Original subtitles

Bycie Żydem to nie zbrodnia.

Gdziekolwiek byłem,

ścigano mnie jak zwierzę.

ŻYDOWSKI IMIGRANT ZASTRZELIŁ SEKRETARZA AMBASADY

PRACA CZYNI WOLNYM

Nie jestem psem.

JESTEM ŻYDOWSKĄ ŚWINĄ

Aaschelmann!

Abram!

Nowe pasiaki.

Adler!

Zaplanowali to.

Albert!

Baszewis!

Mam prawo żyć,

a naród żydowski ma prawo istnieć na tej ziemi.

Przykro mi, nowe przepisy.

Nic nie poradzę.

O co chodzi?

Dzieci Żydów nie mogą chodzić do niemieckich szkół.

Dokąd mam je zabrać?

Muszę pracować,

mąż trafił do Sachsenhausen.

Przykro mi.

Przyjdź do brazylijskiego konsulatu.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Proszę ich wpuścić.

Przepraszam, że wczoraj przyszedłem, nie miała pani czasu dla syna...

Nie,

to ja przepraszam, że byłam niemiła.

Dzień dobry.

Dzień dobry, Aracy.

Konsul chce pana widzieć.

Rzucę cię na głęboką wodę. Powierzam ci placówkę.

Ambasador wezwał konsulów do Berlina.

Przedstawi nam reakcję MSZ na wydarzenia w Niemczech.

Jaką przewiduje?

Co możemy zdziałać?

To dowodzi, że pani brat opuści Niemcy.

Wyjdzie z Sachsenhausen.

Dziękuję.

Wpisuję go jako turystę.

Tina...

Chwileczkę.

Vivi...

Vivi...

Znowu oddajesz się przyjemnościom.

Czekaj.

Nie mogę spać,

muszę znaleźć ojca.

Może być w Fuhlsbüttel albo...

Sachsenhausen.

Zapytaj chłopaka.

Może się dowiedzieć.

Nie.

Zabronił dzwonić do pracy.

Nawet teraz?

Miły gość.

Jeśli chcesz wywieźć swojego staruszka z Niemiec,

spróbuj w konsulacie brazylijskim.

- Czemu? - Bo pomagają Żydom...

Vivi...

Vivi...

Thomas.

Nie chciałam zasnąć.

Gdzie wczoraj zniknęłaś?

Zamknąłeś mnie.

Żebyś była bezpieczna.

Na ulicach jest Armagedon.

Thomas...

stało się coś strasznego.

Zabrali mojego ojca.

Aresztowano go?

Tak.

Wiesz, dokąd trafił?

Nie.

- Dowiesz się? - Oczywiście.

Sprawdzę, gdy wrócę do biura.

Przestań, jest późno, muszę już iść.

Ale nie wiesz dokąd.

Do brazylijskiego konsulatu po dokumenty.

Czemu akurat tam?

Nie wiem.

Masz się tam spotkać z brunetką?

- Nie wiem, muszę tam jechać. - Czekaj.

Dowiem się, gdzie jest twój ojciec, i spróbuję go wydostać.

W porządku?

- Zrobisz to? - Jasne.

Tylko coś załatwię.

Podobasz mi się w tym...

stroju sekretarki.

Obiecujesz, że pomożesz ojcu?

Tak, panno Baszewis.

Wracaj do pracy.

Gdy wiza turystyczna straci ważność, może ją przedłużyć o trzy miesiące.

Potem nie będzie już ważna w Brazylii.

Ale odradzam pani synowi powrót do Niemiec.

W NIEMCZECH ARESZTOWANO 30 000 ŻYDÓW

- Przepraszam. - W porządku.

Nie spieszy mi się do hotelu. Okupują go rozśpiewani naziści.

Chodziło mi o szukanie mieszkania. Teraz są ważniejsze sprawy,

ale kontynuujemy w poniedziałek.

Czekam niecierpliwie.

Może doradzisz, jak żyć w Trzeciej Rzeszy.

Przyjechałeś w kiepskim momencie.

Wiem,

ale wczoraj...

powiedziałaś, że mogę coś zrobić.

Cóż...

chciałam spytać,

czy podpiszesz te wizy, skoro konsul już wyszedł.

- Są gotowe... - Podpiszę.

Przepraszam.

Tak.

Tutaj.

Przepraszam.

Dziękuję.

Joseph Goebbels, minister propagandy, wezwał do zakończenia demonstracji...

Zumkle! Zdążyłeś na uroczystość.

Nawet Goebbels posądza cię o nadgorliwość.

To też, ale świętuję awans.

Na pułkownika.

Gratuluję.

Zasłużyłeś.

Więc zasalutuj.

Heil, Schaffer.

Impreza będzie jutro.

Weź inny kieliszek.

Przy okazji...

Proszono mnie, bym zapytał o aresztowanego.

Kto chce wiedzieć?

Przyjaciółka. Pytała, dokąd trafił Samuel Baszewis.

Sprawdź.

Wszyscy są już w Sachsenhausen.

Za naszego bohatera.

Pytasz w imieniu Żydówki?

Nie, Aryjki.

Godne ubolewania współczucie dla Żydów.

Idiotyczne.

Mam wypytać o los tego Samuela Baszewisa

dla twojej przyjaciółki?

Nie.

Do portu?

Nie dzisiaj.

Więc dokąd?

Hugo?

Dobry wieczór.

Dobry wieczór.

Gdzie Edu?

Zostanie u cioci na kilka dni.

- Tak będzie łatwiej i bezpieczniej. - Nie chcę być zawadą.

Hugo, to nie twoja wina.

Napijmy się.

Chętnie.

Możesz się częstować.

Wiem.

Dziękuję.

I nie martw się o kolację.

Margarethe przyniesie wyborne danie.

Margarethe?

Hugo?

To ja, George Plambeck.

Witaj.

Mogłem przyjść szybciej.

W porządku?

Jest bezpieczny?

Wejdź.

Jeśli szuka kryjówki, może się zatrzymać u mnie.

Jak długo zechce.

Tak,

szóste urodziny to poważna sprawa!

Mama czytała ci mój wiersz?

"Mam już sześć lat

Jestem bardzo mądra

Teraz będę miała sześć lat na zawsze...

Dobrze, kochanie.

Udanego przyjęcia.

Wszystkiego naj...

Przykro mi, że nas opuszczasz.

Tak będzie bezpieczniej, zwłaszcza dla Edu.

W Altonie na przedmieściach jest mniej policji.

Chodźmy - póki przemawia Führer.

Zdejmij czapkę.

ZAMKNIĘTE DO ODWOŁANIA. "NIE WRACAJCIE

Miliard marek.

Żydzi muszą zapłacić za szkody, które wyrządzili.

Rejestracja dyplomatyczna.

Jedźmy.

Nie aresztujemy ich?

Nie... Matka tego mężczyzny uratowała mi życie.

A brazylijska piękność będzie moją dziewczyną.

Ruszaj.

Zmienimy trasę.

W porządku.

Wyzdrowiejesz, to tylko złamanie.

Zbadam twojego brata.

Dobrze.

Objawy zaczęły się po atakach?

Patrz na płomień.

Słuchaj...

nic ci nie jest.

To zupełnie zrozumiała reakcja na przerażające wydarzenie

i wstrząsającą sytuację.

Ale to minie.

Dziękuję.

Przyjdźcie do brazylijskiego konsulatu.

Rozważałeś to?

Tak, ale nie możemy wyjechać z Niemiec.

A możecie zostać?

Czy to rozsądne?

Rodzice pracowali w ratuszu,

ale Żydom zabroniono pracy w urzędach. Nie stać nas.

Muszą zaprzestać przemocy, nawet Goebbels mówi, że dość.

Ale mają to w nosie.

Jak długo to robimy?

Ponad rok, od mojej pierwszej lekcji jazdy.

To podejrzane, muszę zdać egzamin.

Powinniśmy o tym rozmawiać?

Nie umiemy trzymać języka za zębami.

Teraz musimy.

Jak każdy.

Nie tylko, by ratować własną skórę.

W Sachsenhausen bylibyśmy bezsilni.

Nie mogą mnie zamknąć.

Czyżby?

Mogą cię odesłać do Brazylii albo wywieźć do lasu...

i zastrzelić.

Nie wolno milczeć.

Milczeć nie...

ale trzeba być ostrożnym.

Podżegacze podpuszczają ludzi, a potem na nich donoszą.

Szaleństwo.

Wszyscy są szaleni, głupi albo zaślepieni.

Dobrze powiedzieć to na głos.

Ale racja.

Nowo poznanej osobie bym tego nie powiedziała.

Aracy,

nie ufaj nikomu.

W ojczyźnie sięgnąłbym po broń.

Tutaj to niemożliwe.

Ale nie mogę bezczynnie się przyglądać.

Nie chcesz, żebym cię odwiozła?

Nie.

Rok lekcji za nami, a nie pozwalasz mi jeździć samej.

Kiepski z ciebie instruktor.

Nie o to chodzi.

A o co?

Odprowadzę cię do drzwi.

Dobranoc.

Aracy.

Wejdź.

Masz gościa.

Dobry wieczór, panno Aracy.

Dolać kawy, kapitanie Zumkle?

Nie, dziękuję, pani Schwartz.

Może nas pani zostawić na chwilę?

Oczywiście, panie kapitanie.

Możemy odłożyć to przesłuchanie do rana? Jestem zmęczona.

Nie wątpię.

Nielegalne przewożenie Żydów nocą służbowym samochodem

musi być męczące, podczas gdy brazylijski konsul

jest w Berlinie.

Pan Souza Ribeiro zezwolił na wykorzystanie auta w tym celu?

A może zrobił to wicekonsul?

Konsul pozwala mi wykorzystywać je do nauki jazdy.

I powoływać się na przywilej dyplomatyczny,

by przemycać Hugo Levy'ego?

Myślałam, że martwi pana jego los.

Bardziej martwię się o ciebie, Aracy.

Oboje chcemy, żeby Hugo był bezpieczny.

Owszem.

Ale najbardziej pragnę...

żebyś wpadła do mnie na drinka.

Nie, panie Zumkle.

Dziękuję.

Jestem kapitanem.

Możemy się napić u ciebie, skoro już tu jesteśmy.

Kapitanie, proszę już iść.

Skoro nalegasz. Ale nie masz się czego bać.

Chodzi tylko o drinka.

Odmówiłam panu.

Zawieź mnie do portu.

PIĄTEK

Dowiedziałeś się czegoś?

Tak. Jest w Sachsenhausen.

- Pomożesz mi go wyciągnąć? - Tak.

Dziękuję.

Nie ma za co, panno Baszewis.

Załóż spódniczkę sekretarki, żebym mógł ją z ciebie zedrzeć.

Dzień dobry.

W tym tygodniu trafił tu mój brat, Rudi Katz.

Mam potwierdzenie, że opuszcza Niemicy.

Przykro mi, dokumenty są niekompletne.

Tak, ale konsulat brazylijski

wymaga zaświadczenia, że brat nie choruje na tyfus.

W więzieniu go nie uzyska.

Abrahamsohn!

Ahlmann!

Ahrend!

Althaeuser!

Jeśli wyjdziesz, znajdź Helenę Krik.

Twoją przyjaciółkę? Tę od swinga?

Wstąpiła do ruchu oporu.

Wyśle zeznania świadków do Holandii.

Zapytaj o nią w porcie. Wszyscy znają jej rodzinę.

Baszewis!

Berger!

Baer!

Bamberger!

Baszewis.

Vivi.

Vivi, ocknij się.

No już.

Mają twojego ojca.

Wiem.

Teraz nam pomożesz?

Nie mogę.

Mój przyjaciel go wyciągnie.

A jeśli nie?

Spróbuję...

w konsulacie brazylijskim.

Załatwię podpis, żeby uwolnili pani męża.

Dziękuję.

Wejdź, Aracy.

Mam wieści od Ribeiro.

Został na noc w Berlinie,

ale wraca, by nas poinstruować, więc...

nie mogę już podpisywać wiz.

W ogóle nie powinienem był tego robić.

Konsul musiałby to zatwierdzić.

Prawda?

Przykro mi.

Pewnie pomyśli, że to brak doświadczenia, ale chodzi o to,

że już raz miałem kłopoty.

Przez fatalną przewodniczkę.

Nie.

Nie fatalną.

Być może zgubną.

Jestem po twojej stronie.

Nie widzisz?

Inaczej doniósłbym na ciebie Ribeiro.

Nie musisz oszukiwać.

Zaufaj mi.

Naprawdę jesteś tu nowy.

Na pewno?

Dziękuję.

Wyglądasz okropnie.

Już dobrze.

Wypuszczają mnie.

Proszę.

Weź.

Dała mi je ta miła pani.

Dziękuję.

Chodź, wracajmy do domu.

Powodzenia.

Powodzenia w Brazylii, Gretel.

Dzień dobry, Rosa.

- Jak było w Berlinie? - Ciekawie.

Tajny okólnik 1249.

MSZ tworzy nowe kategorie imigrantów,

co ułatwi wrogom Hitlera ucieczkę do Brazylii.

Przynajmniej niektórym.

Naukowcom, technikom,

artystom, przedsiębiorcom. Są teraz mile widziani.

Ale tylko w ramach ustalonego limitu imigrantów.

Dziewięćset pięćdziesiąt cztery wizy rocznie.

Na pięć konsulatów i ambasadę w Berlinie.

Sądząc po zainteresowaniu

po "nocy kryształowej, jak ją nazywają,

skończą nam się do piątku.

A w innych konsulatach?

Tylko u nas.

Akurat ten konsulat zyskał sobie opinię

pomagającego Żydom uciekającym przed Hitlerem.

Zdecydowanie nie dotyczy to naszych innych placówek dyplomatycznych.

Nie przekraczają limitów?

W żadnej mierze.

Więcej wiz dostaniemy w styczniu,

ale na razie popyt się nie zmniejszy, prawda?

Nie, ale musimy przestrzegać wytycznych MSZ.

Tylko jak?

Zapytam ich.

Znajdziemy rozwiązanie.

Sachsenhausen.

Zumkle.

Kolejny pracowity dzień?

Tak, rozkręcam akcję aryzacji gospodarki.

Ekscytujące. Powstaną bohaterowie i legendy.

Wiesz co? Zmieniłem zdanie.

Mógłbyś popytać w imieniu mojej przyjaciółki?

Niestety za późno.

Co?

On nie żyje.

- Kto? - Samuel Baszewis.

Przykro mi,

mogłeś powiedzieć wcześniej.

Jak umarł?

Próbował uciec.

Dokąd idziesz?

Pracować.

Dobre wieści z MSZ.

Bardzo dobre.

Ale kończą się wizy.

Otóż nie.

Rozmawiałem z ministrem.

Przydzieli niewykorzystane wizy

konsulatom, które ich potrzebują.

- Jak ci się...? - Mam ci zaufać?

Nie chodzi o mnie, na szali jest życie innych ludzi.

Więc pozwól mi pomóc.

- Przecież już to robię. - Ile będzie tych wiz?

Cztery...

sta

trzydzieści dwie.

Ile trafi do Hamburga?

Na szczęście nasz konsulat będzie nadzorować

rozdział w całej Rzeszy.

- Jak ci się...? - Aracy...

powiesz mi, o co chodzi?

Jak tu wytrzymujesz?

Mam wrażenie, że koszmar narasta.

Myślałem, że Minas Gerais to dzicz w porównaniu z Niemcami.

Brahms,

Goethe.

Chryste.

Nie, on był Żydem.

Nie chciałaś wyjechać?

Nie mogę.

Dlaczego?

Nie tutaj.

Mój syn jest dziś u cioci. Chciałam go odebrać, ale...

może porozmawiamy dyskretnie?

W hotelu.

Dzwoniła młoda dama, zostawiła wiadomość.

PROSZĘ, DAJ ZNAĆ, CZY JEST BEZPIECZNY

Proszę.

Pokój 212.

Pan wicekonsul.

Dobry wieczór.

Spotkałem się wczoraj

z pana koleżanką, panną...

Pan wybaczy,

spotykam w Hamburgu mnóstwo ludzi.

Proszę pozdrowić Aracy.

Dobranoc.

Dziękuję.

Chcesz wiedzieć wszystko?

Tak.

Wiesz o tajnym okólniku zakazującym wjazdu Żydów do Brazylii.

Obchodziłam go.

Jak?

Jeśli Żydzi nie mają pieczątki "J w paszportach,

zapisuję ich jako Aryjczyków.

Jeśli mają,

zapisuję ich jako turystów.

Dawniej pisałam, że to rolnicy,

ale okólnik to uniemożliwił.

A sztuczka z suszką?

Czasem, gdy konsul podpisuje wizy,

korzystam z niej,

by zakryć puste miejsce

i później je wypełniam.

Wpisując pobyt stały?

Czasem.

Jak o tym decydujesz?

Jeśli są zagrożeni.

Komuniści, dysydenci.

- Wielu popełnia samobójstwo. - To...

niezwykłe.

Żydom z wizami tymczasowymi mówię,

by je przedłużyli w Brazylii, a gdy wygasną, by się ukryli.

I to wszystko w konsulacie?

Zwykle zapraszam ich do domu,

ale w tym tygodniu jest zbyt wielu.

Cóż...

Na szczęście łamiesz tylko brazylijskie prawo.

Dolejesz mi?

Tak.

Dziękuję.

Chciałem to wypić w czasie Świąt.

Mów dalej.

Gotówkę i biżuterię chowam w mieszkaniu do czasu ich wyjazdu,

żeby uniknęli 96-procentowego podatku.

- Jasne, a... - Kosztowności zawożę do portu

służbowym autem.

Pokazuję legitymację z konsulatu, by wnieść je na statek

w bagażu dyplomatycznym.

- Ale... - Chowam je

w spłuczce toaletowej w trzeciej klasie

albo w kabinach bogatych pasażerów,

żeby mieli w Brazylii środki do życia.

Dzięki Bogu, że uszło ci to płazem.

Mnie też dolejesz?

Ukrywam w mieszkaniu Żyda, odkąd zaczął się pogrom.

Co?

Hugo Levy'ego, mówiłam ci o nim.

To jego szukał ten esesman?

Trafił do mnie drugiego dnia rozruchów.

Chwila... Byłem tam.

Odwiedziłem cię wtedy.

- On się... - Ukrywał.

Wybacz.

Gdzie?

W sypialni.

Dlatego mnie wyprosiłaś.

Nadal tam jest?

Wczoraj zawiozłam go do przyjaciół w Altonie.

Służbowym wozem.

Rety, Aracy!

Wybacz, ale widziałeś, co się dzieje.

Tak, ale...

No dobrze.

Od kiedy się tym zajmujesz?

Od roku.

Sama?

Nie pytaj.

Mam ci zawierzyć?

Przecież możesz.

Jeszcze tego nie wiesz, ale...

Nie musisz mi wierzyć, ale to prawda.

Te niewykorzystane wizy... Jak je załatwiłeś?

Czemu decyduje Hamburg?

Porozmawiałem z Aranhą,

znaleźliśmy rozwiązanie.

João,

ja się odsłoniłam.

Wiesz, że jeśli Niemcy cię złapią...

Ja mam immunitet,

- Ribeiro też, ale ty... - Wiem, jestem urzędniczką.

I szefową wydziału paszportowego. Nie mam wyboru.

To wola boża.

Muszę postąpić, jak należy.

Nie martwisz się o swojego syna?

Jasne, że tak.

Ale jeśli mam być przyzwoitą matką,

muszę być przyzwoitym człowiekiem.

Nie wiem, co powiedzieć.

Podziwiam cię.

Pomożesz?

Tylko jak?

To bezpieczne.

W styczniu konsul Ribeiro wyjeżdża na miesiąc.

Upoważni cię do podpisywania wiz.

Możesz pomóc ludziom.

Zrobisz to?

Tak.

Napisy: Piotr Mindur