Original subtitles

Przyjechał nasz wielki przywódca. Nie przepuszczą cię.

Proszę zawrócić.

Aracy de Carvalho z brazylijskiego konsulatu.

Führer zaprosił mnie osobiście.

Osobiście?

W porcie roi się od policjantów.

Katzowi trzeba dostarczyć wizę.

Musimy ich stąd zabrać.

Ile za nas pięciu?

Będzie zniżka grupowa?

To Żydówka.

Więc jesteś dziwką.

Uważaj, one mają zęby między nogami.

Jakie macie rozkazy?

Patrolujemy okolicę.

To żydowska prostytutka.

Jest pani prostytutką?

Nie.

Czyli jesteś ślepy i głupi.

Przeproś.

- To Żydówka... - Szybko.

Przepraszam.

Jeszcze medalion.

Dziękuję za szansę, ekscelencjo.

Uwielbiam niemiecką kulturę. Heine, Goethe...

I Hitler.

Nie jedzie pan tam na wakacje.

Zaczynamy na Grindel.

SA dokona aresztowań i załatwi transport.

Poradzą sobie?

Są jak psy policyjne. Od razu wyczują Żyda.

Ale w Hamburgu jest prawie tysiąc polskich Żydów.

A w Niemczech 17 000.

Już niedługo.

Jeśli Polska ich nie chce, znajdzie się miejsce na cmentarzach.

Jeśli go złapią, wiza się nie przyda.

Możemy spróbować później.

Więc o 14.

Albo znudzi mu się czekanie.

- Pan wicekonsul? - Tak.

Guimarães Rosa? Tina Fallada, sekretarka z konsulatu.

- Miło mi. - Witamy w Hamburgu.

Dzień dobry.

Dziękuję.

Znów jestem sobą. Żegnam, pani Tess.

Rozpoczynam nowe życie!

Wejdźcie wszyscy.

Poznajcie nowego wicekonsula,

pana João Guimarãesa Rosę.

Tinę już pan poznał.

Oto Carlos Martins, sekretarz konsulatu.

Miło mi.

Liselotte, nasza sekretarka.

I Aracy de Carvalho, szefowa wydziału paszportowego.

Miło panią poznać.

Jak wiecie,

pan Rosa przejmie obowiązki konsula pod moją nieobecność.

Będzie bardzo zajęty.

Aracy, weź wolne popołudnie.

Pokażesz panu Rosie Hamburg i znajdziesz mu kwaterę.

Ale...

Hotel jest uroczy, ale podatnicy nie będą płacić za takie luksusy.

Możemy skorzystać z auta?

Oczywiście. Będzie do dyspozycji pana Rosy.

Proszę mi wybaczyć. Muszę zmienić plan dnia.

Żaden z nas nie dostanie szofera.

Zatrzymaj się.

Jeśli szybko pozbędę się wicekonsula, zdążymy dostarczyć wizę Katzowi.

Zaniosę ją.

Jeśli zjawisz się w kryjówce, pomyślą, że go wydałam.

Nosisz się jak policjant.

Dzięki.

Mogliby cię zastrzelić.

Pan Rosa się spóźnia.

Trzymaj. Wrócę za godzinę.

Jeśli pan wicekonsul raczy się w końcu pojawić.

Pani Carvalho.

Panie wicekonsulu.

Milton Hardner, mój instruktor jazdy.

Uczy się pani prowadzić?

Owszem, tutaj kobiety to robią.

Dziękuję.

Trochę tu ciemno.

I czuję... wilgoć.

Ogrzewanie było wyłączone.

To świetna lokalizacja, tuż nad jeziorem Alster.

Widok jest... piękny.

Powinniśmy obejrzeć inne mieszkania.

Może trafi się coś ciekawego.

Jak pan sobie życzy.

Ale trudno będzie znaleźć równie...

Zawilgocone i ciemne?

Czyli się nie podoba.

Panie przodem.

Miała pani rację.

Jezioro jest piękne.

Prawda?

Uspokaja.

Ale Hamburg tętni życiem, jest kosmopolityczny.

Zupełnie inny niż Minas Gerais?

Długo pani tu mieszka?

Cztery lata. Przeprowadziłam się z São Paulo.

Tam pani się urodziła?

W Paranie, ale São Paulo to mój dom.

Przyjechała pani sama?

Zrobiłam to, żeby uniknąć takich pytań.

W Niemczech jeżdżę, pracuję i podróżuję sama.

Nikogo to nie dziwi.

Mama jest Niemką.

Mieszka w Brazylii, ale ma tu rodzinę.

Cieszę się, że trafiłem do placówki w Hamburgu.

Zna pan wielu ludzi.

Niezupełnie.

Studiowałem medycynę, ale zrezygnowałem.

Nie znoszę widoku krwi.

Przepraszam, marnujemy czas, a pani jest zajęta.

Mam panu pokazać miasto.

Jaś i Małgosia.

Lubi pan bajki?

Lubię je czytać córeczkom.

Bardzo za nimi tęsknię.

Obejrzymy jeszcze dwa mieszkania.

"Tylko dla aryjskich dzieci.

Skandaliczny napis.

Przerwa?

Zastanawia mnie ten znak z napisem "Tylko dla aryjskich dzieci...

Aryjczycy, czyli obywatele Niemiec.

To niegodziwe.

Proszę się rozejrzeć - nie ma tu Żydów, nawet kelnerów.

Trudno im znaleźć pracę.

Efekt ustaw norymberskich.

Tak.

A nasz kraj nadal wspiera Niemcy.

Ale nie ja.

Nie bierz wszystkiego naraz.

Proszę.

Na wszelki wypadek zrobiłam notatki na temat mieszkań.

Dziękuję.

Pani Carvalho...

Lubi pani mieszkać w Hamburgu? W Niemczech?

Dawniej mi się wydawało, że miasto stoi przede mną otworem.

Teraz czuję się tu jak w więzieniu.

Każdy dzień może być końcem wolności.

Przepraszam.

Po co tu przyszedłeś?

Nie przywiozłaś ojcu wizy.

Nie mogłam. Źle zrobiłeś. A jeśli policja cię śledzi?

Masz ją?

Tak, ale nie tutaj.

Dla ciebie.

Nie tutaj.

Zostawiła to pani.

Ten pan odniósł mi zegarek. Udało się go naprawić?

Tak.

Chwileczkę. Nie zapłaciłam.

Przyjdź do mnie wieczorem, dam ci wizę.

Dziękuję.

Ja również.

Taibele...

Mamo.

Ojciec źle się czuje, nie nachodź go.

Jak się masz, Taibele?

Dobrze, tato.

Przyniosłam ci wołowinę.

Koszerną?

Oczywiście.

Nie możesz żyć tylko macą i modlitwą.

Nie spierajmy się o to.

Dobrze się czujesz?

Musisz wyleczyć ten kaszel.

Brakuje mi córki.

Wróć do domu, zajmij się nauką.

Taibele...

Jesteś tu mile widziana.

Zakryj się, Taibele.

Co to?

Jedzenie.

Koszerne.

Tato, załatwię ci lekarstwo.

No dobrze. Muszę już iść.

Taibele.

Taibele!

Na lekarstwa.

To brudne pieniądze. Przynosisz nam wstyd.

- Zmieniłam nazwisko, by was chronić. - Bzdura!

Żeby goje cię zaakceptowali.

Opuściłaś nas. Dlatego ojciec zachorował.

Żegnaj, mamo.

Mamo...

- Tak? - Zgadnij, kogo poznałem.

Kogo, kochanie?

Führera.

I uścisnąłem mu dłoń.

Idziemy umyć ręce. Czas na kolację.

Nie chcesz mięsa?

Boli mnie brzuszek.

Dzielimy się po równo.

Teraz ojciec będzie bezpieczny.

Dopiero gdy dotrze do Brazylii.

Muszę zarezerwować mu bilet.

Proszę.

Stara biżuteria rodziców.

Nie jest wiele warta.

To wszystko, co mamy.

Wystarczy na bilet.

Skontaktuję go z gminą żydowską w Rio.

Pomogą mu znaleźć pracę.

Dziękuje.

Ten, który go zadenuncjował, dostał awans.

Zajął posadę taty.

Co to?

Cukier.

Kupiłem w porcie.

Postaram się załatwić jeszcze sól i herbatę.

Zatrzymaj dla mamy.

Ratujesz mojemu ojcu życie.

WITAMY W HOTELU

Brawo!

Jesteś piękna. Nie wyglądasz na Żydówkę.

Bo mam prosty nos czy dlatego że nie morduję dzieci?

Urodą przebijasz większość Niemek.

Przecież jestem Niemką.

Zrobili ci krzywdę?

Nie.

Zjawiłeś się w samą porę.

To banda głupich dzieciaków.

Z bronią.

Tępią każdego, kto jest inny.

Nie zaprzątaj sobie tym głowy.

Masz inne talenty.

Wychodzisz?

Muszę się przygotować.

Wrobili mnie w jutrzejszą akcję Schaffera.

Vivi...

wyjdź, zanim wrócę.

Do wieczora pozbędziemy się prawie 20 000 Żydów.

Tylko tych polskich.

Zostanie jeszcze prawie pół miliona.

Tak, ale to dopiero początek.

Mieszanie się do polityki wewnętrznej kraju gospodarza

nie służy karierze dyplomaty.

Godzi się pan z tym, co robią?

Moja opinia jest nieistotna, pana również.

Reprezentujemy Brazylię. Jesteśmy gośćmi niemieckiego rządu.

Tajny okólnik 1127.

Znam jego treść.

Na pewno?

Żydzi wyemigrowali do Brazylii, by pracować na polach,

ale okazało się, że większość przeniosła się do miast.

Nie twierdzę, że wszyscy,

nie jestem antysemitą,

ale to udokumentowany fakt.

W naszym rolnictwie brakuje rąk do pracy,

w miastach jest odwrotny problem.

Proponuję, aby pan to przeczytał jeszcze raz.

Wykonujemy polecenia Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Czy to jasne?

Tak, panie konsulu.

To przyszło z Berlina do konsula, a ten list jest do ciebie.

Pani Carvalho...

Tak?

Wie pani o okólniku?

Przepraszam.

Tajny okólnik 1127. Nie wolno nam już wydawać wiz Żydom.

Właśnie, ale nasz konsulat był hojny.

Wydawała je pani cały czas.

Sytuacja się zmieniła. Teraz mamy ograniczyć wydawanie wiz.

Po południu obejrzymy trzy mieszkania.

Dobrze.

Ale muszę odebrać syna ze szkoły.

Ma pani syna? Nie wiedziałem.

Nie afiszuję się z tym w pracy.

Rozumiem.

To Eduardo.

Ma osiem lat.

Zwykle odbiera go moja ciocia, ale dzisiaj nie może.

Aracy, mamy jeszcze brazylijską kawę?

Zaraz przyniosę.

Dziękuję.

Tutejsza jest okropna, a naszą coraz trudniej sprowadzać.

Panie konsulu, czy ona jest mężatką?

Rozwódką.

Naprawdę? Brazylijskie prawo nie dopuszcza rozwodu.

Uzyskała go w Meksyku.

To było jakiś czas temu, ale chyba się udało.

Też chciałem załatwić rozwód, ale to dość skomplikowane.

Była zdeterminowana.

Proszę.

Dziękuję.

WICEKONSUL

Wicekonsul nie odrywa od ciebie oczu.

Ma żonę i dwie córeczki.

Jest w separacji.

Skąd wiesz?

Wiem i już.

Przestań.

To pisarz i poeta, zdobył nagrodę literacką.

I jest przystojny.

Jedynym mężczyzną w moim życiu jest syn.

Dziękuję.

Margarethe.

Deportują wszystkich polskich Żydów, a my tu sobie pijemy szampana.

Nie mogłam odwołać przyjęcia. Poza tym nie jesteśmy z Polski.

Nawet Żydzi nie uważają mnie za Żydówkę, bo jestem wolnym duchem.

Proszę pani, szampan się kończy.

Zmieszaj go z wodą sodową.

Goście się zorientują.

Żydzi zmieniają wodę w wino od prawie dwóch tysięcy lat.

Więc gdy chodzi o cuda, jesteś Żydówką?

Co znowu?

Czym możemy służyć?

To spotkanie towarzyskie.

Kapitan Thomas Zumkle, pochodzę z Oberhausen, jak pan.

Mieszkaliśmy po sąsiedzku.

Gdy się urodziłem, mama nie miała pokarmu.

Żyję dzięki pana matce, Johannie.

Musicie opuścić Niemcy.

Upłynnijcie majątek.

Dam znać, gdy nadejdzie czas.

Co to za opowieść o matce?

Nigdy jej nie słyszałem. Ani o rodzinie Zumkle z Oberhausen.

Kim on jest? Czego chce?

Nie ostrzegałby nas, gdyby chciał zaszkodzić.

Może mówił prawdę. Spłaca dług wdzięczności.

Co zrobimy? Mamy wyjechać z Niemiec?

Do Polski jest 650 kilometrów.

Trasa jest strzeżona.

Oddaj mu to.

Nie wiem, o czym pan mówi.

Zaboli, jeśli będę musiał się powtarzać.

Oddaj właścicielowi.

Daj się chłopakom zabawić.

Żołnierze nie kradną.

Katz, przeliteruję. Bilet na statek do Rio.

Możecie dostarczyć go do konsulatu?

Wspaniale, dziękuję.

Wszystko gra?

Zablokowali ulice, deportują ludzi, w mieście panuje chaos.

Muszę oprowadzić wicekonsula i wydostać stąd mojego petenta.

Tego, który się ukrywa?

To Herbert Katz, dysydent i polski Żyd.

Zarezerwowałam mu bilet na statek.

Aracy, uważaj.

Pakujesz się w kłopoty. Nie masz immunitetu dyplomatycznego.

Ja do szefowej wydziału wizowego.

Margarethe Levy.

Chwileczkę.

Potrzebuję wiz dla siebie i męża.

Mogę zapłacić.

Niestety mój rząd wprowadził ograniczenia.

Dla Żydów?

Tyle dobrego słyszałem o pięknych krajobrazach Brazylii.

Chyba zależy wam na turystach. Zapłacę za pierwszą klasę.

Wizy nie są na sprzedaż, pani Levy.

W tym roku wakacje spędzimy chyba w Argentynie.

Dziękuję bardzo.

Ostatnie mieszkanie też się pani podobało?

Było ciemne, ale jest pochmurno.

Zna pani tę kobietę?

Którą?

Tę zamożną, była w konsulacie.

Panie wicekonsulu, proszę mówić wprost.

Pytałem tylko, kto to jest.

Margarethe Levy.

Jej mąż jest lekarzem. To wszystko, co wiem.

Dziękuję.

Zabiją go.

Nie!

Jestem brazylijskim wicekonsulem. Nazywam się João Guimarães Rosa.

Jest pan Żydem?

Nie.

Więc proszę się nie wtrącać.

Zostawcie go w spokoju.

Dwoje przedstawicieli brazylijskiego rządu

zamieszanych w bójkę!

Broniłem człowieka...

Z pracownicą konsulatu.

Mogła jej się stać krzywda!

Wzywał mnie pan?

Groziła mu śmierć.

Broniliśmy go...

Ma pani słuchać, nie mówić.

Wewnętrzna polityka Niemiec nie jest naszą sprawą!

To wyjątkowo delikatny moment dla dyplomacji.

Nie możemy się angażować!

Niemieccy Żydzi to nie nasze zmartwienie!

Czy to jasne?

Tak, panie konsulu.

Tak.

Rosa, zaczekaj, proszę.

Gdy wezmę urlop, przekażę ci zarządzanie konsulatem.

Wiem, że przyjechałeś w bardzo trudnym momencie.

Kryzys niemiecko-polski się zaostrza.

Niemcy wysiedlają tysiące polskich Żydów.

Polacy nie chcą ich przyjąć i grożą,

że wyrzucą z Polski Niemców.

Tymczasem 17 000 Żydów utknęło na ziemi niczyjej.

Podczas mrozów.

Kochany bracie, nie mamy pieniędzy, przyślij nam coś, jeśli możesz

Muszę zdobyć coś na kolację.

Nie proś go o pieniądze. I tak ich nie ma.

Gdzie Aracy?

Musiała wyjść.

Dokąd?

ŻYD

Wszystko w porządku?

Wyszła pani w pośpiechu.

Jestem umówiona.

A nie mogę korzystać ze służbowego auta.

Więc panią podwiozę.

Konsul Ribeiro nie był zbyt surowy?

No cóż... dostałem pierwszą reprymendę...

w pierwszym tygodniu pracy za granicą.

Przykro mi.

Co jest w tej kopercie?

Ma ją pani w torebce.

To sprawa osobista.

Rozumiem.

Mógłby pan przyspieszyć?

Tu obowiązuje ograniczenie prędkości.

Może ja powinnam prowadzić.

Dopiero uczy się pani jeździć.

Tu w prawo.

W prawo!

Za późno pani powiedziała.

Na piechotę byłoby szybciej.

Mam ich rozjechać?

Dziękuję.

Pani Carvalho!

Napisy: Piotr Mindur