Original subtitles

- Co nie lata dzisiaj? - Bolero w trzeciej.

OK...

- A to? To jest Werter, tak? - No.

Pojebany tak samo jak i ty.

Do tego niedoważy.

O!

Skaut...

Pięknie.

Myślę, że może w kwintę pójdę.

- On kuleje, nie? - Chuj ci kuleje.

O!

Werter… Werter, Werter, Werter.

- Werter. - Kto bogatemu zabroni.

- Na mnie możesz liczyć, nie? - Spierdalaj. Zobaczycie jeszcze.

Jeszcze was zaskoczy.

Mój ojciec mówił, że w życiu nic się nie wygrywa,

za to można wszystko przegrać.

Miał rację.

Kasyno w Marriotcie powinno ufundować mu za życia tablicę pamiątkową.

Skaut pierwszy, Skaut pierwszy!

Pokaż mi to, kurwa!

- Dawaj! Szybciej! - Dalej, dalej!

Dobrze!

Ale ojciec był sztukmistrzem.

Rysował pieniądze.

Dosłownie.

Jakby miał zaczarowany ołówek.

To odwrotnie niż większość ludzi;

ci biją pięściami w ścianę całe życie,

licząc, że ta weźmie i w końcu zaśpiewa.

Zjebałeś, kurwa.

Przyjdziesz do nas dzisiaj na kolację, dobra? Jest temat, musimy pogadać.

Zadzwonię do ciebie.

Jeszcze raz mnie dotkniesz… Uważaj, auto jedzie.

- Jeżdżą w chuj. - Dobra, przejadą.

Dzień dobry. Mogę białe Marlboro w miękkim?

Dzięki.

Mój ojciec miał, tracił… Miał, a potem miał jeszcze więcej…

Ja nie mam nic. A i tak tracę.

Nie wiem, kto jest większym sztukmistrzem.

Cześć.

- Gdzie są jacyś goście? - Bardzo śmieszne.

Ja nie żartuję. Dzwoniłaś?

Dzwoniłam.

Liczyłeś to kiedyś?

Nie pamiętam.

30 tysięcy długu w spółdzielni… Dzięki, kurwa.

30 tysięcy w spółdzielni, nie licząc czynszu.

20 tysięcy u dostawców. Niespłacona do końca ekipa remontowa.

Na Boga, jak można tak zjebać?

Franek...

Od tej pory jestem twoim największym koszmarem. Jak ci obiecałam.

Też cię kocham, Olka.

Muszę lecieć.

- Zrobię ci „Czas Apokalipsy”, przysięgam. - No, czyli jesteśmy w kontakcie.

Dojadę cię, Franek. Naprawdę cię dojadę.

Ale oprócz czarodziejów takich jak mój ojciec

i desperatów takich jak większość zwykłych ludzi

jest jeszcze trzeci typ.

Ludzie tacy jak ja.

Głębinowcy.

Nazywam ich tak, bo głównie zajmują się miękkim opadaniem w dół.

Nawet tego nie zauważają,

po prostu poddają się grawitacji.

I mógłbyś zapytać, dlaczego nie próbą wypłynąć na powierzchnię.

To proste.

Po drodze masz same wyjebane widoki.

Kurwa!

- No i co? Jak zwykle? - No, jak zwykle.

Niebywałe.

Ty jesteś tak naprawdę jak nastolatek przed pierwszym bzykaniem.

Stoisz i rozkminiasz, czy bardziej pachniesz kolońską ojca, czy tym, jak się spociłeś.

Ale ja się nie boję, Elka, po prostu wiem, co się stanie.

Nic nie wiesz, tylko sobie wyobrażasz.

Wiesz co? Nasza przyjaźń naprawdę by się lepiej układała,

gdybyś nie wierzyła w to, że ja się zmienię.

Lepiej by się układała, jeżeli przestaniesz wszystko, co mówię,

traktować jak zawracanie dupy.

Dobra, już, przepraszam.

- Mam coś dla ciebie. - Przecież już jest po urodzinach.

- Robotę mam dla ciebie. - Spierdalaj.

Stałą. Na umowę.

- Copywriter w domu mediowym. - No bez jaj.

- No weź, no przecież już to robiłeś. - Ale w dziewięćdziesiątym dziewiątym roku, Elka!

- Wtedy wyszło „OK Computer”! - To jest dalej moja ulubiona płyta.

Słuchaj, na pewno będziesz lepszy niż ci, co w dziewięćdziesiątym dziewiątym ząbkowali.

- Wiesz, że ty to robisz to dla siebie? - Tak, a ty coś wreszcie zrób dla mnie.

- OK? - OK, Computer.

Czasami ludzie próbują ci pomóc. Czasami nawet szczerze.

Ale tak naprawdę chodzi im o coś zupełnie innego.

Oni chcą cię zmienić.

Żebyś był taki sam, ale zupełnie inny.

- Bardziej poczytalny. - Wykształcenie?

Technikum księgarskie im. Stefana Żeromskiego.

To jakie to jest? Zawodowe? Średnie?

- Prawie średnie. - Prawie?

Nie zdążyłem na maturę.

- Doświadczenie zawodowe? - Handel, gastronomia,

pośrednictwo, usługi transportowe, handel walutą,

- handel zagraniczny na drobną skalę... - Co to znaczy?

Sprowadzałem różne rzeczy. Dywany z Maroka. Albo ośmiornice z Grecji.

Organizowałem koncerty, pokazy mody...

Załatwiałem dziwki dla milionerów, kryłem ich przed żonami.

A, no i jeszcze dziesięć lat stałem za barem. Robię najlepsze Martini Dry w tej części Europy.

- Obsługa komputera? - Word, Tinder, Pornhub.

- Prawo jazdy? - Niestety zabrane.

Dodatkowe umiejętności?

Dymanie.

A dlaczego chce pan pracować w naszej firmie?

Jesteście...

…narzędziem szatana na ziemi. Babilonem.

Jesteście bandą tępych, głupich chujów, która spali ten świat do reszty,

wyssie go z ziemi, wody, powietrza, roślin,

żeby rządząca wszystkim sztuczna inteligencja

zarobiła kolejny tryliard dolarów.

Witamy na pokładzie.

Agencje reklamowe i domy mediowe powstały 10 tysięcy lat przed naszą erą.

Wysrał je pradawny Bóg Mamon po tym, jak obżarł się wyjątkowymi idiotami.

Przerażony smrodem, zahibernował je w oblodzonych, lechickich jeziorach,

gdzie wydostały się na zewnątrz wraz z ociepleniem klimatu.

Teraz żyją i rozmnażają się w niepohamowanym tempie;

doprowadzą w końcu do upadku cywilizacji.

To miejsca, których wstydzi się sam diabeł.

Rzucę cię na głęboką wodę, ale tak jest najlepiej.

Elżbieta mówiła, że pracowałeś już w takiej agencji jak nasza.

Tak, ale to lata temu. Wiesz, „Ojciec, prać?”.

Pokazywała mi ten twój fanpage tej kawiarni…

Bardzo sprawny. Dobre zasięgi, niezły response.

- Dzięki, dzięki. - No widzisz.

Idź na żywioł.

Hm?

Co z tego jest ważne?

Wszystko.

Coś bardziej?

- Ale co bardziej? - Coś bardziej ważnego jest?

Brief do kampanii z Zośką Sztajner.

Modelka?

Nie wiesz, kto to jest Zośka Sztajner?

Modelka, influencerka. Blogerka.

Milion followersów na instagramie. Drugie tyle na tik toku.

- I my co tutaj mamy robić? - Wymyślać.

Co mamy wymyślać?

Pracujesz w kreacji. Coś „kreatywnego”, nie?

- Tak jak mówiłam... - Nie ma piwa?

Nie, jest tylko kombucha.

Nie dało się z nimi nic ustalić kompletnie,

myślę, że briefu to w ogóle nikt nie ściągnął na kompa, nie?

- Chcecie? - Dzięki, ja mam detoks.

Chcesz?

- Możecie tak w pracy? Tak? - Zielony Wtorek.

Widzę, że profesjonalista.

To jest oficjalne zioło Travisa Scotta.

Przyjechała. Idziemy.

- Dziękuję. - Na zdrowie.

No… i fajnie.

Szukamy projektów, które są po prostu inne,

i to jest dla nas najważniejsze.

Zosia to marka, za którą idzie wyjątkowość.

Spokojnie. Jesteśmy po bardzo intensywnym case study.

- Z tego wszystkiego śnisz nam się po nocach. - Mam nadzieję, że dobrze.

No więc tak, naszą pierwszą referencją był „Kill Bill”.

Siła, kobiecość, feminizm, jaskrawość, niebezpieczeństwo, egzotyka.

Ale później zdecydowaliśmy się sięgnąć głębiej, do korzeni tej estetyki.

- John Woo. „Zabójca”. Beng. - Beng, dokładnie. VHS-owy styl,

dachy wieżowców, przemoc, i nostalgia.

Niebezpieczeństwo, dystopijna metropolia i szybki montaż.

Żyjemy w niespokojnych czasach,

wiemy o twoim zaangażowaniu w ruch klimatyczny.

My nie chcemy taniej, eskapistycznej pastelozy.

Chcemy pokazać lepsze jutro, ale przez pryzmat straconych marzeń.

Mamy już gotową całą komunikację,

fonty, gridy na instagram. Wszystko pokażemy w następnych slajdach.

Tak jest. Shoot zrobilibyśmy w Szanghaju. Mamy tutaj cały pion produkcyjny.

Wow!

Umm...

A czy ktoś ma coś jeszcze?

No właśnie. Ma ktoś coś… jeszcze?

Franek, nasz nowy człowiek w ekipie.

Franek? Ładne imię.

Zosia też ładnie.

Masz jakiś pomysł, Franek?

Franek... Śmiało.

Tak sobie słucham…

Mówicie tutaj o globalnym ociepleniu, i o tej dystopii i tak dalej...

To pomyślałem, że może... Zosia… …że ty...

…oczywiście to jest tylko propozycja.

Jesteśmy na wysypisku śmieci.

- W Wałbrzychu. - Dlaczego w Wałbrzychu?

W Wałbrzychu jest najgorsze wysypisko śmieci.

Jesteśmy w tym Wałbrzychu, gdzie jest szaro, gdzie jest totalny smog,

bezpańskie psy wyjadają jakieś resztki z dziur w ziemi,

wystają radioaktywne pręty z ziemi,

koronawirus unosi się nad ziemią, i ty idziesz w takiej masce przeciwgazowej,

i trzymasz w ręku ten napój...

Mange Mate.

I mówisz tak:

„Ziemia umiera. Nie ma żadnej szansy na ratunek.

Sprawiły to między innymi takie napoje, jak ten.

A mogłeś pić kranówkę, ale nie, nie, nie.

Musiałeś pić to posłodzone gówno,

którego produkcja zniszczyła połowę wód gruntowych na ziemi.

Fabryki plastiku, transport tego syfu po całej planecie,

to wszystko sprawiło, że ziemia zmieniła się w radioaktywne…

…pustkowie.

Ziemia umarła, bo ty musiałeś pić to gówno.

Pomyśl o tym. Globalne ocieplenie.

Upadek państw, globalnej gospodarki.

Apokalipsa. Bo ty musiałeś pić to gówno, musiałeś sobie zrobić dobrze.”

I wtedy zdejmujesz tą maskę, i mówisz, żeby ci spojrzeli prosto w oczy…

A twarz masz taką poparzoną, zmutowaną,

musisz trzymać swoje zdjęcie stare, żeby ludzie wiedzieli, że to jesteś w ogóle ty.

A napój?

Napój.

Trzymasz to jak koktajl Mołotowa.

Ha!

Jak skończysz mówić, odpalasz go, i rzucasz.

A może podpalam to zdjęcie, i zdjęciem podpalam Mołotowa.

Dokładnie.

Tylko muszę uważać, żebym nie trafiła w te psy, o których mówiłeś.

Te, które wygrzebują resztki.

- Nie no, to przecież rzucasz w drugą stronę. - Albo w kamerę.

W kamerę. W sedno. Beng!

Słuchajcie, no bynajmniej nie jest to nasza oficjalna propozycja.

Szkoda.

Bo to jest naprawdę świetne.

- To właśnie tak należałoby zrobić. - No… mamy tak szeroko. Możemy tak, tak…

- Mamy to. - Ale pewnie nikt się na to nie zgodzi, prawda?

No.

Klient może mieć pewne zastrzeżenia.

- No właśnie. Piłaś ten napój? - Nie.

- Jest wstrętny. - Wstrętny.

Ale dzięki.

Cześć.

Do widzenia.

Franek, kurwa, jesteś mamutem.

Żeby się czegokolwiek nauczyć,

musiałbyś zacząć siedzieć i słuchać ludzi dwadzieścia lat od ciebie młodszych, rozumiesz?

Ja umiem słuchać.

Tak, tylko już nikt, kurwa, nie chce do ciebie mówić.

Nikt. Zjebałeś miesiąc pracy moich ludzi.

Jak przestaną cię nienawidzić, zaczną mieć z ciebie bekę.

A beka młodszych ludzi jest straszna, Czuły. Kurwa, straszna.

- Mógłbyś teraz tylko, nie wiem, nimi rządzić. - Nie umiem rządzić ludźmi.

Naprawdę? Przykro mi.

Nie chcę być inny. Nie chcę być fajniejszy.

Chcę być szczęśliwszy.

Co tu robisz?

- Mam super pomysł. - Jaki?

- Jedziemy do cioci Marzenki? - Możemy?

No pewnie, że możemy.

- Kurwa! - Tato, nie przeklinaj.

Przepraszam.

- Czeka nas spacer. - No, chyba ciebie.

Biegnij! Dawaj, dawaj, dawaj!

Leć!

- Chodź. - Ej! Co się stało?

Zapomniałem portfela z domu. Chodź.

Nie, nie, nie. To tak nie działa, nie.

Jak zatankujesz, i nie zapłacisz, to przyjedzie policja.

A jak cię aresztują, to nie mam jak wrócić do domu. A nie umiem jeździć skuterem.

No bierz to. No bierz.

- Skąd ty masz te pieniądze? - To od Szymona. Takie kieszonkowe.

Wszystko ci oddam.

A ty nie masz jakichś lekcji przypadkiem?

Hm?

Coś ci jest? Jesteś jakiś chory?

Po prostu nie chcę, żeby twoja matka mnie zamordowała.

- Teraz ma inne lekcje. - O wiele fajniejsze.

- Zobacz, tato. Zostanę cukierniczką. - Świetnie.

Nina pójdzie do zawodówki – Matylda zabije nas wszystkich.

Ciebie wcale nie martwi Matylda. I nie kręć, że jest inaczej.

Zostałem bez niczego, ciotka.

Śmieszne, że zawsze tego chciałem, a teraz się nie mogę ogarnąć.

- Staszek śpi na forsie. - Ciocia, ja mam swoją godność.

- Tyle, ale wciąż mam. - To nie jest zły człowiek.

Potrafi odróżnić poważną sytuację od niepoważnej.

- On w życiu nie miał poważnej sytuacji. - Ale ty masz.

Jesteś jego synem. On ci pomoże. Zawsze. Wiem to.

Już nie mam siły.

My pieczemy, a ty idź, narąb drewna.

To pomaga.

No, nigdy nie widziałam tak dobrze zagniecionego ciasta.

Wow, to jest super. Czemu wcześniej nie mogłam tu przychodzić?

Bo byłaś za mała, kochanie.

Ty też bawiłeś się tu jako chłopiec?

Mhm.

Tu były wszystkie moje skarby.

Tato, bo tu jest jakaś gazetka z gołą panią.

Co?

Patrz, to musieli robotnicy zostawić, jak u cioci remontowali.

W twojej walizce?

No patrz, grzebali mi w rzeczach.

- Tu jest jeszcze jedna. - Dawaj mi to świństwo.

- Co to za świństwo jest… - Pogadałam z tą twoją byłą.

- No i co? - Nic.

Możecie zostać.

Ale super!

Ale ekstra!

- To chyba co, coś cioci pomożemy, nie? - Jasne, oczywiście, pomożemy.

No oczywiście, że pomożecie, to nie agroturystyka. Chodź, mała.

- Tato, mogę? - No możesz, możesz.

Dobra.

Wiesz, ciociu… bo jacyś robotnicy zostawili w walizce taty gazetki z gołymi paniami.

Moje?

Inna sprawa, że nie zawsze trzeba się wznosić lub opadać.

Można się też zatrzymać.

Mój ojciec rysował pieniądze,

a ja...

...umiem wszystko spauzować.

Też jestem sztukmistrzem.

I to jest moja sztuczka.

Jezu, jakie to wszystko było dobre.

Chętnie bym z wami jeszcze posiedziała, ale padam.

Idź spać, kwiatuszku, idź spać.

Pa, pa, misiu.

- Pigwa. - Dawaj.

Czasami mi się wydaje, że ona nie jest moja.

- Co ty gadasz. - No.

Po prostu jest za mądra, za piękna. Nie wiem, skąd ona się taka wyczarowała nagle.

Zamigotał świat, i jest. I o.

A tam, wyczarowała, wyczarowała.

Trzeba o nią dbać, chuchać na nią.

Jeżeli spotka w życiu kiedyś takiego jak ja, to go zabiję po prostu.

Franiu, co ty pierdolisz?

To jest twoja córka, a nie twoja własność.

Po prostu umówmy się, że to ja wyczerpuję w jej życiu limit złych i głupich mężczyzn.

Twój ojciec zły, ty jesteś zły... wszyscy naokoło są źli.

Po co w ogóle o tym gadać? A z Niną wszystko będzie dobrze.

Daj spokój.

Ja ją za bardzo kocham.

No i bardzo dobrze. To ludzkie.

Jesteś ludziem, Franiu.

A, nic, idę spać.

Buziak.

- O! Cześć, Franiu. Dzień dobry, Nina. - Dzień dobry.

- Cześć. - Ojciec jest w pracowni.

- W jakim humorze? - Mnie się pytasz?

A kto ma wiedzieć, no?

O... dobrze, dobrze, dobrze...

- I teraz dla symetrii… - Cześć, dziadku!

Cześć, żabciu!

- No… - Cześć.

Dzień dobry.

Hm.

Nina, idź zobacz tam obrazy dziadka.

Jak zwykle gołe panie?

No właśnie, może mu podasz jakieś nowe pomysły.

Nie, dzięki.

Słuchaj...

Co? Telefon znowu w lombardzie?

A ty co, niby dzwonisz do nas zapytać się, jak się wnuczka czuje?

Ona się nie musi o nic martwić.

Słuchaj, bo… Mam teraz średni okres. Zaczynam od zera.

Średni okres?

To jak wygląda twój najgorszy?

Hę?

To po chuj tu przyszedłeś?

Potrzebuję pięćdziesiąt tysięcy. Żeby spłacić tę właścicielkę lokalu.

Wiesz, płakać mi się chce, jak na ciebie patrzę.

I nie ze szczęścia.

- Płacz. - Dałem ci obraz.

Za ile go sprzedałeś?

Żałuję, że nie wyrzuciłem. Chodź, Nina, chodź, idziemy.

Żabciu...

Poczekaj, poczekaj.

Kup sobie, co tylko tam będziesz potrzebowała.

Dziękuję. Cześć, dziadku.

Ej!

Poczekaj.

Poczekaj, aż wyschnie, i sprzedaj.

- To co? Do następnego, łobuzie. - No jasne.

- Nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze. - Dzięki.

- Hej. - Cześć.

- Co, masz kłopoty? - Nie, nie. Nic takiego. Załatwię to.

- Mówisz? - Nie wierzysz we mnie?

Gdybym w ciebie wierzyła, to wiesz… bylibyśmy razem.

Przepraszam. Nie chciałam. A ten… A jak ciocia?

Dobrze. Przeżyje nas wszystkich.

- Pozdrowiłeś? - Jasne.

Kochanie! Obiad!

- Cześć. - Cześć.

- No, to na razie. - No, to pa. Dzięki!

No?

No tak, tak, tak, tak, wiem…

- No to się nie napracowałeś. - Niezbyt.

Ledwo otworzyłem laptopa, miałem sto maili.

- A musiałeś se zrobić zdjęcie na pamiątkę? - Spierdalaj. Przepraszam cię, Marysiu.

- Ale to bardzo pyszne jest. - A to może chcesz dokładkę?

- Bardzo proszę. - Proszę cię bardzo.

- Ale bardzo dziękuję. - Tylko łyżki nie mam.

Czekaj… Proszę.

- Cześć, Celina. - Cześć. Idziemy z Kamą do kina.

- Ale nie na średniowieczne filmy? - Cela, jest 21.

Kina są jeszcze otwarte.

Nie, nie, już, już.

- Zawiozę was, co? - Mamo!

Nie no, kochanie. Daj im spokój. Proszę cię.

Dziewczyny! Bierzecie Ubera, w obie strony, OK?

O północy zamykam dom, i nikogo nie wpuszczam. Jasne?

- Pa, pa. - Pa!

Twardy!

No dobra.

- Co z wami jest? - Poczekaj.

- Jesteście w ciąży, czy coś? - Zobacz tu.

- Co to jest? - Nasz interes.

Nasz, czyli mój, i Piotrka...

...i twój.

Dobra, Franek, poczekaj chwilę, dobra? Posłuchaj do końca,

nie przerywaj, nie denerwuj się i bądź łaskawy dla naszych naczyń, dobra, i posłuchaj do końca.

Masz minutę.

Otwieramy kawiarnię.

No i chcemy… i chcemy, żebyś był naszym wspólnikiem.

I nie tylko wspólnikiem. I nie tylko kawiarnię.

No wszystko, nie?

Księgarnia, spotkania autorskie...

- Slamy, stand-upy... - Koncerty... No, wszystko.

Całe artystyczne podziemie.

Stać nas, nie? Zarabiamy gdzie indziej.

- Fajnie… otwierajcie, no, fajnie. - My umiemy otwierać i inwestować,

ale nie umiemy dać miejscu tego czegoś.

- Czegoś, co miała Warszawska. - Warszawska miała sto tysięcy długu.

- Franek… - Mówiłem ci, że to tak nie działa.

- Franek, kurczę, no... - A jak to działa?

- Muszę wyjść na taras. - Możesz zapalić tutaj.

Mogę się przewietrzyć?

Kurwa mać.

Idź za nim.

- Mogę, kurwa, zostać chwilę sam? - Daj jednego.

Franek...

Ja ci mogę pożyczyć tyle kasy, ile potrzebujesz.

Tylko po co?

Ja nie chcę od ciebie pożyczki. Ja nic od ciebie nie chcę.

Wolę zrobić tak, żeby wszystkim było lepiej, no. Tak robię. Tak mam.

- A ja to muszę zrobić sam. - Co? Otworzyć knajpę?

Nie. Muszę to sam przeżyć.

Stary, proszę cię. Zrozum mnie.

Kurwa, próbuję, naprawdę próbuję. Jest ciężko.

Kocham was oboje. Jesteście super przyjaciółmi.

Tylko nie róbcie tego więcej.

To bardziej uczucie,

intuicja.

Trudno mi to właściwie nazwać.

Potrzeba.

Wiedza, że musisz zobaczyć wszystkie te wyjebane widoki.

W drodze na dno

zaliczyć samemu wszystkie plansze gry.

A poza tym na dnie można znaleźć coś jeszcze.

Ukryte skarby...

...z rozbitych statków.

O!

- To ty? - To ty?

- Co tam w agencji? - Wyrzucili mnie...

- ...pięć minut po tym, jak wyszłaś. - Brawo.

Zośka, idziemy?

Powiedziałeś w kościele, że Bóg jest głupi, więc…

Zawsze tak robię.

Chodź na śniadanie.

Chodź.

- Zośka... - Dołączę do was, dobra?

Być może niepotrzebnie używam ciągle tego słowa. Dno.

Dno...

Może to po prostu magiczna kraina?

Druga strona lustra?

Aby do niej wejść, musisz poddać się grawitacji.

Opaść.

Czekać, aż zamigocze świat.