Original subtitles

Miłość to uczta.

Tysiąc smaków i milion kolorów.

To zapachy, tekstury i kształty.

Miłość to egzotyczna wyprawa. Wielki przepych.

Bodźce mieszają się ze sobą, oszałamiają.

Jak świt widziany na kwasie.

- A, dziękuję. - Proszę bardzo.

- Tylko uważaj. - Na co?

Ja uciekam.

Wsiadaj.

Dobry wieczór.

Od miłości dostaje się pierdolca.

Traci pamięć i wzrok.

Ale zaraz, zaraz… chyba się trochę zagalopowałem.

Przecież najpierw poszliśmy na śniadanie.

- Ale wiesz, że… - Nie… wiem, wiem.

A potem było kolejne śniadanie…

i kolejny zachód słońca.

Zanim się obejrzałem, nie mogłem bez niej żyć.

Muszę się położyć.

Zapraszam.

Podobno żyje się dla pojedynczych chwil.

Pewnie to prawda.

Myślę, że trzeba zachować spokój.

Oddychać głęboko.

I nie bać się, kurwa, tej miłości.

Ja wiem, że to słabe, a może nawet trochę bezprawne…

Mm. Mógłbym iść z tobą do sądu.

Nie, nie, nie, to ja powinienem iść z tobą do sądu.

Dostałeś zaliczkę, a nie oddałeś książki. Trzymam te tantiemy jako zabezpieczenie.

Wiesz, że to jest nielegalne.

Zawołam pana Marka, i on ci wytłumaczy, że to względnie nielegalne.

Pan Marek, twój prawnik?

Tak. Nosi różowe koszule.

Nigdy nie lekceważ mężczyzny w różowej koszuli.

Pierwsze trzy rozdziały.

To ile to jest, nie wiem. Jedna czwarta?

A pozostałe trzy czwarte?

Najpierw się dogadajmy.

Odezwę się.

- Nie rób gwałtownych ruchów. - Miłej lektury.

Może nie wszystko musi się zgadzać,

aby się jednak zgadzało.

Może świat jest zaprogramowany na to, aby trochę cię olśnić.

Sorry, kurwa, ale nic nie mam.

- Może fajkę? - Nie, dzięki.

- Jak tam zdrówko? - Dzięki, Szymek. Dobrze.

OK.

- Stówy jeszcze brakuje, ale to potem. - Więc co to jest?

- Alimenty. - I na wycieczkę jeszcze tam…

Tak. Do Zakopanego.

Fajnie, to będę miał na parking na trzy lata.

- To nie było potrzebne. Ani fajne. - Dobra, dobra.

Pójdę z Ninką na bilardy.

- Ja pierdolę, te jego żarty… to jest po prostu jakiś… - I tak jest dla ciebie miły,

jak na kogoś, kto cię nie znosi.

- Znowu bierzesz jego stronę - Zawsze biorę jego stronę. To jest mój mąż.

Dla Niny. Mango.

Wszystko OK?

OK.

Poznałeś kogoś.

Dobrze.

Świeża sprawa, co?

- Nieświeże są trujące. - Zamawiamy pizzę. Zjesz z nami?

Nie, Szymek. Dziękuję bardzo.

Dobra. Muszę lecieć.

- Nie spieprz tego. - Dobra.

Nie dziękuję. Ale dziękuję.

Był taki pisarz. Dagerman.

Napisał, że najważniejsze w miłości jest pierwsze kilka minut.

Czas, w którym podpisujemy ów cichy kontrakt.

To napięcie, ta podnieta…

Facet zupełnie nie miał racji.

Największy haj zaczyna się potem. Trwa całe życie.

Pisarz Dagerman tego nie rozumiał. Był na to zbyt smutny.

Twierdził, że życie to odwlekanie samobójstwa.

Sam zbyt długo go nie odwlekał.

Trudno. Niech spoczywa w spokoju.

Miłość zafałszowuje czas. Przynosi spokój.

Zatrzymuje cię w miejscu.

Zabiera ci przyszłość i przeszłość.

Zamienia cię w teraz.

ROZDZIAŁ 01

Ale miłość robi coś jeszcze.

Uruchamia cię.

Przekręca kluczyk w stacyjce.

Goni cię do roboty.

- Ale rozumiesz, o co mi chodzi? - Nie!

A ja właśnie czuję, że to jest ten moment! Rozumiesz?

Wyjazd do Nowego Jorku! Jedziemy, siedzimy tam.

Ja kiedyś to bym w ogóle tego nie docenił. Teraz to jest ten czas.

- Ale co, na długo? - Aż nam się znudzi. Rozumiesz?

O to chodzi. Na ile chcemy.

- A Nina co? - Nina jest dla mnie najważniejsza i dobrze o tym wiesz.

- Spoko. - I jeszcze coś. To jest może głupie, wiem…

Jestem super ciekawa, co powiesz po zdaniu „może to głupie”, dawaj.

Bieszczady…

taka chata góralska,

pięknie, po prostu jak w teledysku George’a Michaela.

- Śnieg, sanki, kurwa, bimber… - O czym ty mówisz? Jakie kurwa Bieszczady?

O weselu!

Co?

Ja naprawdę czuję, że to jest to.

Ona ma dziewiętnaście lat, tak?

A tam…

OK.

Ale jaja.

- Co jest? - Cześć.

Musisz się nią zająć. Ma gorączkę. Niewielką, ale ma, 37 i coś.

Tu masz wszystkie leki…

- i odgrzej jej zupę. - Co się stało?

Moja mama jest w szpitalu.

- A Matylda? - Stary, to jest twoja córka czy nie?

- Sorry. - Luz.

Jutro po nią przyjadę.

Co się stało?

Co jest?

- Ale jak zejdzie, to pomalujesz jeszcze raz? - Tak, tylko musisz iść spiłować paznokcie,

albo na pedicure, tak jak mama.

Aha. No dobra.

A jak się ma mama Szymona?

Nie wiem. Coś poważnego się jej ostatnio stało.

Ale jak nie wiesz? Przecież to jest prawie twoja babcia.

Nie. Babcia Hania to moja babcia. I twoja mama

to moja babcia. A mama Szymona to mama Szymona.

Mojej mamy to pewnie prawie nie pamiętasz.

Nie chciałeś, żebym dzisiaj z tobą została.

Już! Jak to nie chciałem? Co ty mówisz?

No oczywiście, że chciałem.

A gdybyś miał zostać ze mną na dłużej,

na przykład na miesiąc, to co wtedy?

Ja mógłbym zostać z tobą na sto miesięcy.

Bo cię kocham.

- Cześć. - Cześć.

- O, jak równo. Masz wprawę. - No.

- Poczytasz mi dziś na głos? - No...

Ona była niestety pierwsza.

Tak że… nie wiem, czy akurat Capote jest jej ulubionym autorem.

- Cześć! - Hej.

- Jestem koleżanką taty. - A ja córką. - No jasne.

- Super cię poznać. Co oglądasz? - „Atomówki”. Znasz?

Oglądałam, jak byłam mała.

Fajnie. Mogę też?

Halo?

Wujek?

Co? Co? Ale kiedy ty wujek przylatujesz?

Kurwa...

Teraz mam przyjechać, wujek?

Wujek Tadeusz przyleciał.

- Jaki wujek? - Uncle Ted.

Kto?

Brat dziadka.

Taki śmieszny, głupi wujek.

To po co po niego jedziesz?

Dobra, jedź, zostanę z nią.

- Nie no, coś ty, nie… - Spoko, zamówić ci Ubera?

Serio?

Wujo!

Mój stary!

Fuckin’ skurwysyny! Franek! Zabieraj mnie stąd, prędko!

Chodź, wujo. Wsiadaj!

Franiu, dwie whiskey Jack Daniels,

jedna for you, druga dla Staszka, i mam płacić cło?

- Dzięki. - Szef, kuda jedziem?

- Co on gada? - Gdzie jedziemy, wujek? Gdzie masz hotel?

- No gdzieś tam mam. Na starówce chyba. - To trzeba mu adres podać.

No to… Starówka 1. We go, we drive.

I jak tam, wujek, w Ameryce?

No… not good, Franiu.

A co u ciebie, Franiu?

Ile ta twoja mała ma już years old?

Five? Sześć?

Jedenaście.

Szybko to leci.

A ty mieszkasz wciąż u mnie, nie? W moim apartmencie?

No, tak. Mieszkam w twoim mieszkaniu. A jak tam ciotka Kaśka?

Fuck ciotka Kaśka!

- A co się stało? - Nothing! Nothing!

Don’t you worry. Nic się nie martw.

- Co jest, wujek? - A, jakaś samotność mnie wzięła.

Warsaw to już inne miejsce.

Nie no, daj spokój, przecież zaraz się zobaczysz ze Staszkiem, z Marzeną.

Nie, nie, to ten evening jest jakiś taki…

samotny.

If you wiesz what I mean.

No tak.

No tak.

To może ci jakiś adres załatwię.

Ale sam się wstydzę trochę.

Nie no, czekaj, bo…

moja dziewczyna czeka na mnie w mieszkaniu tam…

razem z Niną. To też nie są moje klimaty za bardzo.

Franek, ty jesteś artist jak twój ojciec, a mój brat.

Ty only jedną dziewczynę masz?

Dobra, no czekaj, sprawdzę…

Ganges, słuchaj,

ten bałagan na Wawrze co mi kiedyś opowiadałeś, to on hula dalej?

Masz jeszcze stówę i czekaj.

- Żeby chociaż czysto miał w tym carze. - Dobrze, chodź, wujo, nie awanturuj się. Szybko.

- To co? Naprawdę nie chcesz? - Nie, dziękuję.

- Zniżkę ci dam. - Tak?

Za urodę?

Wypierdalaj mi, ty dziadu jebany, kurwa! Brudasie ty, kurwa!

Wujek?

Wypierdalaj mi, stąd, kurwa, dziadzie z grzybem!

- What the fuck, Franek, co to jest? - Wujek!

Kurwa! Zabieraj mi tego zwyrola jebanego!

Już!

- Fuck you! - Kurwa, „fuck you”? Sam się kurwa „fuck you”!

Co jest, kurwa? Wypierdalać stąd, bo was wyjebię, kurwo! Zostaw mnie, kurwa!

- Moment, moment, już, już, przepraszam! - Już!

- Już! Uspokójmy się, dobrze? - Dawaj to! Zostaw to!

Bo cię zaraz stąd wyniosę!

- Wujek, ubieraj się! - Wypierdalaj, dziadu!

- Dawaj to! Czapka, czapka! - Mam!

Franek! Dawaj to!

- Opanujmy się. Emocje… spokojnie! - Zostaw to!

- Gdzie masz czapkę?! - Tu mam!

- Dawaj! Portfel! - Zdejmij to!

Forsa! Dawaj mi…

Przecież coś jest źle, wujek, widzę.

Franek, ja jestem seventy years old, i wciąż nie wiem.

Nie wiem, jak to ustawić, by działało.

Co żeby działało?

Życie, Franiu. Life.

Jak nie w lewo, to w prawo. I tak w kółko.

- Panowie, przepraszam, macie kopsnąć szluga? - Proszę.

- No i git, podziękował. - Dzięki.

Napij się wujek jeszcze, chodź.

A wszystko, że demona za dobrego człowieka wziąłem.

Jakiego demona?

Jakiego demona, wujek?

Francesca Alvarez de Diego Lopez.

Kelnerką u mnie była, w tym dinerze.

Fifty years, ale ona wygląda na forty.

Te meksykańskie kobiety. No i my mieliśmy, wiesz... no.

Romance.

Sex romance. Krew not water, Franek.

Ale po jakimś czasie jej mother got very sick.

I ona dostała czapki,

a to dlatego, że Alvarez robi ciężki grzech, mając ze mną ten romance sex.

No i ksiądz jej powiedział, że ma iść do my wife,

ciotka Kaśka, i prosić o wybaczenie.

- Nie... - I co, myślisz, zrobiła?

Ja jak widzę babę,

to jakby nic innego nie było.

Dla mnie ona jest holy angel, Mother of God, i koniec, Franek.

- Lecę tam jak wariat. - Może warto?

Nigdy nie warto, a człowiek i tak leci, jak ćma do shitu.

A ta jej matka? Wyzdrowiała?

Poczekaj tu, poczekaj.

I'm OK.

Cześć!

- Cześć. - Przepraszam. - Cicho bądź!

Wujek Teddy.

Wrócił z…

Nieważne.

Spieprzyłem strasznie.

Ja już...

Już nie dramatyzuj.

Jak ona? Wszystko dobrze?

Mhm. Tak.

Zbiłam jej gorączkę. Spała chyba całą noc.

Dziękuję ci bardzo.

- Zostań! - Nie… Muszę iść. Muszę iść.

Mhm.

Wujek Teddy.

Jet lag ma. Chodź, odprowadzę.

Ona jest najlepsza.

Wiem. Wiem.

Mam nadzieję, że wiesz.

Ktoś puka.

Wujek Teddy.

To jest brat dziadka. Dawaj!

- Wpuszczasz mnie? - Tak. Proszę bardzo.

- Jak się Ninka czuje? - No…

- Jak się Ninka czujesz? - Dobrze. Cześć, Szymon.

To jest wujek Tadeusz. Wujek, wstawaj!

Fuck...

- Chuj moja bania… - Z nim jest wszystko OK?

Tak. Źle się czuje.

- Może zadzwonisz po pogotowie? - Nie, nie, jest OK, jest OK.

Szymon, wiesz co, ja…

Ogarnę Ninę i zaraz przyjdziemy, co?

Słoneczko, mam prezent dla ciebie.

Poczekaj.

- Wujo... - Masz, dziecinko kochana.

From Uncle Tadeusz.

- Oddaj to. - Ale…

Kładź się. Puść! Ty się ubieraj, dobra?

Weźmiesz… co?

Poczekaj na nas na dole, co? Ja… my zaraz przyjdziemy.

Poczekasz?

Przepraszam cię za Teddy’ego i za moją koleżankę. Powinniśmy być tylko we dwoje.

Z tobą jest zawsze fajnie. Nawet jak jest dziwnie.

- Co jest? - Nic. Wszystko OK.

Przecież widzę.

Będę za tobą strasznie tęsknić.

Ale... co się stało?

Szymon i mama mówią, że przeprowadzimy się do Kanady.

- Słuchajcie, nie chcę was poganiać, ale... - Już.

Hej...

Wszystko będzie dobrze.

Nic się nie martw.

Dzięki.

Hej, tu Matylda, nagraj wiadomość.

- Co się… Prześpij się. - Siema.

Jak ty wyglądasz? Co tobie?

- Dziwnie trochę jest. - Dziwnie to ty się zachowujesz.

Mam w sobie, kurwa, dużo sprzecznych emocji.

- Kurwa! - Stać na taki?

- Sorry. - Mówiącemu łatwiej.

No więc?

No więc, trochę świetnie, a trochę gówno.

A propos tego drugiego to mam niespodziankę.

Na górze jakiś debil całą ścianę gównem wysmarował.

- No i co? - No i tyle, że bierzesz rękawiczki, lizol i czyścimy.

- Nie no… Proszę cię. - Ale jak to „proszę cię”, Czuły,

przecież pozwoliliśmy ci wziąć tipy wszystkich z całego tygodnia.

- Bo cię lubimy, a ty potrzebowałeś. - Spoko. Zrobione.

Jak…? Przecież ty miałeś nockę dzisiaj.

- Zamieniłem się. - Po co?

Widzę, że jednak bardziej świetnie, niż gówno.

Może masz rację.

Wyjeżdżacie do Kanady?

Pewnie podsłuchała, jak rozmawiamy. Albo Szymon coś jej powiedział.

Ale to nie jest odpowiedź na moje pytanie.

No, jest taki plan. Siedziba firmy Szymona jest w Toronto.

- Będzie miał lepsze warunki. - I co?

Póki co to tylko plan. Nina na pewno skończy szkołę w Polsce.

Obiecujesz?

Tak czy siak musimy jej zmienić szkołę, bo widzisz, co się dzieje.

- Znalazłam jakąś taką artystyczną… - Obiecujesz, że na razie nigdzie nie jedziecie, tak?

Oj, „obiecujesz”… Może nie używajmy słowa „obiecujesz”, co?

- Między nami on już nic nie znaczy. - Podwójne espresso!

Dobra…

A co ty tam będziesz robić w tej Kanadzie? Co? Będziesz panią domu, tak?

Kurą domową, chciałeś powiedzieć?

Nie, nie kurą domową, ale...

Czuły, ja mam fundację. To jest więcej roboty, niż dwa etaty.

Jak byliśmy razem, to…

nie wiem, marzyłaś, miałaś jakieś plany, chciałaś…

Że co?

Że… rozwijałam się przy tobie, tak?

Tak. Dokładnie.

Ktoś musiał płacić rachunki,

to się rozwijałam.

Dobra. Pa.

Miłość nie lubi zamuły.

Wymaga koncentracji.

Refleksu.

Gdy ją zaniedbasz, coś spierdolisz, musisz działać szybko.

Miłość potrzebuje, abyś zbudował jakiś świat.

Miłość to nie aktorstwo.

Miłość to reżyseria.

Nie mam słów.

Nareszcie.

Jesteś pieprzonym czarodziejem.

Nie, nie jestem.

Wszystko się samo dzieje.

Chodź tu, zasłaniasz mi.

Oczywiście wtedy nie wiedziałem, że ta cała miłość to złudzenie.

Świat nie jest zaprogramowany na to, aby się zatrzymywać.

Nie został stworzony po to, aby cię oświeciło.

Świat został zaprogramowany, aby w najmniej spodziewanym momencie

spierdolić ci się na głowę.