Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
- Jesteś moim ojcem. Sam mieszkasz? -Możesz tu zostać, jak długo chcesz.
- Ja dostałam normalną pracę. - Gówno zarobisz normalnie.
Obsługa, jak dla debili, płacą, jak debilom.
Podpaliła dom, kiedy dzieciaki spały. Prawdopodobnie celowo.
- Ja nigdy nie reanimowałam dziecka. - Przy takich obrażeniach nie miał
- szans. Zaraz przestanie boleć. - Gach tej baby sam podpalił dom
i spierdolił. Powiedział, że chciał zabić te dzieci. Szkoda kobiety.
- Tak jest dużo łatwiej. - Justyna przekona się kim jesteś
- naprawdę. Pijakiem i mordercą! - To ty zabiłeś mamę?
Wracaliśmy od dziadków.
Jechała bez pasów.
Jechałem ostrożnie, ale z przeciwległego pasa
wyskoczył na nas kierowca. Wyprzedzał na podwójnej ciągłej.
140 na liczniku.
Myślał, że zdąży. Ja próbowałem odbić.
No i zginęła na miejscu.
To dlaczego dziadek powiedział, że to jest twoja wina?
Miałem 0,3 promila we krwi.
- Byłeś pijany. - Według prawa.
Dziadek poczęstował mnie kieliszkiem wódki, a ja nie potrafiłem odmówić.
A co z tym drugim kierowcą?
- Jemu nic się nie stało. - Kto to był?
Pijak i morderca.
- Okłamałeś mnie. - Dla twojego dobra.
To teraz dla mojego dobra... Odpowiesz mi na kilka pytań.
A jak ci odpowiem, wrócisz do domu?
Zobaczymy.
No.
- Dzień dobry, pani Olgo. Można? - Pan tutaj? Coś się stało?
A jaki tam pan. Krzysiek jestem.
Chciałem osobiście podziękować za opiekę.
Nie trzeba było. Dziękuję.
- Olga. - Krzysiek.
- Muszę do pacjentów. - Ja też muszę do roboty.
To co? Wymienimy się numerami telefonów?
Mam... wizytówkę.
Okej.
- Naprawdę muszę iść. - Okej.
To do zobaczenia.
- Romeo już poszedł? - Jaki Romeo?
Mundurowy.
- A doktor Woliński? - A co ja, chodzę za nim?
Może mu trzeba przypominać, kiedy ma dyżury.
No może.
Wystarczyło założyć koła. Reszta była zrobiona.
- No co? I tak nim nie jeździsz. - Co ty tu robisz?
To samo, co ty.
Kto ci o nim powiedział?
Nie chciałeś mi powiedzieć, więc dowiedziałam się od dziadka.
Ten chuj zabił mi matkę.
- Nawet o tym nie myśl. - Ha, ha, ha.
Przesiądź się.
Jak ci się udało tak szybko go zrobić?
No wiesz, kwestia pieniędzy.
To tutaj?
Jesteś do niej bardzo podobna.
Tego już nic nie zmieni.
- Zostawmy to. - Po to mnie tu przywiozłeś?
Czy ty mnie w ogóle chciałeś?
Bardzo.
Na szczęście dzisiaj w miarę spokojnie.
Temperatura, krew, na badania i RTG klatki piersiowej.
Okej.
- O! Dzień dobry pani. - Doktorze...
źle... bardzo źle.
- A wzięła pani dzisiaj lekarstwa? - Tak, ale nie pomagają.
- Jak zwykle. - Dobrze. Zaraz do pani wrócę.
Spokojnie. Tu siadamy. Tu, tu.
Tu.
Dajcie mu jakieś sterydy, bo zaraz płuca wypluje.
- A w zabiegowym trzeba EKG zrobić. - Dobrze, jak skończę.
Chcesz pisać doktorat z medycyny ratunkowej?
Nie, ale chciałabym skonsultować te statystyki z ordynatorem
- albo z patomorfologiem. - Bo?
- Bo mamy fatalne statystyki zgonów. - My?
Tak, my. Od kiedy zaczęliśmy razem dyżurować.
- Nie wiem, pech? - Wiesz, czasem mamy trzy,
- czasem pięć zgonów w tygodniu. - Wiem, ale...
Nie no, konsultuj.
- Imieniny? - Nie, od pacjenta.
Pani Adelo?
Przepraszam, że pani musiała tak czekać długo.
Pani Adelo?
Jacek, pacjentka z trójki.
- Co? Nie żyje? - Słaby żart.
Nie pasuje do statystyk?
- Pani Adela pasuje, czy zawyża? - Dobra, nieważne.
Syn mieszka w Londynie, ale pani Adela coś mówiła,
że będzie na weekend w Polsce. Jest numer. Zadzwonię.
Ja to zrobię.
Bardzo proszę.
Nie jesteś głodna?
Mogę ci dać swój numer, jak chcesz.
- Tu Nicole. Zostaw wiadomość. - Halo?
Zostawiłaś śniadanie. Podrzucić ci do pracy? Będę tamtędy przechodził.
Oddzwoń.
Dlaczego mi nie powiedziałaś, że to praca na stacji?
- A jest czym się chwalić? - Ale nie ma się co wstydzić.
Biegnij na zajęcia. Menadżerka nie pozwala nam na przerwy dłuższe,
niż kwadrans.
- Dzięki. - Do zobaczenia wieczorem.
Wrócę późno.
- Dzień dobry. Które stanowisko? - Dzień dobry. Na piątce stoję.
300 zł. Karta czy gotówka?
- A rurę gdzie zostawiłaś? - Co ty robisz?
Za majtki bym ci włożył, ale jesteś ubrana. Ha, ha, ha!
Przyzwyczajaj się. Chamów nie brakuje. I wyrzuć to.
- A ty się Sandra do roboty zabierz. - Przerwę mam.
O! Podobno pan doktor dał zadatek na pogrzeb pani Adeli.
- Kto tak mówi? - Plotki takie krążą po oddziale.
- Jak długo jest nieprzytomny? - Będzie jakieś pół godziny.
Maja, TK głowy.
- Jacek, słuchaj. Mam wątpliwości. - Tak?
- Jesteś na mnie zły? - Nie, dlaczego?
No przecież widzę, że jesteś. Mam pytanie.
Ten młody pacjent. TK pokazało, że to udar niedokrwienny.
- I zleciłaś trombolizę? - Jeszcze nie.
No to na co czekasz?
- Hej. Mam sprawę, mogę? - Hej.
- Hej. - Cześć.
- Ciężki dzień? - Ciężki.
Na szczęście dzisiaj mało zgonów, więc...
Przejedziemy się?
Nie wiem. Chyba powinnam pójść do domu.
- Przepraszam. - Nawet nie ma mowy.
Pokażę ci miejsce, w którym zapomnisz o tym całym SORze.
Inaczej będę cię musiał zatrzymać na 48 godzin. Do wyjaśnienia.
Nogi... na szerokości ramion.
Kciuki razem.
- Strzelasz lepiej ode mnie. - Na studiach chodziłam strzelać.
- Dlaczego ja nic o tym nie wiem? - A pytałeś?
Powinnaś zmienić profesję.
Dlaczego chlorek sodu się rozpuszcza łatwiej
w wodzie, niż w alkoholu etylowym?
Bo... budowa cząsteczki.
Chlorek sodu ma budowę polarną,
a woda...
Cześć!
O! No to super. Nieźle wam idzie.
Jacek, zostaniesz z nami na kolację?
Ja zrobię kotlety po kijowsku. Znasz takie?
Dzisiaj nie mogę. Dobrze jest.
Jacek. Ej.
Co z tobą?
- Muszę się przejść. - Jacek, co się stało?
Jutro cię sprawdzę.
Dzień dobry. Doktor Woliński. Proszę oddzwonić jak najszybciej
na ten numer. Pańska matka nie żyje. Próbuję się skontaktować.
Czy traumę da się w ogóle przezwyciężyć?
Odpowiedź na to pytanie znajdziecie państwo w mojej książce.
Tak, oczywiście da się, tylko to nie jest proste.
Wymaga pracy. U mnie trwało to kilka lat.
Kiedy doszło do wypadku, byłem bardzo młodym człowiekiem.
Potem przez długi czas udawałem, że...
że nie ma problemu, że poradzę sobie.
Oczywiście problem był. Uświadomiłem to sobie dopiero,
kiedy poznałem Agnieszkę, moją żonę.
Dzięki niej zrozumiałem, że żeby żyć,
muszę uporządkować swoją przeszłość.
I to właśnie dlatego zadedykował pan jej swoją książkę, tak?
Tak. Dziękuję ci Agnieszko.
Proszę państwa, to jest prawdziwa bohaterka mojej książki.
Rozumiem, że to koniec. Jakby państwo chcieli...
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia. Pa. Pa.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Pan na warsztaty?
Czy może zapisać dziecko?
Zdolne te moje bestie, prawda?
A pan ma dzieci?
- Tak, córkę. - Rysuje?
A ten portret narysowała bardzo zdolna dziewczyna.
Zaraz potem dostała się na ASP.
Może chce pan kupić?
- Dzień dobry pani Agnieszko. - Dzień dobry.
Zastanowię się.
Uwaga!
- Zróbcie coś! - Uważaj!
Straż pożarną potrzebuję. Samochód mi się pali! Spokojna 7.
Wiesz co, nie będziemy szyć. Przygotuj mi stripy.
- Kto pana tak załatwił? - Chyba nikt nie wali tak mocno,
- jak życie. - Święty Mateusz?
Rocky Balboa.
Znam tę rodzinę od lat. Pomagałem im.
On nawet był na terapii, ale pare dni temu wpadł w szał.
Zadzwoniłem, gdzie trzeba i dzisiaj odebrali im dzieci.
Ojciec się zdenerwował, ale ja dzięki Bogu
w seminarium trochę boksowałem.
Czyli nie nadstawiał pan drugiego policzka?
Bo większość pana kolegów ma do zaoferowania wiarę
w boską sprawiedliwość, tylko że czegoś takiego nie ma.
Bo wasze drogi nie są drogami moimi.
Izajasz. Wyrocznia Pana.
Mogę coś tak... z profesjonalnego punktu widzenia?
Jak człowiekowi się wydaje,
że jest w czarnej dupie,
to wtedy on przemawia do niego najgłośniej.
Ja nic nie słyszę.
Wsiadaj.
- Czego chcesz? - Chcę wiedzieć, co z Justyną.
I nie przesadzaj ze słodyczami. Justyna kompulsywnie się obżera.
- Nie zauważyłem. - A przypadkiem nie zauważyłeś
sznytów na jej rękach po tym, jak się cięła? Miała 13 lat,
- kiedy pierwszy raz poszła na odwyk. - Justyna mieszka teraz ze mną
-i ja biorę za nią odpowiedzialność. - Ha, ha, ha!
Możesz sobie z nią nie poradzić, wiesz? Z Justyną nigdy nie wiadomo.
Jednego dnia jest dobrze, a następnego...
Ktoś ją tak wychował. Mi nie daliście szansy.
- Miała wszystko, czego chciała. - Tak. Z wyjątkiem ojca.
Na jednym z warszawskich osiedli doszło do groźnie wyglądającego
pożaru samochodu osobowego. Auto spłonęło doszczętnie. Na szczęście
nikt nie został ranny. Jak ustalono, właścicielem pojazdu jest znany
warszawski psycholog. Na miejscu jest reporter Marek Stępień.
Witam państwa. Jeszcze przed przyjazdem strażaków, pożar
bezskutecznie próbował ugasić sam właściciel. Samochód bardzo szybko
się palił. Zagrożone były inne pojazdy, znajdujące się na parkingu
oraz okoliczne budynki. Na szczęście straż pożarna
- szybko opanowała sytuację. - Wiemy, co było przyczyną pożaru?
Jak na razie z nieoficjalnych źródeł wiemy, że przyczyną
mogło być celowe podpalenie. Udało nam się również ustalić,
że na miejscu zdarzenia świadkowie widzieli kilka podejrzanie
- zachowujących się osób. - Czy policja podejrzewa,
kto może stać za podpaleniem?
Jak na razie służby pracujące na miejscu nie zdradzają
żadnych szczegółów. Będziemy informować państwa na bieżąco.
- Dziękujemy bardzo. - Wiesz, że za to jest poważna kara?
A jaka jest kara za zabicie kobiety w ciąży?
Długo na ciebie czekałem, Nicole.
Skąd masz mój adres?
Inez mi dała.
- Co ty chcesz? - Ojeju. Nieładnie.
Przecież jesteś mi coś winna, prawda?
Spłacam swój dług Reni, nie tobie.
Wystarczy kilka spotkań w jakimś zacisznym miejscu i dług...
- zniknie. - Ty znikaj!
I za to cię lubię. Bo ty masz temperament.
Wynoś się!
Po co się spieszyć?
- Jak będziesz ćwiczył, to powoli. - Pa. Trzymaj się.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.