Original subtitles

PARYŻ, ROK 1938

12 000 ŻYDÓW NA ZIEMI NICZYJEJ

DEPORTOWANI Z NIEMIEC, ODRZUCENI PRZEZ POLSKĘ

Kochany bracie, nie mamy pieniędzy.

Przyślij nam coś, jeśli możesz. Twoja siostra Berthe.

Jestem niemieckim informatorem.

Muszę przekazać pilne wieści ambasadorowi.

Obawiam się, że go nie ma.

Więc jego zastępcy.

Niezwłocznie.

Rozumiem, że ma pan pilne wieści dla ambasadora.

Robię to w imieniu 12 000 Żydów.

Ernst vom Rath został wczoraj postrzelony

przez nielegalnego imigranta, Herszela Grynszpana,

którego aresztowano.

Führer wysłał do Paryża swojego osobistego lekarza, Karla Brandta,

aby opatrzył poważnie rannego niemieckiego dyplomatę.

Czyli żyje.

Mają pretekst, by dokręcić śrubę.

Moja Sonja.

Kocham cię, tato.

Znajdę pracę, gdy dotrę na miejsce, i wyślę wam pieniądze na podróż.

Do zobaczenia w Brazylii.

Nie martwcie się.

Jest już bezpieczny.

Dokumenty, proszę.

Jestem brazylijską dyplomatką, nie pasażerką.

- Co jest w aktówce? - To dla kapitana.

Ale co?

Przesyłka z konsulatu, mam ją dostarczyć kapitanowi.

To tylko poczta.

Dziękuję.

Zajęte!

Przepraszam, że musiał pan czekać.

Dziękuję.

Przydarzyło mi się coś z nowym wicekonsulem.

Oszczędź mi szczegółów.

Nie to, co myślisz.

Byliśmy świadkami rasistowskiej napaści.

Chyba jest po naszej stronie.

Podejrzewa, że coś kombinuję.

I?

PRZYZNANE WIZY

Oby nie zauważył, że pożyczyłam sobie służbowe auto.

FALA SEMITÓW

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Konsul chce nas widzieć.

Vom Rath wkrótce umrze.

Naziści są rządni zemsty.

Nie chcemy, żeby mścili się na Brazylijczykach.

Widzieliście, jak to jest.

- Lepiej tego unikać. - Za wszelką cenę.

Na szczęście nie otrzymałem

oficjalnej skargi na temat "incydentu.

Bo go nie było.

Właśnie.

Tina, kto teraz?

Gretel Glasznik?

Do Paryża jedzie osobisty chirurg Führera, Georg Magnus.

Dołączy do Karla Brandta i francuskich lekarzy

leczących Ernsta vom Ratha

postrzelonego przez Herszela Grynszpana,

nielegalnego imigranta przebywającego w areszcie.

Stan Vom Ratha jest krytyczny...

To domy czy sklepy?

Synagogi. Oby nie dożył do rana.

Nowi Ludzie 1938

Już czas. Z

Zawieź mnie do portu.

Helena!

Wybacz, przeszkodziłam.

Nic się nie stało. Skończyliśmy, prawda?

Niezupełnie.

Tak dawno cię nie widziałam.

- Co słychać? - Wszystko gra.

Widzę, że porzuciłaś swingowy styl.

Coś skrywasz.

Czyżbyś zajęła się rodzinną firmą?

Nie pozwolono by mi, to domena mężczyzn.

Ale założyłam własne przedsięwzięcie z przyjaciółmi.

Może się przyłączysz?

Szukacie piosenkarki?

Niezupełnie. Ale jesteśmy tobą bardzo zainteresowani.

Mimo że zmieniłaś nazwisko,

nadal jesteś Żydówką.

Zostawiłam to za sobą, gdy skończyliśmy szkołę.

Nie jestem religijna, polityką też się nie zajmuję.

Nie proszę o to, ale wiemy, że przychodzą tu esesmani.

Z niektórymi się przyjaźnisz.

Heleno, naprawdę miło cię widzieć,

ale spójrz na mnie.

Wyglądam jak szpieg?

Nie.

Dlatego byłabyś idealna.

Napijmy się.

Co u twojego ojca?

Nadal rządzi w porcie żelazną ręką?

Zawsze.

Lista mieszkań, które jutro obejrzymy.

Dziękuję.

Może pan sprawdzić, czy lokalizacja jest dogodna.

Doskonale.

Dotarła pani na to pilne spotkanie w zeszłym tygodniu?

Tak.

Przepraszam, że wyskoczyłam.

Wszystko załatwiam szybko, po niemiecku.

Też się tego nauczę. Przy okazji...

może pani korzystać ze służbowego auta do nauki jazdy.

Dziękuję.

To dzieło pana córki?

Tak, młodszej.

I wiózł to pan przez ocean?

Bardzo...

za nimi tęsknię.

Szukam mieszkania z telefonem.

Tu mogę przeprowadzić krótką rozmowę,

ale wieczorami...

najbardziej mi ich brakuje.

Zabrzmiałem straszne sentymentalnie.

Skądże.

Chciałabym, żeby ojciec mojego syna tak się nim interesował.

Zapomniałam.

Konsul Ribeiro musi mi to podpisać.

Właśnie do niego idę, mogę zanieść.

To nic pilnego.

Dziękuję.

W porządku.

Zaczekaj tu, Bohm.

Jestem. Tęskniłaś?

Thomas, pracuję.

Otóż nie, daję ci wolne.

O co chodzi?

To kwestia bezpieczeństwa narodowego.

Mogę wziąć płaszcz?

Nie ma czasu.

I tak nie będzie ci potrzebny.

Chodź.

Kwestia bezpieczeństwa narodowego?

- Ściśle tajna. - Poważnie?

Możesz ci coś grozić.

Serio?

Tak.

Serio.

Nielegalny imigrant, Herszel Grynszpan,

trafił do więzienia Fresnes w Paryżu,

w związku z żądaniem niezwłocznej ekstradycji do Niemiec.

Panie konsulu, proszę podpisać, to wiza turystyczna.

- Zgodnie z okólnikiem? - Oczywiście, na trzy miesiące.

Mam długopis.

Dziękuję.

WIZA TURYSTYCZNA, WAŻNA TRZY MIESIĄCE

Gotowe.

Dziękuję.

- Dobranoc i do jutra. - Dobranoc.

Dobranoc wszystkim.

NA STAŁE PO PRZYBYCIU DO BRAZYLII

NA POBYT STAŁY

Wszystkie te mieszkania są odpowiednie.

Świetnie.

- Syn jest do pani podobny. - Tak mówią.

Może mi pani polecić restaurację?

Chcę pozwiedzać Hamburg.

Lubię rosyjską Aragvi w dzielnicy żydowskiej, Grindel.

Dziękuję.

Zaprosiłbym panią,

ale w domu pewnie czeka syn.

Owszem.

Rozumiem.

Więc dobranoc.

Dobranoc.

Lekarze Führera starają się uratować życie Ernsta vom Ratha,

dzielnego, niemieckiego dyplomaty,

postrzelonego przez imigranta, Herszela Grynszpana.

Lekarze robią, co mogą...

Vom Rath nie żyje.

ŻYD

Jestem lekarzem.

- Do kuchni. - Proszę wezwać policję!

Zapewne oni za tym stoją.

Ukryjmy się w kuchni.

Mój Boże.

Dopomóż.

Nie!

Jestem wicekonsulem.

Rozkazuję panu oddać go pod moją opiekę.

Gdzie najbliższy szpital?

Proszę mnie zabrać do domu.

POSTERUNEK ZAMKNIĘTY Z POWODU REMONTU

Już czas. Z

Kochanie,

wstań.

Sprawdźmy, czy Taibele jest bezpieczna.

Samuelu...

Samuelu.

Samuelu!

To dla twojego dobra.

Tak mówią.

- Dokąd go zabieracie? - Do więzienia Sachsenhausen.

Jeśli udowodnicie, że opuści Niemcy w ciągu dwóch tygodni, wypuszczą go.

JESTEM ŻYDOWSKĄ ŚWINIĄ

Chodź, Edu. Nie mogę się spóźnić do pracy.

- Pa, mamo. - Pa.

Dzień dobry.

Proszę ich wpuścić.

W razie niejasności, proszę podejść.

Formularz.

Dziękuję.

Sonja Katz?

Panie wicekonsulu, chwileczkę.

Tutaj, proszę.

Przepraszam, konsul jest chory.

Otworzy pan sejf? Kończą się formularze wizowe.

Przyniosę klucz.

Dziękuję.

Wróciliście bezpiecznie do domu?

Tak, dzięki Bogu.

Mieszkam na Barmbeku, dziś się dowiedziałam.

Zapisuję pani brata jako turystę.

Proszę przyjść jutro z dokumentami, załatwię podpis.

- Dziękuję. - Wyciągniemy go, spokojnie.

Hugo Levy,

ale potrzebuję wiz dla nas obojga.

Hugo i Margarethe, z T-H-E na końcu.

Najpierw pani mąż, aby mógł wyjść z więzienia.

On nie przebywa w więzieniu.

A gdzie?

W domu.

To znaczy w pracy.

Ma gabinet naprzeciwko.

Nie może tam być.

Aresztują Żydów w całym kraju.

Ale nie mieszkamy w dzielnicy żydowskiej,

a mąż jest weteranem wojennym, ma Krzyż Żelazny.

Nie jest bezpieczny. Trzeba go ostrzec.

Może się gdzieś ukryć?

Cóż...

Nasi aryjscy znajomi się nie odezwali.

Aresztowanych mężczyzn zabierają do więzień i obozów pracy.

Ale...

mąż nie może tam trafić.

Jest starszy ode mnie, ma prawie pięćdziesiąt lat

i słabe zdrowie.

Musi natychmiast znaleźć kryjówkę.

Ale gdzie?!

Proszę zadzwonić do aryjskich znajomych.

Nie mam przy sobie ich numerów.

A jeśli odmówią?

- Nie przyjmą go? - Nie wiem.

Może przyjść do mnie.

Proszę zadzwonić, niech przyjdzie pod ten adres

w Mundsburgu.

Będzie tam bezpieczny?

Tak.

Margarethe, może mi pani zaufać.

Musimy kończyć.

Czekają inne kobiety, ich mężowie są w więzieniu.

Proszę do niego zadzwonić.

Przez całe popołudnie i wieczór Hamburgiem rządził motłoch,

hordy chuliganów oddawały się orgii niszczenia.

W ciągu pięciu lat byłem świadkiem

wielu antyżydowskich zamieszek w Niemczech,

ale nigdy tak odrażających.

Modnie ubrane kobiety klaskały i krzyczały z radości,

a przyzwoite mieszczanki pokazywały swoim dzieciom "zabawę.

Dzwoniłam do cioci, ale linie są zajęte.

Edu powinien u niej zostać na noc.

Spróbuję się dodzwonić.

Dziękuję.

Nie powinni wychodzić.

Przekaż, że szybko wrócę.

Jasne, uważaj na siebie.

Dokąd wychodzi?

Chyba na obiad.

Pójdę z nią.

Nikt nie może wychodzić sam, to niebezpieczne.

- Przyda ci się pomoc. - Dziękuję.

Muszę jechać do mieszkania.

Thomas!

Wypuść mnie!

Pomocy!

- Pomocy! - Halo? Coś się stało?

Może pani otworzyć drzwi?

Oczywiście.

Proszę wejść.

Jest pan cały?

Tak.

Kto to?

Zapraszam do wozu.

Ukrywa pani Hugo Levy'ego.

Nie wsiądę z panem.

Możemy porozmawiać w konsulacie.

Jestem dyplomatką. Jakim prawem mnie pan śledzi?

Nie panią,

tylko Hugo Levy'ego.

Sprawdzałem, czy jest bezpieczny.

Dlaczego?

Bo zawdzięczam życie jego matce.

Jestem szefową wydziału paszportowego, wydaję wizy.

Ukrywanie Żydów w domu nie należy do pani obowiązków.

Pani Carvalho.

Wszystko w porządku?

Tak, ten oficer tylko...

Pytałem o wspólnego znajomego.

Kapitan Thomas Zumkle.

Chyba mieszkamy w tym samym hotelu.

João Guimarães Rosa.

Jesteśmy dziś zajęci.

- Możemy już iść? - Tak.

- Miłego dnia. - Nawzajem.

Chwileczkę.

CZWARTEK

Tina.

Tak.

Vivi?

Mamo.

Jesteś ranna?

Chodźmy stąd.

Mamo...

to ja, Taibele.

Gdzie tata?

W Niemczech wybuchły spontaniczne protesty

w reakcji na brutalne zabójstwo Ernsta vom Ratha.

Towarzyszyły im ataki na żydowskich sklepikarzy...

Mama pracuje do późna.

Zobaczę, co przygotowała na kolację.

Ten esesman,

w aucie...

Czego chciał?

Pytał o człowieka, który złożył wniosek o wizę.

Żyda?

Tak.

Aresztowano go?

Nie.

Jak się nazywa?

Hugo Levy.

Dobranoc, panie wicekonsulu.

PODANIE O WIZĘ

Trzymiesięczna wiza turystyczna Na stałe po przybyciu do Brazylii

Hugo?

Hugo?

- Mamo! - Cześć, kochanie.

Myślałam, że jesteś u cioci Lucy.

Edu, to mój przyjaciel, Hugo.

Miło mi.

Cześć.

Hugo, moja ciocia Lucy.

Dzwoniłam cały dzień. Nie dostałaś wiadomości?

Nie.

W porządku?

Nam nic nie jest, ale na ulicach był koszmar.

Jakby bomba spadła na Hamburg.

Chciałam, żeby Edu został u ciebie.

Może byłoby bezpieczniej.

Wszystkich nas narażasz, zwłaszcza Edu.

A jeśli powie o Hugo w szkole?

Sąsiedzi donoszą na pomocników Żydów, a nie nauczysz go kłamać.

Ja do mieszkania C.

Na górze.

Dziękuję.

Oby ciocia Lucy nie miała kłopotów.

Pan wicekonsul.

Dobry wieczór.

Mogę wejść?

Oczywiście.

Zapraszam.

Proszę usiąść.

Dziękuję.

Pani Aracy, rozumiem, że ma pani bardzo trudne zadanie.

Żydzi starają się uciec z tego koszmaru,

a nasz rząd tego nie ułatwia.

Nie zaproponowałam panu nic do picia.

Może porto?

Albo filiżankę herbaty?

Chętnie napiję się porto, dziękuję.

Zaraz przyniosę.

Dziękuję.

Dziękuję.

Proszę usiąść.

Muszę panią o coś zapytać.

Zrobiłam coś wbrew przepisom?

Nie wiem.

Wolałem porozmawiać z panią w domu,

bo to nieoficjalna sprawa, nie było skargi.

Więc co?

Zmieniła pani treść.

- Gdy Ribeiro podpisał zgodę. - Nie.

Ten fragment,

gdzie jest napisane, że wiza ma być wydana...

na stałe po przybyciu do Brazylii.

- To zupełnie... - Mam zapytać konsula?

Nie, proszę.

Czyli zmieniła pani treść?

Często to pani robi?

Nie.

- Dla pieniędzy? - Nigdy.

Ulżyło mi.

Nie dlatego, że musiałbym to zgłosić,

tylko że bardzo bym się na pani zawiódł.

Obym się nie mylił co do pani.

Może mi pan ufać.

Chciałbym.

Nie pojmuję, jak możecie tu żyć, udając, że to normalne.

Przywykła pani do tego?

Do tego nie można przywyknąć.

Ale musimy uśmiechać się do tych bandytów i udawać, że nie są...

Wcieleniem zła?

Jak pani sobie z tym radzi?

Robię, co mogę, żeby pomóc.

Rozumiem.

Ale pan może więcej.

To znaczy?

Dyplomaci muszą być bezstronni. I tak już mam kłopoty.

Jest pan wicekonsulem.

Może pan coś zdziałać.

Pani Aracy...

rozumiem, dlaczego to pani zrobiła,

i nie powiem konsulowi.

Dziękuję.

Czy ten esesman...

pani groził?

Samą swoją obecnością.

Ale nie chciał...

pani zmusić do wydania Hugo Levy'ego?

Hugo, nie wychodź!

Mówią o tobie.

Nie. Muszę się zająć synem.

Oczywiście, nie będę przeszkadzać.

Pani też może mi zaufać.

- Mamo, kiepsko się schowałaś... - Przepraszam, muszę położyć go spać.

- Cześć, młody. - Cześć.

Dobranoc.

Napisy: Piotr Mindur