Original subtitles

Pamiętacie Kubusia Puchatka?

Pamiętacie, jak wymazał się błotem, bo chciał przebrać się za czarną chmurę,

aby zabrać pszczołom miód,

ale pszczoły przebiły mu balon, na którym leciał,

i spadł na kolczaste drzewo?

To właśnie ja.

Ludzie myślą, że o nich są wielkie, poważne powieści.

Kafka, Camus, Dostojewski.

O mnie jest „Kubuś Puchatek”.

Jestem sztuczną, czarną chmurą.

Zaraz spadnę na ziemię, rozpierdalając siebie i wszystko dookoła.

Co ciekawe, wszyscy dookoła widzą to przebranie.

Ale dla wszystkich dookoła to normalne.

Wszyscy przyzwyczaili się, że trzeba wyciągać mnie z błota,

wyjmować mi kolce z dupy.

Ona jeszcze tego nie wie. Na razie myśli, że jestem fajny.

Niepoważny, dziwny, ale jednak fajny.

Jeszcze nie wie, że jestem kłamcą.

Kto to zrobił?

Kubuś Puchatek.

Akurat.

Coś się stało?

Nie,

właśnie wszystko jest w porządku.

- Dobre? - Pyszne.

- To co? Mama cię odbierze, tak? - Nie, mama Sary.

Sary?

- Co cię tak dziwi? - To jest jakaś koleżanka twoja?

No tak, z Małego Architekta. Zaprosiła mnie na urodziny.

- Małego Architekta? - Szymon mnie tam wysłał.

A. No to dobrze, dobrze. Czyli co, dobrej zabawy, tak?

No… Zobaczymy.

Ale co? Co takie doły? Przecież zabawa jest fajna.

Jak zachowujesz się w odpowiedni sposób, to jest fajnie.

Ale to jest dosyć proste. Jak jesteś wesoła, to wszystko jest wesołe...

Pamiętaj, że ja jeszcze nie piję alkoholu.

Wiem. I bardzo dobrze.

Po prostu...

boję się, że ktoś się będzie ze mnie nabijał, albo czepiał...

Co ty mówisz, kto ma się z ciebie nabijać?

A wiesz, co zrób, jak ktoś się będzie z ciebie nabijał?

Hm?

Daj mu w łeb.

- Cześć, łobuzie. - Cześć.

- Kocham cię. - Ja ciebie też!

Przeczytałem.

Gratuluję.

No i wiem, że ja tego nie sprzedam.

- Jak to nie, przecież „Warszawianka”... - „Warszawianka” to jest skamielina, Franek.

Nikt nie pamięta, co to były blogi.

Teksty influencerów, youtuberów, to co innego. Ale blogi, to jest papirus.

- Pół miliona tego sprzedałeś. - Franek. Pół miliona

to ja wydrukowałem teraz tego. Na początek.

- Wiesz, co to jest Tik Tok? - Tik Tak? Pan Tik Tak?

Tik Tok. Obserwuje ją tam milion ludzi.

- Co ona robi tam? - Rusza ustami do piosenek.

Co kurwa?

Franek. Masz swój kapitał.

Nazwisko. Jesteś synem gościa,

który od trzech dekad generuje konkretny hajp.

Druga najdłuższa notka w „Alfabecie Urbana” jest o twoim ojcu.

Przepraszam.

- A pierwsza jest o kim? - O Kiszczaku.

Słuchaj, nieważne. Musimy cię ujawnić, Franek.

Ujawnić autorstwo „Warszawianki”. Tylko wtedy to kogokolwiek zainteresuje.

Nie ma, kurwa, mowy.

Pamiętasz, ilu osobom przypisywano autorstwo?

Pilch, Świetlicki, kto tam jeszcze był…

Masłowska. To tylko ludzi kręciło.

Nie sama książka, tylko tajemnica.

Tylko że tajemnica się wypaliła.

I jeśli mamy to zrobić jeszcze jeden raz, musimy przebić ten balon.

- Chcę resztę moich tantiemów. - Chcę resztę książki.

Przecież jej nie wydasz.

Wydam. Jak zmądrzejesz.

Na razie.

- Czuły! - Hendrix.

Kurwa, niezły z ciebie wojownik szos!

Tylko nie wiem, czy szkapa nie za stara.

A gdzie twoja Dulcynea, rycerzu?

- Dojedzie, gdzie ma dojechać. - No, i tego ci brachu życzę. Salut!

Salut!

Ale z ciebie Chaplin.

No błagam, to są zachowania trzylatka w sklepie.

A ty skąd możesz wiedzieć coś o trzylatkach?

Moje siostry, razem wzięte, mają piątkę dzieci.

Przebił mi się balon.

Co?

Bardzo się trzeba pobrudzić, żeby się nie utopić.

No rzeczywiście ci się balon przebił.

Trzeba…

przecież ty wiesz, co ja chcę powiedzieć.

Mhm.

Pisałam o tym wypracowanie na egzaminach do liceum.

Zawsze musisz być najmądrzejsza?

Tak, skoro nie jestem najpiękniejsza.

Słuchaj,

ja chcę wiedzieć, czy ty wciąż płaczesz po tej swojej smarkuli.

No. Smarkuli.

Jest ktoś nowy.

Pokaż.

Tylko…

- Bardzo ciekawe, Franek. - Co?

Ty kurwa,

a skąd ja ją znam?

Nie znasz jej.

Ale one są wszystkie do siebie podobne.

Spoko. Wszystko rozumiem,

- wszystkiego trzeba spróbować. - Ale ty jesteś po chuju fajna, wiesz?

Ja po prostu chcę dla ciebie dobrze.

Jakiego ty kurwa „dobrze” konkretnie chcesz dla mnie?

Możesz mi to wytłumaczyć?

Ja zapraszam.

Moja wizja dobrze jest taka, w której nie zachowujesz się jak trzylatek!

OK, cześć. Na razie.

Podeszwa Fuel Cell, karbowane płytki w podeszwie.

Bardzo dynamiczne buty.

Mhm. Ale brzydkie.

E tam.

Ładnemu we wszystkim ładnie.

Przepraszam.

- Tak? - Cześć, tu Lotna.

Nie spotkamy się. Muszę wyjechać.

- Dokąd? - Do Trójmiasta.

- Kiedy wrócisz? - A nie wiem. A co? Tęsknisz?

No to miłej zabawy.

Czuję focha.

Halo?

- Po prostu odezwij się, jak wrócisz. - Czuły, słuchaj, nie bądź dzieckiem.

- Naprawdę, to jest nagła sprawa, muszę wyjechać, odezwę… - Na razie.

- Czyli ładnemu we wszystkim ładnie. - Ale to nie wszystko.

Azot wtryskiwany do pianki TPU zapewnia maksymalny poziom absorbcji.

Na serio? Przepraszam, zamęczą mnie.

- Tak? - Odebrałeś ją stąd?

- Z tej imprezy? Franek! - Kogo, skąd?

No Ninę! Nie ma jej tutaj. Myślałam, że ją zabrałeś stąd.

Matylda, nikogo znikąd nie zabierałem.

Nie ma jej tu. Musiała wyjść, kiedy nikt nie widział.

Dobra, pa!

- Gdzie ona kurwa jest?! - Nie zachowuj się tak. Nie teraz.

Mieliście jej, kurwa, pilnować! Od tego są rodzice na kinder-kurwa-balach!

- Żeby pilnować, kurwa, dzieci! - One się pokłóciły,

Nina uderzyła ją w twarz i sama wybiegła z domu...

No my rozmawiałyśmy, i powiedziałyśmy, że Nina lubi bajki, których nikt inny nie lubi...

Nina by nie uderzyła nikogo w twarz za coś takiego.

Ej no, może spokojnie. To nikomu nie pomaga.

Przyszły do mnie. Niny już w domu nie było.

- Kiedy to było? - Nie wiem.

Jakieś czterdzieści minut może. Czterdzieści.

Ona lubi pójść do lasu. Zwłaszcza, jak się zdenerwuje.

Tam jest las jakiś.

Może zbłądziła, nie wiem,

przestraszyła się. Idę tam sprawdzić. A wy sprawdźcie okolicę jeszcze.

- Już sprawdzaliśmy tam. - To sprawdźcie, kurwa, jeszcze raz.

Franek, weź latarkę.

Dzięki.

Nina!

Nina!

Nina!

Co ty zrobiłaś, kochanie, no.

Nina!

Nie ma jej?

Dobra. Jedź do domu. Szymon pojedzie do nas.

A ja zostanę tutaj. Zadzwonię na policję.

- Można jeszcze z drugiej strony sprawdzić... - Nie, jedź do domu. Jedź.

Tylko miej włączony telefon.

Tato...

Nina!

Nigdy więcej masz tego nie robić, rozumiesz? Nigdy więcej.

Przepraszam.

Po prostu… wiesz, jak myśmy się denerwowali?

Nie chciałam.

- Gdzie ty byłaś? Jak ty tu przyjechałaś? - Autobusem.

- Ale skąd wiedziałaś, jakim? - Z apki.

Sama jesteś apka.

Jesteś cała mokra. Zdejmuj to.

Zakładaj.

Wiesz, że to, co zrobiłaś, było niemądre?

Czemu to zrobiłaś?

Bo uderzyłam tamtą dziewczynkę.

Czemu?

Przecież sam powiedziałeś, że jak ktoś się będzie nabijał albo śmiał, to mam mu dać w łeb.

Nie możesz tego traktować tak dosłownie. Przecież nie jesteś głupia.

Byłam zła.

Dalej jestem zła.

Bo?

Mama kazała ci nie mówić.

Bo?

Żebyś nie zrobił afery.

Nie zrobię żadnej awantury.

Pamiętasz, jak pytałam się, czy zostałbyś ze mną sam na miesiąc?

Albo dłużej?

No, pamiętam, i co?

To będziesz musiał.

Mama jest w ciąży.

Będę miała siostrę.

No to chyba nie jest taka najgorsza rzecz na świecie? Nie?

Nie cieszysz się?

Nie wiem.

Boisz się?

Trochę.

Cześć.

Nina...

Chodź.

Buty.

Odprowadzę was.

Gratuluję ci.

Bałam się.

Bałam się ci powiedzieć.

Nie musisz się mnie bać, Matylda.

Możesz mnie nie trawić, możesz...

myśleć, że jestem beznadziejnym ojcem, ale...

nie musisz się mnie, kurwa, bać.

Nie wiem.

Franek, ja już nic nie wiem.

No… chyba…

chyba jednak dobrze, żebym wiedział takie rzeczy, nie?

Bo moje życie też się zmieni, nie?

Dobrze by było, gdyby się zmieniło.

No...

Przepraszam. Nie obwiniam cię.

Nie musisz siebie. Ja już i tak się tak obwiniam, że…

Śmiesznie, co?

Co śmiesznie?

Że kiedy cię widzę, to pierwsze, co sobie myślę, to:

„lubię tego gościa”.

„Wciąż. Mimo wszystko.”

- To ile ci wiszę teraz? - Czekaj, Franek.

Schowaj to.

Jak tam twoje stosunki z ojcem?

Przerywane, a co?

Słuchaj, a może byś z nim pogadał?

Przekonał, żeby pomalował tu wszystkie ściany.

Anuluję ci wtedy wszystkie długi. Będziemy na zero.

Że co?

Żeby zrobił tu wystrój. Unikalny. Dzieło sztuki.

Wystrój.

Zaproponował mu to kiedyś właściciel restauracji w Marriotcie.

No i?

Napluł mu na buty.

Oj tam, oj tam.

Po prostu z nim pogadaj.

Wystrój…

- Głodny jesteś? - Nie.

- No może byś coś zjadł? - Nie.

Zapakuję ci ciasto. To moje dobre, śliwkowe.

O Jezu… dobra.

Ja pierdolę.

Sorry.

Przeszkadzasz mi w pracy.

To twój syn, Staszku?

Przystojny.

Sorry.

Słuchaj…

mam długi.

Coś nowego. Zawsze miałeś długi.

Jeszcze po tej kawiarni, którą tam, wiesz…

Ale gdyby mi się coś stało, to nie chcę, żeby Nina…

Słuchaj. Nina jest zabezpieczona do końca życia. Dobrze o tym wiesz.

O co chodzi, kurwa, co?

Właścicielka tej kawiarni chce, żebyś...

pomalował lokal swoimi malunkami.

Ona mi wtedy daruje długi,

a ty zarobisz tam, nie wiem, dwieście tysięcy.

Dolarów?

Nie wiem. Pewnie do negocjacji.

Wiesz, ile mi płacą w Tokio za to, żebym się wysrał?

- To jest twoja odpowiedź? - To jest moja odpowiedź.

Po kim ty to, kurwa, masz? Jezu.

Lusiu, kontynuujemy.

Jaki jest morał „Kubusia Puchatka”?

No cóż.

Każdy, kto czytał tę książkę, ma swój własny.

Mój jest następujący:

szukając miodu, można się bardzo umazać błotkiem.

Ja, w przeciwieństwie do Kubusia,

kiedy chodzę tak upierdolony błotem, głodny i upokorzony,

prędzej czy później zawsze trafiam na garnuszek pełen miodu.

Laura Blask.

Zawsze kręciła się wokół pisarzy.

Wmawiała sobie, że jest ich muzą. Na swój sposób pewnie była.

Cześć.

A może bardziej kochała ich pieniądze?

Ty jesteś dziewczyną tego pisarza, nie?

Cześć.

Myślałam, że różowy najlepszy, nie?

Zależy, co ci zrobił.

A chcesz wiedzieć?

To ci opowiem, chodź.

No i opowiedziała mi.

Wszyscy jesteście jak koparki.

- Co? - Idziecie tylko do przodu.

Nie wiadomo, po co w ogóle wam oczy? I tak nie chcecie patrzeć.

Nic nie widzicie.

- Do kogo ty mówisz? - „Składam się z tysięcy

małych szkieł,

sklejonych na pacierz”.

Boże, to jest ten… to ten pisarz, tak?

Nie.

Nie. Ja to sama napisałam.

Ale samochód był jego.

To się nie przejmuj, stać go na karoserię.

Właśnie nie bardzo.

Wiesz… Kasyna. Alimenty. Długi. To wszystko jest kasa.

- Znam takich. - Wszystko jest na pokaz.

Ja też byłam na pokaz.

I że on mnie zwolnił jednym SMS-em. Mnie zwolnił jednym SMS-em.

A tak się nie robi Laurze Blask, tak się nie robi.

- Tak nie wolno. - Ja wiem.

- Tak nie wolno robić. - Masz rację.

- Nie wolno. - Masz rację.

Bo ja się...

„Ja się składam z tysięcy małych szkieł.

I każde jest ostre.”

Wiesz, że on mi powiedział, że…

on mi powiedział, że ten wiersz jest pusty i tandetny.

Rozumiesz, że on tak powiedział?

Za to kupił mi dużo ubrań. Wszystkie mu oddałam.

Powiedziałam: „daj swojej byłej”. Wiesz, co ona mi powiedziała?

Kto?

No, jego była. Poszłam do niej do domu.

A ona do mnie mówi:

w końcu se znalazł taką samą wariatkę, jak ona sama.

- Tak mi powiedziała, wiesz? - Nie... - Tak!

- Na pewno tak nie myślała. - „Wariatka”, „wiedźma”.

„Daj mi spokój, wiedźmo”. „Przestań do mnie pisać, wiedźmo”.

„Wiedźma”! To jest w ogóle wszystko, co wy potraficie mówić.

„Wiedźma” i „wariatka”! Ten wasz żałosny lęk. Po prostu zabawek.

Małych chłopców. Buduj te swoje wieżowce!

Buduj! Buduj! Kop, koparko!

Tak?

To ja.

- Klient kupił mieszkanie. - Proszę?

Klient kupił mieszkanie.

Przykro mi, ma pan dwadzieścia cztery godziny.

Do widzenia.

- Chyba musisz już stąd iść, wiesz? - Oczywiście.

Wszyscy jesteście tacy sami.

Muszę się wyprowadzić stąd. Zaraz.

„I tak jesteś tylko moim snem.

Gdy stąd wyjdę, znikniesz”.

Obyś miała rację.

Co ja mam z tym wszystkim zrobić?

No ale co masz zrobić?

Przecież to nie jest twoje dziecko. To nie jest twoja sprawa.

Ale Nina to jest moja sprawa.

No, wszystkim będzie trudniej. Ale tutaj nie ma w ogóle innego wyjścia.

Wiem, wiem. Życie jest trudne, wiem.

Musisz się nastawić. I robić wszystko, żeby jej pomóc.

Ja to wszystko wiem. Po prostu to wszystko naraz,

to już jest za dużo. Rozumiesz?

Wiesz, że jestem sama na ponad stu metrach.

To nie jest kurtuazja, głupku.

- To jest naprawdę żaden problem. - To by się dopiero wszystko spierdoliło.

Tak? Niby jak?

Tak, że bym stracił przyjaciółkę.

- Pieprzysz. - Nie, nie pieprzę,

boję się.

Dobra.

Zadzwonię po chłopaków ode mnie z firmy, to ci zabiorą te rzeczy do nas do magazynu.

Jak masz iść dziś na dworzec,

żebyś przynajmniej ze sobą tego wszystkiego nie taszczył.

- Dzięki. - „Dzięki, Ela”.

- Dzięki, Ela. - „Dzięki, Ela”.

Zmieniłeś zdanie? Czy nadal jesteś głupi?

Głupi się urodziłem, głupi umrę.

Wyprzedzam plan w wydawnictwie.

Wyciągam do ciebie dłoń pełną pieniędzy.

Mam się przyznać do autorstwa tych książek.

Do napisania ich.

Tej nowej też.

Nie taki był na to wszystko plan.

Po prostu boisz się pokazać swoją gębę.

Bo to nie jest piękna gęba.

No to znajdź, kurwa, lepszą.

Jeśli się nie zgodzisz do jutra,

kończymy współpracę i nie ujrzysz złamanego grosza.

Widzisz go? Chyba przestaję go lubić.

Dobry klient.

I dobry pisarz.

- Ja pierdolę, no! - Ej! Chill!

Karol! Potrzebuję kega.

- Ile tu można czekać na obsługę? - Mamy problemy techniczne.

- Mówiłam do niego. - Aż pokażesz dowód.

Byłam na twoich urodzinach. Ty jesteś jego kolegą, nie?

Ej.

Macie wszyscy przejebane.

Ej, młoda, słyszałaś, co powiedział? Dowód, albo wołam ochronę.

- Macie wszyscy przejebane. - Co?

Macie, kurwa, wszyscy przejebane.

Wszyscy! Idziemy po was, kurwa!

Co jest?

- Nie mam gdzie mieszkać. - Dlaczego mówisz dopiero teraz?

A kiedy? Dzisiaj się to wydarzyło. Nie wiedziałem, że mieszkanie się może sprzedać tak szybko.

Takie mieszkanie? W Śródmieściu? To się goni w 20 minut.

No widocznie.

Ej.

- Zatrzymaj się u mnie. - Daj spokój.

Stary. Mam wolny pokój. Możemy się umówić, że przez miesiąc, dwa mi nie płacisz.

- Ale... - Nie ma żadnego ale.

- Dobra, robimy. I nie pij. - Bo?

Bo nie chcesz się przeprowadzać na kacu?

Teraz leci.

Na razie.

Trzymaj się.

Co za wieczór, co za noc, nie?

Ty to jesteś… masz takie usta…

Przepraszam…

- My się znamy? - Pracuję tutaj.

A, no tak. Chodź, Lola.

Miał byś może chwilę?

A o co chodzi?

- Ja wiem, kim jesteś, i szanuję to bardzo. - Dobrze, dobrze, do brzegu.

Jest pewien interes do zrobienia. Można sporo, sporo zarobić.

- A ile u ciebie to jest „sporo”? - Teraz się chyba spieszysz?

Wiesz, że to była bardzo chujowa książka?

Niby sexy, ale wcale nie była taka sexy. Literacki bełkot, powiem ci.

Aż dziw, że ktoś to w ogóle chce wydawać.

Bo, jak rozumiem, te kolejne części to się w ogóle nie sprzedały, prawda?

- No, no. Teraz ci wierzę. - A ja tobie ni chuja.

Słuchaj, ty chcesz, żebym ja przyznał się przed całą Polską,

że to ja napisałem te książkę, tak,

i jeszcze tę, która jeszcze w ogóle nie powstała?

Tak.

OK.

- Co ja będę z tego miał? - Kasę. Dużo.

- Mhm. A ty? - Kasę, trochę.

- No i uratujesz mi dupę. - Ja mam pieniądze.

Nie masz pieniędzy.

Poszedłeś za barmanem za byle gówno. Nie masz pieniędzy.

I masz duże długi.

Napisałem „Warszawiankę”.

Wiem o wszystkim, co się dzieje w mieście.

Wiesz co pamiętam z rozmowy z ojcem,

jak mu powiedziałem, że chcę zostać pisarzem?

„Czy są z tego pieniądze?”

No i widzisz, są.

Możesz iść i mu się pochwalić.

Już nie ma jak.

Gdy umierał, powiedział mi: „nie jesteś tak głupi, lubię cię, Kuba”.

Pierwszy raz mi wtedy to powiedział. „Lubię cię”.

Mój ojciec wciąż żyje.

Niestety.

Hm?

Zarabiamy trochę pieniędzy?

A gdy cykl się dopełni,

gdy otrzepiesz się z liści, i powyciągasz sobie igły z dupy, Kubusiu…

O to nie pytaj.

…wtedy słyszysz kolejne pszczoły. I myślisz sobie: „kurwa, tam jest miód”.

Piłeś, nie?

Ja jestem poważnym człowiekiem.

I wiesz, że przecież tym razem go wyciągniesz.

Biegniesz do domu posmarować się smołą.

Po drodze zachodzisz do tego przygłupa Prosiaczka pożyczyć balon.

Bo tym razem się uda. Na pewno.