Original subtitles

MIO, mój MIO

To wszystko zaczęło się we Wtorek, po szkole.

Czekałem Na mojego najlepszego przyjaciela Benke.

Nie wiedziałem, że będzie to najbardziej niezwykły dzień w moim życiu.

Nie możemy się spóźnić. Jestem gotowy. Chodź.

Zobaczysz. To nie jest jak tamte latawce które mieliśmy.

Chcieliśmy wypróbować nowego latawca, którego Benke zrobił ze swoim ojcem.

Ale najpierw poszliśmy do sklepu na rogu kupić krakersy dla Cioci Edly.

Zwykłe krakersy tylko, bez soli.

Dzień dobry. -Hej, chłopaki.

-Reszta, Bosse. -Dziękuję, Pani Lundin.

Dziękuję.

-Do widzenia! -Do widzenia!

Mieszkam z Ciocią Edlą i wujem Sixten

Ponieważ mama zmarła, gdy się urodziłem.

A nikt nie odszukał mojego ojca by powiedzieć mu, o mnie.

Zaraz będę z powrotem

Nie trzaskaj drzwiami.

I zdejmij buty i umyj ręce.

Nie chcę żebyś wszędzie naświnił.

Edla bardzo chciała małą dziewczynkę, ale nie było żadnej w sierocińcu.

Zamiast niej wzięła mnie.

Kupiłeś ciastka? Połóż na stole.

Zamknij lodówkę.

I umyj szklankę. Dokładnie.

Bosse? Bosse!

-Dlaczego nie odpowiadasz? -Już umyłem.

Benke czeka na mnie. Czy mogę teraz iść ?

Proszę!

Są słone. Mówiłam ci, wyraźnie, że nie mają być z solą.

Ale ty nie słyszysz co mam ci do powiedzenia. Nie zwracasz uwagi na to, co mówię.

Wiesz dobrze, że wujowi sól szkodzi na serce.

W ten sposób chcesz nam podziękować za to, że możesz być z nami?

Bosse! Weź teraz. Biegnij!

Biegnij!

Ostrożnie!

Biegnij ze mną, Benke.

Teraz moja kolej.

Dobrze. Popuść linkę. Jeszcze trochę.

Właśnie tak!

Czasami pragnę, żeby tata Benkena był także moim ojcem.

Sporo rozmyślam o moim tacie, kim jest i gdzie jest --

-dlaczego nie mogę być z Nim zamiast z Edlą i wujkiem Sixten.

18:40!

Ciotka Edla powiedziała: Chciałbym abyś wrócił do domu na obiad na szóstą Godzinę.

Spóźnię się!

-Uderz! -O, nie!

Wal

Zabierajcie się stąd! No już

Hej Ty. Co ty tam robisz?

Zjeżdżaj stąd! I to już!

Zobaczmy, kogo my tu mamy?

-Weź czapkę! -Nie, zostaw to! Oddawaj!

Podaj tutaj!

Puść mnie!

Niech idzie.

Czy wiesz, że jest za dwadzieścia siódma?

Jak często mam ci powtarzać wycieraj dokładnie buty?

od rana wycieram podłogę do sucha.

... I nie wieszaj mokrej kurtki na płaszcz wujka.

-Spóźniłeś się. -Przepraszam.

-Co to jest? -To nie była moja wina.

Do łazienki.

Spójrz tutaj. Po prostu zniszczone.

Ouch!

Czekaj Niech tylko wuj Sixten wróci.

-A teraz marsz do swojego pokoju. -Tak, Ciociu Edlo.

Nie chcę cię więcej widzieć ani słyszeć tego wieczoru.

Mamy przez niego problemy.

Teraz będziemy z nim siedzieć. Sixten?

Sixten!

Jest tak zły jak jego ojciec. Jego ojciec był prawdziwym draniem.

Na pewno pójdzie tą samą drogą.

Nic nie pomoże wychowanie. Skończy jak jego ojciec.

Mój tata nie jest zły . Nie jest zły. Nie jest! Nie jest!

Znajdę mojego ojca Odnajdę go.

I zobaczycie, jaki jest wspaniały. Poczekajcie tylko.

Znajdę go, zobaczycie.

-Witaj, Bosse. - Dobry wieczór.

Zaczekaj chwilę, Bosse. Oczekiwałam cię.

-Chcesz jabłko? -Tak.

Wejdź.

Dziękuję.

Pani Lundin zawsze była miła dla mnie dawała mi cukierki i owoce.

Zastanawiałem się kim naprawdę była.

bo to właśnie w jej sklepie wszystko się zaczęło.

-Zrobisz to dla mnie? -Pewnie.

Wrzuć to do skrzynki na końcu ulicy.

Tak.

Żegnaj, Bo Wilhelmie Olsson.

do "Króla Dalekiej Krainy".

Ten który poszukiwany jest od dawien dawna

Podróżuje za dnia, Podróżuje nocą --

-On ma w ręku znak: złote jabłko .

Daleka Kraina.

Chciałbym tam być.

e! e!

Teraz znacznie lepiej.

Kim jesteś?

Jestem duchem z Dalekiej Krainy.

-Z Dalekiej Krainy? Stamtąd pochodzisz? -Tak jest.

-Wrócisz tam? -Wrócę.

Och, duchu! Proszę zabierz mnie z sobą do Dalekiej Krainy.

Wybacz, dziecko. Niestety nie mogę. Ależ możesz!.

Wiem, że możesz. Proszę! Proś o cokolwiek innego.

tylko nie o to, to nie jest w mojej mocy.

Złote jabłko? Powiedz mi, dziecię ...

-Jakie jest twoje imię? -Bosse. Bo Wilhelm Olsson.

Bo Wilhelm Olsson?

I masz w ręku znak.

Złote jabłko.

Jesteś tym oczekiwanym.

Jesteś księciem którego król Dalekiej Krainy

przez tyle lat szukał.

Chwyć mocno mojej brody

Złap się mocno!

Przez różany ogród

ze srebrnymi topolami

Idę z moim ojcem

Trzymam mocno go za rękę

A z najwyższych drzew

Słyszę ptaka smutku

Śpiewa o okrutnym,

świecie poza krajem

A moje serce zadrżało

gdy mojego ojca usłyszałem głos... wołający:

Mio, mój Mio

Mio, mój Mio

Gdzie jesteśmy?

Przybyliśmy do Dalekiej Krainy.

To jest wyspa, zielonych pastwisk

-A ten idący na dole człowiek ... -Nie, nie mów mi.

Myślę że wiem. To jest mój ojciec, prawda?

Tak, twój ojciec. Król Dalekiej Krainy.

-Ha-ha-ha! -Tata!

Tak.

Wiedziałem, byłem pewien, że cię znajdę.

Mio, mój Mio.

Mio? Ale mam na imię Bosse.

Mio, mój synu, Spędziłem dziewięć długich lat szukając cię.

Tak bardzo brakowało mi cię. Przez cały czas była we mnie jedna myśl:

"Mio, mój Mio".

Jak widzisz, znam twoje imię.

Cały czas wiedziałem: Bosse to nie jest moje prawdziwe imię. Wiedziałem to.

Inni też się mylili. Ciotka Edla i wujek Sixten.

Tak, wszystko zostało teraz naprawione.

-Teraz będziesz żył ze mną, w moim zamku na wyspie zielonych pastwisk

w Dalekiej Krainie.

Mój ojciec król wziął mnie za rękę I było tak dobrze czuć w mojej dłoni, jego dłoń. Wujek Sixten nigdy nie zrobiłby tego. Chciałbym żeby teraz zobaczył to. Jak jest cudownie.

To jest cudowne.

Och, ja jestem tak szczęśliwy, że tu jestem.

że cię znalazłem.

Tak, to jest wspaniałe.

-Piękny nie sądzisz? -O tak!

To jest twój koń. Nazywa się Miramis.

-Mój koń? -Tak.

Czy chciałbyś się przejechać? No podejdź.

Zegnij kolana.

Nie umiem w ogóle jeździć. Nie wiem, czy mogę.

Tak. Możesz robić wszystko tak jak ci dyktuje serce, Wszystko to możesz zrobić.

Spróbuj.

Dziękuję tato! Dziękuję ci! Miramis jest wspaniały.

-Gdyby tylko Benke mógłby tu być. -Benke?

Tak, on jest moim najlepszym przyjacielem.

Witaj na wyspie zielonych pastwisk

-Benke! -Jestem Jum Jum.

-Jum-jum? Witaj. Jestem Bosse. -Bosse?

-Nie, no jasne. Nazywam się Mio. -Tak, wiem.

Król ogłosił wiadomość przez kuriera po całym kraju, że Mio przybył do domu.

Ojciec Jum Juma troszczy się o moje róże. Jest królewskim ogrodnikiem.

Szczęściarz z ciebie Mio. Miramis jest najlepszym koniem w całym kraju.

-Czy chciałbyś także się przejechać? O tak.

[śmiech dzieci]

Jesteś najlepszy z najlepszych koni na całym świecie.

-Ten wspaniały koń jest twój? -Tak, nazywa się Miramis.

-A ja Mio. Wiem. Jestem Jiri.

I mam dwóch braci i dwie siostry.

-Czy już czas? -Nie, jeszcze nie.

-Czas na co? -Zobaczysz.

Bardzo głębokie!

Gdzie jest wiadro?

Nie ma. To studnia czegoś w rodzaju, życzeń.

-A co to? Dobrych życzeń.

...

-Witaj, książę Mio. -Ty Wiesz kim ja jestem?

Oczywiście. Każdy wie, kim jesteś, Mio.

Wszyscy mnie poznają. Ale ja wciąż nie wiem, kto kim jest.

-Jakie jest twoje imię? -Nonno. A to moje owce.

Jaka dziwna muzyka ... Proszę nauczysz mnie ją grać?

Pewnie.

Trzymaj. Należały do moich dwóch braci.

Ale nie będą ich już więcej potrzebowali.

Przyłóż flet do ust, i słuchaj jak wiatr śpiewa w drzewach.

Nonno nauczył nas jak grać tą dziwną melodię.

Opowiedział też historię Jak jego ociec nauczył się jej od swojego ojca, a on od swojego Od tysięcy lat -powiedział Nonno, pasterze grali ją na wyspie.

-To dla ciebie proszę. -Dziękuję!

To był najsmaczniejszy chleb jaki próbowałem!

Nazywamy go "chleb, zaspokajający wszelki głód".

-Weź go, potrzebujesz go. -Dziękuję.

-Co się teraz dzieje? -Zobaczysz.

Spójrzcie w dół i bądźcie bardzo cicho.

Od początku czasu żył okrutny, zły rycerz mieszkał na Zamku Blackest

Był tak zły,

że postanowił usunąć wszystkie dzieci --

-ze spokojnej krainy w której żyły

Wszyscy jego strażnicy i szpiedzy mieli serca z najtwardszej skały.

Od tysięcy lat ludzie żyli w strachu przed terrorem złego rycerza.

Dzieci, które odmówiły mu służyć Przemieniał w ptaki --

-skazani byli by okrążyć nad Jeziorem śmierci z którego wyłaniały się stosy kamieni

-i jego przerażający zamek

Lecz pewnego dnia królewski syn. przemierzał Las Tajemnic

Wraz ze swoim jedynym przyjacielem

na pięknym białym koniu.

Ojcze. Gdzie znajduje się Las Tajemnic?

Dlaczego pytasz?

Chciałbym pojechać tam, dzisiejszej nocy.

Tak szybko?

Proszę ojcze, chcę tego.

Tak szybko ...

Być może nie chcesz mi pozwolić.

Martwisz się o mnie, że coś mi się przytrafi w ciemnościach Lasu Tajemnic

Nie!

Dlaczego? Czy powinienem?

Las zasypia spokojnie w świetle księżyca, Nie ma niebezpieczeństwa.

Czy chcesz, żebym został tutaj. Z tobą?

Nie, Mio.

Las Tajemnic czeka na ciebie.

Możesz jechać na Miramisie on cię poprowadzi, ale jest coś, o czym powinieneś wiedzieć:

Tam jest coś dalej poza krajem --

-za Lasem Tajemnic.

Kto tam mieszka?

Kato, Rycerz Zła.

Jesteś mi najdroższy, Mój Mio.

Ale moje serce ciężko krwawi na myśli o Kato.

Jeśli myśl o nim tak rani twe serce, To nie myśl więcej o nim.

Masz rację. Nie będę.

-I nie będziesz się martwił? -Nie.

Obiecujesz?. Obiecuję.

Nadszedł czas, Mio. Idź. Idź!

Dziękuję, ojcze.

Wrócę bardzo szybko.

Obiecuję.

Jum-jum! Wiesz co zamierzam dziś wieczorem?

Kiedy wzejdzie księżyc, Chcę przemierzyć Las Tajemnic.

-Wreszcie. -Tak. Czy też chcesz iść?

Pewnie, pewnie. Spójrz tutaj, co mam.

To aby nas ogrzało. I "chleb, który zaspokaja wszelki głód".

To najdłuższy most na świecie.

On także należy do królestwa twego ojca. I ten ląd po drugiej stronie także.

-Czy oni,to straż mojego ojca? -Tak.

Na noc otwierają most więc nikt nie dostanie się na wyspę zielonych pastwisk

-Dzięki temu możemy spać bezpiecznie w nocy. -Dlaczego?

-Kto mieszka po drugiej stronie? -Kato.

-Rycerz Zła spoza kraju. -Kato!

Musimy dostać się na drugą stronę. Jedźmy!

-Zatrzymaj się! -Hej, stój!

Nie!

O nie!, Zwolnij Miramis!

Stój!

Miramis!

To było jak latanie. Nie wiedziałem, że Miramis potrafi to zrobić.

To nadal nie jest, aż tak dużo, Mio.

-Co? Co to za domek? -Nie wiem.

Sprawdźmy.

Poczekaj tutaj, Miramis.

Mio i Jum-jum, co tak późno. Wejdźcie do środka.

Nie bójcie się. Chodźcie do środka.

Przez tyle minionych lat oczekiwałam na księcia i jego wiernego przyjaciela.

Dlaczego siedzisz w nocy... i tkasz ?

Tkam tkaniny sennych marzeń. To musi być wykonane nocą.

Czy to tkaniny bajek czy to tkaniny sennych marzeń wszystkie muszą być utkane nocą.

Czy mogę wziąć twój płaszcz, Mio? jest podniszczony.

Dlaczego ptaki tak śpiewają?

Dlaczego?

Ten ptak to gryf, śpiewa mojemu dziecku, mojej córce.

Ktoś mi ją zabrał.

Kto! Kto ją ci zabrał? Kto?

Nie, Nie mów mi. Już wiem.

Proszę.

-Nie wolno wypowiadać jego przerażającego imienia. -Nie ...

Wkrótce wzejdzie księżyc.

To był Kato.

Za każdym razem, gdy słyszałam to przerażające imię, byłem przestraszony.

I właściwie nie wiedziałem dlaczego.

i nie wiedziałem co z tym zrobić?

Ale kiedy słuchałem śpiew gryfa zacząłem rozumieć to, co o czym on śpiewa --

-coś dziwnego stało się we mnie.

Jum-jum.

Muszę ruszać poza granicę kraju.

Tak, wiem.

Jak mogłeś. To prze de mną ukrywać aż do teraz.

Jest to znane wszystkim że dane ci jechać, Mio. Wszyscy wiedzą.

-Wszyscy? -Oczywiście.

Gryf wie i Nonno wie. Jego flet o tym śpiewa .

I Jiri i wszyscy jego bracia i siostry.

I studnia życzeń dobrze wie, także. Każdy o tym wie.

A mój ojciec, Król?.

On zawsze wiedział.

-On chce abym szedł? -Tak.

Dlaczego ja? Boję się.

Tylko dziecko płci męskiej królewskiej krwi, może pokonać Rycerza Zła.

Tylko królewski syn.

-Żegnaj, jum-jum. Idę z tobą.

Nie Nie możesz podążać za mną dokąd idę.

Idę z tobą. Zostało powiedziane: "Dziecko płci męskiej królewskiej krwi" --

- "Jedzie na białym koniu z jedynym przyjacielem. "

Ta przepowiednia powstała tysiące lat temu i nie można jej zmienić.

Jesteś moim prawdziwym przyjacielem, Jum-jum.

Mio. Twój płaszcz.

Z najlepszej tkaniny.

Daję ci go, abyś ocalił moją córkę. Milli Mani.

Dziękuję.

Jesteś gotów?

Tak. Jesteśmy.

Więc opuściliśmy kraj by walczyć z Rycerzem Zła - Kato

i ocalić Milli Mani, córkę tkaczki, dwóch braci -Nonna

-siostrzyczkę Jirisa i wszystkie inne dzieci, które Kato porwał.

Kraj po drugiej stronie.

To jest "Kraj po drugiej stronie". -Jedźmy!

Zamek Kato.

-Powinieneś mieć miecz. -Tak.

-Aaa! Pomocy! -Co to?

Jestem taki głodny! -To może być pułapka.

A co jeśli nie? Pomocy!

Kimkolwiek jest, musimy go znaleźć i pomóc mu.

Zaczekaj tutaj, Miramis. Nie bój się.

Niedługo wrócimy.

Ooh!

Weź.

Pomocy! Chwyć mnie, Mio!

-Jesteś cały? -Tak.

Dzięki.

-Pomóż mi! -Chodź.

Jestem taki głodny!

Pomocy!

Aaa! Ooh!

Jestem głodny!

Aaa ... Jestem głodny na śmierć.

Ooh, Aaa!

-Nie krzywdźcie mnie! Nie zamierzamy cię bić.

Usłyszeliśmy twój krzyk. Wołałeś, że jesteś głodny.

Mamy chleb. Weź go.

Nie obawiaj się.

Weź.

To... chleb...

"chleb, zaspokajający wszelki głód".

-Dlaczego jesteście tutaj? -Aby walczyć z Rycerzem Zła - Kato.

Cii!

Wracajcie skąd przybyliście! Wracajcie zanim będzie za późno!

Nie! Nie zamierzam Przybyłem tu, aby walczyć z Kato.

Nie mów tego na głos. Jego szpiedzy mogą cię usłyszeć.

Mogą być tam. Albo tutaj.

... Albo na górze. Lub gdziekolwiek. Szpiedzy wszędzie.

Masz na myśli szpiegów Kato? -Cii! Przestań gadać.

Chcesz życie stracić?

Cokolwiek robisz, nie ufaj nikomu Słyszysz?

Nie zachodź do żadnych domów.

Myślisz że jesteś wśród przyjaciół. Mylisz się.

Zdradzą cię. Oddadzą cię w jego ręce.

Nie ufaj nikomu. Nigdy. Rozumiesz?

Nawet mnie.

Skąd wiesz, że ja nie chcę wydać cię szpiegom?

-Co ty na to? Nie wiem.

Ale nie sądzę.

Może nie.

Zostało jeszcze kilku ludzi w tej krainie, które cię nie zdradzą.

Pozostali też ludzie, którzy mogą wykuć broń.

Racja. Potrzebujemy broni.

Mio musi mieć miecz.

-Co to było? To było tam.

Jak tu się dostał? Zabierzcie do zamku

Powiedziałeś, że istnieją jeszcze ludzie, którzy mogą wykuć broń.

Pójdź do kującego miecze i powiedz mu --

że ja, Eno, wysłałem cię do niego.

Ale w jak go znajdę?

Otóż, w najgłębszym lochu, góry Blackest.

Przejdź przez martwy las. Idź już!

Aaa ...

Jum-jum.

Coś musiało się stać z Miramisem.

Chodź!

Uspokój go. -Chodź, Jum-jum.

Miramis! - Cicho, bo też nas schwytają.

Miramis ... Miramis.

Nie płacz, Mio.

Chwycić go!

Musimy odnaleźć miecznika. Musisz mieć miecz.

Tak, ale najpierw musimy dostać się do Martwego Lasu.

Biedny Miramis. Jak teraz dostaniemy się do miecznika bez niego?

Chciałem, zawrócić. Ale byłem synem króla, księciem.

I muszę iść dalej. Aby ocalić Miramisa i by uratować wszystkie dzieci porwane przez Kato.

Tak ...

Teraz jesteśmy w środku Martwego Lasu.

Tak.

Ciekawe czy jeszcze piękny odrodzi się kiedyś ponownie.

Jak tu cicho i ponuro.

Czekaj.

Słyszałem coś.

Ja też.

To stamtąd.

Nie, myślę, że to stamtąd.

Dalej! Naprzód!

Spójrz tam. Między drzewami.

Szpiedzy Kato.

Nie mogą nas zobaczyć.

-Musimy się schować? -Nie ma gdzie!

Och, Jum-jum, co teraz z nami będzie!

Dawać! Teraz! Odciąć im drogę!

Za nimi!

-Są gdzieś tutaj! -Nie ma ich

Mio, spójrz. Tutaj.

Gdzie oni? Gdzie?

Muszą gdzieś tu być.

Tędy.

To drzewo ocaliło nas. Ciekawe dlaczego.

Może nienawidzi Kato.

Pewnie za to, że zabił wszystkie drzewa w lesie.

Nie sądzę by drzewa kiedykolwiek wybaczyły mu to co im uczynił.

Chodź, Mio. Teraz musimy odnaleźć miecznika.

Patrz! To góra Blackest.

-To musi być to. -Chodź.

Teraz musimy dostać się do wnętrza, Jum-jum. Tylko jak my to zrobimy?

Chodź tutaj!

-Tam są! -Gdzie Gdzie!

Za mną!

-Jest tam coś? -Nie, Nikogo nie widzę.

Nic nie widzę. Wracamy.

Musimy wracać.

Nie mogą nam uciec!

-Gdzie oni są! -Są tutaj! Tędy!

Za mną szybko!

Rozproszyć się!

Tutaj!

Jum-jum!

Chodź tutaj!

Na przód!

gdzieś musi być przejście! -Gdzieś musieli przejść!

Musimy złapać ich! -Byli tu przed chwilą.

Mio ... Teraz jesteśmy wewnątrz góry Blackest.

Tylko czy kiedykolwiek znajdziemy miecznika?

Najgłębsza jaskinia, w góry Blackest.

Tak powiedział Eno.

Tam mieszka Miecznik.

Jum-jum!

Jum-jum!

Gdzie jesteś?

Mio!

Jum-jum!

Jum-jum!

Mio!

Jum-jum!

Jum-jum!

Mio!

Jum-jum. Jesteś cały.

Tak, a teraz, odnaleźliśmy się razem, Dokąd teraz?

Nie wiem. Ale to nie ma znaczenia, tak długo, jak będziemy razem.

-Kto gra w mojej jaskini? -Książę i jego towarzysz.

Książę Dalekiej Krainy.

Książę Mio. To właśnie on gra w twojej jaskini.

Jakie krystalicznie czyste brwi. Jakie krystalicznie czyste oczy.

I grasz tak pięknie w mojej jaskini.

Chcę prosić cię o miecz. Eno mnie przysłał.

-Dlaczego chcesz miecz? Będę walczył z Rycerzem Zła Kato.

Śmierć Rycerzowi Zła!

Śmierć Kato!

Widzisz te miecze? ...

Są najlepsze z najlepszych na całym świecie.

Wszystkie tymi rękoma zrobione.

Dla Kato. Wszystkie miecze należą do Kato.

To dlaczego krzyknąłeś "Śmierć Kato"?

-Ponieważ ... Nikt nienawidzi go bardziej niż ja.

Dlaczego jesteś przykuty w jaskini?

Czemu nie stopisz łańcucha i nie uciekniesz?

Nie mogę! Bo sam Kato zrobił te łańcuchy .

Na jego łańcuchy ogień jest za słaby a młot kowalski go nie rozbije!

Nie jest łatwo przerwać łańcuch nienawiści.

-Łańcuch nienawiści? Wszystkie miecze Kato.

Najmniejszy miecz, zabija dobrych i niewinnych.

Kato potrzebuje mnie i moich mieczy.

Dlatego trzyma mnie przykutego w jaskini dzień i noc.

Ale ...

Jest jedna rzecz, o której nie wie.

Nie wie o tym!

Przez tysiące lat, wykłuwałem ten miecz Tylko on może przebić kamień Kato.

Ukończyłem ostatniej nocy.

Dopiero ostatniej nocy.

Nie można nim zabić dobrych i niewinnych ludzi.

On jest po to, aby po prostu zabić Kato!

-Dlaczego trzeba przebić kamień Kato? -Bo Kato ma serce z kamienia.

-Rozumiem -Tak. Zamknięte.

On nie ma lewej ręki, Zamiast niej ma serce z zamknięte w kamieniu.

Każdemu kogo złapie może wyjąć serce i wsadzić mu.

serce z kamienia, takie samo jak ma on.

Daj mi ten miecz.

Już nigdy więcej nie będzie ci potrzebne.

Chodź.

Widzicie. To wyjście z jaskini.

-Za wąskie -Za wąskie dla mnie , ale nie dla was.

Idźcie wzdłuż strumienia. Doprowadzi was on do Jeziora Śmierci.

Dalej tratwą dostaniecie się do zamku Kato.

Powodzenia. Powodzenia!

Już wkrótce, niedługo, nadejdzie czas ostatecznej walki, z Kato!

Uważaj, książę Mio!

Strzeż się żelaznej dłoni!

Gdy zobaczysz jego żelazną dłoń przebij go mieczem. Inaczej, może być za późno!

Musimy wspiąć się po skałach. To jedyna droga, do zamku.

Chodź.

Daj mi rękę.

Daj mi pochodnię. Słyszałem coś.

Jeszcze kawałeczek.

-Gdzie jest światło? -Strażnicy.

-Tutaj jest. jest tam ktoś.

Nie widzę nikogo.

Poświeć w dół. Dalej!

Mówiłem ci, nikogo nie ma.

Słyszałem coś.

Biedny ptaszek.

-Daj inną pochodnię -Może są po drugiej stronie. Sprawdźmy.

Alarm! Widzieliście coś!

Nie. Nic.

Czy ktoś coś widział?

Tam, mogą być.

Widziałam coś. -Nie. Sprawdź tam.

i tam.

Chodź, Jum-jum!

Mio!

Jum-jum! Daj mi rękę!

Kato.

Witamy, książę Mio.

Chodź!

chodź!

-Chodź! -Nie wyrywaj się!

Jest to najbardziej niebezpieczny miecz jaki kiedykolwiek widziałem w moim zamku.

Nie może zabić dobrych i niewinnych.

Co mam z nim zrobić?

Wrzucę go do Jeziora Śmierci.

Jest to najniebezpieczniejszy miecz jaki miałem w ręku.

Co mam zrobić moim wrogom?

Co mam zrobić moim wrogom, którzy przybyli z tak daleka, po to, by mnie zabić?

Jeżeli dam im postać ptaka? Ramiona zmienię w skrzydła --

Krążyć będą wokół nad Jeziorem Śmierci przez tysiące tysiące lat --

krzycząc na wietrze?

Czy mam im wyrwać serca i dać im serca z kamienia?

spuszczając na siebie ich głos z nieba?

Mogę umieścić ich w wieży i niech pomrą z głodu.

Tak ... I zamknąć ich w wieży.

W moim zamku śmierć z głodu, trwa tylko jedną noc

Tak długa jest noc i tak straszny jest głód.

A kiedy noc się skończy ...

... Nie zostanie nic z księcia Mio i jego wiernego przyjaciela --

tylko dwa małe stosy białych kości.

Brać ich!

siedem razy po siedmiu strażników na zmianę między wieżą, a moją komnatą.

Gdy noc minie pójdę do wieży by spojrzeć na stosy kości.

Żegnaj, książę Mio. Żegnaj.

Miramis!

Miramis!

Mi ...

-Miramis! -Chodź!

Miramis ...

Chodź! Natychmiast na górę!

Aaa ...

Złaź na dół!

I ty, też!

Ryczcie, ile chcecie. Nikt was nie usłyszy.

Gdy noc się skończy nie pozostanie po nas nic prócz stosu białych kości.

Nie chce umrzeć. Chciałbym wrócić na wyspę zielonych pastwisk.

do mojego ojca. Teraz, nigdy więcej go nie zobaczę.

albo Miramisa.

Jestem zmęczony.

I głodny.

Nigdy nie byłem tak głodny.

Jestem zbyt głodny.

Gdybyśmy zostawili tylko trochę chleba, "który zaspokaja wszelki głód".

Mio! Mio, gdzie jesteś?

-Tutaj. -Gdzie?

Ja jestem tutaj obok.

Nie widzę cię?

Naprawdę wystraszyłeś mnie! Co się stało? Gdzie się ukryłeś?

To ten nowy płaszcz został utkany tak

że kiedy założę to wewnątrz na zewnątrz staję się niewidoczny. Patrz!

Jeśli dostaniesz się do drzwi, możesz minąć strażników --

-włożysz niewidzialny płaszcz i w ten sposób uciekniesz do Dalekiej Krainy.

Tak, ale wtedy co się stanie z tobą, Jum-jum?

Zostanę tutaj. Jest tylko jedna niewidzialna peleryna.

I tak po prostu zostawię jedynego przyjaciela. Raczej wolałbym umrzeć razem z nim.

Mój miecz!

Teraz mogę walczyć z Kato. Ale co z drzwiami, są zaryglowane?

Jak miniesz siedem razy po siedem straży na drodze do komnaty Kato?

Mój miecz połamie blokady A mój płaszcz, ukryje mnie przed strażnikami.

A jeśli nie dane mi będzie wrócić z powrotem w moich ostatnich myślach będę z tobą.

i moim ojcem.

Powodzenia, Mio.

Powodzenia.

-Słyszałem skrzypienie. -Ja wiele skrzypnięć

Odwróć się, Kato! Twój czas! Nadszedł!

Musisz mnie zaatakować, książę Mio.

Uderz. I wreszcie przebij mnie.

Już od dłuższego czasu wiedziałem, że ten moment nadejdzie.

Lecz pamiętaj książę Mio, Nawet jeśli mnie zabijesz --

i tak nie zniszczysz zła.

Powstanie inny Kato i następny, i następny.

I co możesz poradzić? Nic. Pozwól mi żyć.

Zabierz swojego wiernego przyjaciela.

I wyjedź stąd na białym koniu do domu, do ojca.

On czeka na ciebie.

Wracaj zanim będzie za późno.

O nie! Przybyłem tu, aby cię zniszczyć

I nawet jeśli zabijesz mnie Przybędzie tu inny książę

i następny, i następny.

Zatem, musisz umrzeć.

Nareszcie jestem wolny moje serce z kamienia.

Dręczyło mnie tak długo.

Zaklęcie zostało złamane. Byli tam wszyscy.

Nie było już ptaków. Były wolne.

Tkaczka odzyskała córeczkę. Nonno dwóch braci.

Jiris siostrzyczkę. I wszystkie inne dzieci porwane przez Kato.

Co Ci powiedziałem? "To jest czas ostatniej bitwy z Kato".

Nie mówiłem? I miałem rację! Prawda, książę Mio?

Popatrz, popatrz! Teraz rośnie. Wyrósł w Martwym Lesie.

Znalazłem go. Wiedziałem, że Ci się uda!

Tata!

Mio.

Mój Mio.

Teraz kiedy już jakiś czas przebywam w Dalekiej Krainie.

Zastanawiam się, co ciotka Edla i wujek Sixten powiedzieli, kiedy nie wróciłem do domu.

I tak mało ich obchodziłem.

Pewnie nawet nie zauważyli, że zniknąłem.

Edla może myśli, że siedzę na ławce w parku.

Ale jest w błędzie. Nie ma mnie na ławce.

Bo jestem tutaj, w Dalekiej Krainie.

Razem z moim ojcem, którego tak bardzo kocham--

i który tak bardzo kocha mnie.

Tak, jest. Bo William Olssen jest w Dalekiej Krainie.

I jest bardzo bardzo szczęśliwy, razem ze swoim ojcem.

Królem.

Tłumaczenie ze szwedzkich napisów przy pomocy google translator i trochę ze słuchu

Dla Michała... mojego siostrzeńca

PNX

Przez różany ogród

z srebrnymi topolami

Idę z moim ojcem

Trzymam mocno go za rękę

A z najwyższych drzew

Słyszę ptaka smutku

Śpiewa o okrutnym,

świecie poza krajem.

A moje serce zadrżało

Kiedy mojego ojca usłyszałem głos... wołający:

Mio, mój Mio

Nad różanym ogrodem,

zapada zmrok

I widzę mojego ptaka

krążącego po niebie

jego szerokie skrzydła

niosą go prosto w niebo

Poleciał w mroku

do świata poza krajem

A moje serce zadrżało

Kiedy mojego ojca usłyszałem głos... wołający:

Mio, mój Mio