Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
- Co się dzieje? - Gdzie?
- No u ciebie na oddziale. - Odkąd ten pirat się zatrzymał,
młoda szaleje. Trafiła nam się nadgorliwa.
- Wszystko sprawdziłam. Czasy krzepnięcia, wszystkie wyniki.
- Skrupulatna jesteś. - Ta mała kurwa zabić mnie chciała!
Spierdalaj szmato jedna z drugą. - A ma pan świadomość,
że pan je ciężko pobił? - Młotkiem im do głowy wbiję.
- Co ty kurwa odpierdalasz? - Renia, to tylko szkło.
Nie możemy żyć dłużej jak zaszczute zwierzęta.
-Ty tylko tańczysz. To nie jest złe. -Nie wszyscy myślą, tak jak ty Igor.
- Ała! - Dopał. Kim pani jest dla niego?
- Masz gościa. - Starszy aspirant Rajcza.
Możemy porozmawiać?
Proszę.
- Co się młody wyrywasz?
- Cześć. Jak tam? Boli jeszcze? - Nie, nie.
- Dobra. Kawy? - Nie. Piłem już trzy.
- A nowy kolega? - Kolega też nie chce.
Miejmy to za sobą.
- Rodzaj rany? - Kłuta, wąska,
głęboka na sześć centymetrów, szeroka na jeden centymetr.
- W jakim stanie przyjechał pacjent? - Ogólnie stabilnie.
Nawet wydawał się pobudzony. - Mówił coś?
- Nawet sporo. Bluzgał na żonę i córkę. Mówił, że...
zajebie gówniarę, bo mu koszulę krwią uświniła.
- Jak to przy świniobiciu.
Sorry, sorry Jacek. Gościa mam gdzieś. Jego córy mi szkoda.
Jak sąd nie uzna obrony koniecznej, to dziewczyna pójdzie siedzieć.
Co młody ma wpisać do raportu?
- Że rana nie miała wpływu na śmierć pacjenta.
Zatrzymał się, bo wystąpiła ostra niewydolność krążeniowo-oddechowa.
- Jak to jest? Facet przyjeżdża z nożem w bebechach, a schodzi
na niewydolność krążeniowo-oddechową? - A ty co? Lekarzem chcesz zostać?
- Zbieg okoliczności. - A w razie Wu zeznasz to w sądzie?
- Jasne. - Super.
Widzisz? Ludzki pan. Takich już nie produkują.
- Jacek! Pytali o mnie?
- Dlaczego? - Serio pytam.
- Sprawa załatwiona. - Ale co załatwiona? Jak?
Ja nie wiem, może ja coś przeoczyłam. Sprawdzałam...
- Uspokój się. To nie ty go zabiłaś. Słuchaj, jak chcesz o tym pogadać,
to innym razem, dobra? Ja teraz idę do domu.
- A ja mam dyżur. Po obiedzie jestem wolna. Kawa?
- Ty stawiasz.
Przed, to się starą babą zajmowałam, ale krótko, bo to mega obrzydliwe.
- Trzeba było się uczyć jak Niki, to byś nie musiała na pokoje
tak zapierdalać i gaci ściągać. - Lubię to i tańczyć też lubię.
Jak na mnie patrzą, to jest moc. - To jeszcze, bo tipy są, ale...
- Dobra stara, spiętą dupę masz. Poszłabyś na pokój,
to by ci się trochę rozluźniła. - Ty gdzie będziesz teraz występować?
- W paliwach. - No fafarafa!
- Fifarafa się mówi. - Masz, trzymaj. Powodzenia.
- Super. Dziękuję.
No co? O! Młody.
No... Może być?
- Szału nie ma. Fajnie.
- To co? Gotowa? - Bardziej nie będę.
- Powodzenia.
- A ten kostium to do jakiego numeru?
- Ze znikaniem.
Inez.
Bo ostatnio mi pani tak szybko zniknęła.
Przepraszam panią, już jesteśmy. Bardzo proszę, proszę siadać.
Dobrze. Na czym skończyliśmy?
Proszę powiedzieć... jakie zajmowała pani stanowisko w Ukrainie?
- Byłam specjalistką w dziale eksploatacji złóż.
Jedyną kobietą w zespole.
A później zastępcą kierownika tego działu, aż do przyjazdu do Polski.
- A co uważa pani za swój sukces?
- Igor. Mój syn. To mój największy sukces.
Ma 16 lat i chce być weterynarzem.
No i studia geoinżynieryjne w Ługańsku.
To jest męska domena i musiałam udowodnić,
że mogę pracować na tym samym poziomie i...
skończyłam studia z wyróżnieniem. - Imponujące.
- No dobrze, ale...
widzę tutaj jakąś lukę. Ostatnich 12 miesięcy.
Gdzie pani pracowała?
Chcielibyśmy zadzwonić do pani byłego przełożonego,
spytać go o opinię na pani temat.
- To będzie trudne.
Od dłuższego czasu pracuję dorywczo i...
poniżej moich kwalifikacji.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Na śniadanie? - Rzucam od jutra.
- To tak, jak ja. - Martwię się o pana.
- Tak? Dlaczego? - No taki pan...
jakby... a nieważne. Wszystko w porządku?
- Tak, w porządku.
- To ilu dzisiaj?
- Nie możesz się tak trząść nad każdym przypadkiem, bo oszalejesz.
- To mi się kupy nie trzyma. Facet jest stabilny i nagle schodzi
na niewydolność krążeniowo-oddechową? Jak?
- A co? Chcesz drążyć? Znajdziesz wstrząs krwotoczny,
dziewczyna pójdzie siedzieć. Tego chcesz?
- Spodziewał się pan tak mocnego dobitku?
- Powiem może nieskromnie, że trochę tak. Znaczy miałem nadzieję,
że czytelnicy będą chcieli sięgnąć po książkę, która jest efektem
mojej kilkunastoletniej pracy jako psychoterapeuta. Przede wszystkim
pracę nad samym sobą. - Pisze pan o bardzo trudnych,
osobistych doświadczeniach. - Może właśnie dlatego książka
uzyskała tak zwany sukces, bo jest osobistą wypowiedzią na temat
próby podniesienia się, przewalczenia traumy,
próbie odzyskania kontroli nad własnym życiem.
Niemal każdy człowiek, niezależnie od tego, czy przeżył jakąś traumę,
czy nie, czasem czuje, że...
nie żyje swoim życiem, albo przynajmniej nie tym życiem,
do którego dążył. Właśnie ten moment uświadomienia sobie tego,
to pierwszy krok w kierunku odzyskania własnego życia,
o którym piszę w mojej książce.
- Dziękuję za rozmowę. - Dziękuję za rozmowę
i zapraszam do księgarni. - Może pogadamy przy kolacji?
Halo?
Proszę pana? 42 wyszło.
Kurwa.
Mogę telefonem zapłacić?
- Siema. - Otwórz drzwi.
- Najpierw idź do Żabsona po żarcie i po fajki.
- Justyna otwórz te jebane drzwi.
- Zajebiście wyglądasz.
- Co ty tu robisz?
- Coś nie styka, co? Stary, następnym razem to bierz pół.
Hawajska. Chcesz?
A mogę u ciebie zostać na kilka dni?
No wiesz... w końcu mi coś wisisz. - Co?
- Życie ci uratowałam.
- No... po tym, jak mnie strułaś na melanżu.
- Dobra. Adios.
- Okej, dobra. Możesz zostać. - Jeb się!
- Wow. Okej. Nie wiem skąd ta eskalacja, ale dobra.
Dobra. Okej. Justyna zostań. Proszę.
- Pewny jesteś?
- No, a co mi tam? I tak wczoraj prawie umarłem.
- Sztos.
A jak to jest umierać?
- Nie wiem.
Nawet... nawet całkiem spoko.
- Fajnie.
- No i co? Jesteś już pani prezes? Nalejesz mi jakiegoś drinka?
- Prawie. Powiedzieli, że oddzwonią. - No to super, nie?
- Super.
E! Moja matka z Parkinsonem lepiej się rusza!
Nika! Nika!
Ej! Panowie są niezadowoleni.
Wracała ze szkoły baletowej. Jakiś kutas ją napadł.
- Zmienić cię? - Nie.
- Mam nadzieję, że złapią skurwiela i będzie zdychał w pierdlu.
- Porzućcie wszelką nadzieję wszyscy, którzy tu wchodzicie.
- Ja to bym jakąś ostrą zjadła.
- Ale, że tajską? - To ta z mlekiem kokosowym?
- No. - To nie. Wzdyma mnie po niej.
- A no tak. - Dobra. Muszę się przewietrzyć.
- Pani doktor to jak lubi? Z cukrem czy bez?
- Nie wiem jeszcze. - Lena! Lena!
Lena! Proszę pani, moją córkę tu przywieźli. Nie wiem, co się stało.
Ona jest baletnicą. To jest młoda dziewczyna. Wracała ze szkoły.
Napadli ją. Proszę mnie nie dotykać! Proszę powiedzieć mi,
gdzie jest moje dziecko! Pytam się panią! Proszę mi powiedzieć,
gdzie jest moje dziecko! Dlaczego mi nikt nie chce udzielić informacji?
Gdzie jest moje dziecko? Ktoś do mnie dzwonił, że przywieźli tu
dziewczynkę, moją córkę. To jest młode dziecko, ona wracała ze szkoły.
Ja nie wiem, co się stało. - Proszę usiąść.
Dziękuję.
Podamy pani zastrzyk uspokajający, dobrze?
- Dobrze.
- Możecie nam powiedzieć, gdzie jest nasza Lena?
- Proszę mi powiedzieć, gdzie jest moja córka.
Proszę pana, nie.
Nie! Nie!
Inez?
Inez?
Boże!
Mój Boże. Inez.
Boże. Poczekaj.
- Gdzie panią kłuje?
- Tam, gdzie ostatnio panu pokazywałam.
Nie za kwaśny? - Nie, to świetne, doskonałe.
To niech pani pokaże jeszcze raz. - Tu.
- A tu? - Tu... tu też.
- No i co ja mam z panią zrobić? - Nie wiem.
To pan jest lekarzem. - Pamięta pani,
co ostatnio pani radziłem? - Tak, tylko że jestem uczulona
na psy i koty.
- A na rybki?
- Odżył pan i ta elegancka koszula...
No, no, no. - Staram się, jak mogę.
- Narzeczona?
- Proszę.
Nicole? Tak.
Olga.
Hej, muszę wyjść. Dasz radę? - Co? Nie.
- Za chwilę wracam.
- Stary, a tam obowiązuje jakiś dresscode?
- Daje ci mocne 2 na 10. Będzie ciężko, ale jakoś cię przepchnę.
- To ja pierdolę, nie idę. - Gawron daj spokój! Wpuszczą cię.
- No, wyglądasz zajebiście. - Serio?
- Nie kurwa. Wyglądasz, jak luj. - Ha, ha, ha!
- A kto będzie na tym afterze? - Ziomeczki, z którymi robiłem film.
Wiesz, ekipa, twórcy, aktorzy. - A loszki jakieś będą?
- A ten typ, to co? - Złapię was potem.
- Dobra, chodźcie.
- Nie przyszło ci do głowy, żeby zadzwonić po dwóch tygodniach?
- Nie. - Martwiłem się o ciebie.
- Spoko. Ja o ciebie nie.
- Wiem po co tu przyjechałaś.
Widziałaś się z nim. Rozmawialiście?
No po co ci to? Wróć ze mną. - Nigdzie z tobą nie jadę
pierdolony kłamco. - Justyna!
Stysia wróć!
Nie tędy.
Klient?
Dobra, nie chcesz mówić, to nie,
ale jak cię następnym razem zabije...
to szycie nie pomoże.
Nareszcie. Słuchaj, jakiś gnój...
- Mnie nic do tego.
Pani Renia prosi, żeby pokój zwolnić. Klienci czekają.
- No i co teraz?
- Mam iść z tym na policję? - Znasz odpowiedź Jacek.
- To Wiktor?
To nie pierwszy raz.
Chronisz go?
Cześć Igor.
Dobra. Na razie. - Dzięki za...
- Co tu się stało?
- Proszę pana, z palcem nie do nas. - Kiedy mnie już dwa miesiące boli.
- Może niech pan spróbuje w nocnej pomocy lekarskiej.
- Król Sylwia. Jestem mamą Andrzejka. Tego od noża w brzuchu.
- W czym mogę pomóc? To niech pan idzie do domu,
a jutro niech pan pójdzie do lekarza rodzinnego, dobrze? Tak słucham?
- Chodzi o tą... o sekcję mojego syna...
zwłok. - Tak. Wszystkie procedury...
zostały zachowane, a śmierć pacjenta była wynikiem
nieszczęśliwego splotu okoliczności. - Ja tu do pani z sercem,
a pani mi o jakichś procedurach. Przecież ja...
mojego pierworodnego chowam. - Pani Sylwio.
Przy ostrej niewydolności krążeniowo-oddechowej naprawdę...
nie mogłam mu pomóc. - Pani leczyła mojego Andrzejka?
- Między innymi. Tak. Dlaczego pani pyta?
- Bo chcę wiedzieć, kto zabił moje dziecko.
- Skoro pani tak uważa,
to proszę na mnie napisać skargę do dyrekcji szpitala.
Pani doktor. Jest pani potrzebna.
Obrzęk płuc przyjechał, a Jacek się zmył.
Jeżeli on znów chleje, a ty go kryjesz, to masz przerąbane.
- Co? Nie, ja nie wiedziałam. - Weź się w garść kobieto.
Szybko.
Pani doktor!
Co robimy?
Pani doktor!
Tlen na maskę na 100 procent, nitro podjęzyk,
furosemid i morfina dożylnie.
Jak się pacjent nam ustabilizuje, to robimy EKG.
- Dobrze pani doktor.
Zamykamy.
Już spokojnie.
Okej?
- A ty się nie miałeś oszczędzać?
- Miałem walić okazyjnie.
- A co to za okazja?
- Bo...
jesteś zajebista i...
- I co?
No ej! No co?
Kurwa.
- Co dla pana?
- Tylko to.
- 39,90. Proszę zbliżyć.
Dziękuję. Miłego wieczoru.
- Dzięki.
- Znowu ćpania szukasz? - Jak mogłeś mnie zostawić chuju?
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.