Original subtitles

Neem je nog op?

Ze verkopen tijdschriften. De hele wijk wordt gebeld.

Heb je mijn pak opgehaald?

Hij zou klaar zijn. Ik haal hem straks op. -Dank je.

Die Stan belde weer. Ik zei dat je bij een patiënt was.

Het is wel een volhouder.

Ja, ik weet het niet, schat. Hij zit wel strak. Vind jij hem niet te strak?

Je kijkt niet. -Ze hebben hem zoveel mogelijk uitgelegd.

Die klotetijdschriften.

Neuk je met iemand achter mijn rug om, Candy?

Luister, ik wil dat je pas opneemt als de rechtszaak voorbij is.

Begrepen?

KLOPJACHT VERDACHTE SCHIETPARTIJ

NAAR HET BOEK THE MINDS OF BILLY MILLIGAN VAN DANIEL KEYES

NEW YORK PENITENTIAIRE INRICHTING

Sullivan, kom. Opschieten.

Ik zei dat je een clipdas nodig had. Mogen die af? Edelachtbare, mogen we heel even?

Kom hier.

Hij zit prima. -Niet waar.

Oké. Luister.

Relax, want er is niemand aanwezig wiens mening ertoe doet.

Nog niet, althans.

Omdraaien. Makkelijker in de spiegel.

Zo. Nu zie je eruit als een brave burger.

We zijn klaar. -Laat de jury binnen.

Gaat u staan.

Goedemorgen. Ik ben Patricia Richards.

Ik ben assistent-aanklager en vertegenwoordig de staat New York.

En zoals rechter Posner al zei…

rust de bewijslast in deze rechtszaal op mij.

Ik omarm het.

Ik omarm het, omdat het bewijs in deze zaak onweerlegbaar is.

Onmiskenbaar.

Er zijn beelden. Er zijn getuigen.

Het enige waar het aan ontbreekt, is twijfel.

Op 18 mei van dit jaar richtte de gedaagde, Daniel Sullivan…

een pistool van .38 kaliber op een menigte en schoot hij zes keer.

Drie mensen raakten gewond. De rest had geluk.

Vergis u niet, de enige reden waarom dit geen moordproces is…

is omdat Daniel Sullivan niet kan schieten.

Hij hoort achter de tralies.

Maar met zulk onomstotelijk bewijs vraag je je af wat de verdediging gaat doen.

Ze kunnen niet om de feiten heen…

dus ze zullen met ongegronde en niet-bewezen beweringen komen…

over een aandoening die ze meervoudige persoonlijkheidsstoornis noemen.

Laat me duidelijk zijn…

een meervoudige persoonlijkheidsstoornis bestaat helemaal niet.

Het is een verzonnen aandoening, nota bene uit een film met Sally Field.

Gaan ze ook zeggen dat hij een vliegende non is?

De verdediging wijt Mr Sullivans daden aan wat ze een alterego noemen.

Het is zeker verleidelijk. Fijn, toch? Een ander de schuld geven van je fouten.

Door rood rijden? Een ongedekte check? Geef een alterego de schuld.

Je partner bedriegen?

Dat kan lastig worden.

Maar stel je ons rechtssysteem eens voor als iedereen die een misdaad begaat…

gewoon zou kunnen zeggen: 'Ik was het niet.'

Dat staat er op het spel.

De argumenten van de verdediging zijn niet alleen wanhopig.

Ze zijn gevaarlijk.

Want ze ondermijnen het grondbeginsel waar ons systeem en onze samenleving op berust:

persoonlijke verantwoordelijkheid.

Wij zijn verantwoordelijk voor onze daden.

De gedaagde is schuldig en daarvoor moet hij gestraft worden.

Anders kan het recht niet zegevieren.

Dank u.

Mr Camisa, voor de verdediging.

Onweerlegbaar. Onmiskenbaar. Onomstotelijk.

Je gaat je afvragen: wat doe ik hier nog?

Dat was een sterke opening.

Grondbeginselen.

Ik weet nog wel een grondbeginsel.

Hij is onschuldig. Hij heeft het vermoeden van onschuld. Dat is zijn recht.

Vanwege het openingspleidooi wil ik dit nog eens herhalen.

Dus, laat ik allereerst beginnen met een heldere, feitelijke constatering.

Danny Sullivan heeft niemand neergeschoten.

Hij was erbij. Dat geeft hij toe.

Maar hij haalde de trekker niet over. Danny is een goeie, maar zieke jongen.

Dames en heren van de jury, niemand verzint hier een aandoening.

Ik weet hoe het klinkt. Meervoudige persoonlijkheidsstoornis.

Ik kon het in eerste instantie zelf ook maar moeilijk geloven.

Maar in plaats van er grapjes over te maken, wat makkelijk is…

bleef ik onbevooroordeeld, wat moeilijk is.

En ik vraag jullie hetzelfde te doen. Om onbevooroordeeld te blijven.

Luister naar de experts.

Luister naar de getuigen, want als jullie dat doen…

komen jullie tot dezelfde onweerlegbare…

onmiskenbare, onomstotelijke conclusie als ik…

namelijk dat Danny geen controle had over zijn ziekte of zijn alterego's.

Ja, hij heeft alterego's.

Die heeft hij, omdat 'm iets vreselijks is aangedaan, wat hem kapotgemaakt heeft.

Zijn geest versplinterde.

En nee, ze zijn geen vrijpleiters.

Ze zijn echt en ze zijn niet Danny.

Danny opsluiten voor iets wat een van zijn alterego's heeft gedaan…

zou hetzelfde zijn als u opsluiten voor iets wat ik heb gedaan.

Danny's ziekte is zeldzaam…

en het is het gevolg van seksueel misbruik als kind.

Hij heeft geluk dat hij het, dankzij zijn ziekte, heeft overleefd.

Ik snap het. Het is raar. Het is moeilijk te bevatten.

Maar blijf alsjeblieft onbevooroordeeld.

Over één ding had de tegenpartij gelijk.

Dit proces gaat over verantwoordelijkheid, maar niet in persoonlijke zin…

maar in maatschappelijke zin.

Als je het hebt over grondbeginselen, denk dan eens aan onze zorg voor elkaar.

Laten we zorgen voor degenen die het meest lijden en het kwetsbaarst zijn.

Niemand was er voor hem.

Zijn ouders, zijn leraren, zijn buren, zijn vrienden, zijn gemeenschap.

We waren er allemaal niet voor hem.

Dus nu is het aan ons om het recht te zetten.

Ik vraag u niet om Danny vrij te spreken.

Ik vraag u alleen om hem de gevangenis te besparen…

en hem naar een ziekenhuis te sturen voor de juiste hulp.

De hulp die hij nodig heeft. Dat is onze verantwoordelijkheid.

Dank u.

Na 'n korte pauze krijgen de getuigen à charge het woord.

Agent, begeleid de jury naar buiten.

Je was op dreef. -Ja? Wat maakt het uit?

Verdomme. Candy belt niet terug en negeert haar dagvaarding, wat strafbaar is.

Ze is bang en schuldbewust. Er is zoveel schaamte dat ze het ontkent.

Alsof het me iets kan schelen hoe ze zich voelt.

Deze zaak draait om de diagnose…

dus we moeten de jury ervan overtuigen dat Danny misbruikt is.

Ik heb het net gezegd.

Als we niemand kunnen laten getuigen, zijn we de klos.

En m'n cliënt kan niet getuigen nadat-ie de hoorzitting verklootte.

Dat was Jack, niet Danny. -Wie het ook was…

hij zal 't misbruik ontkennen en de daad bekennen…

wat niet best zou zijn. - Dat weet ik.

Jij? - Ik kan niet getuigen over zijn misbruik.

Strikt genomen heeft Danny nooit gezegd dat hij misbruikt is.

Alleen Adam? -Ja.

Ik… Het heeft geen enkele zin.

Wat gaan we doen?

Je moet haar overtuigen. -Maar dat is niet aan mij, Stan.

Een moeder moet toch van haar kind houden?

Maar dat is ons enige voordeel.

Wat? -Dat ze wel van hem houdt.

Ik roep Marlin Reid op.

Hoe is uw relatie met uw stiefzoon?

Helaas spreken we elkaar niet meer.

Kijk, ik ben niet perfect.

En misschien heb ik hem soms iets te hard aangepakt.

En andere keren misschien niet hard genoeg.

De meeste jongeren in Osterville hebben nooit 'n vader gehad, geen echte.

En ik wilde er een zijn voor Danny.

Vertel eens over Osterville. Zware baan?

Dankbaar werk. Ze hebben het niet makkelijk gehad.

Ze hebben thuis en op straat onvoorstelbaar veel meegemaakt.

Ze hebben fouten gemaakt, maar het mooie aan m'n werk is dat het nog kinderen zijn…

en ze hun leven nog op de rit kunnen krijgen.

Denkt u ook zo over Danny?

Ik zal Danny nooit opgeven, maar hij is geen kind meer.

Gezien uw relatie met hem, heeft u enig idee waarom hij dit heeft gedaan?

Nee, echt niet.

Bij Danny is er eerlijk gezegd geen 'waarom'.

Als hij vocht op school of iets van me jatte…

of drugs dealde of gebruikte, het 'waarom'…

Danny is het waarom.

Nog één vraag, Mr Reid.

Nadat er op u geschoten werd…

heeft u uw stiefzoon toen aangegeven?

Nee. -Waarom niet?

Omdat ik hem wilde beschermen.

Omdat ik ondanks alles…

van hem hou als mijn eigen zoon.

Ik heb geen vragen meer.

Maar liefst negen getuigen wezen Sullivan aan als de schutter…

inclusief zijn eigen stiefvader, jeugddetentiebegeleider Marlin Reid.

Was u het doelwit? -Weet ik niet, maar de bitterste pil…

Ruikt goed.

Nog 20 minuutjes.

Hoe ging het met hem?

Hij was mager. Geen idee. We hebben elkaar niet gesproken.

Hoe kwam ik over?

Grapje, zeker? -Wat?

Ik probeer te doen wat juist is. Hij heeft op me geschoten, Candy.

Jezus.

Ik ga douchen.

Hou op met bellen. Ik ga niet getuigen. -Mam?

Danny.

Ik had je willen opzoeken.

Het geeft niet.

Sorry. -Dit is niet jouw schuld.

Sorry.

Het is niet eens een echte diagnose, maar een theorie uit een film.

Wat is uw verklaring dan?

Nou, ik heb dit ook tegen de jury gezegd. Ik denk dat Mr Sullivan een simulant is.

Hij handelt te kwader trouw om vrij te komen.

In lekentermen voor de kijker?

Hij doet alsof om z'n straf te ontlopen.

Ik ging in discussie. -Hoe ging dat?

Niet best. Hij overrompelde me, brak mijn neus en stal het alsnog.

Eiste u uw wapen terug?

Ja. Ik ging naar zijn huis. Ik was pissig.

Maar we kenden elkaar. Ik dacht dat we er wel uitkwamen.

Ik kon nog net hallo zeggen voor hij me aanviel met 'n honkbalknuppel.

Toen schoot hij op me.

Geen vragen meer, edelachtbare. -Mr Camisa.

Ja, één vraagje. Mr Ruiz, u kent Danny al jaren.

Kwam hij ook maar één keer normaal over? -Normaal?

Hij spoort niet. De grootste mafketel die ik ken.

Geen vragen meer.

Ik was bang. Ik had Danny nog nooit zo gezien.

Toen hoorde ik het schot. -Wat dacht u toen?

Dat hij hem vermoord had.

Achtte u Danny Sullivan in staat tot moord?

Op dat moment, ja.

Geen vragen meer.

Hoi, Annabelle.

Was Danny ooit gewelddadig tegen je?

Voelde je je ooit onveilig bij hem?

Was hij gemeen? Kwetsend? -Nee. Nooit.

Hoe was hij dan, de Danny die je kende? Je vriend.

Hij was lief.

Hij was stil. Verlegen.

Meestal.

Meestal? -Soms was hij, ja, niet zo verlegen.

Hij was nogal wispelturig.

Ik wil haar bewijsstuk vier laten zien. -Ga uw gang.

Herken je deze tekening? -Ja, Danny heeft hem getekend.

Ben jij dat?

Mooi getekend.

Ja, zeker.

Danny gaf echt om je, hè?

Ik gaf ook om hem.

Eerder in je getuigenis, ik verwijs nu naar de nacht met Mr Ruiz…

zei je: 'Ik had Danny nog nooit zo gezien.'

Hoe rijm je de Danny van die nacht met de jongen die je kende?

Die lief en stil was, nooit gewelddadig, verlegen, maar niet altijd.

Die deze tekening maakte.

Dat lijkt toch niet dezelfde persoon?

Geen vragen meer.

Mag ik nog wat toevoegen? -Ja.

Voor zover u weet, in de tijd dat u 'm kende…

was de confrontatie met Mr Ruiz…

de enige keer dat Danny Sullivan gewelddadig was?

Bezwaar. Irrelevant.

Dit heeft betrekking op zijn gewelddadige verleden.

Verworpen.

Was de confrontatie met Mr Ruiz de enige keer…

dat Danny Sullivan gewelddadig was?

Ik had een vriendje op de middelbare school: Bill. Danny werd jaloers.

Hij sloeg hem het ziekenhuis in.

En nog een andere jongen. Ik zei tegen mezelf dat het eenmalig was.

Misschien had Bill het verdiend. Nu ben ik daar niet meer zo zeker van.

Geen vragen meer.

Ze gaan je zoon stalken bij de zijuitgang.

Daderkiekjes verkopen blijkbaar. Zelfs twee keer op een dag.

Wil je hem zien? Ik loop wel met je mee. -Nee, niet op deze manier.

Fijn dat je er bent.

Er zit hier een sjofel café. Er komen vooral advocaten, maar nu valt 't wel mee.

Wat willen jullie toch van me?

Zeg me dat je haar overtuigd hebt. -Ze is er, toch? Dat is vooruitgang.

Daar is geen tijd voor. Ze schetsen een beeld van een jongen…

die achter zijn lieve stiefvader aangaat, onschuldige mensen overhoopschiet…

en nu doet alsof hij stemmen hoort om z'n straf te ontlopen. Erg overtuigend.

Aan wiens kant sta je eigenlijk? -Op dit moment de verliezende kant.

Kan ik nog wisselen?

Dus ze ziet haar zoon in de rechtbank en gaat dan weer naar huis, naar hem toe.

Ze blijft bij hem. Hoe verklaar je dat?

We zijn niet gemaakt om dit alleen te doen.

Wist je dat ons brein chemoreceptoren heeft…

die oplichten bij sociale verbondenheid?

O ja? -Hij wordt geactiveerd…

waardoor we ons veilig voelen.

Alleen zijn andere mensen soms niet veilig.

Ja, zeg dat wel.

Ga je een grapje maken over je ex-vrouw?

Het kwam wel in me op. Maar ga verder.

Mensen kunnen elkaar op zoveel manieren pijn doen.

Ja, je hebt geen idee.

Bij te veel pijn, in zeldzame gevallen zoals bij Danny, versplintert het brein.

Maar de meesten vinden gebruikelijke manieren om de pijn te vermijden…

zoals drank en drugs, seks, waardoor die receptoren oplichten.

Ze werken wel. -Bij de verkeerde persoon blijven ook…

want die pijn kennen ze tenminste.

Ik denk dat als een relatie je kapot kan maken…

een relatie je soms ook kan helen.

Zeg niet dat liefde het antwoord is. -Toch wel.

Net als wat Jack Danny vertelde over die pijl.

Angst voor pijn is erger dan de pijn ooit was.

Bedoel je de denkbeeldige Jack?

Iedereen is in meer of mindere mate gekwetst.

En we kunnen geneigd zijn om in slechte relaties te blijven.

Die receptoren zeggen tegen ons dat we niet mogen verliezen wat we hebben.

Kom hier.

Ook niet om iets beters en heilzamers voor onszelf te zoeken.

Liever de bekende pijn dan het risico om opnieuw gekwetst te worden.

Maar we hebben een keuze.

Die hebben we altijd. We moeten onszelf eraan herinneren om die te blijven maken…

en dat anderen ons pijn kunnen doen, maar ons ook kunnen helpen.

Dat hulp zoeken en je laten helpen, je kan bevrijden van de pijn.

Maar dat valt niet mee.

Het is moeilijk.

Beangstigend.

We moeten dapper zijn, net als Danny…

en om hulp vragen. We hoeven niet alleen te zijn.

Licht uit.

Ik zag haar in de club, Dancetaria.

Hoe zou u haar omschrijven?

Ariana was uniek.

Zoals ze bewoog. Zoals ze glimlachte.

Betoverend. Iedereen wilde bij haar zijn.

De jongens, de meiden. En dat wist ze. Ze maakte er gebruik van.

Mr Williams, ziet u Ariana in deze rechtszaal?

Hij is haar niet. Niet meer.

Hoezo?

Alles aan hem is anders. Zoals hij zit, hij maakt zich zo klein.

En zijn ogen, die alles verraden.

Ariana had een uitgestreken gezicht. Ze vertoonde geen emoties.

En bovendien is Danny hetero.

Dus u heeft Danny ontmoet? -Ja, een paar weken geleden bij Rikers.

Ik zag het verhaal in de krant en ik ging erheen.

Ik wilde het proberen te begrijpen.

En wat trof u aan bij Rikers?

Een vreemde.

Had u 'n seksuele relatie met de gedaagde?

Ik had iets met Ariana. -Ik vroeg niet hoe hij zichzelf noemde…

maar of… - Bezwaar. Hij heeft geantwoord.

Verworpen.

Ik kan het ook iets explicieter verwoorden als u wil.

Ja, dat hadden we.

Waar? -Irrelevant.

Dit gaat over de ware aard van hun relatie.

Verworpen.

Waar?

Op het herentoilet.

Het herentoilet.

Wat romantisch.

Er kon toch zo iemand binnenlopen? Waren jullie ontmoetingen open en bloot?

We gebruikten een hokje. -U heeft nooit samen met hem gegeten.

Nooit zijn huis gezien?

Zijn vrienden ontmoet? Familie?

Uw intiemste momenten waren in een toilethokje.

Hoe goed kon u deze man hebben gekend?

Er was geen 'deze man'. Er was alleen Ariana en ik kende haar.

Werd die club bezocht door homo's die nog in de kast zaten…

en iets te verbergen hadden? - Ja.

Hoe kon u dan weten dat Ariana niet gewoon een alias was?

Een dekmantel. Een leugen.

Ik trakteer. -Mr Camisa…

Stan. En ik heb een rekening hier. Toch, Sam?

Hij moet nog betalen, ja. -Ik kom hier zo vaak. Toe.

We gaan verliezen.

Meervoudige persoonlijkheidsstoornis heeft maar één oorzaak…

en we kunnen niet bewijzen dat het ooit gebeurd is en erger nog, Danny ontkent 't.

Alsof een cliënt met shellshock ontkent dat hij ooit heeft gediend.

Onze hele verdediging draait hierom. -Dan is jullie aanpak verkeerd.

Candy… -En dit was te verwachten.

Waarom denk je dat ik je steeds belde? -Bellen is geen processtrategie.

De dagvaarding wel. En die negeerde je.

Daar kan ik je voor aanklagen.

Luister, leg alsjeblieft 'n getuigenis af. Vertel ze wat Danny is overkomen.

Besef je wel waar je me nu van beschuldigt?

Je man is verknipt, Can… -Niet mijn man. Mij.

Klaag me maar aan.

Het brein zit knap in elkaar en is in staat tot verbluffende transformaties.

Niet alleen stemmen, maar lichamen. Vaardigheden.

Een instrument bespelen, schaken…

een vreemde taal spreken, charisma. Dit zijn geen dingen die je kunt veinzen.

En dit zijn mensen met allerlei achtergronden. Van elk ras, elke leeftijd.

Ze zijn niet gebaat bij een diagnose waar een sociaal stigma aan kleeft.

MPS is echt.

En patiënten met MPS hebben geleden op manieren die wij niet kunnen bevatten.

Ze verdienen empathie en medeleven. -En hoe hebben ze geleden?

Kan niet iedereen zeggen dat ze MPS hebben?

De literatuur is duidelijk. Om een diagnose te krijgen…

moeten de patiënten een ernstig jeugdtrauma hebben opgelopen…

meestal seksueel.

Als ze op hun kwetsbaarst zijn en beschermd moeten worden…

worden ze verraden, meestal door iemand die ze vertrouwden.

Het brein van een kind is niet in staat om hiermee om te gaan.

Het kan die tegenstrijdigheden niet aan.

Dus de geest versplintert en dat is de eerste alterego.

Het kind verdwijnt. Een nieuw persoon neemt het over.

Iemand die zich beter staande kan houden in een beangstigende wereld.

En zo begint het.

Het is een afweermechanisme tegen vreselijke, onmetelijke pijn.

Vertel 's over Danny.

Ik ontmoette hem op het politiebureau. Alleen was het Jonny, niet Danny.

En wie is Jonny?

Jonny is een van Danny's alterego's, een meester in ontsnappen.

Dus toen de boeien tevoorschijn kwamen, kwam hij dat ook.

Zijn die omschrijvingen van z'n zogenaamde persoonlijkheden feiten of speculaties?

Dit is m'n klinische oordeel.

Begon Danny zelf over meerdere persoonlijkheden?

Nee, maar dat betekent niet… -Sterker nog, dit idee kwam toch van u?

Ja, omdat zijn symptomen bij de diagnose pasten.

Dat zegt u, ja, maar er staat veel voor u op het spel, hè?

Hoezo? -Wie financiert uw onderzoek?

Het wordt voornamelijk gesubsidieerd. -Zoals de Reiling Grant?

Die vorig jaar verliep.

En klopt 't dat de universiteit uw verzoek voor extra subsidie heeft afgewezen?

Het budget is beperkt, maar ik probeer het in de lente opnieuw.

Heeft u 'n vaste aanstelling? -Nog niet.

Dus nu 't geld opraakt…

uw subsidie verloopt en u op een vaste aanstelling hoopt…

kunnen we wel stellen dat uw carrière hiervan afhangt, hè?

Bezwaar. -Ik neem de vraag terug.

We kunnen toch wel stellen dat een bekende zaak zoals deze…

een buitenkansje is voor u? Een kans om uzelf op de kaart te zetten.

Ik zie mijn patiënten niet als kansen. -Nee?

Waarom ging u anders naar het politiebureau?

Misschien vanwege uw seksuele relatie met de rechercheur…

die de zaak lekte? - Bezwaar.

Toegewezen. Pas op.

Ik neem het terug.

Waarom volgde u de gedaagde naar Rikers?

Er is een woord voor advocaten die op die manier hun cliënten zoeken.

Profiteurs. -Bezwaar.

Toegewezen. -Oké.

Wat hoopte u aan te treffen toen u dat politiebureau binnenliep?

Ik hoopte helemaal niks.

Sorry, maar dat kan ik maar moeilijk geloven.

U wordt getipt over een jongen. U laat alles uit handen vallen.

U reist half Manhattan door.

Nam u de bus? De trein? -Ik nam de trein.

Dus u zegt dat u niet die trein nam in de hoop dat dit dé zaak was?

Dé zaak die u beroemd en nationaal bekend zou maken.

Nee. -Bezwaar.

Nou, dat is gelukt. -De getuige staat niet terecht.

Toegewezen. Ga verder, raadsvrouw.

Oké, dokter. Nog één laatste vraag. De verdediging beweert…

U beweert dat de oorzaak van Danny's zogenaamde meervoudige persoonlijkheden…

seksueel misbruik als kind was.

Heeft de gedaagde tijdens jullie sessies gezegd dat hij seksueel misbruikt is?

Dr. Goodwin, heeft iemand u ooit verteld…

of heeft de gedaagde ooit beweerd dat hij seksueel misbruikt is?

Ja of nee?

Dr. Goodwin?

Geen vragen meer.

Dr. Goodwin?

Wat heeft u te zeggen? -Wat is uw reactie?

Dus je gebruikte hem?

Integendeel, Candy. -En dit is te hoog gegrepen voor Camisa.

Hij is een prima advocaat. -Pro Deo.

Hij werkt keihard. -Hij staat op instorten.

Wie niet?

Waarom ben je hier? -Omdat ik weet wie de schuld zal krijgen.

Maar jullie hebben hem juist tekortgedaan.

Candy, ik…

Ik heb je zoon alles gegeven wat ik heb.

Mijn hart is gebroken, maar ík heb een zuiver geweten.

Ik ook.

Dan zou je me niet gevolgd zijn.

En je hebt het mis.

Ik zou je nooit de schuld hebben gegeven. Nooit.

Gelul.

Ik had een patiënt, Anna, tijdens mijn eerste jaar als arts in opleiding.

En Anna was zes keer verkracht door zes verschillende mannen…

in acht jaar tijd. En, Candy, ze was 19.

Hoe verklaar je dat?

Er is een fenomeen, een afschuwelijk fenomeen.

Misbruikslachtoffers overleven.

Ze ontsnappen om vervolgens opnieuw misbruikt te worden door iemand anders.

En als ik die verhalen hoor, denk ik: 'Mijn god, die arme mensen.

De grootste pechvogels op aarde.'

Alleen gaat het niet om geluk.

Het is 'n verknipte speling van de natuur.

Want als kinderen worden ze gedwongen om met seks bezig te zijn.

Ze worden getraind om misbruikt te worden.

Daders weten de ideale slachtoffers uit te kiezen.

Ze pikken signalen op die anderen niet kunnen zien.

Die signalen kunnen chemisch, psychologisch, non-verbaal zijn.

Voor de dader zijn ze overduidelijk. En ik kan niet genoeg benadrukken…

dat het slachtoffer dit niet in de hand heeft…

en dat het niet de schuld van het slachtoffer is.

Jij en Danny waren slachtoffers…

en ik vermoed dat Marlin niet de enige dader was. En dat is niet jouw schuld.

En ik heb echt met je te doen.

Want je hebt dit nergens aan verdiend.

Dus, nee, ik zou je niet de schuld geven.

Nergens van.

Maar ik hoop dat als je gaat getuigen…

je eindelijk kunt ophouden met jezelf de schuld geven.

Marlin.

Begrijp je wat je van me vraagt?

Schuldgevoel of verdriet…

welke kun je aan?

Je maakt te veel bacon. Dat is niet goed voor me.

Maar dat vind je lekker. -Ja, maar ik wil niet dood, dus minderen.

Er mogen wel wat kilo's af. We moeten voor elkaar zorgen.

Doei.

Hoi, schat.

Ik kom je getuigenis bijwonen.

Ik ben niet achterlijk. Ik weet waarom je hier bent en wat je gaat zeggen.

Ik zal je niet eens tegenhouden. Doe wat je wil.

Maar als echtgenoot is het mijn taak om je te vertellen dat de woorden die je zegt…

dat deze vreselijke leugen je wereld in één klap op z'n kop zal zetten.

Iedereen zal je nastaren en fluisteren: 'Wat voor moeder laat zoiets nu gebeuren?'

Je zal je man kwijtraken, natuurlijk. En je baan en uiteindelijk je huis.

En erger nog: de illusie van wie je bent.

En dan zal iedereen alleen nog maar zien wat je liet gebeuren en wat je toegaf.

Net als Danny.

Hem raak je ook kwijt.

Hoe was Danny als kind?

Hij was een goeie jongen. Een lieve jongen.

Maar hij was altijd anders. -In welk opzicht?

Te gevoelig, denk ik. Kwetsbaar.

De wereld is hard en we hadden alleen elkaar.

Miss Reid, ik moet u nu een paar moeilijke vragen stellen.

Neem de tijd om ze te beantwoorden.

Denkt u dat uw zoon, Danny, ooit seksueel is misbruikt?

Bezwaar.

Tenzij ze het misbruik heeft gezien, zal elk antwoord pure speculatie zijn.

Edelachtbare, het meeste misbruik vindt in het geheim plaats.

Als een moeder niet weet wat haar zoon is overkomen in haar eigen huis, wie dan wel?

Verworpen. Ga verder.

Miss Reid, denkt u dat Danny ooit seksueel is misbruikt?

Ik vraag 't u nog eens. -Ik denk niet dat hij misbruikt is.

Miss Reid, ik begrijp dat dit erg moeilijk voor u is.

Vergeet niet dat u onder ede staat.

Was er geen enkele vorm van misbruik?

Bezwaar. Beantwoord. -Heeft u niks gehoord…

of gezien? - Toegewezen.

Miss Reid?

Geen vragen meer.

Miss Richards.

Geen vragen, edelachtbare. -De getuige mag gaan.

We gaan morgen verder. Begeleid de jury naar buiten.

Gaat u staan.

Sta op, Danny.

BEN JIJ OF KEN JE IEMAND DIE HULP NODIG HEEFT? GA DAN NAAR: APPLE.COM/HERETOHELP

Vertaling: Inge van Bakel