Original subtitles

Is ze wakker?

Ik denk het wel.

Dag lelijke eendjes. Goed geslapen?

Ja. - Goeiemorgen, mama.

Vergeet ze geen water te geven.

Hier. - Dank je, lieverd.

Louise, trek dat toilet door, verdomme!

Loulou?

Heb je je zwemgerief?

Zwempak, tweede stapel.

Claire!

Haast je, we gaan de bus missen.

Mama, je moet met papa praten over Brazilië.

Als ik daar tijd voor heb.

Ik heb het druk. En al die rommel hier.

Wat is dat over papa?

M'n job als dienster is niet genoeg.

Je vader gaat haar helpen.

Claire, eet niet zo snel, dat is degoutant.

Laat me doen. - Ik ben klaar, waar blijven jullie?

Degoutant.

Dag lelijke eendjes, fijne dag.

Tot straks! - Dag!

Loulou!

Wil je een ijsje komen eten?

Ik heb les, mama.

Welke les? - Wiskunde.

Is dat belangrijk?

Kom, een lekker ijsje.

Vooruit, iedereen in de rij.

Denk je dat ze kinderen mag hebben?

Marion!

Zijn mijn ogen oké?

Nee, je ziet het.

Waar zaten jullie? We wachten al een uur.

Ik had mijn gesprek in het restaurant.

Ik heb geen kleren. Allemaal oude dingen.

Dat is ouderwets, dat is te klein...

Dat is lelijk. Ik heb echt niks!

Niks!

Dit? Help!

Hij zal gaan komen en ik heb niks.

Wie? - Een boekhouder.

Ken jij die kerel?

We gaan op wellness weekend. Zorg voor Loulou.

Ik heb plannen. - Ik ook.

Opgelet... Eén, twee, drie...

Mama... - Waar zijn je mooie schoenen?

Ik heb geen zin om die aan te doen. - Deze?

Of de witte. - Nee, geen zwart.

Wil je dit niet passen? - Nee.

Waarom niet?

Ze is lelijk. Een cadeau van je papa.

Geen idee waarom hij dat kocht.

Het is sletterig.

En dit? - Stop met bewegen.

Iets voor een boekhouder? - Niet echt...

Eerder Little House on the Prairie.

Maar toch vrouwelijk? - Nee, eerder "Heidi".

"Goeienavond, Damien. Het Turks bad of de jacuzzi?"

Hou op. - Dat werkt niet, hè?

Mama, je ziet er... - Stop met lachen!

Help mij. - Het is zo niet.

Ik weet niet of hij hiervoor valt. - Laat 's zien.

De gouden jurk was goed...

Oké. Meisjes...

Eet je lasagne op, ruim het salon op

en ga niet laat naar bed, Loulou.

Slaapwel, lelijke eendjes.

Amuseer jullie.

Ken je de baldans? - Aan jou, Marion!

De baldans...

Jezus!

Lionel Messi!

Andere stijl!

Vet, man.

Kun je het luider zetten? - Wie zorgt voor de luidsprekers?

Vet!

Radio Samir!

Welkom bij Radio Samir!

Aangenaam. Het is warm!

We zijn hard aan het zweten.

Wil je spelen?

Sorry, ik moet opruimen.

Ik voel me beroerd.

Kijk.

Wanneer vertrek je naar Brazilië?

Eind augustus.

Doe het dicht.

Verdomme, Marion! Doe het dicht!

Kijk, dat is papa met z'n nieuwe vriendin.

Jezus.

Wat een idioot.

Denk je dat mama ze heeft gezien?

Wie is die bimbo?

Ze is echt degoutant.

Je moet naar papa schrijven.

Ik wil dat hij de foto's weghaalt.

Ik wil niet dat Louise ze ziet.

Spreken jullie over mij?

Lou, stop met afluisteren.

Gisteravond moest ik niet afluisteren.

Mijn kamer ligt naast die van jou.

Wat bedoel je daarmee?

Wat? Met Samir?

Mag ik een privéleven hebben? - Nee.

Vertel! - Ik werd gewekt door...

Er is niks gebeurd. Hij heeft op de sofa geslapen.

Misschien op het einde, maar in het begin...

Ik zat in de kamer ernaast.

Marion, ga je het einde vertellen?

Ik was aan het slapen, verdomme!

Hou op! Hou op! Oké, oké.

Mama...

Mama...

Heb jij sigaretten? - Nee.

Geef me de vod eens.

Komaan, Lou, schiet op.

Jezus, het is vuil.

Zal ik de asbak leegmaken? - Louise.

De blonde Leffe?

Dit is voor u.

Alstublieft.

Het is helemaal droog.

Zie je, Lou? Je mag het niet vergeten.

Mama... - Ja?

Mag ik Marions kamer hebben als ze in Brazilië is?

Wacht even, ze is nog niet vertrokken.

Mag ik dat ook doen?

Wat?

Een savatjaar nemen, als ik groter ben?

Het is een sabbatjaar, schat, geen savatjaar.

Waarom vraag je dat?

Wil jij ook weggaan?

Claire?

Lou?

Zullen we ons gaan wassen?

Het is eindeloos.

Het zal nooit weggaan.

Het spijt me.

Het spijt me, schat.

Mama heeft een briefje achtergelaten.

Wat staat erin?

"Ik ben 's nachts naar het Sint-Jozefziekenhuis gegaan.

Ik heb jullie vader gevraagd zijn verantwoordelijkheid te nemen.

Hij zal voor jullie komen zorgen.

De scheiding kan wachten.

Ik heb jullie kussen gegeven terwijl jullie sliepen.

Kom me niet direct bezoeken. Ik zal jullie zeggen wanneer.

Ik hou zo enorm van jullie."

Ze zei dat ze niet meer naar het ziekenhuis zou gaan.

Je wist dat dat niet waar was.

Kom, we gaan ontbijten.

Heeft ze geld achtergelaten?

Niet veel.

Kom je?

Hij heeft hier niks te zoeken.

Dat hij zijn visakaart in de postbus steekt, daarmee uit.

Lou...

we moeten op dezelfde lijn zitten.

Druk op "play".

Nee, hij heeft een schild, hij komt eerst.

Au, dat steekt.

Ik heb veel munten. - Ik heb de booster.

Wat heb je?

Mijn kracht.

Is dit het beslissende moment?

Meisjes, ik ben het.

Doe open.

Meisjes...

We willen niet dat je binnenkomt.

Je hebt hier niks te zoeken.

Stop met die onzin. - We hebben je bankkaart nodig.

Ik heb het recht jullie te zien.

Ik wil weten hoe het met jullie is. - Je hebt hier niks te zoeken.

Lou...

Doe open!

Laat me los!

Wat is dit allemaal?

Hier.

Ik heb al vier maanden geen nieuws van jullie.

En dan?

Zeg eens...

Wat ben ik in jouw ogen? Een bank?

Is dat wat ik ben?

Kom.

Kom hier.

Wat doen jullie voor de vakantie?

Marion gaat naar Brazilië aan het einde van de zomer.

Echt?

Dat wist ik niet.

Ongelofelijk!

Wilde je vertrekken zonder afscheid te nemen?

Denken jullie echt dat ik niet om jullie geef?

Kom! Pak jullie koffers.

We gaan weg.

Ik wil jullie ergens mee naartoe nemen.

Ik wil bij jullie zijn, maar niet hier. - Dat gaat niet.

Waarom niet?

Is je nieuw lief daar ook?

Heeft mama jullie gezegd jullie zo te gedragen?

Oké...

Ik zorg hiervoor, maak je geen zorgen.

Goed dan...

Ik kan hier zijn wanneer jullie willen.

Oké?

Wat doe je? - Ik ga weg.

Dat is niet van jou.

Ik wil niet dat je je iets inbeeldt,

maar ik zou graag met jou naar Brazilië gaan.

Je zegt niks?

Goeienavond. Wie is dat?

Mijn zus. - Je zus?

Dag zus. - Dag mevrouw.

Ik ben Stéphane, trouwens. Kom, loop door.

Ik kan doen wat ik daarnet deed. - Dat wil je, hè?

Ik heb er geen zin in.

Je doet gekke dingen.

Je maakt iedereen wakker. - Mijn zus!

Oh, de zus. Ik wil ook een kusje.

Een kus? - Niet van jou.

Ik ben Stéphane, in het geval dat...

Ik heb hetzelfde bureau thuis.

Dag.

Ik wil er ook één. - Je zus is niet leuk.

Als je... misschien herhaal ik mezelf, maar ik heet Stéphane.

Fijne avond. Dag.

Fijne avond. - Maak dat je wegkomt.

Is dat Stéphane?

Lou is hier, verdomme!

Blijf hier. We zullen samen slapen.

Wil je hem terugroepen voor een triootje?

God, je bent walgelijk.

Gaat het, mama?

Drink wat water. - Hè?

Drink wat water.

Staar me niet zo aan met die uitpuilende ogen.

Je kunt de pot op.

Luilak.

Spreek luider.

Het accent. - Wat?

Je zult niet alleen zijn.

Claire zal hier zijn.

Maar Claire slaapt niet naast mij. Dan hoor ik niet meer...

roepen.

Je zult me 's morgens niet meer horen zingen.

Ik zal je niet meer horen roepen.

Je mag mijn kamer hebben.

Echt?

Maar je moet ze voor Claire pakken.

Ik stel voor dat we al spullen van jou verhuizen.

Naar hier? Om een voet binnen te hebben?

Je krijgt mijn tweepersoonsbed.

Dag mijn lieve meid.

Ik pak je koffer. - Dank je.

Mijn lelijke eendjes!

Ik ben blij jullie te zien!

In vorm?

Oké, is het hier opgeruimd?

Geef dat hier, schat.

Claire, je bed is opgemaakt. Ongelofelijk!

Loulou, bijna.

Niet slecht. Een beetje smerig, maar het valt mee.

De keuken is perfect.

Ik ben blij dat ik hier ben.

Mijn lelijke eendjes,

ik heb groot nieuws.

We gaan een reis maken.

Met ons vieren. Ver weg van hier.

Met ons vieren! - Waar gaan we naartoe?

Naar Zuid-Amerika.

Ik zal het uitleggen. Ik heb een documentaire gezien over Chili

en ik herinnerde me plots dat ik een jeugdvriendin heb

die daar gaan wonen is,

ze is met een Chileen getrouwd in Santiago,

Pedro.

Dus we hebben daar een betrouwbaar contact.

En Marion, zo kan jij van daaruit naar Brazilië gaan.

Ik vertrek over drie weken.

Maakt niet uit. Annuleer je ticket, ik betaal je terug.

Dus waarom

geen nieuw leven beginnen? Laten we onszelf verwennen.

En we...

we beginnen opnieuw...

We zullen

een ander leven ontdekken, nieuwe mensen,

een nieuwe taal.

Voor hoelang? - Zes maanden.

We gaan ons niet vervelen. Er is veel te doen.

Ja, maar wat als we terug willen komen?

We blijven zes maanden, en dan zien we verder.

Hoe gaan we dat betalen?

We gaan dit stoffige appartement verkopen.

We gaan dat niet heel ons leven houden.

Waarom lach je? - Omdat...

Nee, het is geweldig.

Hier, mijn voorschrift. Ga jij dat voor me halen?

Ik denk echt dat die reis ons deugd zal doen.

Ze raaskalt toch, hè?

Ze komt nog tot haar positieven.

Wacht, blijf staan. - Wat?

Verdomme.

Wanneer zeg ik dat ik niet meega?

Kijk naar de kussenslopen. Dat is het niet.

Ze zijn lelijk.

Dat zijn geen appartementen.

Toch wel. - Ik had er één gezien. Ik vind het niet.

Een mooi klein huisje met een bloemenboog ervoor.

Het is in Santiago, tegenover het weeshuis.

Eet niet te veel, schat!

Kijk naar je zus.

Het weeshuis is geweldig, met al de kinderen.

Je verveelt je nooit, je hebt geen tijd om na te denken.

Kijk hier.

Een terras met zicht op de zee. Dat is cool.

En een zwembad. - Ja.

Wat gebeurt er?

Dat moeten wij aan jou vragen.

Je had hem kunnen zeggen dat we vertrekken.

Liegen is niet mooi.

Of hou je me voor de gek?

Jij, bel je zus. Diegene die nooit hier is.

Zeg dat ze terugkomt.

Planten zijn ongelofelijk, hè?

Je denkt dat ze dood zijn, maar nee.

Ze hebben altijd een tweede leven.

Ze zijn veel sterker dan wij.

Zelfs als je denkt dat er niks meer in zit,

komen de kleine wortels onder de grond samen,

ze komen op kracht

en beginnen opnieuw te groeien. Gek, hè?

Wat gaat er daarmee gebeuren als we weg zijn?

Heb je het gezien?

We hebben alles weggedaan.

Gechoqueerd?

Ik voel me zo licht als een veer.

Ik wil dit weekend jullie kamers leegmaken.

Bel Claire. Ik heb het haar al zo vaak gevraagd.

Marion! Word wakker. We gaan vertrekken.

Ik heb de tickets gekocht.

Help ons.

Blijf daar niet zo staan.

Je moet met Claire praten. Ze is weg dit weekend.

Wat doe je? - Haal vuilniszakken.

Haal al die shit hier weg!

Misschien beseft ze dan dat we vertrekken!

Stop daarmee! - Wat denkt ze?

We zijn een familie! Is ze dat vergeten?

En ik? Wat ben ik voor haar?

Kom, we moeten dit allemaal wegdoen.

Steek het in zakken, ik wil het niet meer zien.

Ik wil er niks meer van zien!

We zullen het naar de kelder doen.

Claire komt terug.

Ze voelt zich niet goed. - Hou op.

Stop met haar altijd te verdedigen.

Hoeveel keer heb ik je gezegd haar te bellen?

En jij bent hetzelfde.

Ik zie dat jullie iets verbergen.

Kom nu.

Help mij.

Doe de deur open, verdomme!

Doe open!

Je bent compleet gek!

Wie ben jij? - Aangenaam.

Je kleren? - Ja.

Rot op. Ga weg.

Buiten! - Oké!

Tot nog eens.

Weet je wat er gebeurt terwijl jij je zat drinkt?

Het kan me niet schelen. Snap je dat?

Het kan me niet schelen. Heb je gezien wat ze met m'n spullen deed?

Arm zusje, ze heeft haar mama niet kunnen beschermen.

Ik zal je beschermen. - Laat me los!

Ga je huilen?

Wat doe je? - Zie je dat niet?

Ik ga weg, ik wil jullie niet meer zien.

Laat los! Laat me gaan, verdomme!

Verdomme!

Het spijt me.

Ik smeek je!

We stikken.

We stikken, Marion.

Er is niks meer.

We moeten gaan winkelen.

Vraag dat aan Claire. - Ze neemt niet op.

Doe het venster open! Het stinkt naar de rook.

Doe het zelf!

Je hebt twee handen!

Verdomme!

Dit is jouw rommel die ik aan het opruimen ben!

Ik ruim al 20 jaar jouw rommel op.

Het zal wel.

Verdomme.

Ga weg, het is oké.

Ga weg!

Het is niks, het is niet diep.

Zo, hou het ertegen.

Ook een slechte nacht gehad?

Wil je het me vertellen?

Wat is er toch verdomme, Marion?

Wat is je probleem?

Mogen we niet meer feesten?

Dat kan me niet schelen. - Wat is het dan?

Je moet met Claire praten. Ze doet niks meer.

Want jij doet wel iets?

Behalve je restaurant.

Ik ben het zo beu om constant voor jullie te zorgen.

Maar wat maakt het uit? We gaan vertrekken.

Kom.

We gaan onze koffers pakken.

Kun je opendoen?

Uw moeder is nu in een commissariaat in het centrum.

Ze werd gewelddadig toen uw zus niet door de controle wilde gaan.

Ze zit in voorlopige hechtenis. Dat is de procedure.

Wat is dat allemaal, Marion?

Wat? Willen jullie weggaan? Met jullie vieren?

Hebben jullie al problemen gehad met jullie moeder?

Wat een vraag!

Hij heeft al alles gezegd. - Zie je niet wat er gebeurt?

Ze ziet het niet. - Ik spreek tegen haar.

Soms is ze kwetsbaar.

Niet kwetsbaar, Marion. Ze is ziek.

Dat is anders. Ze heeft hulp nodig.

U moet Claire zijn. - Ja.

Uw vader had klacht kunnen indienen voor ontvoering, maar hij doet het niet.

Als ze kalm is, komt ze morgen vrij.

Louise blijft bij mij.

Is dat alles?

Mogen we gaan? - Ja.

Mijnheer! - Luister naar mij.

Mijnheer, alstublieft! - Laat los!

Waarom heb je niks gezegd?

Mijn excuses, mevrouw.

Marion!

Sorry, het is mijn fout.

Zeg dat niet.

Kom, ga maar.

Waar is Louise?

Papa brengt haar morgen.

Hij is bezorgd, je moet hem bellen.

Ik zal deze hier leggen? - Oh, ja!

Ik zal er de boter in doen voor jou.

Zo. - En dan giet ik het erin?

Doe maar.

Perfect.

Mooi rond, niet zoals jouw vierkanten.

Niet te dik.

Zo goed?

Nee, nee, ik zweer het.

Doe maar, Lou!

Nee!

Moleculair koken vind ik te veel gedoe.

Ik ben intuïtiever.

Ja.

We zullen beginnen met iets lekkers.

We hebben een brunch voor je gemaakt.

Alles wat je graag eet.

Alles in geel en wit, je kleuren als je triestig bent.

Kom je?

Mama, je krijgt een schildpadpannenkoek.

Meisjes...

Bedankt.

Wil je wat?

Nee, bedankt.

Je hebt dat nooit geproefd.

Zo. Zeg me wat jullie ervan vinden.

We kunnen je niet vertrouwen voor het wegen.

Ik doe dat gewoon zo.

Het is lekker. - Marion?

Laat me proeven.

Niet slecht. - Komaan.

Ze vindt het heerlijk.

Zij maakte de gemakkelijke. Chocolade pannenkoek.

Herinneren jullie je onze vakantie op Kreta?

Je was vier, Louise.

We waren met ons vijven op vakantie.

Op een dag waren we aan het wandelen op de rotsen

om een inham te bereiken,

en hoewel we voorzichtig waren,

was jij zo opgewonden, Loulou,

en je stapte op een steen die bewoog, en je viel.

Je huilde veel.

Je zei dat je schouder pijn deed.

Daarna kalmeerde je je.

De week daarna...

zei je soms dat je wat pijn had aan je arm.

Wij zeiden dat je een watje was.

Later...

toen we thuis waren, klaagde je nog.

We lieten een scan nemen.

En je had je sleutelbeen gebroken.

Je was zo heel de week blijven lopen.

Je klaagde alleen maar af en toe.

Ik weet niet of...

of jullie het beseffen...

maar jullie zijn rotsen.