Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Like a Wildfire - Sarah Eisenfisz, Marcel Bolano, Merrick Day
- Jak skończysz, przyjdziesz do nas?
- Dobrze.
Like a Wildfire - Sarah Eisenfisz, Marcel Bolano, Merrick Day
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!
Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam!
Niech żyje nam!
- Jak pięknie. - Sto lat mamuś.
- Spóźniony narzeczony. - Jacek.
- Co? Was to trzeba porządnie szturchnąć, żeby w końcu zaiskrzyło.
- A wy tu co? Goście czekają!
Za dużo wam płacę, czy jak? Młody stoliki wycierać. Raz, raz, raz!
Do góry.
- Nie spodziewałam się, że przyjdziesz.
- Mam prezent dla ciebie.
- O! Co to? Chemia?
Jacek, to jest na pewno prezent dla mnie?
Co to?
Pieniądze?
- Pomyślałem, że ci się przydadzą.
- Za co to? - Mówiłaś, że masz tu dużo pieniędzy
do spłacenia. Pomyślałem, że to pozwoli ci się wcześniej stąd...
wyrwać. Tylko to, nic więcej.
Tak? Aha.
No dobra. Dobra. Ordynator.
Muszę wracać do szpitala.
Politrauma. Jeszcze dwóch tu wiozą. Awionetka padła skrzydłem
na dźwig. Ranny pilot, trzech pasażerów i pięciu budowlańców.
- I wszyscy do nas jadą? - Dwóch lżej rannych pojechało
na Kasprzaka. Ci z awionetki mieli jakiś wieczór kawalerski.
Toksykologię trzeba zrobić. - Dobra. Dajcie go na żółty.
Czuje pan, jak dotykam?
Na zielony. Tego też. Do poczekalni. - Zatrzymanie!
EKG, masaż serca.
Wentylacja workiem ambu.
- Co pani tu robi? Jest pani lekarzem?
- Przepraszam.
- To chyba ta nowa. - Tak, ja...
- PA. - Adrenalina,
Respirator, intubacja, zestaw do pobrania, drugie wkłucie.
29, 30.
A pani co tak stoi? Proszę się zająć pacjentami.
Beatka LUCAS.
Dawaj.
Mamy go. Odłapał się.
- Wydaje mi się należy się panu parę słów wyjaśnienia.
Ordynator Szumski miał mnie wprowadzić. Ja nie spodziewałam się,
że wy od razu tak rzucicie mnie na taką głęboką wodę i to dlatego...
- Tu jest jeden ekspres do kawy, ale jak widzisz, zazwyczaj są tłumy.
- Dzień dobry. - Polecam ten.
No i tu możesz się przespać, jak nie ma ruchu.
A tu mamy wyjście na strefę zieloną.
Stabilne przypadki. - Jaki jest czas oczekiwania?
- 120 minut. - Co? Serio?
- Dzień dobry pani Adelo. - Dzień dobry.
- Gdybyśmy wprowadzili kartę stałego pacjenta, to pani Adela...
miałaby już platynową.
No... jak serce?
- Nie najlepiej. Tak jakoś ostatnio się...
trzepocze. - Dobrze. Podamy pani kroplówkę
i wszystko wróci do normy. - Przepraszam, ktoś z panią jest?
- Jestem sama. Syn miał być w weekend,
ale coś mu wypadło. Doktorze.
Mam coś dla pana. Śliwka tegoroczna.
- Nie trzeba było. Zaraz przyjdzie pani Beatka i zmierzy ciśnienie.
Jeszcze przyjdę. Jakieś pytania?
- Świetny lekarz. Świetny. - Wiem, wiem.
Urazowe pęknięcie śledziony. Wstrząs krwotoczny?
- Chyba tak. - Co robimy?
Pani doktor, co robimy?
Przetaczamy płyny. - Tak. Proszę zabezpieczyć krew.
- Pacjent do operacji?
- Tak i... zadzwonić po chirurgów.
- Drugie wkłucie? - Tak.
O dużej średnicy Maja.
Ciężki dzień?
- Nie ma tu tej nowej?
- Przed chwilą ją mijałem. Szła w stronę gabinetu.
- No to nie doszła. Pacjenci się tam wściekną zaraz.
- Dobra, zaraz przyjdę. - No zaraz przyjdzie.
- Różnie mówią o tej nowej. - Nie interesuje mnie to.
- A może powinno. Rzadko się ktoś przenosi z prywatnej kliniki
na najcięższy SOR w Warszawie. Ludzie chcą się stąd wyrwać, a nie...
a nie zgłaszają na ochotnika.
- Nie wszyscy. - Pan doktor akurat jest wyjątkiem.
Ja gdybym miała takie propozycje, jak pan, dawno by mnie tu nie było.
- Dobra, może sprawdź w zabiegowym na bloku.
- Przepraszam.
To się wszystko dzieje zbyt szybko.
Jestem z tym wszystkim sama. - Nie jesteś.
Dobra, weź głęboki oddech. Wstrzymaj, do czterech policz.
I wypuść przez usta. Jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Pauza. Oddech.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Lepiej? Dasz radę pójść do pacjentów?
Bo nas za chwilę zlinczują.
Nie ma już lepszych, że takie panikary nam tu przysyłają?
- Do jutra. - Nowa zostaje?
- Ciekawe, jak długo wytrzyma, nie? - Na pierwszy rzut oka
taka typowa kujonica. Lekarskie dziecko, co?
- Ej, ploty to po pracy. - Przynajmniej mamy o kim plotkować.
Jakbyśmy o tobie chcieli, to by się ust nie opłacało otwierać.
- Za porządny pan jest doktorze. - Na randkę by się pan wybrał.
- Propozycja? - Może.
- Pomyślę. Na razie. - Obiecanki cacanki.
- No to ilu pan ich dziś wysłał na tamten świat?
- Dzisiaj nikogo, ale... było blisko.
Panie Marianie proszę sprawdzić. - Dziękuję bardzo.
- Czy niczego nie brakuje. - O!
Boże, co ja bym bez pana...
Proszę wody.
- Co chciał?
- Tego, co wszyscy.
- Mogłaś go wziąć na pokój.
- Na pokój nie chodzę. - No...
- Tylko tyle za całą noc? - Ale ile byś chciała?
- Renia...
- U mnie w klubie masz wybór. Albo zostajesz tutaj
za mniejszy hajs, albo idziesz na pokoje za większy.
Pamiętaj, masz 60 kafli długu.
- Gdybym poszła na pokój, to o ile by się zmniejszył?
- Pięciu klientów na zmianę razy pięć dni...
25 000.
- Dzięki.
- Pirat drogowy potrącił kobietę. 20 parę lat. Spacerowała z mężem.
Potem jeszcze przywalił w latarnię.
- W jakim są stanie? - Kierowca obrażenia głowy.
Wykluczyliśmy krwawienie śródczaszkowe.
Mąż kobiety potłuczony. Ona w stanie krytycznym. Reanimowali ją na miejscu
i się odłapała. Robimy trauma scan.
- Szybko! Pacjentka się zatrzymała. Nowej nigdzie nie ma.
Odsunąć się.
Mam pomóc?
Walcz dziewczyno.
Odsunąć się.
Jacek.
Jacek. - Jeszcze raz.
- Jacek już pół godziny. To nie ma sensu.
Kończymy reanimację.
Zgon godzina 18:30. To koniec.
Panie doktorze, przepraszam tutaj moją żonę przywieźli z wypadku.
Wyniki tomografii i krwi są dobre, ale zostawimy pana jeszcze
na obserwację. - Ha, ha! Słyszałeś tata?
Ojciec pyta, czy będę miał problemy? - Mogę panu powiedzieć co najwyżej
o problemach zdrowotnych. - Kurwa wie pani, że nie o to chodzi.
Ta... lekarka. Nie wiem no.
Młoda jakaś. Dobra, dobra. Pytam.
Ta laska, co ją stuknąłem, to co z nią?
No co? Bo nie wiem. Źle? Nie obudziła się jeszcze?
- Już się nie obudzi.
- Ojciec, kurwa, no przecież słyszę. Głuchy nie jestem.
No! No to załatw. Załatw. Dobry prawnik się przyda. Tak.
Nie wiem ile za to mi grozi. Skąd mam wiedzieć?
- Proszę odłożyć telefon. Pielęgniarz zrobi panu zastrzyk.
- A nie może pani chwilę poczekać? Nie widzi pani, że rozmawiam?
- To, co zwykle? - Nalej mi czystej.
- Na pewno? A nie sok pomidorowy?
- Nalej albo zmienię lokal.
Nie rób tego. Zabierz.
Nie rób tego.
Co się stało? Nidy nie widziałam, żebyś pił.
- Nic się nie stało.
- Coś w szpitalu? - Nie.
Zobaczyłem ducha. - Ducha?
Zostań. Proszę.
Proszę pana, przez przypadek to sobie może pan w gówno wdepnąć,
a nie usiąść na dezodorancie. - Czekaj, a to jest ten sam,
co z latarką w dupie przyszedł? - No to jest ten sam.
O! A pan doktor co tak wcześnie? Myślałam, że na rano dopiero.
- Spać nie mogę.
- Mąż tej z wypadku cały czas na korytarzu siedzi.
Próbowałam mu o pochówku powiedzieć, to tak na mnie spojrzał, że...
Szkoda faceta.
Reanimowaliśmy ją ponad godzinę.
Zapewniam, że zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy.
- I co z tego?
Co mi pan jeszcze powie? Czas leczy rany?
- Nie, ale czas... może przynieść ulgę.
- Co pan może o tym wiedzieć?
- Proszę... odpocząć.
Tutaj już pana nic nie czeka.
- Jak noc? - Na razie spokojnie.
Ostatni budowlaniec na intensywnej terapii. Masz wszystko w raporcie.
Lubię mieć wszystko czarno na białym, żeby niedomówień nie było.
- A jak nasz kierowca?
- TK, USG, morfologia w normie.
Jest na ostatniej kroplówce i można go wypuszczać.
Po drodze miałam jeszcze wizytę jego ojca z prawnikiem.
- Wywinie się. - Myślą, że załatwią sprawę
odszkodowaniem. Widziałeś jej męża?
Myślisz, że jemu takie pieniądze cokolwiek pomogą?
- Możesz już iść. Ja zajdę do kierowcy.
- Pójdę z tobą. Potem pójdę do domu.
Proszę bardzo, tu ma pan wypis. Proszę jeszcze poczekać.
Pielęgniarka wyjmie panu wenflon. Gdyby potrzebował pan jakiejkolwiek
pomocy psychologicznej... - Ja już raz kiedyś...
byłem na takiej terapii i tylko czas straciłem.
Nieszczęśliwy wypadek i tyle. Dam se radę.
Świrem chyba nie jestem. - A proszę mi powiedzieć...
to było przekroczenie prędkości? - Prosta droga była.
A że ograniczenie... nie wiem, nie wiem, nie wiem, nie mam pojęcia,
kto je tam postawił. Zresztą wie pan, kto powoduje najwięcej wypadków?
- Pijani kierowcy. - A skąd. Właśnie ci,
co jeżdżą za wolno. Na przykład na autostradzie. Są na to badania.
- Widzę, że jest pan zorientowany. - No.
Już dwa razy mnie ciągali po sądach. Raz mi dzieciak na rowerze
prosto pod koła wjechał. Gówniarz pieprzony.
Noga złamana... czy coś.
Obojczyk chyba. A rodzice oczywiście chcieli kasę wyciągnąć,
bo rzekomo tam też było jakieś ograniczenie.
Ja nie wiem, te ograniczenia to są chyba tylko po to, by pały zarabiały.
Takim typom to się zawsze upiecze. Potem znowu wsiądzie za kółko
i się zacznie gra w rosyjską ruletkę.
- Przyszedłem podać panu lek.
- Przecież ja już miałem wychodzić. Ludzie.
Gdzie jest ta pielęgniarka od wenflonu?
Dobra. Kłuj pan, tylko szybko,
bo umówiłem się rano w warsztacie.
- W warsztacie? - No tak. Powiedzieli,
że furę da się wyklepać i... żaden ślad po stłuczce nie zostanie.
Co się dzieje?
- Wierzy pan w sprawiedliwość?
Że każda zbrodnia...
prędzej czy później będzie ukarana?
Bo ja też nie.
Taka historia.
Kobieta 25 lat
w ósmym miesiącu ciąży.
Pusta droga. On jechał za szybko.
To było 19 lat temu.
Jacek!
Chciałam ci podziękować... za to, co zrobiłeś.
Gdyby ktokolwiek się dowiedział...
o tym ataku paniki.
- O jakim ataku paniki?
- Dzięki.
Wszystko w porządku? - W porządku.
Doktorze zatrzymanie!
Cholera no... wszystko z nim było dobrze.
Krew w normie, EKG. - Brak reakcji. Kończymy.
- Karma wraca, co?
- Idź zapisz godzinę zgonu.
Jacek?
Pomocy!
Like a Wildfire - Sarah Eisenfisz, Marcel Bolano, Merrick Day
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.