Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Facet przyjeżdża z nożem w bebechach, a schodzi na niewydolność
krążeniowo-oddechową? - Zbieg okoliczności.
- Może ja coś przeoczyłam. - Uspokój się. Nie ty go zabiłaś.
Gdzie panią kłuje? Pamięta pani, co ostatnio pani radziłem?
- Jestem uczulona na psy i koty. - Gdzie będziesz teraz występować?
- W paliwach. - Chcielibyśmy zadzwonić do pani
byłego przełożonego. - To będzie trudne.
- Inez. - Ostatnio pani tak szybko zniknęła.
- Słuchaj, jakiś gnój... - Mnie nic do tego. Pani Reni prosi,
żeby pokój zwolnić. - Niemal każdy człowiek czasem czuje,
że nie żyje swoim życiem. To pierwszy krok w kierunku odzyskania
własnego życia, o którym piszę w mojej książce.
- Wiem po co tu przyjechałaś. Widziałaś się z nim.
- Znowu ćpania szukasz? - Jak mogłeś mnie zostawić chuju?
Jesteś moim ojcem.
No jesteś wreszcie.
Jacek.
Już myślałam, że nie wrócisz.
Coś ci wypadło.
- A... dzięki. - A ja wracam już do pana.
- Dobra, co my tu mamy?
- Właśnie przywieźli pana z dworca, spadł na tory. Na szczęście
nie przejeżdżał żaden pociąg. - Tu pana boli?
- Nie. Wyżej, troszkę wyżej. - Tu?
- Przy palcach, tak. - Wygląda na stłuczenie.
Dajmy pana na zieloną i... zwolnijmy łóżko.
- Moment. Przepraszam. Tutaj pana boli, tak?
- Tak, tak, boli. - Właśnie. Bierzemy pana na rentgen.
- No co? Trzeba wykluczyć złamanie. - No dobrze.
Dobrze. Rób, jak uważasz.
Tak, słucham?
Tak.
- Kiedy zaczynasz? - Od jutra. Na razie na próbnym.
Trzy miesiące. - Pierwszą wypłatę trzeba przepić.
Na szczęście. - E! Laleczki!
Znowu się opierdalacie? - A dla kogo tańczyć? Dla siebie?
- Ty kurwa, zabawna. Z pełnymi ustami przestaniesz tak pierdolić.
- Co masz na myśli? - Zacznij w końcu na siebie zarabiać.
- Umowa była inna. Tylko tańczę, nie biorę ekstrasów.
- Tylko tańczę. Warunki umowy ustalam ja.
Ten klub ma na siebie zarabiać, a na razie do ciebie dopłacam.
- Ja dostałam normalną pracę.
- Ha, ha, ha! Normalną pracę. Dostałam.
- Tak. - Świetnie. Gratuluję. Gówno zarobisz
normalnie. Spłacisz dług i będziesz robiła to, co będziesz chciała.
A teraz spierdalaj. - Doliczmy pięć kafli.
- Dziesięć. I za pół godziny cię tu nie ma.
- Jacek, możesz mi pomóc? - Zadzwonię za dwie godziny.
- Można? - Odezwę się.
- Patrz na to.
- To ten z dworca. - Tak. To nie było stłuczenie.
Kość śródstopia poszła w drzazgi. - Brawo za czujność.
- Dobra, to trzeba go dać na ortopedię.- Już to zrobiłam.
- Bardzo dobrze.
- I się okazało, że w jednej klinice pracowały.
- I co? Mówiła czemu ją wywalili? - A daj spokój.
Ordynator, żona, dwójka dzieci. W wieku jej ojca. Wyobrażasz sobie?
- A to ciekawe, czy nasz ordynator też ją tutaj przez łóżko wpuścił.
- A wiesz, że z Jackiem na kawie była?
- Sidła zapuszcza. A on nie za stary dla niej?
- Może lubi. - Tak.
Dobrze.
- Nie pośpieszyłaś się z tym za bardzo? A gdzie będziemy spać?
- Nie planowałam tak od razu odejść, ale... trudno. Stało się.
- Super.
No, jest.
Jedź, jedź. Zobaczymy, gdzie dojedziesz.
Kuchnia, mały pokój,
a tu taki salon można powiedzieć.
Niech się dobrze mieszka. Proszę pozdrowić pana doktora.
- Chwila, a czynsz, kaucja? - Pan doktor wszystko załatwił.
- Pan doktor? - Tak. Umowę zostawiłem na stole.
Miłego dnia. - Dziękuję bardzo.
- Proszę.
- Co myślisz? - Może być.
Zaklepuję ten pokój. - Dobrze.
- Pożyczysz, jak przeczytasz, nie?
Wszystko okej? - Okej, okej. Czegoś zapomniałem.
- A ty jeszcze nie w domu? - Coś chciałem sprawdzić.
- A to może pomogę? Jeszcze nabałaganisz.
- Nie, dziękuję. Już kończę. - Trudno.
Cześć.
Kurier?
Hej. Obudź się.
Hej! Wstawaj!
- Co jest? - Wstawaj. Gdzie jest dziewczyna,
która cię przywiozła ze szpitala? - Co?
- Gdzie jest Justyna?
- Nie wiem. Kim ty kurwa jesteś? - Dobra. To ja uratowałem ci życie.
Gdzie ona jest? - Nie wiem.
Chciała iść do klubu jakiegoś na Mazowieckiej. Nie pilnuję jej.
- Do jakiego klubu? - Nie mam pojęcia.
Przepraszam, może kojarzycie?
Nie!
Chcę tańczyć.
Czekaj.
- W porządku wszystko?
- Tak, w porządku.
- Co brałaś?
- Nie chcę.
- Musisz się położyć.
- Spierdalaj.
- Inaczej będziesz miała kaca przez trzy dni. Coś o tym wiem.
Jak tam? Lepiej trochę? Nie?
Zaraz powinny wejść leki przeciwbólowe. Będzie lepiej.
Dwóch ze strzelaniny. Jakiś złodziej samochodów i policjant.
Pierwszy z raną brzucha. Szarpał się. Dostał 100 mikrogramów Fentanylu,
dwa Midazolanu. - Ściągamy chirurga, trauma scan
i na stół go od razu. Wow!
- Dzwonić po Wolińskiego? - Damy radę. Maja! Dam radę!
- Dobra. - Puść mnie!
- To on pana postrzelił? - Tak, ale wcześniej ja jego.
- Dobra, proszę na zabiegowy. - Aspirant Romanowski.
- Miło mi. Maja, potem proszę...
Spokój mówię!
- Miał pan szczęście.
Kula poszła po zewnętrznej stronie
i nie uszkodziła panu mięśni.
Oczyścimy ranę i puścimy pana do domu.
- Szkoda. - Szkoda?
- Mógłbym dłużej panią widzieć.
- Kiepski pomysł.
- A co taka kobieta, jak pani robi w takim piekle?
- To nie jest piekło. Czyściec co najwyżej. No i pięknie.
- To może udałoby się panią czasem wyrwać z tego czyśćca?
- Zawsze pan jest taki bezpośredni, czy to znieczulenie?
Ja pana kojarzę.
- No... tak. - Ze strajku kobiet.
Tak myślałam.
Elektrolity.
Będziesz się jutro lepiej czuła.
Długo jesteś w Warszawie?
Studia?
Co cię tak rozbawiło?
- Inaczej sobie wyobrażałam naszą pierwszą rozmowę.
- Ja też.
- Sam tu mieszkasz? - Sam.
Dobra, to biegnę na dyżur.
- A ile cię nie będzie? Kolejne 19 lat?
- Możesz tu zostać, jak długo chcesz.
No i co? W końcu możesz palić na balkonie, a nie w kiblu,
jak dzieciak.
Masz ognia?
- Wie pan, jak się kwalifikuje pacjentów na SOR? Idzie się
do poczekalni i wydaje polecenie wszyscy wstać. Ci, co wstaną
się nie kwalifikują. - Proszę pani, ja podatki płacę
na służbę zdrowia i ja jestem waszym klientem, więc mi należy się opieka.
- Proszę się uspokoić. - Jadą do nas ci z pożarów.
- Chce się pan zamienić? - Kobieta i dziecko, poparzenia
2 i 3 stopnia. U dziecka obrzęk górnych dróg oddechowych.
Zatrucie tlenkiem węgla. - Dlaczego nie na oparzeniówkę
w Siemianowicach? - Nie było wolnego śmigła.
- Wygląda na to, że podpaliła dom, kiedy dzieciaki spały.
- A drugie dziecko? - Nie daliśmy rady.
- Saturacja 85 i spada.
Zatrzymanie.
Pani doktor?
- Trzymasz się? - Już tak.
Ani w Katowicach ani tutaj, ja nigdy nie reanimowałam dziecka.
Jeśli zrobiłam cokolwiek... - Przy takich obrażeniach nie miał
najmniejszych szans.
- Przepraszam, dostałam informację, że mam się stawić pod tym adresem.
- Do pracy z Ukraińskim? - Tak, ale...
- A co ty żeś ubrała? Przecież nogi sobie połamiesz.
- Nie, to miała być praca biurowa. - A kto tak powiedział?
- Byłam na rozmowie na stanowisko specjalistki. To może jakaś pomyłka.
- Może coś źle zrozumiałaś. Do mnie dzwonili i mówili,
że przyjdzie babka z Ukraińskim do sprzedaży na kasę.
Także pani prezes się przebierze, a Sandrunia tu oprowadzi po włościach.
Jak klient płaci kartą, wciskasz żółty i zielony,
jak gotówką - sam zielony, tak? Oto i cała filozofia.
Obsługa, jak dla debili. Płacą, jak debilom.
Zmiany są po 8 albo 10 godzin. Za nadgodziny płacą,
tylko trzeba się upomnieć. I teraz tak. Hot-dogi.
Hej. Tu masz parówki,
tu są bułki. Tu masz całą plejadę sosów,
ale przeważnie biorą keczup, musztardę i czosnkowy. Można mieszać.
Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy.
Niestety nie udało się ich uratować.
Za chwilę przyjdzie pielęgniarka i poinformuje panią
o dalszych procedurach. Jeśli chodzi o panią,
to prawdopodobnie będzie potrzebny przeszczep skóry.
Ale o tym zdecydują już chirurdzy.
Chciałaby pani o coś zapytać?
- Można tu zapalić?
Sąsiedzi mówili, że miała gacha, z którym chciała wyjechać do Niemiec.
- I dlatego podpaliła dom? - Był ubezpieczony
przez jej byłego męża. Sporo by jej z tego skapnęło.
- A dzieci? - Tylko im przeszkadzały.
Głodne chodziły. Nawet mimo tych oparzeń widać było, że je tłukli.
- Człowiek takie rzeczy słyszy i się zastanawia, czy warto takich ratować.
- Kiedy przyjedzie Romek? Miał kupić bilety
do Berlina.
- Roman nie przyjedzie. - Kutas pierdolony.
Boli mnie. Daj mi coś.
Kurwa boli. - Zaraz przestanie boleć.
Doktor Woliński? Dzień dobry. Sierżant sztabowy
Piotr Guz, wydział kryminalny. Musimy przesłuchać tę panią.
- Ale to chyba nie jest najlepszy moment.
- Wiem, ale to potrwa chwilę. Zresztą ordynator się zgodził.
Musimy tylko potwierdzić z tą panią jedną rzecz.
- Proszę.
- Chodzi o pani konkubenta, Romana Górskiego.
- Podobno tuż przed samym podpaleniem doszło do szarpaniny między wami.
Potwierdza pani? - Czy był w domu, nim wybuchł pożar?
Halo?
Proszę pani? Przepraszam, chyba coś się dzieje doktorze.
- Tak? Przepraszam.
Maja! Pacjentka ma zapaść.
Defibrylator, worek Ambu! - I gazometr.
Odsunąć się od łóżka.
Gach tej baby sam podpalił dom i spierdolił.
Ale psychicznie nie wytrzymał. Zgłosił się do nas.
Powiedział, że chciał zabić te dzieci. Ona próbowała go powstrzymać,
ale pijana była. Szkoda kobiety.
Pogubiła się w życiu. A dzieci jeszcze bardziej szkoda.
- Zawsze tu tylu pacjentów umierało?
- Zdrowych tu nie przywożą.
- Widziałeś jej wyniki?
Mimo poparzeń jej stan się poprawiał i nagle zatrzymanie.
- Alkohol ją wyniszczył.
Pożar przyspieszył tylko to, co i tak by się wydarzyło.
Hej.
Tak jest dużo łatwiej.
Cześć Luna. Później zadzwonię.
Co?
- Gdzie dokładnie mieszkasz? - Tam.
Chodź.
I co?
Pewnie mi nie powiesz, co cię tak rozpieprzyło?
Tak? Bo ja tego nie zrozumiem.
- Przepraszam cię. - Za co?
- Że cię zawiodłem. - Siebie zawiodłeś.
Chodź do mnie.
- Co tu się odpierdala? - Przepraszam.
Myślałam, że mieszkasz sam. - To moja córka.
- Córka?
- Justyna, to jest Nicole. - Twoja dupa.
- Przyhamuj.
- A to na jedną noc, czy na dłużej?
- Idź do domu.
Nie dzisiaj. - Jacek.
- Proszę cię.
- Okej. Jak chcesz.
- Wiem, że jest u ciebie. Nie pierwszy raz uciekła.
- Skoro uciekła, to widocznie miała jakiś powód.
- Chyba nie pozwolisz jej zostać. - Słuchaj...
Będzie chciała wrócić, to wróci. Jest dorosła.
- 19 lat cię przy niej nie było. A teraz co? Udajesz troskę?
- Przecież to jest wasza robota.
- Odebrałeś mi córkę, a teraz chcesz odebrać wnuczkę?
O! Śmierdzisz gorzałą.
- Spierdalaj.
- Nic się nie zmieniłeś. Taki sam, jak zawsze.
Justyna przekona się, kim jesteś naprawdę.
Pijakiem i mordercą!
Dlaczego nazwał cię mordercą?
To ty zabiłeś mamę?
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.