Original subtitles

CHOĆ FILM JEST OPARTY NA PRAWDZIWEJ HISTORII,

TO SCENY, POSTACIE, MIEJSCA I WYDARZENIA

ZOSTAŁY ZMIENIONE ZE WZGLĘDU NA DRAMATURGIĘ

Dorwę was!

Złapię was.

Uciekamy!

Teraz was mam!

- Jedziemy do Zazy! - Zaza, pomóż mi!

ONE YEAR LATER

Teraz Carlotta z tatą.

- Świetnie. - Będę was ścigać.

Skręć w tę stronę.

- Złapię was! - Uciekamy. Jedź prosto!

- I co? - Znowu buty?

Tańczy od wielu miesięcy, a niedługo jest święto.

To normalne, że je kupiliśmy.

Te od Tommy'ego są różowe.

Czyli te od Tommy'ego są różowe... Różowe...

A te różowe mają jakiś napis na podeszwie?

- Nie. - Więc które włożysz na pokaz?

Pokaz? To święto Wniebowzięcia w kościele w Bivonie.

Nie umniejszaj rangi. Pierwszy raz pokaże się światu.

Brała już udział w konkursie ciast,

wyścigu rowerków i w zawodach na piasku.

Ona nie przejmuje się innymi. Robi swoje i tyle.

Tak...

Wiesz, że my też mamy prezent?

Prezent? Naprawdę?

- Co to? - Niespodzianka.

Dzięki. Dzięki, skarbie!

Jest Tommy! Jedziemy!

Musimy... się zbierać.

A co do "pokazu". To 100 km stąd, więc...

Może tym razem przyjedziesz. Byłoby fajnie.

Oczywiście.

Skarbie.

Ale na Ferragosto włóż te czerwone.

Różowe są brzydkie.

Czerwone, dobrze?

- Pa! - Cześć, tato.

Cześć, Saverio.

- Cześć, Zaza. - Do widzenia.

IL CACCIATORE. POLOWANIE NA MAFIĘ

Świetnie, Carlotta!

- To trudne. - Kochanie, jesteś wspaniała!

- Przywitaj się z tatą. - Cześć!

Kochanie?

W ciągu roku wiele może się zdarzyć.

Mogą zamilknąć bomby.

Mafia przestanie strzelać.

Odwołają alarm

i wojna z mafią przestanie być priorytetem.

Liczba aresztowań spada jak fundusze do naszej dyspozycji.

Od miesięcy Elia nie wykreślił niczego w swoim terminarzu.

Nie ma zbiegów ani potworów chłostanych przez gazety.

Oblicze mafii nie budziło już strachu.

Aktówka zamiast kałasznikowa,

zamówienia publiczne zamiast tortur...

i korupcja szerząca się jak rak.

Po wielkich aresztowaniach Włochy znów odetchnęły.

Ale lepkim powietrzem.

To był spokój po pocałunku śmierci.

Oddalało się wszystko to, co pewne.

To Carlotta!

Co ja zrobiłem?

Kim byłem przez ten czas?

Skoro po miesiącach śledztwa wciąż tkwię w mroku.

Po miesiącach

podsłuchów w szpitalu św. Jana pod pretekstem kontroli dostaw...

wciąż nie wiedziałem, kim jest Numer Pięć.

Blondyn.

Robiłem tylko to.

Nagrywałem rozmowy, skargi, kaprysy...

Tyle słów, że odechciało mi się mówić.

Otwórz oczy.

Tak.

Jeszcze o nic nie spytałem, a ty już mówisz "tak".

A więc...

To podróż.

Lądujemy w Los Angeles, auto zabukowane.

Jedziemy międzystanową 15,

cztery godziny przez pustynię i jesteśmy w Las Vegas.

Wyjdź za mnie w Las Vegas.

Ty w stroju Marylin, a ja Elvisa.

- Ameryka... - Nie marzyłaś o tym, kochanie?

Szczęśliwa?

Ja tak.

A ty?

Ciągle spełniasz moje marzenia.

Jako przyszła żona muszę wiedzieć, o czym ty marzysz.

Ty jesteś moim marzeniem.

Całe życie marzę o tobie, Soniu.

Ja nic nie rozumiem z tych map.

- A jeśli zabłądzimy? - Nie!

Nigdy nie wyjeżdżałem z Sycylii, ale ta podróż jest obmyślana.

- Wszystko mam w głowie. - Świetnie.

I know English. Wszystko jest whatever.

- Tak? - Wonderful.

Epic, magic.

Lepiej podszlifuj swój angielski.

Pietro.

Już jadę. Sonia. Daj mi kluczyki do auta.

- Co jest? - Daj kluczyki.

Na razie.

Zdążymy, nie martw się.

Proszę cię, jedź szybciej.

Mówi? Jest przytomny?

Chyba już niedługo.

Dałem antybiotyki.

Kiedy minie infekcja, każę go operować.

- Gdzie? - U Świętego Jana, u mnie.

Ale nie sądzę, by dożył.

Kto to?

Ten, kto trzymał go przy życiu.

ANDREA MARRETTA ODDO, WSPÓLNIK PROVENZANA

Chodźmy.

Dziękuję... za odwiedziny.

Dlaczego przyjechałeś?

Żeby się z tobą pomodlić.

Czy żeby udzielić mi...

ostatniego namaszczenia?

Dłużej nie możemy czekać.

Powiedz mi teraz, bo potem możemy nie mieć czasu.

W ostateczności w Rzymie...

do kogo mogę się zwrócić?

Do mojego Chrystusa.

Tak.

Jeszcze nie jestem martwy.

I tak, jak przyszedłeś...

możesz odejść.

Powiedział ci?

Przykro mi. Co mogę zrobić?

Już prawie jesteśmy.

Jeszcze trochę cierpliwości.

Provenzano umiera... i zabierze swoje tajemnice do grobu.

To będzie początek wielkiej zmiany.

Wezwiemy wszystkie rodziny.

Chcę wiedzieć, kto porzuci przeszłość, by stać się...

kompletnie niewidzialnym.

Ja wrócę za 20 dni.

Będziemy w kontakcie.

- Jakie 20 dni? - Jadę z Sonią do Ameryki.

Ale szybko wrócę.

Podróż do Ameryki, tak.

Oczywiście.

Nie ma problemu.

Nie musisz tu siedzieć.

- Poprowadzę. - Czemu?

Bo prowadzisz nerwowo. Już.

No proszę!

Nigdy w to nie grasz, bo jesteś cienki.

Dawaj.

Kto jest cienki?

- Dobra. - I robisz się powolny.

Ja?

Dwa?! Masz farta!

- Możemy pogadać? - Słuchamy.

Saverio, potrzebne mi nazwa i adres, które tylko ty możesz znać.

1994, twoja sprawa Mica Farinelli.

Przejrzałem akta

i wiem, że Capomaccio i Randazzo tankowali na stacji w Prizzi.

- Znalazłem związek. - Jaki?

Właściciel stacji mógł być człowiekiem Provenzana.

Pamiętasz nazwę albo adres tej stacji?

Nie ma tego w aktach.

Nie. Masz inne dane?

Nie wiem, co się dzieje, ale to się dzieje teraz.

Jeśli dasz mi te informacje, dorwę Provenzana.

Rozumiem. Nie pamiętam. Wiele lat minęło.

Mogę sprawdzić.

Wiem, że mamy ze sobą na pieńku.

Ale chyba pora skończyć z pierdołami.

- Okej? - Dam ci znać.

Świetnie pamiętasz tę nazwę.

Saverio...

usiłujemy złapać Provenzana...

ale nie przeszkadzajmy w tym innym.

Jasne?

Nie pomogę temu, kto się nie przykłada.

I nie chcę spóźnić się do sądu.

Zapraszam.

No i?

Skąd ten pośpiech?

- Powiedz mu. - Dzisiaj.

Prosto z urologii u Świętego Jana.

Źle z Binu. Przywiozą go za pięć dni.

Mamy operować w Ferragosto?

I dostaniemy nieźle po dupie.

Wszystko musimy zrobić jak trzeba. Rozumiesz?

Mówiłam, że to Święty Jan?

To pluskwa z poczekalni. Pawilon A, drugie piętro,

automat z kawą.

To może być nawet ktoś, kto tam nie pracuje.

Ale pasuje mi to święto. Szpital będzie pusty.

Oczywiście.

Złapiemy go i koniec długu.

Byłam nieposłuszna i przesłuchałam De Palmę, ale...

Powiedz, że dobrze zrobiła.

Pewnie, że dobrze zrobiłaś, Paola. Jasne!

Czuję tę miłość w powietrzu,

ale moglibyśmy wrócić do pracy?

To plan szpitala.

Kurde... ale labirynt.

- Świetnie, Carlotta! - To trudne.

Kochanie, jesteś wspaniała!

- Przywitaj się z tatą. - Cześć!

Kochanie?

- Halo? - Minnella?

- Mówi Saverio. - Cześć.

Skrzydło północne, w sześć minut dojdziesz do sal operacyjnych.

Długo, gdy się śpieszysz. I nie ma innych wyjść.

Skrzydło południowe.

Bezpośredni dostęp do sal szpitalnych z zewnątrz.

Windy to dodatkowe drogi ewakuacji.

- Przydadzą się? - Tak.

- Chyba czują się tam pewnie. - Tak.

- Diego, mów. - Idziemy od południa.

- Od południa. - Świeża wiadomość.

Z powodu deratyzacji zamykają suterenę i parter w pawilonie A.

Zgadnij kiedy.

- W niedzielę, piątego dnia. - Bingo!

Zamykają pawilon A z powodu deratyzacji.

Tylko póki go nie złapiemy. Potem już nie zasłużysz.

Podoba ci się?

No... Tak.

Czemu mnie tu przywiozłeś?

- Co jest? - Nic.

Dziwny jesteś, nic nie mówisz. Prawie jak nie ty.

Mam trochę kłopotów w pracy.

Jest szansa, której nie chciałbym stracić.

Pytałaś, czego pragnę.

Chcę tu zostać i tutaj wziąć ślub.

Ksiądz to mój przyjaciel i zawsze da nam ślub.

Przykro ci?

- Nie. - A jednak przykro.

Nie, Davide. Zrobimy, co chcemy i kiedy chcemy.

Przełóżmy tę podróż. Co za problem?

Amerykański ślub nie jest ważny we Włoszech.

- Nie? Czyli to stracona okazja. - Jakiś ty miły!

Poza tym ten kościół jest brzydki. Znajdziemy inny.

Spodoba ci się. Pokażę ci go. Jest prześliczny.

KSIĄDZ MARIO FRITTITTA

SPOWIEDNIK PIETRA AGLIERIEGO

- Ojcze Frittitta! - Dzień dobry.

To Sonia.

Moja miłość. Chcemy się pobrać przed Bogiem.

- Giulio, przepraszam za spóźnienie. - Nie szkodzi.

Tak poszła na próbę.

- Nie wierzę. - Jeden but czerwony, drugi różowy.

Jeden od ciebie, drugi od Tommasa, żeby nikogo nie obrazić.

Ma to po mnie.

Jest pewna, że ją zobaczysz. Jeśli nie możesz, to trudno.

- Tylko jej powiedz. - Zaczekaj.

Muszę załatwić jedną sprawę. O której występ?

- Niedziela o 19:30. - Niedziela, 19:30.

- Giada, mogę zadzwonić później? - Oczywiście.

W prokuraturze jest oddział specjalny. Coś się kroi!

Coś się dzieje.

Więc to słuszny trop.

- Przygotowują się. - Jaki trop?

Z mojej starej sprawy Minnella wytypował człowieka Provenzana.

Podałem mu nazwę stacji benzynowej.

Oszalałeś?

Nie przeszkodzę w złapaniu Provenzana.

To my możemy go złapać. Od roku mamy cynk o szpitalu.

Oboje tkwimy w gównie. To my jesteśmy blisko aresztowania!

- Więc i tak go złapiemy! - A jeśli złapie go Minnella?

- Wszystko na nic. - Dość.

- Jeśli on... - To i tak wygramy! Jasne?!

I będę mógł pojechać do córki.

- Co ona ma do tego? - Dwie godziny.

Stąd do Bivony, bez poczucia winy, bez ciężaru. Potrzebuję tego.

Pomyślałeś, czego ja potrzebuję?

Dwa lata łamania sobie głowy... na próżno!

Powinieneś mnie spytać wcześniej!

A to czemu?

- Dlaczego? - Jak to?

Jesteś gościem w tym śledztwie.

To od zawsze jest moje śledztwo w sprawie Provenzana.

Do Św. Jana dotarliśmy dzięki tobie,

ale brylowanie przy pierwszej okazji to chyba przesada.

Dobrze. Przepraszam.

Przepraszam, że poczułam się kimś więcej niż gościem,

może nawet koleżanką.

Tą, która harowała

tylko po to, by pokazać, że może coś zmienić!

- Cześć, Saverio. - Andrea. Spałeś? - Nie.

Kiedy?

Operacja zaczyna się o świcie. Jutro ważny dzień dla wszystkich.

12 SIERPNIA

- Widzimy się później. - Na razie.

Nie, przepraszam na chwilę.

Pilnujesz tej sprawy?

Tak, ale nie chcę wracać z Bivony po ciemku

- ani spać u ciebie. - Słusznie.

Mam na oku parę miejsc i potem zdecydujemy.

Świetnie. Dzięki.

Ale jedziemy na serio?

Do wieczora. Czołem, chłopaki!

Na razie.

Wszystkiego najlepszego!

- Ile to lat? - Nie powiem.

Jaki prezent dostałaś?

- Najlepszego, Nadia. - Dziękuję.

WICEPROKURATOR

Pojutrze zaczynamy w szpitalu.

Wchodząc, unikamy lekarzy, pielęgniarek, salowych.

Bo nowe twarze mogłyby...

zwrócić uwagę.

Co jest z wami dzisiaj?

Oni mogą dorwać Provenzana. Minnella i Russo.

Dzięki informacjom Baronego.

To tylko trop.

Jak dobry?

Kurna...

Dobra. Jeśli go dorwą...

znaczy, że drugi rozwód był po nic.

- Kiedy? - Dwa miesiące temu.

- Czemu nie powiedziałeś? - Co miałem mówić?

Że nadgodziny nie służą związkowi?

Sam to wiesz.

Tak...

Może go złapią.

A może umrze i nikt go nie dorwie.

A może jednak my. I do tego czasu będę pracował.

Co do kamer pomyślałem o gaśnicach.

Są tam dwie.

Jedna przy wejściu służbowym, druga przy salach operacyjnych.

Skrzynki są dość duże, żeby pomieścić mikrokamery?

Tak. Przydałby się na nie budżet.

Zajmę się tym.

- Ale one kosztują. - Zajmę się tym.

Więc od razu zaczynam z tymi gaśnicami.

Zrobię coś, bo przy was wpadnę w depresję.

Do widzenia.

Wiem. Ale my robimy swoje.

Dobrze?

Dzień dobry, Davide.

Davide.

Dzień dobry.

Widzisz, Davide?

Teraz ci się kłaniają.

Czemu przyśpieszyłeś zebranie?

Nie rozumiem.

- Co tu rozumieć? - Robiłem wszystko, żeby na nim być.

- Przełożyłem podróż ważną dla mnie. - Dla ciebie?

Dla ciebie była ważna...

Dzisiaj jest wielki dzień.

Dziś umarli Vitali.

Wszyscy siedzący przy stole

uznali mnie za bossa. A ciebie nie było.

Nie siedziałeś koło mnie.

- Dokonałeś innego wyboru. - Jakiego wyboru?

Jestem tu. Widzisz mnie czy nie?

Myślisz, że odwołanie wakacji to wybór?

- Co mam zrobić? - Nic.

Ale co zrobiłem?!

Może wyobrażałeś sobie... basen, pieniądze,

narzeczoną.

Chyba oprócz basenu masz wszystko, czego chciałeś.

Czyli problemem jest Sonia.

- Nie. - Czemu nie przyznasz?

Bo problemem jesteś ty.

I twoja pasja, która wygasła.

Nie jesteś już głodny.

Myślałem, że będziesz najlepszym z moich wychowanków.

Jak widać, myliłem się.

Chciałeś być taki jak ja.

Ale żeby mieć wszystko, nie trzeba pragnąć niczego.

To normalne.

Żebyś wiedział, ilu przede mną przegrało.

Gdy pomyślę o wszystkich aresztowanych...

Bo wiesz...

zajmowanie się żonami, braćmi, przyjaciółmi, chorobami...

- spowalnia cię. - Sonia to problem!

Mówię, że nie!

Jedź do Ameryki, ożeń się!

I przebierz się za Elvisa. Może być zabawnie.

Gwarantuję, że po powrocie zawsze będzie miejsce dla ciebie.

Ale nie przy moim boku.

Dziś nic się nie stało. Dzisiaj...

wypełniłem twoje przeznaczenie, zanim ty to zrobiłeś.

Jestem pewien, że ta podróż pomoże ci się z tym pogodzić.

To nie dziwne, że nic od świtu?

Czasem tak bywa.

Cholera.

To was szukałam!

- Chcecie? - Dzięki. Raz jeszcze najlepszego.

Dziękuję.

A, więc to tak?

- Diego bardziej to udramatyzował. - Już wiesz?

Wiem, że dobrze zrobiłeś. Kolegów nie wprowadza się w błąd.

Właśnie ty, po tym, jak cię przeczołgały służby?

Tak...

Wieści?

W szpitalu, w całym sektorze A

system informatyczny kaput. W naszym pawilonie też.

Czyli mieliśmy rację. Deratyzacja.

Nikt nie sprawdzi w komputerze, kto ma dyżur.

Przynajmniej to wiemy.

Rozprostuję nogi.

Zostań tu.

"Zadzwonię niedługo i powiem, że potrzebne są dwa szczeknięcia".

"Zadzwonię niedługo i powiem, że potrzebne są dwa szczeknięcia".

"Dwa szczeknięcia". Tak powiedział.

I nagle pluskwy padły. Wszystkie.

I co ci zostało?

Siedzieliśmy tam jeszcze 10 godzin.

Nie wiemy, czy to technika, czy nas nakryli.

Sprawdzenie tego jest niemożliwe, ryzykowne.

Więc gówno mi zostało.

Franco...

ufasz służbom?

Ufasz?

Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.

Gdybym nawet przez chwilę pomyślał o czymś takim,

to jutro mógłbym odejść.

Jedenaście lat pracy poszłoby na marne.

Jedenaście.

Więc zamilczmy.

Nic nie mówmy.

Co robisz jutro?

Przez te lata nawet kawy razem nie wypiliśmy.

Przepraszam, ale nie mogę. Jadę do Bivony posiedzieć z córką.

- Szefie? - Cześć.

Zaplanowałem trasę. Nie pojedziemy 118,

ale przez Palazzo Adriano dotrzemy do gór.

Wyruszymy o 17:00, parę godzin jazdy i o 19:30 będziemy.

Doskonale.

Zrobisz to, co powiedziałeś, nawet beze mnie.

- Co to znaczy? - Niczym się nie przejmuj.

Zostanę w Palermo, w bezpiecznym miejscu.

Czemu?

Tylko my możemy to zrobić. Tak, żebyśmy byli niewidzialni.

Minnella uważa, że to gruba sprawa. Ale nie dla nas.

To wejście służbowe do szpitala.

Wygląda to tak.

Oficjalnie będę w Bivonie.

Ty w drodze do Mediolanu, ale wyślesz kogoś innego.

Kogo?

Znajdź swojego Cacanidu. Wy bierzecie urlop.

Żadna z naszych komórek nie może logować się w Palermo.

Mamy też to.

Szyfrowane w pętli. Jak wojskowe.

- Skąd je wziąłeś? - Kupiłem.

Idziesz na całość?

Mają ograniczony zasięg.

Musisz ulokować się blisko, żeby kierować operacją.

Jedna dla nas, pięć dla twoich ludzi.

- Ale... - Żadnych ale.

Znajdź miejsce, gdzie będziemy pracować razem.

Błyskawiczne decyzje, bez telefonów i tracenia czasu.

- Muszę tam być. - Ja też.

Oczywiście.

Miejsce, w którym będziemy zamknięci przez 48 godzin.

- Dla świata będziemy gdzie indziej. - Muszę je znaleźć do jutra.

Tylko tak może się to udać.

Kiedy Provenzano się obudzi,

będzie przykuty do pryczy za kratkami.

Amen.

Nie wierzę, że nic o tym nie wiem.

Tak lepiej. Jeśli się posypie, nie masz z tym związku.

A jeśli się uda, pomyśl o zasługach, jakie ci przypiszą.

Dzięki, szefie.

Nie mogę dzwonić przez dwa dni.

To Ferragosto, Diego. Chyba nie spędzasz święta z żoną?

Ależ nie...

Niech będzie włączony całą dobę.

A może... zobaczysz mnie.

- Boże, chyba nie... - Cicho!

- To przynosi pecha. - Jestem z ciebie dumna.

Spokojnie, domyślałam się.

Carlotcie nie jest przykro?

- Nie. - Co to za gwizd?

Parzymy rumianek.

Ona nie chce spać przed występem.

- Ale jest dobrze. A u ciebie? - Może ja jutro...

- Jutro? - Chciałem powiedzieć...

że może jutro w pracy zrobimy...

galaretkę arbuzową.

Carlotta ją uwielbia. Kiedy mieszkaliśmy w Palermo...

14 SIERPNIA

A zobacz tam.

Wejście służbowe?

To wejście?

- Najfajniejszy glina, jakiego znasz? - Ekstra!

Jaki zadowolony!

Wspomina dawne czasy.

Daj papierosy.

Więc jutro wyjeżdżamy? I pobierzemy się w Las Vegas.

Wariat z ciebie.

Ale jestem szczęśliwa.

Skręca mnie ze szczęścia, wiesz?

Widzę.

I wiesz, co zrobię? Kupię tę piosenkę.

Będziemy ją śpiewać w podróży.

Jutro przyjadę do ciebie bez bagażu.

I zamówimy taksówkę.

Fajnie będzie obejrzeć sobie film w samolocie.

Uważaj na drodze.

- A więc, my sweet love... - Love?

Skarbie, też cię kocham.

Pogubiłam się. Co to znaczy?

Kochanie, przetłumacz.

Jutro mi przetłumaczysz.

Obiecaj!

Co tu robisz?

Jeśli nie przewidzisz ruchów przybocznego,

stracisz władzę przejętą po Provenzanie.

Co jej powiedziałeś?

Na lotnisku spotka swoją przyjaciółkę.

Oddałem jej swój bilet

i kazałem zawieźć Sonię do jej wymarzonych miejsc.

Ustawiłem ją. Kupiłem jej bar, w którym pracuje.

Używając twojego nazwiska,

przekonałem właściciela, żeby wziął forsę.

Myślę, że nie masz tego za złe.

Dobrze zrobiłeś.

Teraz muszę wiedzieć, co zrobić, żeby pozostać przy twoim boku.

Modlić się.

Modlić się, żeby dziś skończyła się historia klanu z Corleone.

15 SIERPNIA

- Nie ma wody. - To z zewnątrz.

- Nie ma wody. - To wejście służbowe.

- Nie ma wody. - A kawa jest?

Żartuję, bo wypiłam 20.

Dobra, ale czy można stawiać maszynkę obok śpiwora?

- Nigdy nie byliście na polowaniu. - Nie. - W cholerę z polowaniem.

Jak mówiłem, monitor po lewej: sala operacyjna.

- Po prawej: wejście służbowe. - Dobrze.

Zostawił otwartą salę operacyjną.

W środku pali się światło. Mamy ich.

- Żadnych ruchów na zewnątrz. - Tu też nic.

Dwie godziny i nikogo.

Obserwuję cię. Wiesz, że w ogóle nie mrugasz?

Gdybyś była snajperem, miałabyś problem.

Oczy by ci wyschły.

Zbliża się pojazd.

Też go widzimy.

Jedzie w kierunku wejścia. Zaraz powinien być koło was.

- Furgonetka! - Gotowość.

Przyjąłem. Widzimy ją.

To ci od deratyzacji.

Potwierdzić pojazd.

W środku nikogo nie ma.

- Za mała na transport pacjenta. - Czekamy dalej.

Spokój.

Jeśli kamuflażem jest deratyzacja, to się ją robi.

Ma to sens.

My też byśmy tak zrobili. Zatem spokojnie!

- Wyjeżdżają. - Zrozumiałem.

Musimy się bardziej skupić.

W sali wciąż się pali, oni nie weszli. To dobry znak.

- Poleci? - Przy odrobinie fantazji...

Musi przyjechać...

Musi przyjechać...

Musi, bo o tej porze mógłbym być

na plaży ze śliczną dziewczyną, która kocha mnie do szaleństwa.

A ja z George'em Clooneyem.

Z czego rżycie? To prawda.

Ma na imię Vanessa i jest o 20 lat młodsza ode mnie.

A wal się! Wciąż mam wyrzuty z powodu twojego rozwodu.

Odpuść sobie.

Musi przyjechać, bo mój eks ma sprawę, z której się nie wywinie.

Dlaczego tak o tym mówisz? To cudowna wiadomość.

Przez lata chciałam dowieść, że miałam rację,

a teraz myślę, jak syn to zniesie.

I...?

Zaproponowali mi posadę eksmęża w dowództwie.

- Rozumiesz? - To bomba atomowa!

Świetnie! Gratulacje!

Twój syn jest bystry, przełknie to.

Ty zaznasz spokoju, złapiesz Provenzana,

i uwolnisz się od szefa w kryzysie wieku średniego.

- I kto to mówi... - U mnie to już...

więcej niż kryzys.

Musi przyjechać, bo...?

Bo nie mogę już dłużej przynosić Baronemu papierosów.

Nie zauważyłaś, że cię tym dręczę? Czekam, aż się zbuntujesz.

Nie buntuję się z jednego powodu.

Jakiego?

To nie moja zasługa, że tu jesteśmy.

Sposób na przesłuchanie De Palmy...

wymyślił mój ojciec.

A skoro już jesteśmy przy wyznaniach...

wszystkie moje śledztwa ustawiał ojciec.

Miałeś rację.

Gdyby nie tatuś dupochron...

A kto wszedł tutaj? Tatuś?

Nie. Weszłaś ty.

Od roku męczysz się z tą sprawą. To chyba dość, nie?

A co myślałaś?

On uważa, że ma genialne pomysły,

ale jeśli ja ich nie realizuję...

Wciąż uważa, że to on wymyślił, jak uszkodzić motocykl Bruski.

Przestań.

Zostałeś ty.

Saverio?

- Ja? - Twoje wyznanie?

Co mam wam powiedzieć? Wszystko o mnie wiecie.

Ambulans na ulicy.

Widzimy.

Jest przy bramie.

Proszę...

Nie wpuszczają. Co robimy?

- Otworzyć! - Śledzić! Jedźcie za nim.

- Ale... - Zrozumiano. Jedziemy.

Zbliża się do wejścia.

Tato!

W ambulansie jest 20-latek.

- To nie on. - Koniec. Już nie przyjedzie.

W sali operacyjnej wciąż się pali!

- Światło się pali? - Tak...

Więc to nie koniec.

Nie przyjedzie. I może wcale nie miał zamiaru.

- Idziemy. - Zaczekajmy!

Powiesz jej, że to bez sensu?!

Wciąż tu jesteśmy?

- Daj pomyśleć! - Proszę. Możemy zachować spokój?

Saverio, powiedz jej.

Dokąd idziesz?!

Wszystko zgasło. To koniec.

Tam nie wolno!

MARSYLIA

- Halo? - Dzień dobry.

Jak wygląda sytuacja po operacji?

- Jak on się czuje? - Doskonale. Właśnie się obudził.

Chciałby z panem porozmawiać.

Jak pan się czuje?

Dzięki mojemu Chrystusowi jeszcze żyję.

- Proszę zadzwonić do Pietra. - I co mu powiedzieć?

To samo.

Że dzięki mojemu Chrystusowi w Rzymie jeszcze żyję.

Wersja polska: CANAL+ Tekst: Grzegorz Janiak