein? - Ja. Zij leeft ook nog.

Nou, hier is er een die dat niet doet.

Dank je.

- Sorry. - Dank je.

Wilt u wat van mijn soep, mevrouw? - Nee, dank je.

- Bent u Engels? - Nee, mevrouw.

We zijn geen Engelsen, we zijn Amerikanen.

Het is gemaakt van schelpdieren. Een soort Franse bouillabaisse.

Er is maar één soort bouillabaisse.

- Tante, je moet iets eten. - Laat me met rust, kind.

- Heb jij de leiding? - Ja, mevrouw.

Ik neem aan dat we niet in Marseille zijn,

ondanks wat die man ons te eten aanbood.

Nee mevrouw, we zijn ergens in de Stille Oceaan.

Op een eiland, om precies te zijn.

Maar ik ben zeker dat je niet op ons schip zat.

We kwamen per ballon.

Excuseer?

Ik zei dat we per...

Praat alsjeblieft geen onzin. Ik zal me tot u richten.

Maar hij heeft gelijk, mevrouw. We werden vastgehouden in een gevangenis,

en we ontsnapten in één van hun observatieballonnen.

Ja. Ja, ik ben er vrij zeker van. Maar we kunnen hier onmogelijk blijven.

Hoe snel kunnen we vertrekken?

Uh, nou, ik... Ik ben het niet helemaal zeker, mevrouw.

Oh, mijn naam. Mijn naam is Lady Mary Fairchild.

- En dit is mijn nichtje, Elena. - Juffrouw.

Mijn naam is Cyrus Harding, Kapitein van de genie van het Amerikaanse leger.

Ik neem aan dat je die anderen al ontmoet hebt?

Maar... maar waar is de matroos die op onze boot was?

Het spijt me u te moeten vertellen, dat hij dood is.

Ik snap het.

Hoe snel kunnen we vertrekken?

- Zodra we een boot hebben gebouwd. - Ik hoop dat dat snel zal zijn.

We waren op weg naar huis, vanaf Valparaiso.

Mijn broer, Elena's vader, is Brits Consul in Chili.

Hij wilde niet dat ze deze reis zou maken,

maar ik beloofde hem dat ze veilig zou zijn.

- Hoe gaat het met je, liefje? - Ik voel me veel beter, dank je tante.

Maar ik denk dat we allebei een beetje moe zijn, denk je niet?

Ja. Ja, natuurlijk. Dus als je ons wilt excuseren, heren.

Oké dan heren.

Heren! Wij slapen hier.

Ieder van ons zal twee uur op wacht staan.

- Ik zal eerst gaan. Neb, jij bent de volgende. - Ja, meneer.

Morgen, gaan we hout zoeken voor de boot.

- Een van ons blijft hier bij de vrouwen. - Ik zal hier blijven.

Ik dacht wel dat jij vrijwilliger zou zijn voor dat.

- Neb, jij blijft. - Ja, meneer.

Dit is een prachtig land.

Een man zou een goed boek kunnen schrijven op een plek als deze.

Dat lijkt een goede hoeveelheid hout daar.

Hier beneden is er vers water.

- Pencroft, vul de ton. - Nu moet je... Ik ben geen...

Ja, meneer.

Misschien moeten we aan deze kant van het eiland blijven, kapitein.

Je leest mijn gedachten, Herbert.

Ik denk dat we eerst een kijkje moeten nemen op het strand.

Kijken of er een goede plek is waar we de boot kunnen bouwen en te water kunnen laten.

Hoe denk je zulke grote bomen te kappen met een stenen bijl?

Door onze schouders eronder te zetten, meneer Spilett.

Wat een griezelige plek is dit.

- Het lijkt erop dat iemand touwen heeft opgehangen. - Nee, dat zijn klimplanten.

Ze kunnen daar opgehangen zijn om omhoog te klimmen.

Wie wil nu daarop klimmen?

Wie heeft de kapitein gered? Wie heeft dat vuur gemaakt?

- Misschien is het daar op natuurlijke wijze gegroeid. - Klimplanten groeien niet uit vaste rotsen.

Voelt sterk genoeg om het gewicht van een man te dragen.

Jij blijft hier beneden. Ik ga wel even kijken.

En dus heb ik besloten dat een leven als dit

het leven niet meer waard is.

Daarom laat ik al mijn wereldlijke bezittingen achter

aan degene die ze zal vinden.

Een vloek op de schurken die me achterlieten om te lijden en te sterven.

Getekend, Thomas Ayrton,

13 augustus 1862.

Ik zou al mijn bezittingen ruilen voor één goede bijl.

- Ik vraag me af waarom hij dit nooit heeft opdronken. - Waarschijnlijk dronk hij niet.

Nou, het smaakt... het ruikt wel heel goed.

Als je nog steeds op zoek bent naar een verhaal om op te schrijven,

er staat een goeie in dat dagboek voor u, meneer Spilett.

Weet je Herbert, je hebt gelijk.

Thomas Ayrton, eerlijke zeeman, komt terecht bij een bende roofzuchtige piraten,

en werd door hen verstoten op dit mysterieuze eiland.

Met zijn tong eruit gesneden, zodat hij niet langer hun geheimen kon onthullen.

Alleen, ontaardt hij in dierlijke wreedheid.

En tenslotte, walgend van wat hij geworden is,

krankzinnig van honger naar menselijk gezelschap...

Een ogenblikje, meneer Spilett.

Is dat niet allemaal een beetje te rooskleurig?

Nou, dat is wat het publiek wil de dag van vandaag, meneer Harding.

Hij hangt zichzelf op aan de dakspanten van een prehistorische grot.

De dood van een voormalig piraat.

- Yo-ho-ho en een fles rum. - Wat is er mis met jou?

Hij heeft te veel van dat spul gedronken.

Dit is van ons, en alles wat er in zit.

Dat staat in zijn dagboek.

Dat is helemaal waar Pencroft.

Dit is perfect.

Perfect onderdak, heel veilig.

En een prima plek van waaruit we onze boot kunnen bouwen.

En als ik het zo mag zeggen, heren,

stevig als een rots.

We noemden ons nieuwe thuis Het Granieten Huis.

Maar onze grootste prestatie was de de bouw van een zelfgemaakte lift.

Echt een technisch hoogstandje.

Het maakte het eenvoudiger voor ons om alles naar boven te brengen.

We probeerden ons van zoveel mogelijk moderne gemakken te voorzien.

De vrouwen voegden een paar welgekomen vrouwelijke accenten toe,

die de grot in een thuis veranderden,

terwijl wij weggingen om het andere werk te doen.

Er moest hout worden gekapt voor de boot die we bouwden.

Niks was eenvoudig.

We leefden als primitieve mensen, die primitieve werktuigen gebruikten.

Maar vindingrijkheid en hard werken waren onze meest waardevolle hulpmiddelen

in onze strijd om te overleven.

Het duurde dagen voor 1 boom.

En wat we ook bereikten, we misten nog steeds veel dingen die het leven draaglijk zouden maken.

Maar toen, op een middag, vond Neb... iets aan de rand van het water.

Hé, kapitein, deze knopen zijn gemaakt door een zeeman.

- Hé! - Kijk daar!

- Kapitein, geweren. - Geweren. En munitie.

Hé, kapitein, wat zit er in deze doos?

Het is een kompas. Kaarten.

Uh? En een sextant. We zullen in staat zijn om uit te vinden waar we zijn.

Er zijn hamers, zagen, spijkers.

Hé, dames, kijk eens hier. Genoeg potten en pannen.

Ook een vergrootglas. En haarspelden.

Hé, een telescoop. Man, er is niets dat deze kist niet heeft.

Wie dit ook heeft ingepakt wist wat we nodig hadden.

En precies wat we zouden moeten lezen.

The Life and Adventures of Robinson Crusoe.

- Sorry. - Het is erg aardig van je om dit te doen, Elena.

Ik ben van plan het voor jullie allemaal te doen. Het is een deel van mijn werk.

Kapitein Harding's orders.

Naar voren alsjeblieft.

Meneer Spilett.

- Dank u. - Een paar van de gemakken van beschaving

maken het leven heel draaglijk, of niet?

Dat hangt af van hoeveel comfort men gewend is.

Nou, ik zou zeggen dat je nooit jezelf slecht hebt gedaan, mevrouw.

Waarom zou ik?

Maar laat dat je niet misleiden. Ik ben de beste schutter in de provincie,

en ik denk dat ik je kan overtreffen op elk moment, meneer Spilett.

Waarschijnlijk met te drinken ook.

Dat is iets wat we moeten testen op een later tijdstip, mevrouw.

Op dit moment is mijn grootste troost, jouw aanwezigheid.

Ik heb niet zo'n haast om dit eiland nu te verlaten.

Nou, ik ben blij u ontmoet te hebben, meneer Spilett.

Ik zou nog blijer zijn als ik wist waar we waren.

Ben je klaar met jouw berekeningen, kapitein?

Jazeker, we zijn hier.

36 graden zuid, 153 graden west.

Interessant.

Nu zal ik in staat zijn om tegen mijn vrienden te zeggen, Kent u meneer Spilett?

We kwamen elkaar tegen 36 graden zuid, 150 graden west.

Zoveel intrigerender dan de gebruikelijke plaatsen.

En de dichtstbijzijnde landmassa is Nieuw Zeeland.

Nieuw Zeeland! Hoe handig.

Ik heb een verre neef daar. Hij dient in het Koloniaal Bureau.

Echt? Nou, in dat geval, mevrouw,

zal u blij zijn te weten dat u slechts...

1 800...

en 73 mijlen verwijdert bent van hem.

U werkt te hard, kapitein. Harder dan ieder van ons.

Denk je nooit aan iets anders?

Dat zal ik doen, zodra we van dit eiland af zijn.

Oh, Lady Mary? Denkt u dat die zeekist

zou kunnen komen van jouw schip?

Dat denk ik niet.

Niemand had tijd om iets in te pakken.

Hé, kapitein, heb je deze belettering gezien?

N-A-U... Nautilus!

Laat me dat eens kijken.

Je hebt gelijk. Het moet van de Nautilus zijn.

- Je bedoelt de onderzeeër? - Kapitein Nemo's boot.

Wat een verhaal was dat. Weet je dat nog, Lady Mary?

Nee, ik ben bang van niet. Mogelijk was het tijdens het jachtseizoen.

Het haalde de voorpagina's in New York en Londen voor weken.

Deze Nemo met zijn... onderzeeër, noemde je het zo?

Was hij een man van enige bekendheid?

Hij was een monster, mevrouw. Een duivel.

Wat bedoel je met, hij was een duivel? Hij was een genie.

Iedere man die kon leven onder water als een vis...

- Onder wat? - Onder water, mevrouw.

Zijn onderzeeër werd aangedreven met een ongelooflijke methode die hij zelf had uitgevonden.

Niks aan de oppervlakte kon eraan ontsnappen.

Precies, Mr Spilett. En hij gebruikte het om schepen te vernietigen zonder waarschuwing.

Alleen oorlogsschepen, kapitein. Hij had een obsessie tegen oorlog, Lady Mary.

Een zeer verstandige obessie. Hij haatte het.

Kapitein, welke taal is dit?

Het is Latijn. "Mihi Libertas necessest."

"Ik moet vrijheid hebben."

Heeft hij dat gevonden, meneer Spilett?

Zijn onderzeeër werd als vermist opgegeven voor de kust van Mexico ongeveer acht jaar geleden, met alle bemanningsleden.

Dan drijft deze kist al acht jaar in de zee.

Gelooft u dat echt? Kapitein?

Ik ben moe.

Op jouw leeftijd? Belachelijk.

- Ik ben moe van te werken. - Wat wil je, een bediende?

Ik ook. Als je er een vindt, stuur haar dan door naar mij.

De volgende, mag je voor jezelf houden.

Maar in de tussentijd, gaan we door met werken zoals de anderen.

Meneer Spilett denkt dat wij ook overwerkt zijn. Hij is gaan vissen.

O ja?

Nou, ik hoop maar dat kapitein Harding er niet achter komt.

Mary, ren! Rennen!

Hé, Neb, wacht even.

- Komaan, Pencroft! - Ik grijp hem!

Nee, wacht! Niet hier! Je zult Herbert raken.

Ben je oké?

Ik vraag me af hoeveel minuten het zou duren om dat te koken in een langzame oven.

- Jongen, het snijdt als boter. - Het smaakt ook heerlijk!

Ja. Ik denk dat deze vogel gisteren hetzelfde over jou gezegd zou hebben.

Wat is er aan de hand?

Hij heeft jou misschien niet doorgeslikt, meneer Spilett, maar hij at wel stenen.

- Dat ziet er niet uit als een steen. - Dat is het ook niet. Dat is een kogel.

Hier heeft niemand van ons een schot gelost op de vogel.

Nee. Ik heb het geprobeerd, maar het geweer blokkeerde.

Nou, dit is wat het toch gedood heeft.

- We zouden een schot gehoord hebben, nietwaar? - Niet noodzakelijk.

Kan gebeurd zijn toen de vogel door het hek viel.

Ik had kunnen denken dat het niet mijn mes was.

Het voelde gewoon niet goed op de manier waarop de vogel onder me viel.

Je riskeerde je leven voor mij, Herbert. En dat zal ik nooit vergeten.

Ja. Dat klopt, Herbert.

Als jij er niet was geweest, was meneer Spilett nog steeds aan het snijden naar buiten,

in plaats van naar binnen te snijden, hé?

Lady Mary bleek heel handig met naald en draad.

Ze was in staat om van geitenhuiden kleding te maken voor de mannen,

en ze maakte ook een mooi kledingstuk voor Elena.

Ik weet niet hoe ik je me liet ompraten.

Iedereen zal zeggen dat het veel te kort is.

- Herbert doet dat niet. - Nee, ik weet zeker dat hij dat niet doet.

Komaan.

Ik heb... Ik heb besloten om met hem te trouwen.

Oh, en wat heeft hij besloten?

Nou, klink niet zo verbaasd. Mijn moeder was al getrouwd toen ik zo oud was.

Dat was op het vasteland.

Maar besef je niet tante, dat we nooit van dit eiland af zullen komen?

Dan heb je tijd om te wachten.

- Maar Herbert wil niet wachten. - Ah nee?

- En ik ook niet. - Nou, ik ben bang dat je zal moeten.

Ga en zorg voor de geiten.

Ik ga kapitein Harding vragen om ons te trouwen

Dat zou geweldig zijn als hij een minister was. Maar dat is hij niet.

Nou, hij is een kapitein. En kapiteins kunnen mensen op zee laten trouwen.

Hij is een land kapitein, geen zeekapitein.

Nou, we zijn aan land, of niet?

Herbert?

- Wat is er aan de hand? - Ik weet het niet. Het lijkt wel honing.

Het is honing. Heb je ooit een bijenkorf gezien?

- Het is een honingraat. - Dat kan niet. Het is te groot.

Het kan niks anders zijn.

Kom. Laten we wat schelpen gaan halen en we nemen er een paar mee terug voor de anderen.

Kom op.

Ga in de honingraat.

- Wat is het aan het doen? - Ik weet het niet.

Het sluit ons in.

Hé, kapitein! Een zeil, een zeil!

We zullen gered worden!

- Ze hebben gelijk. Kijk. - Hé, kapitein, zullen we de seinvuren aansteken?

- Ja. Kom op! - Wacht even.

We zullen er eerst eens naar kijken door de telescoop.

Wat is er aan de hand, kapitein? Wilt u niet gered worden?

Het komt deze kant op, of we nu iets doen of niet.

- Laten we gaan. - Stop!

Nu, kom op. Ga naar de grot.

Wacht eens even. Geef me eens wat meer.

Waarvoor?

Uit de zeekist, weet je nog? Ik heb deze eruit gehaald.

Achteruit.

Het is zwaar bewapend.

Het heeft de schedel en gekruiste botten.

Denk je dat het dezelfde piraten zijn waarover Ayrton schreef in zijn dagboek?

Als dat zo is, zijn het dezelfde die zijn tong eruit sneden en hem hier achterlieten om te sterven.

We gaan niet veel genade krijgen van hen als ze ons vinden.

Jullie twee naar het strand en camoufleer de boot.

Wanneer je terug komt, breng dit naar binnen en uit het zicht.

Spilett, stapel de munitie.

Elena is daarbuiten met Herbert. We moeten ze gaan zoeken.

Maak je geen zorgen. Die jongen is een soldaat.

Als hij een bende schurken ziet die zo bewapend zijn, weet hij genoeg om dekking te zoeken.

We moeten de geweren laden en gereed houden.

Elena!

Elena, ben je in orde?

Wat is er?

Een soort schip.

Zoiets heb ik nog nooit gezien. Kom, laten we gaan kijken.

Hallo?

Is hier iemand?

Kom.

Hallo? Is iemand daar?

- Laten we een kijkje nemen. - Nee, we kunnen dat beter niet doen.

Komaan.

Maar, Herbert, zei meneer Spilett niet dat de Nautilus gezonken was

acht jaar geleden voor de kust van Mexico? - Ja, dat deed hij.

- Wat doet het hier dan? - Ik weet het niet.

Herbert! Blijf ervan af!

Laten we hier weg gaan.

Hoe raken we hier uit?

- Daarheen. - Dat was hier eerst niet.

Misschien kwam het tij op of zoiets. Kom op, laten we er naartoe zwemmen.

Neb!

- Hoeveel zijn het er? - Slechts drie.

Ze lossen vaten.

Ze moeten water gaan halen.

- We kunnen ze aan, kapitein. - En ervoor zorgen dat de rest aan wal komt?

Nee dank je. We blijven hier rustig wachten.

- Wat zijn ze nu aan het doen? - Ze gaan naar de boot.

- Denk je dat ze hem gaan vinden? - Ik weet het niet.

- Lady Mary, nog een wapen. - Ja.

Hé, kapitein, kijk! Hij zinkt.

- Wat denk je dat er gebeurd is? - Ik weet het niet.

Iets moet haar hebben opgeblazen.

Kom op. We kunnen beter snel terug gaan.

Ren, Elena.

Leg dat neer.

Goed, we splitsen ons op. Spilett, jij neemt de westkant. Neb, jij gaat landinwaarts.

Goed dan soldaat. Hou het vast als het je troost geeft.

Als je het maar niet gooit.

Hoe maakt u het, kapitein Harding? Ik ben kapitein Nemo.

Nemo?

Hoe wist je mijn naam? Heb je het hem verteld?

Dat was niet nodig. Ik weet al maanden over jullie.

Vanaf de dag dat ik je aan wal droeg.

Jij was degene die het vuur maakte.

De man die de mysterieuze kogel afvuurde.

Iemand moest die vogel doden.

Haar wapen liep vast.

Kom vergezel ons, Lady Mary. Ik ben niet helemaal de slechterik die ik lijk.

Kleed je je meestal zo om jonge dames bang te maken?

Nee, niet om jonge dames bang te maken, maar om onder water te ademen.

Ziet u, ik doe veel van mijn werk daar.

Dat hebben we gehoord. Zoals schepen tot zinken brengen en onschuldige mannen laten verdrinken.

Je hebt er toch geen bezwaar tegen dat ik een explosieve lading heb geplaatst

aan dat piratenschip om ze te laten verdrinken?

Zie je, Harding? Ik zei je dat hij een genie was en geen duivel.

Luister, kapitein Nemo, Ik ben van de New York Herald.

- Ik heb je verhaal acht jaar geleden verteld. - Ik ken jou.

Ik heb enkele van jouw artikels gelezen. U bent gespecialiseerd in oorlogsnieuws, nietwaar?

Jij levert de inkt, de soldaten leveren het bloed.

Ik wed dat dat zijn huis was waar we net vandaan komen.

Ja.

Er ligt een groot ijzeren schip in een ondergelopen grot. Elena en ik waren net aan boord.

- De Nautilus, hier? - Wat ervan over is.

- Dat is geweldig. We kunnen hier weg... - Nee, dat kan niet.

Als je hoopt om mijn schip te gebruiken om dit eiland te verlaten,

doe dat dan niet, ze kan nooit meer de zee opgaan.

Waarom heb je je verborgen gehouden voor ons al deze tijd?

Omdat contact met mijn eigen soort me altijd heeft teleurgesteld.

Eenzaamheid geeft me vrijheid van geest

en laat me doen wat ik wil.

Waarom heb je juist dit moment uitgekozen om jouw eenzaamheid te onderbreken?

Ik zal het je vertellen.

Door jullie gedrag, dames en heren,

om te overleven, is heel bewonderenswaardig.

Nu ben ik blij dat ik jullie vindingrijkheid kan gebruiken.

Zie je, die vulkaan staat op het punt van uitbarsten.

Een natuurramp zal dit eiland in as veranderen.

In het kort, kapitein Harding, ik heb uw hulp nodig, net zoveel als u de mijne nodig heeft.

Alleen heb je niet veel keuze als je dit wilt overleven.

Nu moet je luisteren naar mij. Wij gaan niks doen vanwege je dreigementen.

We hebben iedere intentie om te blijven leven.

Als je echter mee zou willen gaan met de boot die we aan het bouwen zijn, dan kunnen we iets regelen.

Dank je. Maar hij gaat nooit op tijd klaar zijn.

Hij zou ook veel te klein zijn voor... mijn noden.

Gelukkig is het schip dat ons allemaal in veiligheid zal brengen

al aan het wachten op ons, daar ergens.

Mijn laatste fles.

Nog een dringende reden om snel te verhuizen.

Kapitein Nemo, als we ooit van dit eiland afkomen,

zou ik graag jouw levensverhaal willen neerschrijven.

Wat doet een man op een eiland als dit gedurende acht jaar?

Hangt van de man af. Ik heb gedaan wat ik altijd heb gedaan:

Ik wijdde mijn tijd aan de vernietiging van het concept van oorlogvoering.

Uw beroep, kapitein Harding.

Nou, gezien de schepen en bemanningen die je zonder genade tot zinken hebt gebracht,

kan je mijn geweten niet verstoren.

Oh nee?

Wat ik deed was in de naam van vrede.

Jouw oorlog, zoals alle oorlogen,

glorieert in verwoesting en dood.

Nee, mijn oorlog zal mensen bevrijden.

Dat is een strijd die behoort tot alle mensen, vind je niet?

Hoe bent u in staat geweest om uw kruistocht uit te voeren, kapitein,

zonder dat de Nautilus werkt?

Een goede vraag, meneer de oorlogscorrespondent.

Het zal Kapitein Harding plezier doen om te weten dat het niet zinken van oorlogsschepen dat als gevolg had.

In plaats daarvan, ben ik bezig geweest met het uitvoeren van experimenten in tuinbouw fysica.

Horti-wat?

Experimenten die de mensheid zullen garanderen

van een onuitputtelijke voedselvoorraad.

Je hebt zeker al de resultaten gezien.

- Die krab! - En de honingraat.

De gigantische oesters die je hebt opgegeten.

De vogel die jullie bijna had opgegeten.

Ziet u, met de Nautilus, viel ik alleen de oorlogswapens aan.

Maar nu, nu heb ik de oorzaak overwonnen:

hongersnood en economische concurrentie.

Stel je voor, graan dat drie meter hoog groeit. En schapen zo groot als runderen.

Als ik mijn ontwerpen en apparaten aan de wereld heb gegeven,

zal mijn werk voltooid zijn.

Dus dat is wat je bedoelde toen je zei dat de boot niet groot genoeg zou zijn.

- Correct. - Kijk.

Je zei dat die vulkaan zou uitbarsten in de komende dagen.

Hebben we tijd om gewoon neer te zitten en te praten?

Niet echt. Maar ik zou het graag willen, als je het niet erg vindt.

Ziet u, ik wil jullie allemaal duidelijk maken

dat het over meer gaat dan alleen maar ons leven te redden.

Ik moet de resultaten van mijn werk mee terug nemen naar de bewoonde wereld.

Om dit te doen, realiseerde ik me dat ik een groot schip nodig had, zoals dat piratenschip.

En dat is waarom je het naar de bodem hebt gestuurd?

Hoe zou u zich ontdoen van een bemanning van gewelddadige mannen?

Denk je echt dat je een schip van die grootte weer drijvend kan krijgen?

Ik plaatste die lading om haar maar te beschadigen in een kleine sectie.

Ik heb de nodige uitrusting om haar terug drijvend te krijgen.

En jullie allemaal, gaan de mankracht leveren.

Op jouw goede gezondheid. Je zal het nodig hebben.

Kapitein Harding, bent u nu niet klaar om met de duivel te dansen?

Toon me de pompen om dat schip naar omhoog te krijgen,

en dan heb je zeven nieuwe partners.

Goed.

Neem een kijkje.

Deze fles drijft net als een schip omdat hij gevuld is met lucht.

Maak nu een gat in een van beide, zoals ik deed in dat piratenschip:

water neemt de plaats van lucht in,

en de fles zinkt net als het schip naar de bodem.

Wanneer we een herstelling hebben aangebracht over het beschadigde deel van de romp,

kunnen we er lucht in pompen door een pijpleiding...

die we gaan maken van bamboo.

De lucht die hier nu binnenkomt drijft het water uit het ruim,

dat gaat dan drijven,

en als het dat doet zal het schip naar de oppervlakte stijgen

Het vervaardigen van dat oplapmiddel, het op zijn plaats vastschroeven,

ervoor zorgen dat alle delen van de romp luchtdicht zijn, inclusief de luiken,

zijn de klussen die je onder water moet doen.

Ik zal jullie trainen en jullie ervoor uitrusten.

- Theoretisch zou het moeten werken. - Theoretisch, zullen we dood zijn als het niet werkt.

Hoewel kapitein Nemo zelfverzekerd was, had ik grote twijfels.

Niettemin onder zijn leiding, sneden we bamboe voor de pijpleiding.

Nemo vertelde ons waar we rubberbomen konden vinden.

De vrouwen verzamelden het sap om de pijpbindingen af te dichten.

En wij maakten met veel moeite een groot, houten oplapmiddel,

volgens Nemo zijn specificaties.

We moesten dat gebruiken om de romp van het beschadigde piratenschip te herstellen.

Zelfs Spilett werkte hard aan het vlot dat we nodig zouden hebben.

Lady Mary en Elena brachten moeizaam de dichtende substantie aan,

om de bamboostokken aan elkaar te verbinden,

die we door de machinekamer van de Nautilus moesten trekken,

door rotsachtige gebieden, tot aan de rand van het water en verder.

Toen gaf Nemo ons onderwateruitrusting die hij aan boord van zijn onderzeeër had.

Ademhalingsapparatuur was gemaakt uit reusachtige zeeschelpen.

We moesten leren lopen met lood verzwaarde schoenen op de zeebodem,

en om de druk te weerstaan van de diepte van het water.

Nemo toonde ons dan het ongelooflijke elektrische wapen dat hij had uitgevonden,

om ons te beschermen tegen de gevaren van de diepte.

Terwijl we leerden ademen en lopen op de zeebodem,

Toonde Nemo ons de overblijfselen van een oude stad van een vergeten beschaving.

We konden zien dat er al eens eerder een vulkaan was uitgebarsten,

die de dood veroorzaakte van iedereen in deze gezonken tombe.

Herbert, deze zijn hier nog niet klaar.

We zouden in staat moeten zijn om dat oplapmiddel morgenochtend te plaatsen.

Is dat het? Begint het nu al?

Ik was verkeerd. We gaan niet voldoende tijd hebben.

Moet je zien. Het is angstaanjagend.

We hebben de race verloren.

Toch, er is altijd een kleine kans dat hij terug rustig gaat worden.

Ik stel voor dat we dekking zoeken in de Nautilus... en hopen.

Als de lava komt, gaan we dan niet gewoon hier vast zitten?

Ja, nou, hoe snel gaat dat zijn?

Helpt het echt om dat te weten?

Twee uur. Twee uur, dan.

Kunnen we niks doen om onszelf te helpen?

We kunnen niks doen.

Is dit het vindingrijke genie waar je me over vertelde?

Een man die zegt laat jezelf gevangen namen en sterf zonder ook maar een vinger uit te steken!

Ik geloof niet dat we niks kunnen doen. Ik geloof het niet.

Lady Mary, ik ben realistisch.

Kapitein Harding, is hij juist?

Hebben we zo hard gewerkt en dit allemaal doorstaan om te horen dat er geen hoop is?

Hij is net als jij, een man van geloof, niet van verstand.

Kapitein.

Kapitein, kom op, alsjeblieft.

Ik heb een idee.

Herbert. Kijk.

Stel dat dit het omhulsel is van de ballon die ons hier bracht.

Het zou maar ongeveer een half uur duren om die te repareren.

We maken het vast aan de bamboe pijpleiding,

en dan plaatsen we het in de de romp van het gezonken schip.

Dat duurt misschien nog een uur.

Dan met de pompen van de Nautilus, persen we lucht in het ballondoek,

dat wordt dan een enorme luchtbel en gaat naar de oppervlakte, en neemt het schip met zich mee.

Dat moet werken.

Kan mogelijk zijn, als de stof de druk kan houden.

Als er een kans is, moeten we het proberen.

Bij de hemel, het is een kans.

Kapitein Harding, haal de onderwateruitrusting.

En je zou beter de vrouwen met je meenemen.

Ik blijf om de pomp te bedienen en om mijn uitrusting in elkaar te steken.

Als deze naald op nul staat, weet ik dat het schip drijft.

Goed, we komen terug voor je.

Pencroft!

Neb, geef Nemo een signaal, of niemand van ons raakt hier uit.

De lucht komt erdoor, kapitein. Hoort u het?

Ze drijft. Het is ons gelukt, kapitein!

Oké. Kom op. We moeten de vrouwen aan boord krijgen

en terug gaan voor Nemo!

We betreurden het ten zeerste dat we het leven niet konden redden

van de man die ons leven had gered.

Een man die zichzelf had toegewijd om een einde te maken aan de strijd tussen mensen.

En toen we terugkwamen in de beschaafde wereld,

beloofden we allemaal te werken voor een vreedzame en overvloedige wereld,

zoals kapitein Namo het graag wou hebben.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.