Original subtitles

TO NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ

ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ"

Βγάλτε μας έξω! Σας παρακαλώ!

Μη φεύγετε, σας παρακαλώ.

Αλλιώς, θα γυρίσουν.

Σας παρακαλώ.

ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Δεν ξέρω πότε ξεκίνησαν όλα.

Στοιχηθείτε!

Αλλά μας αφορούσε όλους.

Ίσια η πλάτη!

Την εκπαίδευσή μας, τη γειτονιά, το σχολείο μας.

Τίποτα δεν θα έμενε ίδιο έπειτα.

Ένα, δύο.

Ένα, δύο.

Ένα, δύο.

Για να σας ακούσω.

Ένα, δύο!

Ήμουν στην προτελευταία τάξη ενός ιδιωτικού λυκείου,

με μηνιαία δίδακτρα.

Απαγορεύονταν τα κορίτσια.

Ήμασταν μόνο αγόρια, από μια μεσοαστική γειτονιά της Ρώμης.

Πλούσια κακομαθημένα.

Ο Σαλβατόρε ήταν αδερφός του Άντζελο, που μας περνούσε έναν χρόνο.

Για να δω τη δύναμή σας!

Τον Τρελάρα τον βγάλαμε έτσι γιατί ήταν πολύ αλλόκοτος.

Η μαμά του ήταν ηθοποιός. Τη λιγουρευόμασταν όλοι.

Ο Τζοακίνο Ρούμο.

Ίσως ο μόνος που πίστευε στις αξίες που μας δίδασκαν οι ιερείς.

Εκτός από τον αδελφό Κούρτζο.

Δεν έμοιαζε καν με ιερέα.

Επιτόπιο τρέξιμο!

Ένα, δύο!

Άρμπους, εσύ χορεύεις, δεν κάνεις γυμναστική.

Τι κάνεις; Εμπρός!

Ένα, δύο!

Ένα, δύο!

Είχαμε 1975.

Και η βία ήταν καθημερινή υπόθεση.

Τι έγινε, Τρελάρα;

Ο Ρόμολι.

Εξερράγη μπροστά στον διευθυντή.

-Αλήθεια! -Σταμάτα τα παιδιαρίσματα επιτέλους!

Νταβένια.

Φαντάζομαι ούτε εσύ είδες τίποτα. Όπως οι υπόλοιποι;

Επιτέθηκαν σε συμμαθητή σας στην αυλή

και κανείς δεν είδε τίποτα.

Καλώς.

Φύγε αν δεν έχεις τίποτα να πεις.

Ο Ρόμολι δεν ενοχλούσε κανέναν.

Μόλις χτύπησε το κουδούνι,

οι τελειόφοιτοι τον πλησίασαν

και τον περικύκλωσαν για να μη βλέπουμε.

Στην αρχή, τον χαστούκισαν λίγο.

Μετά, τον έσυραν απ' την μπλούζα.

Και τα γυαλιά του απλώς έπεσαν;

Όχι.

Του τα έσπασαν επίτηδες.

Καλώς.

Και ποιος το έκανε;

Όχι. Ρωτήστε τον Γιέρβι. Αυτός έστειλε…

Να μου πεις εσύ πρώτα.

Γκουίντο. Ο πατέρας σου είναι με τον διευθυντή.

Είναι νέοι, αλλά πρέπει να μάθουν τους κανόνες.

Οι γονείς σας σάς έστειλαν σ' αυτό το σχολείο

γιατί προφανώς θέλουν για εσάς

ένα ασφαλές καταφύγιο.

Κάτι για να σας προστατέψει

από ηθικές παρεκκλίσεις…

Διευθυντή, με συγχωρείτε.

Αρχίσατε να μαζεύετε δωρεές για το Πάσχα ή…

-Όχι ακόμα, αλλά… -Να μ' ενημερώσετε.

Ας πηγαίνουμε.

Μη σας ενοχλούμε άλλο.

Τζιάνι.

Πες στον επιστάτη να στείλει τον Γιέρβι.

Τι σ' έπιασε;

Τι σου είπα;

Λοιπόν;

Ρεζίλι μ' έκανες, γαμώτο.

Έλα εδώ.

Τι σου είπα;

Μην τολμήσεις να το ξανακάνεις!

Μην το ξανακάνεις ποτέ!

Το κατάλαβα, συγγνώμη.

Ρεζίλι μ' έκανες, γαμώτο.

Ρεζίλι.

Όλα θ' αλλάξουν από αύριο.

Η ζωή μας ήταν γεμάτη κανόνες.

Όταν τους παραβαίναμε, πότε τιμωρούμασταν, πότε τη γλιτώναμε.

Αναρωτιόμασταν αν αυτοί οι κανόνες ήταν αυθαίρετοι.

Στα έξι, αφήνεις το σπίτι και μπαίνεις σχολείο.

Κλεισμένος κι εκεί.

Δύο είναι οι πιθανές συμπεριφορές.

Ή θα υποτάξεις ή θα σε υποτάξουν.

Δώσ' τα! Ρακέλε, μην τα παίρνεις.

-Σταμάτα. -Όλο με κλέβεις.

Φτάνει. Θα το πω στη μαμά.

Σταμάτα.

-Όχι! -Μου έκλεψε τα παπούτσια.

Όχι. Μη λες ψέματα.

Δεν μ' απασχολεί. Λύστε το μεταξύ σας.

Ελιζαμπέτα, κλείνεις τον φούρνο;

-Έρχομαι. -Εντάξει.

Τόμπι, πήγαινε μαζί τους.

Λοιπόν;

Λοιπόν, δεν καταλαβαίνω.

Δεν τους έκαναν τίποτα.

Δεν έλαβαν κανένα μέτρο.

Του αγόρασαν νέα γυαλιά κι αυτό ήταν.

Τέλος.

Τι πιστεύεις ότι θα 'πρεπε να κάνουν;

Να τους αποβάλουν;

Πώς φέρθηκαν οι άνθρωποι στον Κύριο;

Με μίσος, με δίψα για εκδίκηση.

Το κακό προκαλεί κακό.

Πρέπει να κατανοήσουμε και να συγχωρήσουμε τους φίλους του Τζοακίνο.

Αλλιώς, δεν έχει τέλος η κατρακύλα.

Συγγνώμη, μπαμπά.

Εσύ δεν λες ότι πρέπει να συγχωρούμε μόνο όσους ομολογούν;

Ναι.

Αλλά σας λέω κι ότι το τέλειο δεν υπάρχει.

Θα βάλω εγώ.

Να μην έχετε προκαταλήψεις.

Μη μαλώνετε άλλο.

Κορίτσια, ελάτε.

Τζάελε, έτοιμο το φαγητό.

Στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Δεν έχω όρεξη.

Γιατί;

Γιατί είμαι στις γόνιμες μέρες.

Δεν είναι ώρα τώρα και για άλλο παιδί.

Μα γιατί;

Εγώ θα πρέπει να το κουβαλήσω.

Τα είπαμε αυτά. Σε παρακαλώ.

Καλώς τον μαλλιά!

Του την πέσαμε στην αυλή.

Τα γυαλιά του;

Κομμάτια! Θα τα φοράει με ταινία.

-Τι είπε ο μπαμπάς σου; -Ό,τι πάντα.

Μου τα ζάλισε, αλλά στο τέλος σταμάτησε.

Είπε ότι δεν θα μ' αφήνει να βγαίνω.

Εσύ, Τζιαμπιέ;

Ούτε κουβέντα.

Σοβαρά τώρα;

Ο παππούς σου έχτισε το σχολείο.

Κι ο πατέρας μου τους τα σκάει κάθε χρόνο.

Να το βουλώσει ο διευθυντής.

Μου τη σπάνε.

Πες τα!

-Θα πιούμε; -Ναι.

Ωραία.

Άντζελο.

Ο Αντρέα αποφυλακίζεται.

-Τι; -Μόλις το έμαθα.

Θα βγει σύντομα.

Εδώ θα ξημερωθούμε;

-Τι θες να κάνουμε; -Δεν ξέρω.

Ας το δούμε. Να κάνουμε…

Βασικά, νομίζω ότι έχω μια ιδέα.

Βάλ' το μέσα!

Άντζελο.

-Τι; -Πού ήσουν;

Εσύ πού λες; Με τους φίλους μου.

Γιατί με ανησυχείς συνέχεια;

Για τι ανησυχείς; Εδώ είμαι.

Πάμε για ύπνο.

Ξέρω ότι είσαι ξύπνιος.

Ο Τζιάνι μού είπε τι έγινε.

Τι σου είπε;

Ότι σε ανέκριναν.

Ναι.

Ο διευθυντής ήθελε να μάθει ποιος το έκανε.

-Του είπες; -Όχι.

Σίγουρα;

Μπράβο.

Δεν τους έδωσες.

Να μην είσαι καρφί.

-Κατάλαβες; -Ναι.

Τι "ναι";

Δεν πρέπει να είμαι καρφί.

Έχεις άλλες αμαρτίες να ομολογήσεις;

Λέω πολλά ψέματα.

Κακώς.

Το ψέμα είναι σοβαρή αμαρτία.

Τι είδους ψέματα;

Διάφορα.

Για να γίνω αποδεκτός.

Προσποιούμαι ότι έχω ίδια ενδιαφέροντα.

Ίδιες απόψεις.

Δεν το θέλω. Τα κάνει όλα χειρότερα.

ΛΥΚΕΙΟ ΣΑΝ ΛΟΥΙΤΖΙ

Στο τέλος νιώθω μόνος.

Δείχνω σαν να νιώθω άνετα με όλους.

Και σαν να τα βρίσκω με όλους.

Αλλά δεν νιώθω ποτέ άνετα με κανέναν.

Δεν είμαι ποτέ ο εαυτός μου, πάτερ.

Του είπες στην εξομολόγηση ότι δεν πιστεύεις;

Κι αν σε μαρτυρήσει;

Θα φύγω, έτσι κι αλλιώς.

Δεν μαθαίνω. Δεν εμπιστεύομαι τους δασκάλους.

Δεν έχουν γνώσεις. Δεν ξέρουν τι δεν ξέρουν.

Εικάζουν.

Η εξουσία τους είναι αυθαίρετη.

Ποιον εμπιστεύεσαι;

Εσένα.

Λάθος άτομο διάλεξες.

Τώρα έχουμε μια απλή εξίσωση δεύτερου βαθμού.

Υποθέτω ότι την ξέρετε καλά, σωστά;

Οπότε, τι θα κάνεις;

Αφού λύσετε την εξίσωση…

Δύο χρονιές σε μία.

Θα πάρω απολυτήριο νωρίτερα.

Χρειάζεσαι 18 στα μαθήματα της δεύτερης χρονιάς.

-Και να δώσεις όλες τις εξετάσεις. -Το ξέρω.

Άρμπους!

Μιας και φλυαρείς πρωινιάτικα,

έλα να λύσεις την εξίσωση.

Εμπρός.

Αυτήν;

Ναι.

Ο Άρμπους.

Τον θεωρούσαμε όλοι φαινόμενο.

Τον λατρεύαμε, τον κρατούσαμε σε απόσταση.

Εντάξει, Άρμπους.

Γύρνα στη θέση σου.

Το εκπληκτικό είναι ότι έμενε ψύχραιμος και δεν απελπιζόταν ποτέ.

Όλοι μας θαυμάζαμε τον Άρμπους.

Και τον Γιέρβι, για άλλους λόγους.

-Σώμα Χριστού. -Αμήν.

-Σώμα Χριστού. -Αμήν.

Σώμα Χριστού.

Μαμά.

Τι είναι;

Γιατί να μην κοινωνήσω κι εγώ;

Δεν μπορείς, γλυκιά μου.

Μα γιατί;

Γιατί έτσι. Θα σου εξηγήσω όταν μεγαλώσεις.

-Σώμα Χριστού. -Αμήν.

Ας προσευχηθούμε.

Στο όνομα του Χριστού, τον Κύριό μας.

Αμήν.

-Τζοακίνο. -Ναι;

Πού είναι οι συμμαθητές σου; Δεν έρχονται στη λειτουργία;

Ναι, στις υποχρεωτικές στο σχολείο.

Γιατί τους στέλνουν σε καθολικό σχολείο, τότε;

Ίσως δουλεύουν οι γονείς τους.

Ναι, αλλά ούτε ένα απ' τα 20 αγόρια; Είναι παράλογο.

ΟΙ ΑΝΗΘΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΙΝΕΡ

Μαμά!

-Γλυκιά μου. -Δεν είδες το αμάξι;

Τι θα έκανα χωρίς εσένα;

-Είσαι καλά; -Ναι, μια χαρά.

ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Θα χτίσουμε ένα ωραίο σπίτι εδώ αν βγάλουμε τις άδειες.

Να το μοιράσουμε ανάμεσα σ' εσένα και στον αδερφό σου.

Ωραία θα ήταν.

Ίσως τα καταφέρουμε.

Κοίτα.

Ρούμα.

Ξανά.

Δένεσαι.

Σ' το έχω πει. Χωρίς συναισθηματισμούς.

Σημαδεύεις.

Ρίχνεις.

Πάμε.

Οι τρεις πυλώνες της εκπαίδευσης:

πειθώ, εκφοβισμός και τιμωρία.

Εφαρμόζονταν με τη σειρά.

Αν αποτύγχαναν οι εξηγήσεις κι οι απειλές, τιμωρούμασταν.

Στη γειτονιά μου, είτε δεν υπήρχαν φιλοδοξίες

είτε εκδηλώνονταν καταστροφικά.

Το ηθικό δίδαγμα;

Ό,τι είναι εφήμερο, είναι ανυπόφορο.

Κι αφού τα πάντα είναι εφήμερα, είναι και ανυπόφορα.

Όχι για την οικογένεια του Άρμπους.

Ο πατέρας του δίδασκε μαθηματική λογική.

Οι φοιτητές τον ένοιαζαν πιο πολύ απ' τα παιδιά του.

Εντάξει.

Ολόιδιο με το σπίτι σας.

Το έφτιαξε ο μπαμπάς για την αδερφή μου.

Του άρεσε το μπάλσα και τα πριόνια.

Έλα.

Καλημέρα. Σας έφερα κάτι να φάτε.

Μαμά, σε παρακαλώ.

Νεαρέ.

-Γεια σας. Εντοάρντο. -Γεια σου, Εντοάρντο.

Πώς είναι;

Τι αφηρημένο γιο που έχω.

Τι έχεις στο έξυπνο κεφάλι σου; Μυστικά;

Όχι μυστικά, φυσικά.

Εσύ, Εντοάρντο;

Έχεις μυστικά;

Εγώ;

Ναι, κάτι που δεν λες στη μαμά σου.

Τι κρύβεις; Για πες.

Βασικά, τίποτα δεν της λέω.

Οπότε…

Φυσικά.

Τι διαβάζετε;

Χημεία.

Λοιπόν.

Μιας και ξέρουμε χημεία, τι λέτε για μια παρτίδα πόκερ;

Δέκα χιλιάδες.

Τα βλέπω.

Πάσο.

Δύο ζευγάρια.

Κέντα χρώμα.

Άσε κάτω το ηλίθιο σπαθί. Θα τραυματιστείς.

Μαμά, δες πόσο καλός είμαι.

Πεινάω.

Πεινάς;

Πεινάω.

Πες στη Φερνάντα. Έχω πονοκέφαλο.

Φερνάντα;

Φερνάντα;

Γιατί φωνάζεις; Σου είπα…

Φερνάντα!

Έχω πονοκέφαλο.

Φερνάντα!

Φερνάντα!

Μπορείς ν' αφήσεις τα καραγκιοζιλίκια;

-Ναι, εντάξει. -Πήγαινε.

Ένζο!

Ένζο!

Παιδιά! Ηρεμήστε λίγο.

Συγγνώμη, αδελφέ Κούρτζο.

-Καλώς ήρθατε. -Ευχαριστώ.

-Το δεξί. -Το κάτω.

-Δικό μου. -Τρία κρεβάτια θέλεις;

Πού το βρήκες;

Κάτω από το κρεβάτι.

Από κάτω.

Τρελάρα. Κοίτα.

-Στο βάθος. -Δεν είναι εδώ.

Εκεί είναι. Ψάξε.

Τι βλάκας.

-Ποιος; -Εσύ.

-Εγώ; -Ναι.

Λοιπόν, σας ζήτησα να έρθετε εδώ σήμερα

γιατί θέλω να ξεκινήσω

τη συζήτησή μας μπροστά απ' αυτόν τον πίνακα.

Πολύ απλά, θέλω να μου πείτε,

χωρίς ενδοιασμούς,

τι βλέπετε σ' αυτόν.

Εμπρός. Χωρίς ενδοιασμούς.

Κύριε,

βλέπω άντρες να χτυπούν τον Ιησού.

Είναι έξι άντρες

που χτυπούν τον Ιησού.

Πώς θα τους χαρακτηρίζατε;

Είναι διώκτες.

Διώκτες.

Ποιος είναι το θύμα;

Ο Ιησούς, φυσικά.

Σίγουρα;

Εμένα μου φαίνεται ότι οι διώκτες

είναι κι αυτοί θύματα.

Γιατί αυτοί που βλάπτουν τους άλλους

βλάπτουν και τον εαυτό τους.

-Σωστά; -Σωστά.

Θα έλεγα ότι δεν είναι οι μόνοι δράστες.

Κι ο Ιησούς είναι.

Χρησιμοποιεί το κακό τους για να φανεί ανώτερος.

Για να φανεί τέλειος.

Δεν είναι επίδειξη αλαζονείας αυτή η τελειότητα;

Τι εννοείς;

Το καλό είναι τέλειο και το τέλειο είναι ο Θεός.

Πιστεύω ότι πρέπει ν' αρχίσετε να σκέφτεστε

ότι ίσως ο διάβολος εκδηλώνεται

όταν εμείς είμαστε με το καλό.

Όταν νιώθουμε να μας μεθάει η δική μας τελειότητα.

Δηλαδή, λέτε ότι, όταν φερόμαστε ορθώς,

κάνουμε αυτό που θέλει ο διάβολος.

Άρα δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ αγίων και βασανιστών;

Φυσικά και υπάρχει.

Κι ο Ιησούς άνθρωπος είναι.

Έγινε άνθρωπος.

Επομένως, συμμετέχει στα ελαττώματά μας.

Γιατί έχει μέσα του

τους σπόρους του κακού.

Γινόμαστε άνθρωποι

όταν κληρονομούμε το κακό.

Όταν διαπράττουμε το κακό.

Όταν είμαστε θύματά του.

Για να γίνουμε θύματά του,

κάποιος πρέπει σίγουρα να διαπράττει το κακό.

Οπότε;

Δεν συμφωνείς, Τζοακίνο;

Δεν ξέρω. Εγώ…

Πιστεύω ότι άνθρωποι γινόμαστε με τις καλές πράξεις.

Εσείς λέτε ότι άνθρωποι γινόμαστε κάνοντας το κακό. Δεν…

Δεν καταλαβαίνω.

Ο καθηγητής Γκόλγκοτα λέει ανοησίες, λοιπόν.

Ελεύθερο το πεδίο. Πάμε.

-Πού πηγαίνετε; -Κάνε γρήγορα, πάμε.

-Εγώ; -Ναι, έλα.

Γεια.

Τι κάνετε;

Αναπαριστούμε τον πίνακα από πριν.

Κι εγώ τι κάνω εδώ;

Είσαι ο πρωταγωνιστής.

-Γδύσου. -Ο Ιησούς.

-Άντε. -Να το βγάλω;

Ναι. Γύμνωσέ το στήθος σου, σαν εκείνον.

Εντάξει.

-Εδώ; -Εμπρός, γονάτισε.

-Γονάτισε. -Εμπρός.

Εμπρός.

Πονάει!

Τι κάνεις;

Δειλέ!

Αμαρτωλέ.

Σταματήστε!

Αμαρτωλέ.

Ναι, φτάνει.

Πες ότι δεν πιστεύεις.

Απαρνήσου τον θεό σου, καρφί!

Απαρνήσου την πίστη.

Απαρνήσου την, Νταβένια.

Τι σκατά κάνετε;

Το 'χετε χάσει τελείως;

Αμαρτωλέ.

Γουστάρεις να σε μαστιγώνουν.

Ανίατη ασθένεια το να γεννιέσαι άντρας.

Το άξιζε η αδερφή.

Έπρεπε να κάνεις και να υποφέρεις πολλά

για να σε αποδεχτούν οι φίλοι.

Προσποιούσουν τον δυνατό, κι ας ήσουν αδύναμος.

Αποδείκνυες ότι είσαι άντρας.

Και μετά ξεκινούσες πάλι απ' την αρχή και το αποδείκνυες ξανά.

Αν αποτύγχανες,

σε σημάδευε για πάντα.

ΑΥΡΙΟ ΤΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΣΤΙΣ 3 Π.Μ. ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Δεν μ' αρέσει ο πούτσος.

Πες το!

Τα κορίτσια.

-Σ' αρέσουν ή όχι; -Ναι, φυσικά.

Τι σ' αρέσει πάνω τους;

Αν δυσκολεύεσαι, πες τι δεν σ' αρέσει στα αγόρια.

Οι τρίχες στο σώμα; Τα μούσια;

-Μα… -Τέλος πάντων.

Θα σου πω εγώ τι δεν σ' αρέσει.

Ο πούτσος δεν σ' αρέσει.

Δεν μ' αρέσει ο πούτσος.

Πες το.

Δεν μου αρέσει ο πούτσος.

Πες το!

Δεν μ' αρέσει ο πούτσος.

130 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

-Σταμάτα! -Όχι!

Όχι.

Σταμάτα.

-Γεια σας, κορίτσια. -Γεια.

Πού πας;

Σπίτι μου. Εσείς;

Θα μας πας κάπου; Χάσαμε το τραμ.

-Πού; -Στο Μοντανιόλα.

-Πού είναι αυτό; -Στο Μοντανιόλα.

Ξέρεις την οδό Γκρότα Περφέτα; Τη Λορεντίνα;

Κοντά στο EUR;

-Στο EUR. -Ναι.

Μακριά είναι.

Άντε, μπείτε.

Την ανοίγεις;

Θεέ μου.

Επιτέλους. Συγγνώμη.

Σαν διαστημόπλοιο!

Είδες πώς πάει; Ιπτάμενα αμάξια θα φτιάξουν μετά.

Εμένα με λένε Ντονατέλα. Αυτή είναι η Νάντια.

Κάρλο.

Να μου πείτε πώς θα πάω. Μέχρι την οδό Κολόμπο ξέρω.

Φυσικά.

Τι κάνεις; Δουλεύεις;

Όχι, τελειώνω το λύκειο.

Και πώς κι έχεις αμάξι;

Του μπαμπά μου είναι.

Κι εσείς; Πώς βρεθήκατε εδώ;

Πήγαμε σινεμά.

Είδαμε το Ρόκι Χόρορ Σόου.

-Εγώ ακόμα. -Είναι απίστευτο.

Δεν έπαιζε στην περιοχή σας;

Τόσος κόπος είναι να μας πας;

Καθόλου. Απλώς είχα περιέργεια.

Πλάκα κάνω.

Ένας φίλος μας φωτογράφος μένει εδώ κοντά.

Λέει ότι ίσως μας βρει δουλειά.

-Τι κάνετε; -Είμαστε μοντέλα.

Θέλουμε να γίνουμε, βασικά.

Σίγουρα θα είστε υπέροχες.

Να σου κλέψω ένα τσιγάρο;

-Φυσικά. -Ευχαριστώ.

-Ορίστε. -Πολύ ευγενικός.

-Μπορώ να το βάλω; -Ναι.

-Σ' αρέσει ο Μπατίστι; -Ναι.

Κι αν θες πραγματικά να ζήσεις Μια πιο λαμπερή κι ευωδιαστή ζωή

Να έχεις θάρρος Να σβήσεις τις αμφιβολίες απ' τα μάτια σου

Συχνά η σοφία Είναι η πιο στάσιμη επιφυλακτικότητα

Και συχνά ο ήλιος Κρύβεται πίσω από τον λόφο

Εσύ δεν τραγουδάς;

Μα γιατί

δεν θες να χαίρεσαι και να λάμπεις;

Μα γιατί δεν θες Να περιπλανηθείς μαζί μου;

Να πετάξεις πάνω από τις παραδόσεις Σαν περιστέρι σε σταματημένο αερόστατο

Και μ' ένα χτύπημα του ράμφους Το τρυπάει κι εκείνο πάει προς τα κάτω

Προς τα κάτω

Και τώρα πετάμε πιο ψηλά

Ευχαριστούμε. Πάρε μας αν θέλεις.

Εντάξει.

Ευχαριστούμε.

-Γεια. -Γεια.

Γεια.

Τα λέμε.

Γλυκιά μου.

Κοιμήσου τώρα.

Κάτω απ' την κουβέρτα. Έλα.

Καληνύχτα, Τζάελε.

Μαμά. Και η προσευχή;

Έλα, πες την.

Αγαπημένε Ιησού, προστάτευε τη Λία, τη μαμά, τον μπαμπά,

τον Τζοακίνο, τον Εζεκιέλε,

την Ελιζαμπέτα, τη Ρακέλε και τον Τομπία.

Μπράβο σου, αγάπη μου.

Μπράβο. Κοιμήσου τώρα.

Είναι επικίνδυνο να δέχεσαι πρόσκληση.

Αν την απορρίψεις, χάνεις πόντους αρρενωπότητας.

Γι' αυτό ένιωσα προνομιούχος που με κάλεσαν στην Καρέκλα.

Το μυστικό της εκπαίδευσής μας ήταν να ξεθυμαίνουμε.

Αλλιώς, συσσωρευόταν οργή.

Αλλά χωρίς να το παρακάνουμε,

αλλιώς, θα γινόμασταν φασιστές.

Πού ήσουν; Μια ώρα περιμέναμε.

Γνώρισα δύο κορίτσια. Τις πήγα σπίτι.

Γιατί δεν τις έφερες;

Ήθελαν να τις πάω σπίτι.

Σπίτι; Πού;

-Μένουν πολύ μακριά. -Πού;

Στο Μοντανιόλα.

Έμπλεξε με άπορες.

Πήγες να βρεις πουτάνες!

Εσύ τα κάνεις αυτά.

Εμένα με συμπαθούν τα κορίτσια.

Όλους τους συμπαθούν. Ούτε να μιλήσουν δεν ξέρουν.

Δεν τις θέλουμε για κουβέντα. Σύστησέ μας.

Σιγά μη σου έδωσαν αριθμό. Μα τι λες;

Δες εδώ.

-Ορίστε. -Για δες.

-Στο χέρι μου. -Στο χεράκι του.

Αφήστε τον να κάνει τα μαγικά του.

Στο χεράκι του.

-Εντάξει. Ας τις πάρουμε. -Ελάτε.

Έλα, τηλεφώνησε στις νέες σου φίλες.

Ήμασταν η πρώτη γενιά με ουσιαστικά απεριόριστη ελευθερία.

Με φαινομενικά γερές βάσεις,

αλλά όλα ήταν πολύ πιο εύθραυστα.

Έντο.

Βοήθα με το διαγώνισμα.

Όχι, Τρελάρα…

Οι πατέρες ήταν απόντες. Όπως του Τρελάρα.

Κανείς δεν τον είχε δει.

Κανείς δεν ήξερε γι' αυτόν.

Κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει τον Τρελάρα.

Να πούμε κατά τις τρεισήμισι;

Και τέταρτο;

Τρεισήμισι βολεύει.

"E profundam".

Αφαιρετική;

Αφαιρετική; Ναι.

Μισό λεπτό.

Όχι, αιτιατική.

-Αιτιατική; -Ναι.

Εντάξει.

Κούκλα η μαμά, έτσι; Ήταν ηθοποιός πριν γεννηθώ.

Ήταν υπέροχη.

Μαμά!

Μαμά!

-Τι τη θες; -Να σ' τη γνωρίσω.

-Όχι. -Μαμά! Μαμά…

Μαμά.

Γιατί φωνάζεις;

Από δω ο Εντοάρντο.

-Καλημέρα. -Καλημέρα.

Ευχαριστώ που βοηθάς τον γιο μου.

Δεν κάνει τίποτα.

-Το χρειάζεται. -Το απογευματινό μου.

Έτσι σ' έμαθαν να το ζητάς;

Και πώς να το ζητήσω;

Δεν ξέρω. Δες τον φίλο σου τον Εντοάρντο.

Λες να τα περιμένει όλα απ' τη μαμά του;

Δεν θα περάσω.

Όχι αν δεν αρχίσεις να διαβάζεις.

Δεν πρέπει ν' αργήσω.

-Γράφε. -Ευχαριστώ.

"Όλοι οι κίνδυνοι…"

"Όλοι οι…"

"…του θανάτου…"

"…κίνδυνοι του θανάτου";

ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Οι κατσαρίδες ζουν στη Γη εδώ και 320 εκατομμύρια χρόνια.

Είναι σβέλτες.

Δύσκολα τις σκοτώνεις.

Επειδή έχουν έναν εξωσκελετό

που είναι σκληρός, αλλά κι ευέλικτος παράλληλα.

Ένα σώμα που μεταλλάσσεται.

Αλλάζει.

Ό,τι προκαλεί αλλαγή, είναι βίαιο.

Οι βίαιες αλλαγές καταστρέφουν και δημιουργούν παράλληλα.

Βλέπεις;

Πρέπει να τη σκοτώσω εδώ,

εδώ ακριβώς, στο στήθος.

Έτσι, ναι, θα πεθάνει.

Είναι ο πιο εύκολος τρόπος.

Όπως και με τους ανθρώπους.

Είναι μάταιο να ψάχνεις τρόπο να σκοτώσεις κάποιον.

Δεν χρειάζεται υπερβολική σκέψη.

Σίγουρα.

Φριχτός θάνατος το τρυπημένο στήθος.

Γλυκέ μου.

Κάνε γρήγορα.

Τα λέμε από βδομάδα.

-Ευχαριστώ. -Αντίο.

-Γιατί δεν κάθεσαι; -Πρέπει να φύγω.

-Εντάξει. -Ευχαριστώ.

Τότε κατάλαβα ότι η τρέλα ενός συγγενή γίνεται η παραξενιά ενός άλλου.

Ο Άρμπους δεν ήταν βίαιος.

Αλλά είχε εμμονή με τον θάνατο.

Αν το κακό έλκυε την οικογένειά του,

ίσως ο καθηγητής Γκόλγκοτα είχε δίκιο.

Ίσως άνθρωπος γίνεσαι μόνο αν βιώσεις το κακό.

Γεια σου.

-Γεια. -Η Μόνικα είμαι.

Γνωριστήκαμε πέρυσι στο Τσιρτσέο.

Ναι, η Μόνικα. Συγγνώμη.

-Τι κάνεις; -Πήγαινα σπίτι.

Δεν μου τηλεφώνησες.

Έχασα τον αριθμό σου, οπότε…

Θα σ' τον ξαναδώσω.

Θα τον γράψω εδώ, για να μην τον χάσεις πάλι.

Γεια.

Γεια.

Δεν το παραδεχόταν κανείς μας,

αλλά όλοι μας φοβόμασταν το σεξ.

Ήταν ένα μυστήριο προς ανακάλυψη.

Μας έλκυε χωρίς να ξέρουμε γιατί.

Μερικοί έτσι ελευθερώνονταν.

Άλλοι έτσι κατέστρεφαν.

Μαμά, ένας συμμαθητής μου, ο Στέφανο Γιέρβι.

Καλησπέρα σας.

Γεια, μαμά.

Δεν του πήρες δώρο;

Ναι, με τον Νταβένια.

Τι του πήρατε;

Μπενάτσα!

Πώς πάει;

-Τι βραδιά! -Ακριβώς.

-Να έρθω μαζί σου; -Τι;

Αυτήν τη φορά μόνο.

-Έφερες τον αδερφό σου. -Σ' αρέσω;

Πάμε να πιούμε κάτι.

-Τι νέα; -Βγήκε ο Αντρέα.

Επιτέλους, γαμώτο. Πού είναι;

Πέρασε νωρίτερα. Στο σπίτι θα είναι.

Δυσκολεύτηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω.

-Ζορίστηκε. -Τώρα θα διασκεδάσουμε.

Ναι, θα διασκεδάσουμε. Πρέπει να το γιορτάσουμε.

Στον Αντρέα.

Στον Αντρέα!

Στον Αντρέα.

Στον Τζοακίνο!

Στον Τζοακίνο!

Χρόνια πολλά!

Σας ευχαριστώ όλους.

-Στον Τζοακίνο! -Ευχαριστώ.

Μου τα 'πρηξες.

Στον Τζοακίνο!

Στον Τζοακίνο!

-Στον Τζοακίνο! -Χρόνια πολλά.

Έτοιμοι για τη σπεσιαλιτέ;

Σπαγγέτι με μύδια, κύριε!

Είσαι καραγκιόζης, Τρελάρα. Σταμάτα.

Θες άλλο κρασί;

Μισό λεπτό, ο κύριος θέλει κρασί.

Δεν ξέρω τι είναι.

Τελειώσατε;

Κόψ' τις μαλακίες.

Τζοακίνο!

Γεια, Σάρα.

Ποια είναι;

Μια κοπέλα που ξέρω.

Γιατί δεν σε χαιρέτησε;

Δεν ξέρω. Δεν με γνώρισε.

-Έλα μαζί μου. -Πού;

-Έλα, είπα. -Πού πάμε;

Έλα μαζί μου.

Συγγνώμη.

Συγγνώμη.

Με συγχωρείς.

Ξέρεις τον αδερφό μου; Τον Σαλβατόρε.

Ναι. Γεια.

Αυτό μόνο; Τίποτα άλλο;

Τι εννοείς;

Καλό παιδί, έτσι;

Να πάτε για ποτό.

Πρέπει να πάω σπίτι.

Θα πας όταν σου πω εγώ.

Τι της βρήκες αυτής εδώ;

Για πού το 'βαλες;

Κοίταξέ με.

Δεν είσαι το μόνο μουνί.

Περνιέσαι για καλύτερή του;

Σε παρακαλώ, σταμάτα.

Τώρα με παρακαλείς.

Φύγε.

Σβήσε τα!

-Το είδες αυτό; -Όχι. Τι ήταν;

Ο αδελφός Κούρτζο.

Τι; Πού;

ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Πριν αρχίσουμε το μάθημα, διόρθωσα τις εκθέσεις σας.

Αλμπινάτι.

Ευχαριστώ, κύριε.

Άρμπους.

Η έκθεσή σου είναι σωστή, έως και καλογραμμένη.

Αλλά κενή.

Δεν έχει πάθος, συναισθήματα, προσωπική ερμηνεία.

Δεν έχω προσωπική ερμηνεία

για μια έκθεση λογοτεχνίας.

Χρειάζεσαι 18 για ν' αποφοιτήσεις νωρίς,

αλλά η έκθεση δεν κάνει για πάνω από 15.

Μπενάτσα.

"Ο σπουδαιότερος άντρας στην ιστορία

ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ".

Κύριε.

Λέτε συνέχεια για σοσιαλισμό.

Για δημοκρατία.

Αλλά δεν επιτρέπετε μια έκθεση για ένα ιστορικό πρόσωπο.

Δημοκρατικό είναι;

Δημοκρατικό;

Δημοκράτης ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ;

Κάτσε κάτω.

Σιωπή.

Προσπαθήστε να καταλαβαίνετε τι διαβάζετε.

Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.

Σκέψου το, Μπενάτσα.

Σκέψου το.

Παιδιά, γεια σας.

Καλά, εσείς;

Φεύγω. Τα λέμε.

Γεια.

Γεια, τι κάνεις;

-Καλά, εσύ; -Καλά.

Τα λέμε, ναι;

Μήπως θες βοήθεια;

Μου λείπει μια βίδα.

Μια βίδα…

-Να φωνάξω τον μπαμπά; -Όχι, το φτιάχνω.

Το βλέπω.

Φαίνεσαι να δυσκολεύεσαι, οπότε…

Το νήμα στις ζωές των ανθρώπων μάλλον λέγεται "πεπρωμένο".

Το πεπρωμένο της Λέντα με ανησυχούσε πολύ.

Νιώθουμε ευγνώμονες για όσους μας πληγώνουν, όταν σταματούν.

Φώναξε τον μπαμπά. Ν' ανάψουμε φωτιά.

Γι' αυτό κάποιες γυναίκες μένουν με τους βίαιους άντρες τους.

Η προσωρινή ανακούφιση μεγαλώνει την αγάπη τους

γιατί ήταν γενναιόδωροι και δεν τις κακομεταχειρίζονται για λίγο.

Μπαμπά;

Μπαμπά.

-Έτοιμο το φαγητό. -Ναι.

Έρχομαι αμέσως.

Όλα έτοιμα για τη φωτιά;

Ναι, αγάπη μου.

70 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Γεια, Ντονατέλα.

Γεια.

-Χάρηκα. Τζιάνι. -Γεια.

-Άντζελο. -Γεια. Ντονατέλα.

-Η Νάντια; -Δεν μπορούσε, δυστυχώς.

Πήγε την αδερφή της στο λούνα παρκ.

Η Ροσάρια.

Θα κάνω ένα τηλεφώνημα.

-Πήγαινε. -Έρχομαι.

Ναι, φυσικά.

Λοιπόν, τι να σας κεράσουμε να πιείτε;

Ό,τι πάρετε κι εσείς.

Είστε καιρό φίλοι;

Είμαστε σαν αδέρφια.

-Εσείς; -Είμαστε γειτόνισσες.

Είστε ντόπιες;

Λίγο πολύ.

Θα πάρετε κάτι;

Τι έπαθες; Μισή ώρα λείπεις.

Δεν θέλω να κάτσω μαζί τους.

Το κατάλαβα αυτό.

Εδώ είπες ότι σε λένε Κάρλο.

Κάνε πως συμφωνείς, έστω. Μπορείς;

Πού είναι η ταινία;

Πρέπει να γυρίσετε νωρίς;

Τι λες, Ρόσα;

-Λοιπόν; Θα έρθεις; -Ναι.

Τι έγινε;

Λέγαμε να πάμε σινεμά τη Δευτέρα.

Θα έρθει κι η Νάντια;

Ναι, έτσι νομίζω.

Θα έρθεις;

Ναι, εντάξει.

Τέλεια.

Θέλεις;

-Φυσικά, θέλει. -Ναι.

Ωραία.

Τι συμβαίνει;

Ο μπαμπάς;

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΛΟΥΝΤΟΒΙΚΟ ΑΡΜΠΟΥΣ ΕΙΜΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ, ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Έφυγε.

Κατάλαβε ότι του αρέσουν οι άντρες.

Δεν το ήξερες;

Γεια.

Πώς ήξερες πού μένω;

Με ακολούθησες;

Συγγνώμη για τις προάλλες. Βιαζόμουν.

Μην το σκέφτεσαι.

Θες ν' ανέβεις; Όλοι λείπουν.

Εντάξει.

Πάμε.

Πόσο ωραίο θα ήταν αν δεν είχαμε καθόλου σεξουαλικότητα;

Φανταστείτε να μη νιώθατε τόση πίεση.

Η αμέλεια ίσως εξελιχθεί σε μεγάλο κακό.

Η πιο άδικη συνέπεια της αμαρτίας

είναι ότι μολύνει και δράστες και αθώους.

Δαχτυλάκι.

Ο ήλιος…

-Μαμά. -Γλυκιά μου.

Θυμάσαι που ονειρευόμουν ότι κάρφωνα τον Ιησού με πιρούνα;

Μα τι λες;

Ναι, ξυπνούσα πολύ ταραγμένη.

Τιναζόταν σαν σαύρα.

Όχι, δεν το θυμάμαι, αλλά ακούγεται φριχτό.

Γεια!

Πάρε αυτό.

Αυτά είναι για τη μαμά.

Δείξε μου.

Τι όμορφα! Για τη ζωγραφιά σου;

-Ναι. -Πολύ όμορφα.

Γεια!

Εμείς είμαστε!

Περίμενε. Θα σε βοηθήσουμε.

Σταμάτα.

-Τι είναι; Μην ανησυχείς. -Χριστέ μου!

-Εδώ είμαστε. -Είσαι καλά;

Ναι. Σταμάτα.

-Τι έγινε; -Όχι.

Ηρέμησε, εντάξει; Έλα εδώ.

Τζάελε!

Τζάελε.

Τζάελε.

Τζάελε.

Τζάελε!

Τζάελε!

Τι έκανες; Άνοιξε το στόμα.

Τζοακίνο!

Τζοακίνο, έλα!

Τι συμβαίνει;

Τζάελε, φτύσ' το.

Τι συμβαίνει; Τι έκανε;

-Έφαγε ένα μούρο. -Τι εννοείς;

-Κοίτα με, Τζάελε. -Φτύσ' το!

Φτύσ' το. Φώναξε κάποιον.

-Φτύσ' το. -Μπαμπά!

-Εδώ είμαι! -Η Τζάελε δεν είναι καλά.

Τρέχα, μπαμπά!

Τζάελε;

Κάνε κάτι, σε παρακαλώ.

Τζάελε, αγάπη μου.

-Φώναξε κάποιον. -Τι έγινε;

Αγάπη μου.

Αγάπη μου, πάρε ανάσα.

Πάρε ανάσα, έλα.

Έλα.

Πάρε ανάσα, αγάπη μου.

-Τζάελε. -Αγάπη μου!

Μίλα μου. Αγάπη μου.

Αγάπη μου;

Αγάπη μου, μίλα μου.

Μίλα μου, αγάπη μου.

Τζάελε.

Τζάελε.

Αγάπη μου.

Αγάπη μου.

Τζάελε, μίλα μου.

Μίλα μου, αγάπη μου.

Μίλα μου, αγάπη μου.

Μίλα μου…

Αγάπη μου, όχι.

Τζάελε.

Γιατί;

Εδώ ήμουν.

Αγάπη μου.

Καλημέρα, αδελφέ Κούρτζο.

Αλμπινάτι.

Τα πήγες καλά, έτσι;

Πέρασες με άριστα.

Τα λέμε του χρόνου.

Δεν νομίζω.

Μετά τον θάνατο της αδερφής του, η οικογένεια του Τζοακίνο άλλαξε.

Τον είδα ξανά μετά από χρόνια.

Ήταν ψυχίατρος.

Έβλεπε τον Μπενάτσα, που αυτοκτόνησε.

Η διάγνωσή του για τους συμμαθητές μας

επιβεβαίωσε τις ροπές τους.

Ο Τσιόντι ήταν σαδιστής, ο Νταβένια μαζοχιστής.

Μου είπε για τον Γιέρβι.

Είχε πεθάνει.

Ανατινάχθηκε ενώ σχεδίαζε τρομοκρατική επίθεση.

Τι τρέχει, Σαλβατόρε;

Γιατί βυθίστηκες στις σκέψεις;

Πέρασες.

Ερωτευμένος θα 'ναι.

Δεν είμαι ερωτευμένος.

Φεύγω.

Πού πας;

Σ' ένα πάρτι. Ναι, μαμά, θα γυρίσω νωρίς.

-Κι εσύ δεν θα πας σε πάρτι; -Ναι.

-Βιάσου, τότε. -Πηγαίνω.

36 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

-Γεια. -Γεια.

-Γεια. -Μόνο οι δυο σας;

Η Νάντια δεν μπορούσε.

Καλύτερα. Σε ζευγάρια.

Ο Κάρλο;

Είχε διάβασμα.

Αλλά είπε να τον συναντήσουμε στη βίλα.

-Στη βίλα; -Στη θάλασσα.

Πού;

Σ' ένα πανέμορφο μέρος.

Τι λες;

Δεν ξέρω, δεν πρέπει ν' αργήσω.

Δεν είναι μακριά. Μια ώρα θα μας πάρει.

Κι εγώ πρέπει να γυρίσω για βραδινό.

Μία ώρα στο πήγαινε και μία στο έλα…

Πάμε σινεμά, τότε;

Κάτι αλλιώτικο. Να δούμε το ηλιοβασίλεμα.

-Τι λες; -Έλα.

-Εντάξει. -Έλα.

Αλλά να μην αργήσουμε.

Ναι, μην ανησυχείς.

-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.

Ευχαριστώ.

Γεια, Λέντα.

Ο αδερφός σου; Εδώ;

Όχι, λείπουν όλοι. Είμαι μόνη.

Πότε θα γυρίσει; Ήθελα να τον συγχαρώ.

Δύο χρονιές σε μία. Πρωτοφανές.

Περίμενε εδώ αν θέλεις.

Ξάπλωσε.

Ονειρευόμουν συχνά να μείνω μόνος μαζί της.

Και ξαφνικά, συνέβη.

Ήταν λίγο περίεργο.

Ένιωθα κάτι τρυφερό και αστείο.

Στο εξής, συνόδευε όλες τις ιστορίες μου,

πάντα λίγο παράλογες και ανολοκλήρωτες.

Ίσως γι' αυτό τις θυμάμαι τόσο καλά.

-Έντο. -Γεια.

-Τι είναι; -Πρόσκληση για το Τσιρτσέο.

Η τελευταία φορά που είδα τη Λέντα.

-Γεια. -Γεια.

Να τος. Πάω να χαιρετήσω.

Λέντα, τι έγινε;

-Να κάνω κάτι; -Μην ανακατεύεσαι.

Δες πώς είσαι. Ένα παιδί.

Ο Κάρλο θα πήγε για κολύμπι. Ελάτε.

Παρακαλώ.

-Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ.

Μισό λεπτό. Θα παρκάρω το αμάξι.

Θεέ μου.

Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο σπίτι.

Καλημέρα σας.

Να μιλήσω με τη Μόνικα;

Η ίδια.

Καλημέρα σας.

Ο γραμματέας του Εντοάρντο Αλμπινάτι. Τον ξέρετε;

Ο κος Αλμπινάτι σάς καλεί σε πάρτι στο Τσιρτσέο.

Το θεώρησε όμορφο μιας και γνωριστήκατε εκεί.

Θα επιβεβαιώσετε;

-Ο Εντοάρντο είναι εκεί; -Πες ναι.

Ναι, σας τον δίνω.

Προωθούμε την κλήση σας στον κο Εντοάρντο Αλμπινάτι.

Γεια, Μόνικα.

Ποιος ήταν αυτός;

Ένας φίλος μου.

Συμπαθητικός.

Είχε αποτέλεσμα, πάντως.

Δηλαδή;

Δηλαδή, θα βγούμε για ραντεβού οι δυο μας, σωστά;

Είμαι με τον γραμματέα μου.

Εντάξει. Τι σκέφτεσαι;

-Να έρθουμε να σε πάρουμε σε μία ώρα; -Ναι.

-Έχεις το αμάξι σου, έτσι; -Φυσικά.

Τρελάρα…

Τρελάρα.

Να 'σαι φρόνιμος.

-Συγγνώμη. -Χωρίς μαλακίες.

Νωρίς ήρθαμε.

Πάμε σπίτι μου πρώτα πριν το πάρτι;

ΤΣΙΡΤΣΕΟ

-Απίθανο το σπίτι. -Ναι.

-Ευχαριστώ. -Τίποτα.

-Γεια μας. -Στην υγειά σου.

Είσαι πραγματικά υπέροχη.

Δεν σκέφτομαι καθαρά.

Έντο;

Δεν έχω πάει ποτέ με κορίτσι.

Είδες την Έρικα;

Πώς με κοιτάζει; Πώς με αγγίζει;

Να χαρείς. Μη μ' ακουμπάς.

-Απλώς σε συμπαθεί. -Έλα τώρα.

Ώστε έτσι; Αυτό μόνο;

Έλα τώρα, Τρελάρα.

-Μ' ενοχλείς. -Λοιπόν;

Αυτό μόνο. Αρκεί και με το παραπάνω.

Και με το παραπάνω;

Μη με κοροϊδεύεις.

Υπάρχει και παραπάνω.

-Δεν υπάρχει. -Έλα τώρα.

Ηρέμησε, σε παρακαλώ.

-Τι να κάνω; -Τίποτα.

Τίποτα, Τρελάρα, εντάξει;

Μην κάνεις τίποτα.

Θα δούμε.

Τι να κάνουμε τώρα;

Έλα εδώ.

Έλα.

Περίμενε, όχι έτσι. Περίμενε.

Περίμενε.

Μόνικα.

Είσαι τελείως τρελός.

Ώρα να φεύγουμε.

Τι έγινε;

Θέλω να φύγω.

Δεν μπόρεσα. Θέλω να φύγω.

Τρελάρα, πού πας;

Συγγνώμη.

Δεν μπορούσαμε να σβήσουμε τα λάθη μας.

Ήταν ενσωματωμένα στο σχολείο, στα σπίτια μας.

Ήταν μπροστά μας. Δεν τα βλέπαμε. Δεν τολμούσαμε να τα συζητήσουμε.

Είχαμε μια μάσκα αθωότητας καρφωμένη στο πρόσωπο.

Αλλά, ξαφνικά, έπαψαν να διαφέρουν τα απερίσκεπτα παιδιά

από τους βίαιους δολοφόνους.

Πάει αργά.

Συγγνώμη, πότε θα έρθει ο Κάρλο;

Δεν περνάτε καλά;

Ναι, αλλά πρέπει να γυρίσουμε σπίτι.

Δεν θα πάτε πουθενά.

Άρχισες τα παιχνίδια;

Τι συμβαίνει;

-Έλα μαζί μου. -Όχι.

-Έλα μαζί μου! -Εμπρός.

Εμπρός.

Επάνω!

-Παλιο… -Στο μπάνιο!

Τι θέλετε από μας;

Άσε με!

Αν φωνάξετε, θα σας βαρέσω.

Ανοίξτε!

Ανοίξτε, παρακαλώ!

Πρέπει να πάω σπίτι.

Μην αργήσεις, εντάξει;

Τηλεφώνησε στους γονείς μου.

Ανοίξτε!

Ανοίξτε!

-Θέλω να πάω σπίτι! -Αφήστε μας να φύγουμε!

Συγγνώμη για τις προάλλες.

Για τον αδερφό μου.

Ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη.

Μου έτυχε λάστιχο. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω.

Κάθισε.

Να κάνω ένα τηλεφώνημα;

-Μην αργήσεις. -Ευχαριστώ.

Ο Γκουίντο είμαι, κυρία.

Ήθελα να σας πω

ότι ο Άντζελο δεν θα έρθει σπίτι απόψε.

Δεν είναι χαζοί οι επιχειρηματίες.

Ναι, με τον Τζιανλούκα.

Θα πάνε στο αμερικανικό παζάρι το πρωί.

Ευχαριστώ, γεια σας.

Μακροπρόθεσμα ίσως γυρίσει μπούμερανγκ.

Για τη χώρα.

Είναι η πιο ασφαλής επένδυση.

Ναι, χαμηλά τα επιτόκια, αλλά…

Κι εγώ το ξέρω.

Πείσε τον, τότε.

Και για τα παιδιά μας.

Δικά τους λεφτά είναι.

Ασφαλώς.

Τι τρέχει;

Δεν πεινάς;

Πού με πας;

Ντονατέλα!

Όχι!

Όχι!

Σειρά σου.

Άντε. Έλα.

Έλα.

Έτσι. Καλό κορίτσι.

Έλα. Μη φοβάσαι.

Γδύσου.

Εμπρός.

Γδύσου.

Έτσι μπράβο.

Μετά θα μας αφήσεις;

Ναι, φυσικά.

Δεν έχουμε ξαναγυρίσει τόσο αργά.

Τι θα πούμε στους γονείς μας;

Κάνε γρήγορα.

Πήγαινέ μας σπίτι. Θ' ανησυχούν.

Τελείωνε.

Δεν θα πούμε τίποτα.

Βγάλ' τα όλα.

Όχι, σε παρακαλώ.

Σε παρακαλώ.

Έλα και θα δούμε.

Ντονατέλα.

Το άκουσες αυτό;

-Ποιο; -Ένα αμάξι.

Βοήθεια!

-Μας έχουν κλειδώσει! -Ανοίξτε μας!

Βοήθεια!

Βοήθεια!

Βοηθήστε μας!

-Βοήθεια! -Ανοίξτε!

Βοήθεια!

Τι σκατά κάνετε;

Θα σε τσακίσω!

-Κατάλαβες; -Ναι!

Εδώ κλείσαμε και τον Μπούλγκαρι. Θα μας τη φέρνατε, λέτε;

-Σταμάτα! -Σκάσε!

Έρχεται ο Ζακ σε λίγο.

Ο αρχηγός των Μαρσιλιέσι. Μας είπε να σας απαγάγουμε.

Σταμάτα!

Εμπρός.

Θέλω να πάω σπίτι.

Θέλω να πάω σπίτι.

Τις βαρέθηκα, γαμώτο. Πάω να φέρω τον Αντρέα.

Αυτός είναι ο Ζακ.

Γεια σας.

Πες γεια, μωρή.

Άντζελο.

Δεν πρέπει να τη χτυπάς έτσι.

Σωστά;

Γεια σου.

Μη μ' αναγκάσεις να πάω μαζί σου.

Δεν αντέχουμε άλλο.

Μην ανησυχείς.

Δεν θα σ' αναγκάσω για τίποτα.

Πήγαινέ μας σπίτι.

Σε παρακαλώ.

Σε παρακαλώ.

Θα βρούμε τρόπο να σας πάμε σπίτι.

Εντάξει;

Αρκεί να μην πείτε πουθενά τι έγινε εδώ.

Ναι;

Ναι;

-Κατανοητό; -Υπόσχομαι.

Ωραία.

Κι εσύ;

Θα 'ρθεις μαζί μου; Έλα, μη φοβάσαι.

Έλα.

Έλα.

Πάμε.

Όχι, σε παρακαλώ.

Όχι, μην ανησυχείς.

Άσε με, σε παρακαλώ.

Όχι.

Τι είναι;

Θα σε κοιμίσει.

Όχι, σε παρακαλώ.

Μην κουνιέσαι, χειρότερο το κάνεις.

Μην κουνιέσαι.

Τόσο δύσκολο ήταν;

Μας είναι άχρηστες πια.

Πάντα άχρηστες ήταν.

Δεν ισχύει.

Δεν τις γουστάρω καν.

Αυτές τις δύο;

Δεν πιάνει. Δεν λιποθυμάει.

-Δοκίμασες με το μαξιλάρι; -Όχι.

Έχω αυτό. Τι λες;

-Άντε, έλα. -Όχι.

Κουνήσου.

Τι της κάνουν;

Κάνε κάτι, σε παρακαλώ.

Σε παρακαλώ.

-Να πάω; -Ναι, πήγαινε.

-Δώσ' μου το χέρι σου. -Σταμάτα.

-Δώσε. -Σταμάτα.

Κοίτα τι μου έκανε η φίλη σου.

Εδώ. Κι εδώ.

Αρκετά ως εδώ.

Αφού δεν κοιμάσαι, θα σε ξεράνω με καράτε.

Όχι, σε παρακαλώ.

Ναι, κι όμως.

Μου τελείωσε η υπομονή μαζί σου.

Πες μου αν προτιμάς καράτε

ή να σε χτυπήσω με το όπλο στο κεφάλι.

Προτιμάς μια κίνηση καράτε

ή να σε χτυπήσω με το όπλο στο κεφάλι;

Μια κίνηση καράτε.

Μια κίνηση καράτε.

Μια κίνηση καράτε.

Ναι;

-Με σκοτώνουν. -Σκρόφα!

Σας παρακαλώ!

Ακόμα να το καταλάβεις!

Να τις βάλουμε στο πορτ μπαγκάζ;

Εντάξει.

Άντε, λοιπόν.

Να χρησιμοποιήσετε κουβέρτα.

Αυτή εδώ άργησε να πεθάνει.

Αντρέα.

Σου είπα να μη με λες έτσι.

Τι θα τις κάνουμε;

Δεν ξέρω.

Αναλάβετέ τες εσείς. Πρέπει να φτιάξω το σπίτι.

Θα τηλεφωνήσω στον Τζιανλούκα. Να ενημερώσει τους δικούς μας.

Κοίτα τι ωραία που κοιμούνται.

Κατάλαβα, Τζιανλούκα. Πού είναι ο γιος μου;

Στου Άντζελο; Είπε ότι θα πήγαινε στου Μαουρίτσιο.

Μάλιστα, τελευταία στιγμή.

Ναι, εντάξει. Ευχαριστώ.

Ποιος ήταν;

Ο Τζιανλούκα.

Έρχονται, όλα καλά.

Δεν σ' το είπα;

Κομμάτια κρέας ήταν κι αυτό είναι και τώρα.

Μόνο η φιλία μας θα μας σώσει.

Μόνο η συντροφικότητά μας.

Φίλοι του θανάτου, φίλοι στον θάνατο.

Φίλοι του θανάτου, φίλοι στον θάνατο.

Φίλοι του θανάτου, φίλοι στον θάνατο, γαμώτο.

Πότε θα έρθουν οι άλλοι;

Σε μια ώρα. Να φάμε καμιά πίτσα.

Πρέπει να πάω σπίτι.

Σπίτι; Και τι θα κάνω μόνος μία ώρα;

Δεν ξέρω, Άντζελο. Θα βρεθούμε πιο μετά.

Να τις ξεφορτωθούμε χωρίς να μας δουν.

Εντάξει, αλλά τι ώρα;

Στις τρεις, εντάξει;

Άντζελο, πάρε.

Τα κλειδιά για το αμάξι και για την πύλη.

Για να μπεις χωρίς φασαρία, εντάξει;

Τα λέμε μετά.

Ρόσα.

Ροσάρια.

Έφυγαν.

Ροσάρια.

Έφυγαν.

Ροσάρια.

Έφυγαν.

Ροσάρια.

Ξύπνα.

Ξύπνα, σε παρακαλώ.

Σε παρακαλώ, Ρόσα.

Σε παρακαλώ.

Βοήθεια.

Βοήθεια. Είμαι εδώ μέσα.

Είμαστε εδώ μέσα.

Ανοίξτε, σας παρακαλώ.

Αλλιώς, θα γυρίσουν.

Σας παρακαλώ.

Καλησπέρα. Τι συμβαίνει;

Τα αρχεία μας δείχνουν ότι έχετε ένα λευκό Fiat 127.

Το έκλεψαν;

Όχι, εδώ κοντά είναι.

Μόνο εσείς το χρησιμοποιείτε;

Όχι, κι ο γιος μου. Γιατί;

-Πού είναι; -Κοιμάται στο δωμάτιό του.

Πρέπει να το ελέγξουμε.

Μισό λεπτό.

Ραφαέλε, τι τρέχει;

Κοιμήσου.

Ομολογώ

στον Παντοδύναμο Θεό και σ' εσάς, αδέρφια μου,

ότι έχω αμαρτήσει βαρέως

στις σκέψεις και στα λόγια μου,

σε όσα έκανα

και σε όσα δεν έκανα.

Παντοδύναμε Θεέ, ελέησόν μας.

Συγχώρα τις αμαρτίες μας.

Μετά απ' όσα έγιναν, κάποιοι αντέδρασαν.

Λες και η πικρία που κουβαλούσαμε

έψαχνε τρόπο να βγει στην επιφάνεια.

Ο Ιησούς, που ήρθε να παρηγορήσει τους αμαρτωλούς…

Δεν ξαναγύρισα σ' εκείνο το λύκειο.

Έφυγα την τελευταία χρονιά.

Μετά τον φόνο, η γειτονιά μας άλλαξε.

Ο κόσμος στους δρόμους ήταν καχύποπτος.

Κανείς δεν ένιωθε ασφαλής πια.

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ

Οι μητέρες έλεγχαν τους γιους τους,

μήπως παραμόνευε κι εκεί κάποιο τέρας.

Έτσι ήταν για καιρό.

Κατάλαβαν ότι, αν χώνεις τη σκόνη κάτω απ' το χαλί,

στο τέλος μαζεύεται βουνό.

Έπειτα, σταδιακά,

τα πράγματα έγιναν ξανά όπως πριν.

Όταν έγινε το Μακελειό του Τσιρτσέο,

ο βιασμός θεωρούνταν έγκλημα μόνο κατά της δημόσιας ηθικής.

Η υπόθεση ξεκίνησε έναν διάλογο που έληξε το 1996,

όταν η ιταλική νομοθεσία αναγνώρισε τη σεξουαλική βία

ως έγκλημα κατά του ατόμου.

Ισόβιες ποινές αποδόθηκαν και στους τρεις δράστες του Μακελειού.

Ο Άντζελο Ίτσο αφέθηκε το 2005 λόγω καλής συμπεριφοράς.

Σκότωσε άλλες δύο γυναίκες.

Ο Αντρέα Τζίρα πέθανε στο Μαρόκο το 1994.

Διέφυγε τη σύλληψη και έζησε ως φυγάς.

Ο Τζιάνι Γκουίντο, χάρη σε μια μείωση της ποινής,

είναι ελεύθερος από το 2009.

Η Ντονατέλα Κολασάντι απεβίωσε το 2005, σε ηλικία μόνο 47 ετών.

Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη