Original subtitles

Jako ostatni ortodoksyjny rabin w Niemczech

na szczęście jestem zajęty pracą...

chociaż w domu i bożnicy zrobiło się ciszej,

bo tak wielu opuściło Hamburg,

szczęśliwie dla nich lub nie.

Gdziekolwiek jesteśmy, gdy zaczyna się nowy rok,

wspominamy słowa proroka Izajasza.

"On będzie rozjemcą pomiędzy ludami

i wyda wyroki dla licznych narodów.

Wtedy swe miecze przekują na lemiesze,

a swoje włócznie na sierpy.

Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza,

nie będą się więcej zaprawiać do wojny.

A zatem życzę wam, drodzy, nieobecni przyjaciele,

szczęśliwego roku.

Dla was też znów zaświeci słońce

i będziecie wolni.

Wysłać listy, tato?

Dziękuję, Szlomo.

Muszą już iść.

Powinnaś jechać z nami.

Wiem.

Zaopiekuję się nim.

Wiem, mamo.

Do zobaczenia, kochanie.

Bądź dobry dla babci.

- Pa, mamo. - Pa.

Dobrze zrobiłaś.

Powinniśmy zrobić sobie wolne.

Póki jeszcze możemy.

ŻYDZI

Do Eichmanna.

PROPAGANDA ANTYWOJENNA

Kategoria pierwsza, Auschwitz.

Przed i po...

całuję cię długo...

w usta.

Twoje zmysłowe i przepiękne, wyraziste wargi.

Gorące, serdeczne...

mądre,

miękkie...

odważne...

namiętne...

cudowne...

subtelne.

Zachłanne, grzeszne...

wprawne...

pachnące...

wspaniałe...

gorące jak cała ty...

mój piękny aniele...

Aracy.

Powinniśmy zejść do schronu.

Jeszcze nie.

Aracy...

mamy dzieci.

Są bezpieczne.

Nie, jeśli je osierocimy.

Witajcie.

Witajcie.

Jesteśmy grupą, która wita ludzi z gwiazdą.

Mogę zobaczyć?

Dano nam dwa dni na opuszczenie domu

i zgłoszenie się w parku Moorweide o szóstej rano.

Dokąd was wywożą?

"Po opuszczeniu mieszkania należy je zamknąć,

a klucz zdać w komisariacie.

Niszczenie sprzętów lub próba ucieczki grożą podjęciem...

działań specjalnych.

Słucham?

W komplecie jest kółko na klucze do mieszkania.

Pomyśleli o wszystkim.

Czego ode mnie oczekujesz?

Nie pomożemy tym, którzy wyjeżdżają jutro,

ale możemy pomóc pozostałym.

Mogę zarezerwować bilety na czwartkowy rejs.

Nie mamy pieniędzy.

Musicie je zdobyć.

Albo wyjedźcie do Lizbony.

- Nie zostawię syna... - Jest bezpieczny.

Wyjedźcie przed kolejnym nakazem ewakuacji.

Wizy przygotuję na jutro.

- Przepraszam. - Dziękuję.

Tak?

Czas spłacić nasz dług.

Ewakuują cały sierociniec.

Aryjska ciotka zabierze dzieci do Danii.

Zgłoszono ich kradzież, Rudi musi zmienić numery.

- Załatwisz zdjęcia Krików? - Tak.

Gdy będą gotowe,

dostarcz paszporty ich ciotce na dworzec.

Kobiet nie będą podejrzewać.

Jak je wydostaniemy?

Nie wiem.

Zawsze wiesz.

Nie tym razem.

Gdzie on jest?

Podobno znasz port jak własną kieszeń.

Zamachowca również.

Trafił do Sachsenhausen.

Wolałbym być informowany o tym,

co się dzieje pod nieobecność Mendla Krika.

Nic, o czym bym słyszał.

Nic?

Składaj cotygodniowy raport o tym niczym.

Na pewno znajdziesz coś, co mnie zainteresuje.

A w zamian?

Wykreślę cię z listy ewakuacyjnej.

Wierz mi, więcej nie potrzebujesz.

Dzwoni Aracy de Carvalho.

Mówi, że to pilne.

Jak mogę ci pomóc?

Teraz nie mam czasu na dłuższą rozmowę.

- Wolałabym się spotkać. - By pogadać?

W cztery oczy.

Skoro nalegasz,

możemy się spotkać o 19...

Nie chodzi mi o kolację.

To jedyny wolny termin.

Chyba że w przyszłym miesiącu,

jeśli to nic pilnego.

W porządku. Wieczorem.

Bohm cię odbierze

spod domu o 18.30.

Sama przyjadę.

Ara...

właśnie chciałem ci powiedzieć...

O co chodzi?

Lepiej powiem ci po.

Po czym?

Muszę wyjść wieczorem.

Przyjdziesz później do mnie?

Masz klucz.

Kolacja?

Zjem na mieście.

Uważaj.

To tylko papier.

Brytyjczycy zrzucają nam kartki.

"Kazanie biskupa Monachium

o zamordowaniu chorych psychicznie.

"Nie zabijaj.

To boskie przykazanie

od początku było bliskie sercom ludzi.

Führer zapowiada rychłe załamanie rosyjskiego oporu.

Wojska niemieckie okrążyły Leningrad.

Spodziewamy się kapitulacji miasta.

Przepraszam, panie Rosa.

Pani Carvalho dała mi klucz.

W porządku.

Jest pan lekarzem, prawda?

Tak.

Proszę do nas zejść, chodzi o mojego syna.

Wilfriedzie,

to jest pan doktor.

Był pan na froncie w Rosji?

Tam nabawił się nerwicy frontowej?

Nie wiem.

Nie widziałam go od początku wojny.

Urlop spędzał z żoną w Monachium,

ale nie mogła już wytrzymać.

Płakał, gdy podchodziły do niego dzieci.

Powiedzieli jej, że to załamanie nerwowe.

Panie Wilfriedzie, jestem lekarzem.

- Żydem? - Nie, Brazylijczykiem.

Widzę, że pan cierpi. Postaram się pomóc.

Coś nie tak?

Ona tam jest.

Kto?

Tam.

Tam!

Tak.

Jest.

Pójdę po torbę. Zostawiłem ją na górze, u Aracy.

Dobrze.

Dobry wieczór, pani Carvalho.

Warto było czekać, wyglądasz olśniewająco.

Stolik już czeka, wezmę płaszcz.

Dziękuję.

Znalazłem nam cichy kącik, gdzie możemy porozmawiać.

To chyba sprawa osobista.

Muszę skorzystać z toalety.

Przeżył pan ciężkie chwile.

Był pan w Rosji?

Na froncie wschodnim?

Ale to było...

Kogo pan widzi?

Dziewczynkę.

Małą blondyneczkę.

Pomogłem jej zejść z ciężarówki.

Wsadzili ją do ciężarówki?

Wszystkie.

90 dzieci poniżej szóstego roku życia.

Całą noc słyszeliśmy w barakach płacz...

i szlochy.

Ich rodzice zginęli dzień wcześniej.

Jak?

Zastrzeleni.

Żydzi.

Byłem w szóstej armii generała von Reichenaua.

Mieliśmy wspomóc oddział specjalny w Białej Cerkwi.

Więc poszliśmy...

i wspomogliśmy.

Zastrzeliliście żydowskich cywilów?

Nie.

Zrobili to ukraińscy poborowi.

My nie chcieliśmy strzelać do kobiet i dzieci. Koszmar.

To było straszne, ale wiedzieliśmy, że konieczne.

Zginąć mieli też bolszewicy i partyzanci

w miarę jak posuwaliśmy się w głąb Rosji.

Ale kilkoro dzieci zostało

w budynku szkoły.

Płakały...

nie miały co jeść ani pić, niektóre były nagie.

Myśleliśmy, że dzieci oszczędzą, ale nie.

Kazali nam je załadować na ciężarówkę.

Odmówiliśmy.

Poszliśmy z tym do kapelanów.

Oni udali się do komendanta, ale powiedział, że nic nie poradzi.

Więc poszli do pułkownika Groscurtha, interweniował.

Anulował rozkaz,

napisał do von Reichenaua i dał dzieciom wodę i chleb.

Czyli dzieci ocalały?

Nie. Von Reichenau kazał wykonać rozkaz.

Dwa dni później znów wsadziliśmy je do ciężarówki...

i wywieźliśmy do lasu.

Ukraińscy żołnierze już czekali z bronią gotową do strzału,

drżący.

Pomogłem dzieciom zejść...

potem zawróciliśmy, nie chcieliśmy patrzeć.

Wszyscy się upiliśmy.

Ale trzymała mnie za rękę...

mała blondyneczka.

Miała trzy, najwyżej cztery lata.

Zaprowadziłem ją do dzieci...

puściłem jej rączkę.

Uciekłem, ale nie dość szybko.

Słyszałem...

Słyszę ich płacz w budynku szkoły.

A potem krzyk.

Rozstrzelali dzieci?

Czuję jej małą rączkę...

cieplutką.

Budzi mnie w nocy i wkłada swoją małą rączkę w moją dłoń.

Przepraszam.

Nie czuję się najlepiej.

Zamówiłem siedmiodaniowe menu degustacyjne.

Wolisz coś innego?

Wszystko jedno.

Szampana?

Proszę.

Potrzebujesz pomocy.

Opowiedz mi o matce Hugo Levy'ego.

Uratowała mi życie, to wszystko.

Moja matka była chora i nie mogła mnie karmić,

byłem za mały na stały pokarm i krowie mleko.

Jej żydowska sąsiadka została mamką.

- To wszystko? - Spłaciłem dług.

Hugo z żoną tańczą sobie w Brazylii.

Też mam dług.

Kiedy mój syn był bardzo chory, ktoś mu pomógł,

zapewne ratując życie.

Obiecałam pomóc wnuczkom tej osoby.

Są na liście ewakuacyjnej.

Rozumiem.

Wejdź, Rosa.

Przepraszam, że wpadam tak późno.

Usiądź i powiedz, co się stało.

Chodzi o tę ewakuację.

Nie do wiary, wypędzają Żydów jak Nabuchodonozor.

Jest jeszcze gorzej.

Sądzę, że chcą ich zabić.

Wszyscy wiedzą, że ludzie umierają w obozach pracy, warunki są fatalne.

Nie, oni chcą ich wymordować.

Rozstrzeliwują wszystkich Żydów,

jak również partyzantów i komunistów na terytoriach okupowanych.

Kto ci to powiedział?

Żołnierz, wrócił z frontu.

Brał udział w masakrze...

90 dzieci poniżej szóstego roku życia.

Słyszałem plotki o takich zdarzeniach,

agresji miejscowej ludności, ale nie...

Zorganizowanych masakrach.

Słyszałeś o jednej.

Już opróżniają sanatoria,

odsyłają akty zgonów i pudełka z prochami.

Zaprzestali, bo Kościół protestował.

Wierzy im pan?

Jeśli to prawda...

nic nie poradzimy.

Możemy poinformować nasz rząd,

niech protestuje.

Nie zrobią tego.

Więc idźmy do gazet.

Nasz kraj toleruje masowe morderstwa,

handlując, utrzymując nas tu...

Jako dyplomatów.

Na tym polega nasza rola, nie opowiadamy się po żadnej stronie.

Jesteśmy przede wszystkim ludźmi.

Będę wydawać wizy.

Ile tylko zdołam.

Nawet dla mnie nie jest to prosta sprawa.

Usunięcie ich z listy byłoby łatwiejsze,

ale jeśli ewakuację zaplanowano na jutro...

to będzie trudne i kosztowne.

Ale wykonalne?

Jasne.

Jak?

Zrobię to osobiście.

Spłacę za ciebie twój dług.

Będziesz moją dłużniczką.

To niewielka cena, by uratować dziecinkom życie.

Nie krzyw się.

Mógłbym zażądać zapłaty z góry.

Aracy.

Co?

Usiądź.

- Wiesz, że nigdy bym... - To nieistotne.

Usiądź.

Schaff, znowu siedzisz po nocy?

Aktualizuję rezerwową listę na wypadek samobójstw.

Ilu ich jutro wyjeżdża?

1034 z 7000 hamburskich Żydów.

A ta końcówka?

To głównie dysydenci i anglofile.

Poza rabinem Carlebachem, on ma kategorię pierwszą.

- Czyli? - Na rozkaz samego Eichmanna.

Sierociniec Paulinenstift to obóz szkoleniowy dla małych dysydentów?

Masz sentyment do dzieci?

Spokojnie, nie chcę nikogo ratować. Już próbowałem, pamiętasz?

Dostałeś kolejny medal,

bohatersko likwidując mściwą Żydówkę.

Czego chcesz?

Masz chrapkę na budynek sierocińca?

Owszem, to dobra lokalizacja. Jesteś zainteresowany?

O której jutro zabierają sieroty?

O 5.45.

Rano?

Tak. Czemu pytasz?

Cholernie wcześnie.

Muszę tam być o 5.30.

Raczej, gdy wywiozą już dzieci.

Jasne,

ale zanim Kaufman położy na tym łapę.

Oczywiście.

Daj mi znać, jeśli będę potrzebny.

Zawsze to robię.

Z detektywem Karlsonem.

Mówiłeś, że cierpi na nerwicę frontową.

Widzi ludzi,

których nie ma.

Ale to jednak prawda.

Żyjemy w strasznych czasach.

- Nie. - Tak!

Aracy.

Musimy teraz zrobić, co w naszej mocy.

CZEKOLADA

Idealnie podrobione.

Dziękuję, że przemówiłaś mamie do rozumu.

Mogę je zobaczyć, nim wyjadą?

To zbyt ryzykowne.

Przekażesz im list?

Oczywiście.

Dam im go dzisiaj,

przyjdą po wizy.

- Ciebie też musimy wywieźć. - Nie.

Wciąż mogę się przydać.

Wygodnie wam?

Na dworzec.

To aktualny numer?

Tak, ładny wykrój na ubranie dla chłopca.

Pojedźmy okrężną drogą.

Chyba nas zauważył.

Ale to nieważne. Mamy dowód, że pomaga Żydom.

Trzech świadków widziało, jak zabrał dzieci z transportu.

Dzień dobry, Tina.

Panie wicekonsulu.

Myślałam, że przyjdę pierwsza.

Konsul mnie obudził telefonem. Znowu jest chory.

Aracy też się spóźni.

Rozdaj te wizy petentom tak szybko, jak to możliwe.

Oczywiście.

Podpisałem wszystkie oczekujące wnioski.

Dobrze, że konsul jest chory.

Przysłali kawę pocztą dyplomatyczną. Zrobię nam mocną.

Świetnie.

Przyda się dzisiaj.

Nie zatrzymuj się.

Chyba jednak nie kupię. Proszę.

Zaczekaj, poszukam ich.

Jeśli je przywiezie, wsiadajcie do pociągu.

Wystawił mnie do wiatru.

Osoby ubiegające się o wizę prowadź do mojego gabinetu.

Musimy się spieszyć.

Panie wicekonsulu,

za późno.

Zamknęli drzwi.

Proszę pokazać dokumenty.

Jestem brazylijską dyplomatką.

Mam wizy dla dwóch dziewczynek z sierocińca. Gdzie je znajdę?

Proszę odejść.

Mam ich paszporty...

Tu nie wolno wchodzić.

Proszę odejść!

Aracy!

Sonja! Co tu robicie?

Wpisali nas rano na listę w miejsce samobójców.

Wasze wizy są w konsulacie.

Zaczekajcie.

Przepraszam. Kto tu dowodzi?

Jestem brazylijską dyplomatką.

Mam wizy wyjazdowe dla dwójki dzieci i dwóch kobiet.

- Nie przydadzą się. - Mają dokumenty.

Żydzi nie mogą już opuszczać Niemiec.

Mogą. Proszę je uwolnić.

Wstrzymano emigrację Żydów na rozkaz Führera.

- Co? - Proszę odejść.

Zaszła pomyłka. Te dzieci nie są Żydami,

tylko obywatelami Brazylii, mają paszporty.

Proszę pokazać.

Nie mam ich tu.

Więc proszę odejść.

Przywiozę.

- Muszę to podać... - Do tyłu!

Nie bójcie się, wszystko będzie dobrze.

Przepraszam.

Może to rabin przekazać Sonii i Clarze Katz?

Chodźcie.

Usiądźcie z tyłu.

Słodycze na podróż.

Napisy: Piotr Mindur