Original subtitles

[ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ]

[TZITZIKIA]

[ΔΟΝΗΣΗ ΚΙΝΗΤΟΥ]

(ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ)

Ναι;

Ναι, εγώ είμαι, ο Marco Carrera.

[Βασισμένο στο μυθιστόρημα "Il colibrì", του Sandro Varanesi, Εκδόσεις La Nave Di Teseo]

Το ΚΟΛΙΜΠΡΙ

Απόδοση - Συγχρονισμός - Επιμέλεια © Chaos70

Ιούνιος 2023 © Chaos70

[ΗΧΟΣ ΚΛΗΣΗΣ]

Luisa, έχω το αμάξι. Έρχομαι.

- Φεύγεις; - Πάω μια βόλτα.

- Δε θα φας; - Δεν πεινάω. Τι κάνεις;

- Θα μείνω έτσι όλο το καλοκαίρι. - Μπράβο.

-Τι μαλακία. - Θες βοήθεια;

- Ξέρεις να βάζεις σκουλαρίκια; - Έχουμε αργήσει.

Η Titti χρειάζεται τρία τέταρτα της ώρας για να φτάσει στο εστιατόριο.

Η Titti σκέφτεται να γιορτάσει τα γενέθλιά της.

Λέτε ότι το κάνετε για τον φίλο σας τον Aldino αλλά μόνο όσοι

έχουν ζήσει με κάποιον για 30 χρόνια μπορούν να το ξέρουν...

Irene;

Τι σου συμβαίνει;

[LETIZIA]: Ξέρω...

Θα είναι η νύχτα σου, όχι της Titti. Για σένα πας.

Σε ξέρω πολύ καιρό. Θες να με σκάσεις

για να μου πεις ότι δεν θα έρθεις. Αλλά δε θα σκάσω και θα έρθεις.

Και βιάσου!

- Εγώ πηγαίνω. - Έρχομαι κι εγώ. - Όχι.

- Marco, έχεις τα κλειδιά του αυτοκινήτου; - Αυτά του σκαθαριού.

- Έχεις δει την Irene; - Τι συνέβη;

- Έχει μακαρόνια στο ψυγείο. - Όχι, τελείωσαν.

- Το έφαγα σήμερα το απόγευμα. - Γι' αυτό δεν πεινάς.

-Θα κάτσω σπίτι να σας φτιάξω κάτι. - Ούτε να το σκέφτεσαι. Θα έρθεις μαζί μου.

- Εκεί ήταν τα κλειδιά. - Ίσως να τα έκρυψε κανείς.

Αν ήθελα να τα κρύψω, δεν θα τα έβρισκες.

[MARCO] Εγώ πάω. Φτιάξτε κάτι για βραδινό, ναι;

- Luisa, που πας; Δε θα φάμε μαζί; - Πάω στη Roberta.

Μα, στο τηλέφωνο της είπες ότι θα μείνεις σπίτι...

Μπα, με κατασκοπεύεις, τώρα; Επέμενε.

Να και η Irene. Θα φτιάξεις κάτι για σένα και τον αδερφό σου;

[ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΓΑΒΓΙΖΟΥΝ] - [LUISA] Πηγαίνετε μέσα!

[ΚΛΑΞΟΝ]

[ΚΛΑΞΟΝ]

[MARCO] Κάπως έτσι πηδήχτηκαν και οι Montecchi με τους Capuleti. (Ρωμαίος & Ιουλιέτα)

Αν μας πάρουν χαμπάρι, θα σε σκοτώσουν.

Υπολόγισα την ταχύτητα της μηχανής και του σπασμένου κομματιού του ελικοπτέρου

και τις πιθανότητες σύγκρουσης μεταξύ αυτών των δύο. Ξέρεις τι ανακάλυψα;

- Τι;

Αν ο γάντζος είχε σπάσει ένα δέκατο του δευτερολέπτου αργότερα...

Και τι είναι ένα δέκατο του δευτερολέπτου;

Θα έπεφτε 2,5 μέτρα παραδίπλα από τον Aldino, ίσα που θα τον τρόμαζε.

Όσο και να υπολογίζεις, ο Aldino δεν ανασταίνεται.

Κι εκείνος θα το υπολόγιζε αν ήταν στη θέση μου.

[ΡΕΨΙΜΟ]

Σκατά!

[ΑΝΔΡΑΣ] Δύο μέρες, κατάλαβες;

- Giacomo. Τι θες; - Καλό απόγευμα.

Που σου ήρθε να έρθεις από εδώ;

- Αν κατέβει ο άντρας μου, θα έχουμε άλλα. - Ήθελα να μιλήσω στη Luisa.

- Η Luisa έχει βγει. - Μου είπε ότι θα έμενε σπίτι.

- Πήγαινε, είσαι μεθυσμένος. - Που πήγε;

- Πήγαινε σπίτι σου. - Την κάλεσα για δείπνο απόψε,

- Πήγαινε αμέσως σπίτι, όμορφα κι ωραία... - Θέλω να μάθω πού είναι.

[MARCO]: Ξέρεις πόσο καιρό περίμενα αυτό το βράδυ;

Από τότε που σε είδα να διαβάζεις το «Doctor Zhivago» στην παραλία.

Το διάβαζα για να με προσέξεις. Το ήξερα ότι είναι το αγαπημένο σου βιβλίο.

- Ποιος στο είπε; - Η αδελφή σου. Είχε παρατηρήσει ότι…

- Ότι; - Η Irene ξέρει τα πάντα, πριν από όλους.

Κάθε φορά που ερχόσουν στην παραλία,

ή που κάποιος ανέφερε το όνομά σου...

η καρδιά μου έσπαγε.

Και τώρα;

[ΓΑΥΓΙΣΜΑ ΣΚΥΛΩΝ]

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Ήμουν πραγματικά καλή.

Από εδώ.

- Που; - Για να δούμε, το λέει ακόμα η καρδούλα μας;

Περίμενε, Luisa. Δεν έχουμε χρόνο, τώρα.

[ΓΑΥΓΙΣΜΑ ΣΚΥΛΩΝ]

- Ο ιατρός Carrera; - Στον δεύτερο όροφο.

[MARCO]: Ορίστε. Τα λέμε σε 20 μέρες. - Ευχαριστώ.

- Παρακαλώ. - Καλημέρα.

Είμαι ο Daniele Carradori.

Δε σας λέει τίποτα το όνομά μου;

- Όχι. - Daniele Carradori.

Είναι το επίθετο του ψυχαναλυτή της γυναίκας μου;

- Ναι.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα συναντιόμασταν.

- Τι μπορώ να κάνω για σας; - Ακούστε με.

Αυτό που θα σας πω δεν επιτρέπεται στο επάγγελμά μου.

Το κάνω όμως γιατί νομίζω ότι ότι διατρέχετε σοβαρό κίνδυνο.

Σοβαρό κίνδυνο; - Ναι.

Ατυχήματα.

- Σας ακούω. - Θα ήθελα να σας κάνω μερικές ερωτήσεις.

Όπως;

Θα ήθελα να αποκλείσω το ενδεχόμενο να έχω μια παραπλανητική εικόνα, καταλαβαίνετε;

Όχι.

Καλώς. Για τις ερωτήσεις, έφερα μερικές σημειώσεις.

- Ναι. - Είστε γιος της Letizia Calabrò

και του Probo Carrera, που είναι και οι δύο συνταξιούχοι αρχιτέκτονες

- και οι οποίοι μένουν στη Φλωρεντία; - Ναι, αλλά ο πατέρας μου είναι μηχανικός.

Αδερφός του Giacomo, λίγο νεότερου από εσάς,

που τώρα ζει στην Αμερική; Και αδερφός...

- της Irene, που πέθανε σε ηλικία 24 ετών; - Ναι.

Παντρεμένος με τη Marina Molitor, Σλοβένα, πρώην αεροσυνοδού της Balkan Air;

- Είναι η ασθενής σας. - Ναι.

Το παρατσούκλι σας ήταν «Κολιμπρί»;

Η μητέρα μου με φώναζε έτσι, γιατί ήμουν πιο μικροκαμωμένος από τους άλλους.

Σε ηλικία 14 ετών, ο πατέρας σας, σας πήγε στο Μιλάνο για...

να υποβληθείτε σε ορμονοθεραπεία

και πήρατε 16 εκατοστά σε ένα χρόνο;

Σε οκτώ μήνες για την ακρίβεια.

- Είναι αλήθεια ότι η μητέρα σας ήταν αντίθετη; - Ναι.

Είναι αλήθεια ότι το να σας πάει στο Μιλάνο

ήταν η μοναδική επίδειξη εξουσίας του πατέρα σας;

Επειδή εκείνον, στην οικογένειά του, όπως

μου λένε, δεν τον υπολόγιζε κανείς.

Δεν αληθεύει κι ας είναι πεπεισμένη η Marina...

Δεν είναι αλήθεια ότι η μητέρα σας ήταν αντίθετη, ή...

Ότι τον πατέρα μου δεν τον υπολόγιζε κανείς!

- Τι ήρθατε να μου πείτε; - Μερικές ερωτήσεις ακόμα.

Θα είναι λίγο πιο προσωπικές.

Θα πρέπει να μου απαντήσετε με ειλικρίνεια. Είστε έτοιμος;

Ναι.

Είναι αλήθεια ότι ήσασταν ανέκαθεν ερωτευμένος με τη Luisa Lattes;

- Ποιος τα λέει αυτό; - Τι εννοείτε;

Η Marina αποκλείεται να σας έχει πει κάτι τέτοιο.

Να είστε ειλικρινής, σας παρακαλώ.

Τι γελοιότητες είναι αυτές;

Δεν είμαι εδώ για να σας κρίνω. Είμαι πολύ ανήσυχος.

Μου λέτε ότι δεν αληθεύει πως έχετε σχέση;

Ναι, εννοώ, όχι.

- Είναι ψέμα. - Είναι ψέμα.

Δηλαδή εσείς και η Luisa Lattes δεν αλληλογραφείτε εδώ και χρόνια;

- Ερωτικά γράμματα. - Όχι.

Θα σας ρωτήσω άλλη μια φορά. Είστε ειλικρινής;

Φυσικά και είμαι ειλικρινής.

Τότε, να με συγχωρείστε. Δεν έπρεπε να έρθω.

Που πάτε;

Παρακαλώ αγνοήστε αυτήν την επίσκεψη.

Δεν μπορείτε να έρχεστε και να μου λέτε ότι κινδυνεύω και μετά να φεύγετε. Εξηγείστε μου.

Διαφορετικά θα σας αναφέρω στην Ένωση.

Θεωρούσα την κατάσταση της Marina πολύ σοβαρή.

- Από όταν σταμάτησε τις συνεδρίες... - Σταμάτησε να έρχεται;

- Ναι - Από πότε;

Έχει πάνω από μήνα.

- Δεν το γνωρίζατε; - Όχι, δεν το γνώριζα.

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη στις τέσσερις, και σήμερα ακόμα, εγώ παίρνω την Adele.

Το ότι σας λέει ψέματα δεν με εκπλήσσει.

Το πρόβλημα είναι ότι είπε ψέματα και σε μένα. Αυτό αλλάζει πολλά.

- Η γυναίκα σας κινδυνεύει. - Από τι κινδυνεύει;

- Δεν έχει νόημα να της μιλήσετε. - Δεν είναι μια φαντασίωση της.

- Ορίστε; - Είναι αλήθεια.

Βρισκόμαστε, αλληλογραφούμε, αλλά δεν μιλάμε για σχέση.

Πάνω από όλα, δεν μιλάμε για συζυγική απιστία. Είναι...

Είναι κάτι δικό μας, που δεν θα ξέρω καν πώς να το ορίσω.

Κυρίως όμως δεν ξέρω πώς η Marina τα γνωρίζει αυτά.

- Είστε ακόμα ερωτευμένος μαζί της; - Δεν είναι αυτό το θέμα, γιατρέ.

Συγνώμη, αν επιμένω. Είστε ερωτευμένος με τη Luisa Lattes;

Ναι.

Έχετε συναντηθεί πολλές φορές τον τελευταίο χρόνο;

- Ναι, αλλά... - Αλλά έχετε πάρει όρκο αγνότητας;

Δεν κάνετε σεξ ακόμα κι αν αγαπιέστε, ακόμα κι αν ποθείτε ο ένας τον άλλον.

Γιατί δεν μου λέτε αυτό που θέλετε να μου πείτε;

Εμπλέκεται ένας γάμος , γαμώτο, και μια κόρη μέσα όλο αυτό.

Λυπάμαι, αλλά ο γάμος σας έχει τελειώσει προ πολλού.

Η Marina είναι εκτός ελέγχου.

Τι θες; Φύγε.

Ήρθε η υπηρέτρια.

[ΘΟΡΥΒΟΣ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΥ]

Luisa, τι θόρυβος ήταν αυτός;

Ένα αεροπλάνο. (Σ.Μ. F16 ήταν!)

[ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ] Ένα αεροπλάνο.

- Εγώ πρέπει να πάω να δουλέψω. - ΟΚ.

[Η ADELE ΚΛΑΙΕΙ]

- Τι έπαθε; - Που πήγες;

Έλα, αγάπη μου. Πέρασε ένα αεροπλάνο.

Έλα, αγάπη μου.

[Η ΜΑΡΙΝΑ ΚΛΑΙΕΙ]

Ω, Marina...

Ναι, πήγαινε εκεί.

Το ήξερες ότι το 1959, το έτος γέννησής σου,

ο αριθμός των επιβατών στα αεροπλάνα

ξεπέρασε εκείνον των επιβατών στα πλοία;

Πολύ ενδιαφέρον.

Γιατί δεν του λες και τον εκθετικό αριθμό;

- [PROBO] Μπορώ να το κοιτάξω. - Έλεος, ετοιμάζεται να βγει, άστον ήσυχο.

Ήθελα να του πω ότι τα αεροπλάνα θα είναι σημαντικά στη ζωή του.

Ευχαριστώ, μπαμπά.

[ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ] Ευχαριστώ, μαμά.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ, "LONDON CALLING" από THE CLASH, στη διαπασών]

Marco, δεν τον θέλω αυτόν στο σπίτι. Διώχτον, τώρα.

Τέλειωνε όμως.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ, "LONDON CALLING" από THE CLASH, στη διαπασών]

Marco, θα τρελαθώ. Σε παρακαλώ, χαμήλωστο.

- Δεν έχει νόημα να τους ακούς χαμηλά. - Θα σπάσει το κεφάλι μου.

Σε ικετεύω.

- Εμείς βγαίνουμε. - Ωραίο τραγούδι, το προηγούμενο. Δυναμικό.

- Ήταν κάποιο αγγλικό γκρουπ; - Η μαμά νομίζει ότι είναι προχώ'.

- Γεια. - Ε, Marco;

- Είστε έτοιμοι; - Ναι, είμαστε έτοιμοι.

- Κάτσε να σε βοηθήσω. - Κοίτα μην πέσεις εσύ.

Τέλειωνε. Ούτε να κουνηθείς δε μπορείς.

Από όταν αρρώστησα, την ήθελε και εκείνη τη διάγνωσή της.

Το συνηθισμένο σενάριο.

Αν δεν πεθάνεις σύντομα, θα σε σκοτώσω εγώ.

- Έχεις νέα από το Giacomo; -Του έγραψα. Δεν μου απαντάει.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

Ένα λεπτό και αδειάσει κάποια θέση.

Στο μεταξύ, θα συνοδεύσω τον πατέρα μου.

Με την ευκαιρία, να κλείσουμε ραντεβού για την επόμενη φορά

- και για τον άντρα σας. - Ναι.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- 40.000. - Βρήκατε 40.000;

- Πάσο. - Τα βλέπω. Τα μετράμε μετά.

- Λοιπόν; - Σειρά σου. Φουλ.

- Και εγώ. - Χαμηλός.

Ντάμες. Λυπάμαι, αλλά με τέτοιο φύλλο, που πας.

- Φουλ του Ρήγα. - Μόνο αυτό μπορούσες να φέρεις.

Παιδιά, το παρατραβάτε. Δυο σκατούλες είστε.

Μην τα παίρνεις, πρέπει κάπου να ξεσπάσει την οργή του. Πάρε τα φράγκα.

Πήγαινε. Γεια.

Δεν με νοιάζει για τα φράγκα, αλλά για αυτόν τον γκαντέμη.

- Είναι που είσαι μαλάκας στο πόκερ. - Τον φωνάζουμε «Αμένσιοτο».

Την επόμενη φορά φέρε άλλον.

Λέει στο Magnini: «Μια χαρά σε βλέπω». Την επόμενη χειρουργήθηκε με περιτονίτιδα.

- Είναι δυνατόν να πιστεύετε τέτοια; - Είναι δυνατόν να τον κάνεις παρέα;

Είναι φίλος μου, αφού.

Είναι κι αυτά.

- Ανεβήκαμε στις 500.000. - Τώρα σοβαρεύει το πράμα.

- Μάλιστα, πάω πίσω και... - Άντε, σήκω φύγε, ρε.

Αν η μητέρα μου με δει να γυρίζω σπίτι στις πέντε...

- Έλα να κοιμηθείς σε μένα. - Στο δωμάτιο της αδερφής σου;

Ρε, άντε γαμήσου.

[ΜΕΓΑΦΩΝΟ] «Αναχώρηση πτήσης από Πίζα για Κύπρο...»

Γιατί με στοπόβερ στην Κύπρο, αναγκάζοντάς με να κάνω δύο πτήσεις;

- Η Κύπρος είναι πιο χαμηλά από τη Λιουμπλιάνα. - Τα εισιτήρια κοστίζουν το ένα πέμπτο.

Στο καζίνο της Λιουμπλιάνα θα τους γδάρουμε και θα βγάλουμε το ταξίδι.

Μην μαλακίζεσαι. Πίζα-Λουμπλιάνα, χωρίς στάσεις, δεν παίζει.

- Άντε γαμήσου. - Άντε και γαμήσου, εσύ.

Φοβάμαι.

Ξεπέρασέ το, αλλιώς πως θα πάμε στο Λας Βέγκας;

Δεν μου αρέσουν τα καθίσματα, είναι παλιά. Γιατί είναι τόσο παλιά;

Κωλο-άνθρωποι, Marco. Μοιάζουν ήδη νεκροί.

- Ακούγεσαι. - Δε με νοιάζει.

- Αυτόν κοίτα. - Φτάνει!

- Αρκετά, άντε. - Συγνώμη!

- Άντε! - Υπάρχει κανένας διάσημος στο αεροπλάνο;

- Κανένας ποδοσφαιριστής, ηθοποιός, VIP. - Χαλάρωσε.

Με ποιον τα έχεις;

- Είστε νεκροί και θέλετε να με σκοτώσετε. - Συγγνώμη, φοβάται.

- [MARCO]: Του πέρασε τώρα. - Πρόσκοποι όχι. Κατεβάστε τους!

Δρόμο, αρχίδια!

- Κύριε, τι συμβαίνει; - Πρόσκοπους, όχι.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- Τώρα θα καλέσω τον υπεύθυνο. - Σάλτα γαμήσου.

[ΦΩΝΕΣ]

- Τέλειωσες; - Δρόμο.

[ΦΩΝΕΣ]

- Καλέστε την ασφάλεια! - Όχι τους πρόσκοπους. Άστε με ήσυχο!

- Άστε με να κατέβω! - Σταμάτα. Παθαίνει κρίση επιληψίας.

Πρέπει να κατεβούμε.

"[TV] Η δυσλειτουργία του συστήματος πίεσης

έκανε τους επιβάτες να λιποθυμήσουν λόγω υποξίας.

" Το αεροπλάνο, εκτός ελέγχου, πέταξε στον αυτόματο πιλότο

μέχρι που τελείωσαν τα καύσιμα.

" Στο αεροσκάφος βρισκόταν και μια ομάδα προσκόπων.

Γιατί την έκλεισες;

- Marco, το ξέρω. - Ποιο;

Ότι αυτό ήταν το αεροπλάνο που ήταν να πετάξετε με τον "Αμένσιοτο".

Τι λες; Εμείς πηγαίναμε στη Βαρκελώνη, αυτό κατευθυνόταν προς Κύπρο.

Πηγαίνατε στη Λιουμπλιάνα για να παίξετε. Το αεροπλάνο πήγανε μέσω Κύπρου.

Marco, γιατί; Σε μένα μπορείς να μιλήσεις, το ξέρεις.

Είσαι τρελή. Τι σε έχει πιάσει;

[Η ΠΟΡΤΑ ΚΛΕΙΝΕΙ]

Για μένα είναι η πιο όμορφη της Φλωρεντίας.

Marco, πού ήσουν την Κυριακή; Ήταν το πάρτι στο σπίτι της Bini.

- Ήμουν με τον Duccio. - Μην λες ονόματα. Μη λες ονόματα.

Συνέβη κάτι απίστευτο. Είχαμε επιβιβαστεί στο αεροσκάφος για Λιουμπλιάνα.

- Για ποιον λέει; - Για τον "Αμένσιοτο".

Κάποια στιγμή τρελάθηκε ουρλιάζοντας ότι ήθελε να κατέβει.

«Είστε ήδη νεκροί, θέλετε να με σκοτώσετε κι εμένα».

- Το έχει χάσει αυτός. Και κατεβήκατε; - Ναι.

- Το αεροπλάνο συνετρίβη. - Εκείνο το ελληνικό;

- Μου έσωσε τη ζωή. - Μα σκότωσε 100 ανθρώπους. Μαύρη μαγεία.

Παίδες...

Λες να σε άκουσε;

[ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΗ ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ]

"[LUISA] "Marco, πώς είσαι; Μη ​​με περνάς για τρελή, σε παρακαλώ."

"Ούτε, χειρότερα, για υποκρίτρια. Συγνώμη που εμφανίζομαι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα."

" "Γιατί μου λείπεις. Χθες το βράδυ σε ονειρεύτηκα, γι' αυτό και σου γράφω"

"αθετώντας την υπόσχεση που σου ζήτησα"

"να μη μου γράψεις ποτέ ξανά. Δεν θυμάμαι γιατί το έκανα αυτό."

- Καλό απόγευμα. - Καλό απόγευμα. Διαβατήριο, παρακαλώ.

- Παρακαλώ. - Ευχαριστώ.

Κάνε στην άκρη.

Βγες έξω. Έξω! Γρήγορα!

- Συμβαίνει κάτι; - Μην ανησυχείς. Πού πηγαίνεις;

Να συναντήσω κάποιον στο Παρίσι. Συγνώμη...

- Ακίνητος! - Να πάρω το σακάκι!

[ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΚΡΟΥΣΗ]

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ]

[ΓΑΛΛΙΚΑ] Γεια! Έχω πάρει δύο. Να σου προσφέρω το ένα;

- Μα γιατί; - ΟΚ.

- Μου είπαν ότι είσαι Ιταλίδα. - Ε, ναι.

Περίεργο που δε σου είπαν ότι είμαι και Εβραία.

Μα είναι η Ιταλία που λείπει...

Παίζει κανένας εκεί;

Ναι.

Υπάρχει κάποιος.

Αφού σας είπα. Πήγαινα στο Παρίσι.

Αλλά γιατί;

Απλά πήγαινα στο Παρίσι, ε;

- Απλά πάτε στο Παρίσι, ε; - Έχει κλείσει ξενοδοχείο;

Κάποιο επαγγελματικό ραντεβού; Σας περίμενε κανείς;

Δεν με περιμένει κανείς. Ψάχνω κάποιον.

- Και πώς τον λένε; - Δεν το ξέρει ότι πάω να τη βρω.

Έχω χρόνια να τη δω και δεν έχω το τηλέφωνό της.

Έχω διεύθυνση, αλλά δεν ξέρω αν είναι σωστή.

Ρε, εμένα πας να κοροϊδέψεις! Πρέπει να σε πιστέψουμε;

Έχετε το λάθος άτομο. Μάλλον πρόκειται περί συνονυμίας.

Δεν επαφιόμαστε στην τύχη, αλλά στα διεθνή εντάλματα.

Και μας λένε ότι είναι τρομοκράτης, ένας φυγάς που πάει να βρει τους φίλους του.

Carrera. Ποιος να το γαμοφανταζόταν ότι έλεγες την αλήθεια.

Μπορείς να φύγεις.

[Τηλεοπτικός Ρεπόρτερ]: Στο δυστύχημα έχασαν τη ζωή τους 121 άτομα που επέβαιναν στο αεροπλάνο.

"Marina, εσείς ήσασταν μέλος του πληρώματος

της πτήσης Πίζα-Κύπρος, αλλά δεν επιβιβαστήκατε στο αεροπλάνο."

-Θέλετε να μας πείτε τι συνέβη; - Η αδερφή μου, η Mateja

ήταν άρρωστη με λευχαιμία

και μόνη ελπίδα ήταν μια μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Προσφέρθηκα να δωρίσω το δικό μου.

Για καλή μας τύχη, ήμουν συμβατή.

- Και τι έγινε μετά; - Δεν πήγα στην πτήση εκείνο το πρωί.

γιατί είχα πάει για κάποιες εξετάσεις.

Κι έτσι λοιπόν, με αντικατέστησε η Tina Dolec.

Αλλά ήταν δώρον άδωρον. Πέθαναν και οι δύο.

Η αδερφή μου λόγω απόρριψης, κάνοντας τη μεταμόσχευση άσκοπη.

Και η Τίνα στη θέση μου.

"Με συγχωρείτε."

Με συγχωρείστε, να περάσω; Μόνο μια πληροφορία θέλω να ρωτήσω.

- Παρακαλώ. - Ευχαριστώ.

- Μπορώ για να ρωτήσω κάτι; - Ναι.

- Διαβατήριο και εισιτήριο; - Δεν ταξιδεύω.

- Τότε, κάντε άκρη. - Δεν μπορώ.

Είδα την τηλεοπτική εκπομπή, χθες.

- Ε, και; - Ήμουν κι εγώ στο αεροπλάνο πριν από δέκα χρόνια.

Κατέβηκα πριν απογειωθεί.

Εγώ κι εσείς είμαστε επιζώντες.

Σωθήκαμε μια φορά και θα σωζόμαστε για πάντα μαζί, το ξέρω.

- Ε; - Συγνώμη, για πληροφορίες δεν είπατε;

Μια στιγμή.

Θέλετε να φάμε μαζί;

Τώρα θα τα πούμε αυτά;

- Δεν μπορώ για μεσημεριανό. - Πες του ναι, αλλιώς θα χάσω την πτήση.

- Τι ώρα τελειώνεις; - Στις 15.00.

Θα σε περιμένω. - Είναι 11.30.

Θα σε περιμένω.

[MARCO] Ευχαριστώ. Ήσουν καθοριστικός.

- Διαβατήριο και εισιτήριο; [MARCO] Ξέρω, ξέρω, έχεις δίκιο. Ευχαριστώ.

Εδώ είμαι. Ρούπι δεν το κουνώ.

[ΔΟΝΗΣΗ ΚΙΝΗΤΟΥ]

[ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ]

Ναι; Ναι, εγώ είμαι, ο Marco Carrera.

" Μπαμπά;

- Είχες νήμα σαν παιδί; - Τι νήμα;

- Τέτοιο σαν κι αυτό πίσω στην πλάτη μου. - Δεν καταλαβαίνω, εξήγησέ μου.

Έχω ένα νήμα που φτάνει μέχρι τον τοίχο.

- Άσε με να δω. - Δεν φαίνεται.

- Γι' αυτό πρέπει να είμαι κοντά στον τοίχο. - Και όταν δεν είσαι κοντά στον τοίχο;

Αν πλησιάσει κάποιος, γυρίζω γύρω του και τον ελευθερώνω.

- Όλα τα παιδιά έχουν τέτοιο "νήμα"; - Όχι.

- Το έχουν οι φίλες σου; - Όχι.

- Είναι κάπως παράξενο. - Ναι.

- Τους το έχεις πει ότι το έχεις; - Όχι.

Και τι κάνεις στο σπίτι; Με τους παππούδες, τη μαμά, με μένα;

Εσύ δεν περνάς ποτέ πίσω από την πλάτη μου.

- Τι τρέχει; - Τίποτα.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι πάλι εδώ. Δρόμο! Έξω!

Probo, διώχνεις τα σκυλιά των Lattes;

[PROBO] Δρόμο, σκυλιά! - Φτάνει η τηλεόραση, βοηθήστε λίγο.

- Είσαι πολύ μικρός. - Μίλησε και η τάπα.

Ορίστε, ζαμπόν και πεπόνι.

Τι κάνεις εδώ; Πάμε μέσα.

Το πάει για λίβα. Απόψε να δεις που θα έχουμε μπουρίνι.

- Γιατί δεν φεύγεις πια; - Γιατί δεν.

Η μαμά για σένα το λέει. Η ενηλικίωση πρέπει να γιορτάζεται.

- Γιατί ασχολείστε συνέχεια μαζί μου; - Giacomo, μπορείς να με βοηθήσεις;

- Θα έρθω μαζί σου στην Ιρλανδία. - Μην μπλέκεσαι κι εσύ.

- Συμβουλεύτηκες το γιατρό; - Είναι διακοπές.

Θα εκπλαγείς μαθαίνοντας ότι ακόμη και οι τρελογιατροί πάνε διακοπές όπως όλοι., μαμά

[ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΓΑΥΓΙΖΟΥΝ]

Lula! Σπίτι! Τώρα!

Οι Lattes, πόσο αλαζόνες.

Απομεινάρια ενός κόσμου στα πρόθυρα της εξαφάνισης, ευτυχώς.

- Όλοι πτωχοί πλην εμού. - Τα σκυλιά δεν είναι κακά.

Αλλά ενοχλούν τις γάτες και εμένα.

- Πού πας; [ΦΩΝΑΖΕΙ] Έχεις εμμονή, ε;

Marco, γύρνα σπίτι.

[ΦΩΝΑΖΕΙ] Σου είπα να γυρίσεις σπίτι!

[ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ]

Κολιμπρί.

Άντε, πάμε.

- Αντίο. - Αντίο.

- Και ενημερώστε με. - Ευχαριστώ.

- Τι μαλάκω! - Είναι αρκετά, αλλά...

Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Αυτή έχει τις παραισθήσεις, όχι η Adele.

Είναι δημιουργική, ευφάνταστη. Αυτή είναι πολύ ηλίθια για να το καταλάβει.

- Ίσως εμείς έχουμε... - Έχει και πτυχίο παιδοψυχολογίας.

Marina, έχει δίκιο.

- Μπορείς να με ακούσεις, σε παρακαλώ; - Ναι.

Η Adele πρέπει να μιλήσει σε κάποιον για αυτό το "νήμα".

Ποιο είναι το πρόβλημά της;

Έχεις μιλήσει για αυτό με τον ψυχαναλυτή σου, ίσως;

Δεν μπορώ να σου πω όσα του λέω.

- Σωστά. - Θα μας περάσει για ανεύθυνους γονείς.

Πώς τολμά;

Λάθη μπορούν να συμβούν, ναι;

- Ναι. - Δεν ξέρεις πάντα πότε είσαι καλά

- και πότε είσαι χάλια. - [ΓΕΛΙΑ] Συγνώμη. Εσύ, χάλια;

Εσύ, αν ήσουν χάλια, θα πέθαινες.

- Μαμά! - Γεια!

Γεια σου, λουλουδάκι μου!

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- Πάμε. - Παιδιά, στην τάξη.

Όλοι στην τάξη.

- Από τι είναι φτιαγμένο αυτό το "νήμα"; - Δεν ξέρω.

Σπάει;

Μπαμπά, δεν ξέρω.

Είναι σαν αυτό της ξιφασκίας.

Θυμάσαι όταν βλέπαμε τους Ολυμπιακούς;

Μέχρι και τα κορίτσια με τα ξίφη ασκήσεως είχαν "νήμα" στην πλάτη τους.

Πάμε να κρεμάσουμε τα ρούχα. Αν κρατήσει το "νήμα", θα χρησιμοποιούμε αυτό.

Σταμάτα, μαμά. Αλλιώς θα πέσεις.

Πέρνα πρώτα εσύ.

Η μαμά προσποιείται.

[ΔΟΝΗΣΗ ΚΙΝΗΤΟΥ]

[ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ]

Ναι; Ναι, εγώ είμαι, ο Marco Carrera.

[[ΑΝΔΡΑΣ] ΜΙΛΑΕΙ ΓΑΛΛΙΚΑ]

- [Γαλλικά] [LUISA] Παρακαλώ; - Luisa;

- Marco; - Ναι.

[ΑΝΔΡΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΑΓΓΛΙΚΑ]

[MARCO] Γιατί σταμάτησες να μου γράφεις και να έρχεσαι στην παραλία;

[ΓΑΛΛΙΚΑ] Καλησπέρα.

[LUISA] Προσπαθώ να επικεντρωθώ στη δική μου ζωή.

Η παρουσία σου μου προκαλεί σύγχυση.

Δεν μπορώ χωρίς εσένα. Σε σκέφτομαι, κάθε μέρα.

Εγώ, όχι. Δεν μπορώ.

Είσαι το πρότυπο σε κάθε σχέση που είχα.

Αλλά καθώς η δική μας δεν υπάρχει, πάντα επικρατείς.

- [ΑΓΓΛΙΚΑ] Καληνύχτα, Marco. - [ΑΓΓΛΙΚΑ] Καληνύχτα. Τα λέμε αύριο.

- Να φύγω καλύτερα; - Γιατί;

Δεν ξέρω.

Όχι. Είναι όλοι εδώ με τα ταίρια τους. Μόνο εγώ είμαι ο παράταιρος.

Μη με περιμένεις απόψε. Θα αργήσω λίγο. Ναι.

Γεια.

Luisa, πάμε.

Θεέ μου, τι τραγωδία.

Με τέτοια μητέρα, με τέτοια οικογένεια.

Τηλεφώνησα για να τους συλλυπηθώ,

αλλά δε μου απάντησε κανείς.

Τι φρικτό!

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ, "I'LL BE SEΕING YOU", από BILLIE HOLIDAY]

Luisa, πάμε.

Πάμε.

[MARCO] Τώρα όλοι λένε ότι ήταν γραφτό να γίνει και κάτι τέτοιες μαλακίες.

"Τσακώθηκα με τον Giacomo. Τον κατηγόρησα που δεν την είδε να βγαίνει.

- Αντίο. - [MARCO] Μα, εγώ ήμουν που την άφησα μόνη της.

"Αν το έσκασα, Luisa μου, αν και όχι δικιά μου, δυστυχώς,...

"...το έκανα προς λάθος κατεύθυνση."

- Δεν ήταν δικό μας λάθος. - Τώρα το ξέρω.

"Είμαι δυστυχισμένη. Καταστρέφω τα πάντα."

Δεν είναι αλήθεια.

Η τραγωδία είναι αυτό που μας χώρισε.

Διαφορετικά θα ήμασταν μαζί όλη μας τη ζωή.

Και τώρα...

Τώρα;

Πάντα κάτι υπάρχει κάτι που σε καθηλώνει.

Αλήθεια το πιστεύεις ότι αυτή η θυσία αλλάζει κάτι;

Ναι, γιατί έτσι δεν σε χάνω.

Γιατί έτσι συνεχίζουμε πάντα να βλεπόμαστε,

χωρίς να βλάπτουμε κανένα.

Κι εμάς;

Ξέρεις ότι οι Αζτέκοι νόμιζαν ότι μετενσαρκώνονταν σε κολιμπρί;

Πέθαναν ηρωικά.

Η Adele μου λέει η μόνο η Marina την πάει και την φέρνει από το σχολείο.

- Ναι. - Εκείνη την ώρα είμαι...

Ναι, αυτός... Πες.

Εκείνη την ώρα είμαι ήδη στη σχολή. Το απόγευμα έχω το ιατρείο.

[ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ] Καλό θα ήταν να περνάτε περισσότερο χρόνο με την κόρη σας.

Εγώ;

Λοιπόν, τα Σαββατοκύριακα…

Πολύ περισσότερο χρόνο.

Α, συγνώμη.

Λοιπόν, μην προσβληθείτε, έτσι; Η θεωρία της ξιφασκίας είναι

εντελώς αβάσιμη. Το "νήμα" δεν δένει την κόρη σας στους τοίχους.

Αλλά... στον πατέρα.

Είναι ένας δεσμός στενός, αποκλειστικός.

- Έχω παρατήσει τη δουλειά μου. - Να την ξαναπιάσετε, κυρία.

Αυτή τη στιγμή ο μπαμπάς πρέπει να περνά περισσότερο χρόνο με το κοριτσάκι.

Πάντα, στο μέτρο που είναι δυνατόν, φυσικά.

[MARCO] Adele; Adele!

- Μου το κρατάς αυτό; - Ναι.

Ευχαριστώ.

[ΓΕΛΟΥΝ]

Εδώ την είχαμε βρει.

Μπαμπά, φοβάσαι να πεθάνεις;

Φυσικά και φοβάμαι, με όλες τις βρωμιές που πρέπει να σου καθαρίσω ακόμα.

- Δεν έχω βρωμιές. Όχι. - Γιατί σου έκανα μπάνιο.

Εσύ έχεις βρωμιές, γιατί δεν έχεις κάνει μπάνιο.

- Έχω μερικές που πρέπει να ξεφορτωθώ. - Όχι.

Φοβάσαι το σκοτάδι αφού πεθάνεις;

- Γιατί το σκοτάδι; - Έτσι το φαντάζομαι.

Θεοσκότεινα, με πολύ κόσμο που δεν μπορείς να δεις.

Όλος αυτός ο κόσμος είναι ακίνητος. Τον νιώθεις, αναπνέει, αλλά δεν τον βλέπεις.

«Θεοσκότεινα» για το πούμε με προφορά όπως το λένε στη Ρώμη.

- Στα ιταλικά δεν λέγεται έτσι. - Εγώ είμαι από τη Ρώμη.

Δεν είσαι από τη Ρώμη, ε; Ζεις στη Ρώμη.

Άκουσε με. Όταν βρεθείς σε τέτοιο σκοτάδι, κάνε αυτό.

[ΣΦΥΡΙΖΕΙ]

Δοκίμασε.

[Η ADELE ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ]

Όχι. Πρέπει να κάνεις το στόμα σου σαν τον κώλο της κότας.

- Δεν μπορώ να το κάνω. - Έχουμε χρόνο για να το μάθεις.

Εσύ θα σφυρίζεις και εγώ θα σου απαντώ.

[ΣΦΥΡΙΖΟΥΝ]

Marina, τι κάνεις χωρίς γάντια;

Έλα μπράβο, να κάνουμε τις ασκήσεις.

Έλα. Filippo, δείξ’ της.

Θα κάνουμε τρία σετ των τεσσάρων. Έτοιμη;

- Ίσια. Μπράβο. Ένα... - Έτσι;

- Δύο, τρία... - Με τέτοια νύχια πως προπονείσαι;

Τέσσερα. Άστην.

Μην γελάς. Κάτω. Ένα...

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- [ΠΑΙΔΙ] Η μάγισσα διατάζει χρώμα… - Καφέ.

- Η μάγισσα διατάζει χρώμα... - Πράσινο.

- Γεια. - Γεια.

Επιτρέπεται; Είσαι έτοιμη;

- Θα το βάλω εδώ. - Ναι.

Και γαμώ τα σπίτια έχεις, Marina.

Είσαι μόνη;

Είσαι μόνη;

Ξάπλωσε.

Άνοιξε τα πόδια σου. Έτσι, μπράβο.

Δεν παρατηρεί τίποτα, δεν υποπτεύεται τίποτα. Τον εξαπατάς πανεύκολα.

Εγώ... με το να προσπαθώ να παριστάνω την καλή, τυφλώθηκα.

Τώρα βλέπω. Είμαι σίγουρη.

- Με απατά. - Από όσα μου λέτε

εσείς είστε που τον απατάτε όλη την ώρα.

Μέχρι και μόνιμο δεσμό έχετε πλέον.

Όταν του τα λέω δεν με πιστεύει.

- Δεν θέλετε να ξαπλώσετε άλλο; - Ποτέ δεν μου άρεσε, το γνωρίζετε.

Αυτό το πράγμα με κάνει να νιώθω αδύναμη.

Τα έχουμε ήδη πει για τις φαντασιώσεις σας.

Απατάτε τον Marco εδώ και μήνες.

Μου είπατε για τον Χανς, ένα συνάδελφο, πιλότο στην αεροπορική εταιρεία.

- Αυτή είναι η πραγματικότητα. - Αυτόν τον μήνα πήγε σε δύο συνέδρια.

Πάντα στη Γαλλία, πάντα τα Σαββατοκύριακα.

Ήρθε προσφέροντάς μου τον ουρανό και τ' άστρα. Εμείς, αδελφές ψυχές,

επιζήσαντες ενός αεροπορικού δυστυχήματος.

Εμείς που είχαμε υποφέρει από το θάνατο μιας αδερφής.

Που προσπαθήσαμε να τις σώσουμε. Εγώ με τη μεταμόσχευση.

Marina, εσείς είστε αυτή που είπε ψέματα.

Οι δυο μας ξέρουμε ότι δεν δωρίσατε ποτέ μυελό για την αδερφή σας.

- Είναι σα να το έχω κάνει. - Εκείνη δεν ήταν συμβατή.

Φανταστήκατε πως τον δωρίσατε.

Όταν υποφέρετε πολύ, όταν η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή,

υπερασπίζεστε τον εαυτό σας με τη φαντασία σας.

Δεν θέλω να μιλήσω για αυτό.

Όσα λέμε μεταξύ μας δε βγαίνει από αυτό το δωμάτιο, το γνωρίζετε.

Αλλά εδώ μαζί μου πρέπει να αποδέχεστε

την αρχή της πραγματικότητας.

Ναι.

Και ξέρουμε ότι δεν μπήκατε στο αεροπλάνο

απλά και μόνο επειδή εκείνη τη μέρα

είχατε ρεπό.

Το φανταστήκατε.

Κι αν πέθαινε ο Marco;

- Αν; -Αν, αν πέθαινε εκείνος...

εγώ και το κορίτσι μου θα ήμασταν ελεύθερες.

Η ζωή μου θα ήταν αλλιώτικη.

Μπορεί να είχε πνιγεί, ναι;

Ίσως από ναρκωτικά, ή δηλητηρίαση...

Δεν με αγάπησε ποτέ.

Πάντα αγαπούσε αυτή την άλλη.

[ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ]

[ΓΕΛΟΥΝ] Πατέ, όχι, Marco, σε παρακαλώ.

- Κακορίζικες χήνες. Ξέρεις πως τις ταίζουν; - Το γνωρίζω.

Συγγνώμη, δεν ξαναπαραγγέλνω. Τελευταία φορά. Τ' ορκίζομαι.

Ε... Δεν έχω συνηθίσει να με υπακούουν.

Πρέπει να με γαμωσταυρίσεις και να το διπλοπαραγγείλεις.

- Α, έτσι πάει; - Πάνω, κάτω.

Του το είπα ότι βρισκόμαστε.

- Και αυτός; - Το κατάλαβε.

Που σημαίνει;

Πως δεν ήταν απιστία.

Πως...

Πως... Ήταν αναγκαίο.

Και η Marina, το ξέρει;

Θέλω να μιλήσω στη Marina, αλλά...

Πάντα υπάρχει κάτι πιο σημαντικό.

Άσε που έχει αυτό το πιο βαλκανικό πνεύμα.

Δεν είναι Γαλλίδα.

- Πάλι ξεκίνησες το κάπνισμα; - Ναι.

Είμαι γεμάτη ελαττώματα. Είμαι ένα τέρας.

Με κατατρόμαξες.

Το καλοκαίρι στη θάλασσα σφαζόσασταν, ίσα που μιλιόσασταν.

Και μετά, κατά τη διάρκεια της χρονιάς βρισκόσασταν για γαμήσια.

Πόσο μαλάκας! Τα βρήκα όλα.

Έλεγξα τις πιστωτικές κάρτες,

διάβασα τα email. Πόσο αηδιαστικό!

- Πόσο αηδιαστικό! - Δεν γαμηθήκαμε ποτέ.

Ακόμα χειρότερα! Ακόμα χειρότερα!

Άσε που τα βρήκα όλα με την πρώτη.

Στο κουτί με τις στάχτες της αδερφής σου. Πόσο πρωτότυπο.

Όχι! Δείξε λίγο σεβασμό, σε παρακαλώ.

[ΒΑΡΙΑΝΑΣΑΙΝΕΙ]

[Η ΜΑΡΙΝΑ ΚΛΑΙΕΙ]

Συγχώρεσέ με. Σου ζητάω συγγνώμη. Το πρόβλημα δεν είμαι μόνο εγώ.

Σου ζητώ συγγνώμη που σου είπα ψέματα, αλλά ποτέ δεν σε απάτησα.

Εγώ, όμως, ναι!

Εγώ γαμιέμαι. Εγώ θέλω να σου λέω ψέματα. Ναι.

Δεν σε ερωτεύτηκα ποτέ.

Δεν ήμουν ποτέ ευτυχισμένη μαζί σου.

Δεν ήμουν ποτέ πιστή. Ποτέ.

Καταλαβαίνεις ότι η Adele δεν μπορεί να σε δει έτσι όταν επιστρέψει;

Ναι.

- Καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά; - Ναι, είμαι άρρωστη, άρρωστη,... άρρωστη.

Προσπάθησα να γίνω ένας άλλος άνθρωπος.

Κάθε πρωί σηκωνόμουν από το κρεβάτι

και πάλευα με αυτήν την ψεύτικη ευτυχία που ήθελες.

Κάθε γαμημένη μέρα. Κάθε μέρα.

Θα έφτανε απλά να μου πεις ότι ήθελες να χωρίσουμε.

- Έχουμε να προστατέψουμε την Adele. - Μα τι καλός άνθρωπος.

Μα τι άγιος.

[ΦΤΥΝΕΙ]

Τι στον πούτσο ξέρεις για τη ζωή, εσύ; Τι στον πούτσο να ξέρεις;

Μαμά, μπαμπάς, φράγκα, αυτοκίνητο.

Μπορεί εγώ να σου έλεγα πάντα ψέματα, αλλά εσύ τα έκανες χειρότερα. Πολύ χειρότερα.

Με πίστεψες.

Πάμε, βάλε δευτέρα.

- Τώρα; - Ακριβώς. Έλα.

Μην κοιτάς εδώ κάτω. Να κοιτάς μακριά.

- Κοιτάζω μακριά. - Ναι, όχι πάρα πολύ.

Μα είσαι βλαμμένο; Τι κάνεις;

Θα βρεθούμε απόψε;

- Όχι δεν μπορώ. - Γιατί όχι;

Γιατί δεν μπορείς;

Μπορεί να έρθουν τα παιδιά για να δούμε τις φωτογραφίες. Τώρα μπορώ.

- Μαμά! - Μαμά! Πάμε.

[ΓΑΛΛΙΚΑ] Έρχομαι.

Όχι. Πρέπει να φύγω.

- Γεια. Μη. Σε ικετεύω. Έλα τώρα που μπορούμε.

- Όχι - Σε ικετεύω.

Όχι, εγώ σε ικετεύω.

Θα σου γράψω. Θα σου εξηγήσω. Βγες αμέσως μετά, ναι;

Έρχομαι, έρχομαι!

- Μπαμπά; - Ναι;

- Αγχώνεσαι; - Όχι, δεν αγχώνομαι.

Απλά αναλογίζομαι γιατί μου αρέσει η θάλασσα.

- Θέλεις να δοκιμάσεις κι εσύ; - Όχι, δεν είμαι εγώ για τέτοια.

Βιάσου, είναι όλοι εδώ. Μέχρι και ο θείος Giacomo από τη Βοστώνη.

- Τι τιμή. Τι να πω; - Αυτό που νιώθεις.

- Γεια σε όλους. [μαζί] Γεια.

Με το μπαμπά και τον παππού σκεφτήκαμε πως για να τιμήσουμε τη μνήμη τη Letizia

έπρεπε να κάνουμε κάτι που δεν θα είχε καμία σχέση με θρησκευτικό τελετουργικό.

Θα μας σκότωνε.

Είπα Letizia, γιατί δεν τη φώναξα πει ποτέ γιαγιά.

Δεν είναι ότι δεν το ήθελε, είναι πως απλά δεν μου έβγαινε.

Έτσι ήταν μαζί της.

Τα λέμε αργότερα στο σπίτι στην Piazza Savonarola. Ευχαριστώ.

["LONDON CALLING" BY THE CLASH PLAYING]

Μπαμπά, πόσο εκπληκτική ήταν η μαμά σου.

["LONDON CALLING" BY THE CLASH PLAYING]

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

"Ήταν πιο ευγενικός, αλλά ξεμωραμένος. - "Θα οδηγήσω εγώ."

- Θα οδηγήσεις εσύ; Είσαι σίγουρος; - Ναι.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Μικρούλα μου.

- Να σου φέρω κάτι να φας; - Όχι, ευχαριστώ.

- Συλλυπητήρια. - Ευχαριστώ.

Νομίζω ότι θα φύγω μια από αυτές τις ημέρες.

[ΑΓΓΛΙΚΑ] Ποτέ στην Αμερική...

Δεν έχω πάει ποτέ στην Αμερική.

[ΑΓΓΛΙΚΑ] - [VIOLET] Στην υγεία της Αμερικής.

[ΑΓΓΛΙΚΑ] - [PROBO] Ναι. Εγώ αγαπώ το Λονδίνο.

[ΑΓΓΛΙΚΑ] - [PROBO] Ήμουν στο Λονδίνο πριν 50 χρόνια.

[ΑΓΓΛΙΚΑ] - [PROBO] Ήμουν... Υπέροχο, υπέροχο Λονδίνο.

[ΑΓΓΛΙΚΑ] - [VIOLET] Στην υγεία του Λονδίνου. - [PROBO] Στο Λονδίνο.

[GIACOMO] Μπαμπά, δεν ξέρω αν πρέπει, ε;

Όπως γνωρίζετε το 1952 εγώ και ο Aldino

κάναμε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στο Λονδίνο.

Ωραιότατα.

Φιλοξενηθήκαμε σε μια οικογένεια στην Cavendish Square.

Ποτέ δεν ήμουν τόσο χαρούμενος όσο εκείνες τις μέρες στο Marylebone.

Ποτέ;

[ΑΓΓΛΙΚΑ] - [VIOLET] Στην υγεία του Marylebone.

[ΑΓΓΛΙΚΑ] - [GIACOMO] Πόσο του έβαλες να πιει;

[ΑΓΓΛΙΚΑ] - [VIOLET] Ένα. - [MARCO] Αρκετά, σε παρακαλώ.

Αύριο φεύγουν. Τα κορίτσια έχουν σχολείο.

Μπορώ να παραμείνω για μερικές μέρες.

- Φέρ’ τες. - Θα το συζητήσουμε αργότερα.

[ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ] Μην το ξαναπείς αυτό, ποτέ!

Μπορούσες να την είχες σταματήσει. Την είδες να φεύγει και δεν την εμπόδισες.

Θα σε σκοτώσω, μαλάκα!

- Α, εδώ είσαι. Δε σε έβρισκα. Πεινάς; - Όχι.

- Τι κάνεις; - Δεν βλέπεις; Τίποτα.

Giacomo, έχουν περάσει 30 χρόνια.

Σου ζητώ συγγνώμη αν σε κατηγόρησα.

- Ήμασταν όλοι τρελαμένοι εκείνες τις μέρες. - Σε παρακαλώ.

Τα αδέρφια τσακώνονται για κληρονομιές. Εμείς γιατί δεν συμφιλιωνόμαστε;

Φτάσαμε ήδη στις κληρονομιές;

Γιατί; Τι λένε οι γιατροί;

Πρέπει να κάνει ένα τελευταίο γύρο χημειοθεραπείας

- αλλά, από τότε που η μαμά... - ... πέθανε.

Τα λευκά αιμοσφαίρια του βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση.

Ποτέ δεν ήταν ευτυχισμένοι μαζί και θα πεθάνουν παρέα. Τι λες τώρα;

- Αύριο θα τον πάω εγώ για χημειοθεραπεία. - Τι ώρα είναι η πτήση σου;

Στις πέντε. Θα πάρω την πτήση της Luisa. Θα κάνω μια ενδιάμεση στάση στο Παρίσι.

- Μιλήσατε; - [ΦΩΝΑΧΤΑ] Ναι, μιλήσαμε.

[ΛΑΧΑΝΙΑΣΜΕΝΑ] Συγγνώμη, μπαμπά.

- Τι έλεγε; - Τίποτα. Κάτι δικά μας.

Έλα. Μείνε μαζί μου για λίγο.

Ναι. Τι είναι;

Marco, πάρε με μακριά.

Πάρε με μακριά, Marco.

Μπαμπά, κατεβαίνει. Το αφήνω;

Σιγά ρε παιδιά! Μην το κουνάτε.

Έτσι είναι ΟΚ. Προσοχή.

Κουνιέται πάρα πολύ.

Σιγά! Μην το κουνάτε.

Σιγά, παιδιά.

Είναι πανέμορφο.

Ασχολούμαστε κι εμείς με το μοντελισμό.

Πάντα είχα την επιθυμία να δω τα μοντέλα του πατέρα σας.

Αλλά το μηχανικό, ας αναπαυθεί η πσυχούλα του, τον φοβόμουν λιγουλάκι. Κι εγώ...

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

'[MARCO] Giacomo."

[MARCO] Giacomo!

- Μείνε κάτω. - Τι είναι;

Είναι ο αδερφός σου.

- Τι σε νοιάζει; - Σταμάτα.

- Δεν μας βλέπει, πάντως. - Σταμάτα.

Και γιατί μου το λες τώρα, ε;

30 χρόνια τώρα προσπαθώ να καταλάβω γιατί ο Giacomo είναι τσαντισμένος μαζί μου.

Νόμιζα ότι ίσως έφταιγε ο θάνατος της Irene, ίσως οι γονείς, το σπίτι, η κακία, τα λεφτά.

Αντίθετα, ήσουν εσύ στη μέση.

- Όχι. - Πώς όχι;

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

- Όσο ήταν στην Αμερική αλληλογραφούσατε; - Ναι, κάποιες φορές.

Εσύ είσαι αυτός που στέκεται παράλογα ακίνητος.

Είσαι πραγματικά κολιμπρί.

Βάζεις όλη σου την ενέργεια για να μείνεις εκεί που είσαι.

[ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΚΑΝΕΙ ΦΩΝΟΥΛΑ]

Ξέρει τα πάντα για εμάς; Και για τη συμφωνία μας;

Ναι, είναι εύκολη η επικοινωνία με τον Giacomo.

- Γελάμε. Εγώ κι εσύ είμαστε για γέλια. - Ορίστε, μας βγήκες και ψυχαναλύτρια.

Η «Frittellì». «Κυρία μου, παρεξήγησα, εσείς είστε το θύμα που εγκλωβιστήκατε από

- την τραγωδία αυτής της οικογένειας. - Αρκετά.

Το "αρκετά", εγώ πρέπει να το πω.

Για 40 χρόνια ήσουν η πρώτη και η τελευταία μου σκέψη, κάθε μέρα. 40 χρόνια.

- Ο ηλίθιος που πέταξα τη ζωή μου. - Όχι, η ηλίθια είμαι εγώ.

[Η LUISA ΦΩΝΑΖΕΙ ΓΑΛΛΙΚΑ] Μην μιλάς γαλλικά!

- Άντε γεια, Marco. - Το "άντε γεια" στο λέω εγώ.

Συγνώμη, αγάπη μου.

[MARCO] Η μητέρα μου ήταν αρχιτέκτονας.

Ήταν στο κίνημα της Ριζοσπαστικής Αρχιτεκτονικής των '70ς.

Έβγαζε φωτογραφίες. Δε σχεδίαζε ποτέ.

- Ξέρεις ότι έχω μια μικρή τράπεζα; - Ναι.

Έχουμε ένα πολύ ενεργό ίδρυμα. Ασχολείται με την εικονογραφία του 20ου αιώνα.

- Πες μου μια τιμή. - Όχι. Μα σε παρακαλώ.

Χαρά μου που μπορούν να γίνουν αντικείμενο μελέτης.

Που είναι χρήσιμα σε κάποιον. Δεν ήξερα που να τα βάλω πια.

Είσαι σίγουρος ότι θες να χαρίσεις κάτι τόσο προσωπικό;

" [LETIZIA] Πλάκα κάνεις;"

"Τι θες να κάνεις, να χρησιμοποιήσεις τον Marco ως πειραματόζωο;"

" [PROBO] Η τρέλα είναι να αποδεχτεί ότι δεν θα ψηλώσει.

"[LETIZl] Σταμάτα! Ποιο είναι το πρόβλημα; - Ότι είναι πιο κοντός από τον μικρότερο αδερφό του.

Αυτή η παιδίατρος στο Μιλάνο έχει πετύχει εξαιρετικά αποτελέσματα.

Δεν έχει σημασία το ύψος του.

[PROBO] Πρέπει να κάνουμε κάτι για αυτόν.

[LETIZIA] Δεν πρέπει να επεμβαίνουμε στη φύση.

- [PROBO] Είναι 14 και φαίνεται 10. - [GIACOMO] Ακούς τι λέει ο μπαμπάς;

Φτάνει.

- «Ανάπτυξη και μορφές». - Αρχιτεκτονική. Αρχιτέκτονες.

Θα στο βάλω στον κώλο το κωλοβιβλίο.

" [ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ] Μπράβο, Πινόκιο."

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[PROBO] Καθηγητάδες του κώλου!

[PROBO] Και περιπλανόμενοι γαμημένοι αρχιτέκτονες.

- Άντε γαμήσου! - Άντε γαμήσου, εσύ!

[ΧΤΥΠΗΜΑ ΠΟΡΤΑΣ]

"Τι πάθατε;"

- Συγνώμη. -Μας συγχωρείτε.

Είστε τρελοί. Δεν το αντιλαμβάνεστε;

- Συγνώμη. - Δεν μπορείς.

- Δε με νοιάζει. - Συμφιλιωθείτε, τώρα.

"[IRENE] Δεν καταλαβαίνετε το κακό που του κάνετε;

Εγώ είμαι έτοιμος.

- Αυτό το βάζω στο σακίδιο. - Πόσο όμορφο.

- Τα πήρες όλα; - Ναι.

Ο παππούς ήταν τρελός.

Είχε όλα τα "Urania"*, από το '52 έως το '81. *Ιταλικό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας.

Είναι σαν καινούργια.

Λείπουν έξι. Σα σημάδια για τα συμβάντα.

Οι θάνατοι, η πλημμύρα του '66.

Το τελευταίο είναι της 23ης Αυγούστου 1981, μια βδομάδα πριν πεθάνει η Irene.

Από τότε δεν ξαναγόρασε ποτέ.

«Κυρίες και κύριοι, να σας παρουσιάσω τη δεσποινίς Giovanna»

"ή τον κύριο Giacomo. Ποιος ξέρει."

Έτσι γεννήθηκε.

Ο μπαμπάς έξω στην αναμονή, να καπνίζει.

Τώρα οι παππούδες μπαίνουν στην μπανιέρα.

- Το ήξερα. - Το ήξερες.

Πώς ήταν η γέννα μου;

- Θυμάσαι τίποτα; - Πέρα από την κλανιά της μαμάς σου;

- Έλα. Η κακομοίρα. - Έχεις νέα της;

Ναι, της τηλεφώνησα.

Να μάθω για διάρκεια, συσπάσεις, ομφάλιο λώρο.

Δεν θυμάται τίποτα.

Νομίζω ότι την έχουν πλακώσει στα ψυχοφάρμακα.

, Ναι. Το πιστεύω κι εγώ.

[Η ADELE ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ]

Μπράβο! Έλα, λίγο ακόμα.

Μπράβο, έτσι.

[Η ADELE ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ]

[ΚΛΑΜΑ ΜΩΡΟΫ]

Ω, Θεοί.

Γεια.

Κοίτα.

[ΔΟΝΗΣΗ ΚΙΝΗΤΟΥ]

Ναι; Ναι, εγώ είμαι, ο Marco Carrera.

[Ο MARCΟ ΚΛΑΙΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ]

[ΚΛΑΞΟΝ]

[Ο MARCO ΚΛΑΙΕΙ]

[MARCO] "Παππού, ούτε να το σκέφτεσαι."

«Υπάρχω εδώ εγώ, πρέπει να αντέξεις».

Όπως μου τα είχες πει.

Ήταν ξαπλωμένη εδώ.

Ήταν το τηλεφώνημα που όλοι οι γονείς τρέμουν σαν κόλαση.

Γιατί είναι κόλαση.

Δεν υπάρχει ούτε μια λέξη για να περιγράψει τον θάνατο μιας κόρης.

"Shaul", στα εβραϊκά.

Το να πεθάνει ο παππούς είναι φυσιολογικό.

Mira! Mira, όχι.

Ει. Όχι τέτοια.

Με συγχωρείς, παππού.

[Η ΠΟΡΤΑ ΚΛΕΙΝΕΙ]

Έφτασαν.

Περίμενε.

Καλά είμαι.

Συγχώρα με.

Αλήθεια είμαι έτοιμη, παππού.

Όσο δύσκολο κι αν είναι, σε καταλαβαίνω.

Και σε θαυμάζω.

- Φτάνει η γκρίνια. - Αρκετά με τη γκρίνια.

Luisa Lattes. Είναι η πρώτη.

Είσαι ευτυχισμένος;

[MIRA ΚΑΝΕΙ ΦΩΝΕΣ]

Μπορώ να μιλήσω με τον γιατρό Carradori;

[Η ΜΙΡΑ ΚΛΑΙΕΙ]

Είμαι ο Marco Carrera.

Δεν με ενοχλείτε. Με όλα όσα συμβαίνουν...

Είστε πολύ σημαντικός για μένα, Marco.

Χάρη σε εσάς επίσης σταμάτησα να ασκώ το επάγγελμα μου.

Βγαίνω έξω για μια στιγμή. Όταν παραβίασα τους κανόνες

μιλώντας για μία ασθενή, τη γυναίκα σας,

δεν ήμουν πλέον σε θέση να εργαστώ.

- Αυτοί οι κανόνες μου φαίνονταν παράλογοι. - Είναι άσχημο πράγμα.

Όχι. Κατά κάποιο τρόπο απελευθερώθηκα.

- Εσείς πώς είστε; - Το πρόβλημα για το οποίο σας κάλεσα...

Συγνώμη. Για το οποίο σας καλ...

Γιατρέ, το πρόβλημα είναι...

ότι δεν ξέρω πώς να χειριστώ τη Marina.

Γιατί τώρα βρίσκεται σε μια κλινική στο Μόναχο

και ακόμα δεν ξέρει για την Adele.

Γιατί βρίσκεται σε κλινική;

Χώρισε και με τον πιλότο της Lufthansa, αλλά νομίζω το ξέρατε.

Αλλά δεν είναι σε θέση να ζει μόνη της.

Σκεφτόμουν περισσότερο για...

- Κάποιον υπεύθυνο... - Marco, με συγχωρείτε που ρωτάω.

Αυτή την περίοδο παίρνει αγχολυτικά;

- Ναι, ναι, πολλά. - Κατάλαβα.

Αν μου επιτρέπετε θα σας βοηθήσω. Θα μιλήσω με το Γερμανό συνάδελφο

που περιθάλπει την πρώην γυναίκα σας και θα προσπαθήσω να μιλήσω με τη Marina.

- Από κοντά. - Δεν μπορώ να σας ζητήσω κάτι τέτοιο.

- Έχετε ήδη τη δουλειά σας. - Αυτή είναι η δουλειά μου.

- Δεν ξέρω τι να πω. - Τότε να μην πεις τίποτα.

Σας το επαναλαμβάνω. Marco, ήσασταν σημαντικός για μένα.

-Εσύ κάνεις σερφ. - Ναι, κι εκείνος αναρρίχηση.

- Εκείνος κάνει αναρρίχηση; - Εγώ κάνω αλεξίπτωτο πλαγιάς και αναρρίχηση.

- Εγώ είμαι αντιαθλητικός. Αλλά αγαπώ την Ιαπωνία. - Manga;

- Και Κουροσάβα, Μουρακάμι. - Κανείς.

- Κανείς τι; - Κανείς δεν είναι ο πατέρας.

Τόσο πολύ καρφώνομαι;

Λοιπόν. "Mirài" σημαίνει "μέλλον", "μελλοντική ζωή".

Βγαίνει από τον συνδυασμό του, "όχι ακόμα"

και του, «έφθασε», και του "jin", που σημαίνει, «άνθρωπος», «πρόσωπο».

Θα τον ονομάσουμε Miraijìn και θα είναι ο άνθρωπος του μέλλοντος.

- Το κατάλαβα μια χαρά, μα ο πατέρας, ποιος είναι; - Δεν θα με ξεφορτωθείς τόσο εύκολα, κατάλαβες;

[Η ΜΙΡΑ ΚΛΑΙΕΙ]

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Μην κλαις.

Θες αγκαλιά; Έλα στον παππού.

Ορίστε, κοίτα.

Κοίτα ποιος είναι εκεί.

- "Hanmokku". - Ναι, είναι γιαπωνέζικο.

Το πήρα από το αεροδρόμιο. Αμέσως σκέφτηκα εσάς τους δύο.

Και θα κουνάω πέρα-δώθε την εγγονή μου με αυτό;

Έτσι θα μου ξανάρθει η θέληση για ζωή ;

Αφήστε τη θέληση για ζωή. Το σημαντικό είναι να ζεις.

Γνωρίζετε πώς πρέπει να φορέσετε

σε ένα αεροπλάνο τη μάσκα οξυγόνου

σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης; Ποια είναι η διαδικασία;

Πρώτα τη φοράτε εσείς και μετά φροντίζετε τα παιδιά.

Ορίστε. Ακριβώς. Και τώρα δεν λέτε να την αφήσετε.

Πρέπει να σκεφτείτε από που θα αντλείτε τη δύναμη

για να σηκώνεστε από το κρεβάτι κάθε πρωί.

- Α, γι’ αυτό υπάρχει η εγγονή μου. - Ναι, αλλά αν φροντίζετε την εγγονή

με το κενό στην καρδιά θα της το περάσετε.

Αν προσπαθήσετε να καλύψετε αυτό το κενό

δεν παίζει ρόλο το αν τα καταφέρετε ή όχι

αρκεί η προσπάθεια να το γεμίσετε.

Τότε, αυτή την προσπάθεια θα την περάσετε και σε εκείνη.

Και αυτή η προσπάθεια είναι η ζωή.

Εντάξει. Θα προσπαθήσω.

Το υπόσχεστε;

- Το υπόσχομαι. - Υπόσχεση.

- "Ένα. " - "Ένα φύλλο για εσάς."

- "Ένα και για σας. Η κυρία; " - "Δύο."

- "Και τα δύο για την κυρία." - "Ντούκου."

- Παρακαλώ. - Όχι.

Τα βλέπω.

- Παρακαλώ. - Όχι.

Και τώρα οι δυο μας.

Γυρνάμε τα φύλλα. Έχουμε μια κέντα με μπαστούνια.

Ευχαριστώ. Και έχουμε ένα φουλ του εννιά με εφτάρια. Η κέντα κερδίζει.

Συγνώμη. Μοιράστε ένα γύρο χωρίς εμένα.

Εικόνες που δεν θέλαμε ποτέ να δούμε.

40-30.

[ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ]

Έξω. Ματς στον Soldati

που προηγείται 6-3-3-1.

Στο σερβίς, ο Bordini.

Μια στιγμή.

Κάποιος να με αντικαταστήσει; Ή θα παίξετε μόνοι σας;

-Κύριε καθηγητά, πώς να παίξουμε μόνοι μας; - Παίξτε.

Ούτως ή άλλως έχεις χάσει, Bordini.

- Καλησπέρα. - Θα περίμενα.

Δεν θα περίμενα εγώ. Τι συνέβη;

Στο σπίτι σας μου είπαν ότι περνάτε εδώ τις μέρες σας.

Αλήθεια είναι. Μου αρέσει να είμαι εκεί πάνω.

Επιβολή, κυριαρχία, πρόκληση θυμού στους παίκτες.

Πάμε να κάτσουμε εκεί, ελάτε.

Υποθέτω ότι δεν ήρθατε να ζητήσετε συμβουλές.

- Όχι. - Όχι.

- Είστε πολύ προβληματισμένος. - Πρόκειται για μια απλοϊκή αντιπαράθεση.

Είναι πάγκρεας. Δεν υπάρχει ελπίδα.

Έχω δει πώς είναι να πεθαίνει κανείς λίγο λίγο.

Μέρα με τη μέρα. Πόσος πόνος, πόση αγωνία.

Δεν θέλω να πεθάνω έτσι.

- Και η εγγονή σας; - Ακριβώς.

Είναι πολύ έξυπνη. Καταλαβαίνετε ότι το κάνω και για εκείνη.

Δεν είναι εύκολο να είσαι θεατής στο χαροπάλεμα.

- Φαίνεστε γαλήνιος. - Αρκετά.

Και εγώ εκπλήσσομαι.

Αλλά πρέπει να βρω λύση.

Πιστεύετε ότι μπορείτε να με βοηθήσετε;

Νιτρική θειοπεντάλη.

Το φαντάστηκα, αλλά ξέρετε κάποια οργάνωση;

- Κάποιον; - Ναι.

Ο Bordini αντιστέκεται. Είναι επίμονος.

[MARCO] Πάμε να δούμε. Ίσως φτάσει στο τρίτο σετ.

[ΘΥΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ]

Έλα. Μην κοιτάς έξω. Πόσες φορές πρέπει να σου πω;

- Ναι, με ενδιαφέρει. - Μόνο ένα κωδικό όνομα.

- Κανείς δεν θα μάθει ποιος είμαι; - Και εσύ δεν θα μάθεις ποιοι είναι οι άλλοι.

- Στην πόλη; - Όχι, έχω ένα κάστρο στο Vico Alto.

" [MARCΟ] Υπάρχει πιθανότητα να κάνει επιδρομή η αστυνομία;

- " Συγνώμη, αλλά θα έρθω με τη μικρούλα." - "Θα υπάρχουν πολλές μικρούλες στα τραπέζια."

- "Το ποντάρισμα;" - "Είκοσι χιλιάδες."

- Θα βάλω τον "Ammoccu" στο στούντιο. - Ευχαριστώ, Manuel.

- Έφτασαν όλοι; - Όλοι περιμένουν τον «Ammoccu».

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Με συγχωρείτε. Θα την πάω για ύπνο.

Βιαστείτε, σας περιμένουν.

Ζητώ συγγνώμη από τον Drago. Πες του ότι το κοριτσάκι έχει λίγο πυρετό. Έρχομαι.

- Έλα ,αγάπη. - Πρέπει να κάνω «άκκα».

Πρέπει να κάνεις κακά, ε;

- Ναι - Έλα, βούρτσισε τα δόντια σου.

Αυτά που σου έχουν μείνει.

- Δράκουλα! - Μόνο αυτό λείπει.

- Αυτά είναι δύο. - Βλέπεις; Μόνο αυτό λείπει.

Και ποιο είναι το άλλο; [ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ]

Το κόκκινο.

Εδώ, αγάπη.

- Duccio! - Σσς! Όχι. Εδώ με φωνάζουν Blizzard.

- Πόσο κούκλος είσαι. - Ε, ναι λοιπόν.

- Παππού, έκανα. - Είσαι σίγουρη;

- Άκουσε. Είσαι ο "Ammoccu"; - Ναι.

- Τι στο διάολο είναι αυτό το όνομα; - "Hanmokku".

Σημαίνει "αιώρα" στα Ιαπωνικά.

Στη Φλωρεντία, αυτό το όνομα πάει από στόμα σε στόμα. Τραπέζια πόκερ, συναθροίσεις.

Τένις κλαμπ. Και παντού με αυτό το κοριτσάκι.

- Την πάω για ύπνο. Έλα, αγάπη μου. - Ναι.

Ξέρεις ότι η μαμά μου μιλά ακόμα για σένα;

Έχει στεναχωρηθεί με όσα σου έχουν συμβεί.

Ζει ακόμη;

Είναι 92 ετών.

Δεν τη βλέπω πολύ, αλλά υπάρχουν δύο ξαδέρφια που θέλουν την κληρονομιά.

Αν ήξεραν ότι με έχει αποκηρύξει, θα της έδιναν ποντικοφάρμακο.

Θα βάλω το μωρό στο κρεβάτι και τα λέμε στα τραπέζια.

Θα σε περιμένω εδώ. Πρέπει να σου μιλήσω.

- Κοίτα, Duccio... - Όχι, μην το ανάψεις.

Καλύτερα σκοτεινά. Μου αρέσει.

Ήθελα να σου πω ότι λυπάμαι

για το ότι έχω πει σε όλους

για το αεροπορικό δυστύχημα.

Μη λυπάσαι. Αυτή ήταν η τύχη μου.

- Με ποια έννοια; - Άκου με προσεκτικά.

Πρέπει να πάρεις το παιδί και να φύγετε απόψε. Άκου με.

Φοβάσαι; Γιατί;

Δεν είναι αυτό. Δεν μπορώ να μείνω πολύ. Δεν πρέπει να παίξεις απόψε.

- Φύγε, άκου με. - Duccio, έρχομαι εδώ κάθε εβδομάδα.

- Παράλειψε τότε αυτή την εβδομάδα. - Και γιατί;

Ξέρεις τι δουλειά κάνω;

Φέρνω κακοτυχία επί πληρωμή.

[ΓΕΛΙΑ] - Μη γελάς.

Απόψε με προσέλαβε ο φίλος σου για να σε γρουσουζέψω.

- Ποιος φίλος μου; - Ο οικοδεσπότης.

- Ο Luigi Tamburini; Απίστευτο. - Ναι.

- Είμαστε φίλοι. - Δεν ξέρω πώς να στο πω αυτό.

Τώρα μένω στη Νάπολη. Σαν ένας ταυρομάχος να ζει στη Σεβίλλη.

Είμαι νούμερο ένα, έχω μεγάλη ζήτηση.

Σήμερα το πρωί πήρα το αεροπλάνο για να γρουσουζέψω τον «Ammoccu».

Ο Drago μου έδωσε ένα σκασμό χρήματα. Ξέρεις τι μου είπε;

Όχι μόνο για να σε γρουσουζέψω, αλλά για να σε κάνω να κλάψεις.

Αυτό μου είπε.

- Γιατί; - Φύγε. Σώσε τον εαυτό σου.

Μα κόφτο, Duccio.

Ξέρεις γιατί δεν φεύγω; Ποτέ δεν πίστεψα ότι ήσουν γρουσούζης.

Δεν το πιστεύω. Και φτάνει ως εδώ.

Συν 1.500.

Όχι.

Τρία.

[ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΒΗΧΕΙ]

Δύο.

- Δεν μπορώ να αναπνεύσω. - Ω, Θεοί! Zorro!

- Τι είναι, Mandrake; - Δεν μπορώ να αναπνεύσω.

- Είναι κρίση πανικού. - Δύο φύλλα.

Να πιούμε λίγο νερό; Έλα, θα σε βγάλω έξω.

- Δεν μπορώ να αναπνεύσω. - Έλα, πάμε να πάρουμε λίγο αέρα.

Έλα. Σταματήστε εσείς, θα επιστρέψω.

Συν 5.000.

Όχι.

- Να σταματήσουμε, Drago; - Είναι τέσσερις η ώρα. Ας σταματήσουμε.

- Εντάξει. Ας σταματήσουμε. - Τελευταία παρτίδα.

- Πάμε μια Teresina. Διπλασιάζεται το ποντάρισμα. - Δεν έχεις για ποντάρισμα.

- Έτοιμος; - Όχι.

- Πού υπογράφω; - Εδώ.

-Τι κάνεις, εγκαταλείπεις; - Πάω να τσεκάρω την εγγονή μου.

Πάω κι εγώ.

- Blizzard, τι συνέβη; - Είναι η εγγονή. Αυτή τον προστατεύει.

Δεν μπορώ να τη νικήσω. Του δίνει πάρα πολλή δύναμη, είναι ανίκητος.

Drago, πρέπει να φύγεις από το τραπέζι.

Παίξτε τον άρχοντα.

Πόντος, ευχαριστώ.

Γεια. Είμαι ο Blizzard και εσύ;

- Ο θείος Giacomo; - Είσαι κούκλα.

- Που είναι; - Είναι μέσα με τη γιαγιά.

Παρουσία μου, ο συμβολαιογράφος Giulio Maranghi

αναγνώρισε πως ο Drago, του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή σε μένα

αναλαμβάνει να διακανονίσει μια οφειλή προς τον Hanmokku για

840.000 ευρώ, μέσω μη μεταβιβάσιμου τραπεζικού λογαριασμού.

Συγνώμη...

Ήταν μια τρελή νύχτα, αλλά εγώ...

Παρατήρησα ότι...

καθώς κέρδιζα, η ζωή που ζω καθημερινά

γινόταν όλο και πιο μίζερη.

Καταλαβαίνετε;

Γιαγιά.

Γεια.

Πάμε.

"[MARCO] Όταν έφτασα πάνω από 200.000 σκεφτόμουν τα ταξίδια.

" Στις Μαλδίβες, στις Σεϋχέλλες. Αλλά εμένα μου αρέσει να γυρίζω σπίτι μου.

" Αγαπώ το Τυρρηνικό Πέλαγος."

Στις 400.000 σκεφτόμουν ήδη μόνιμες νταντάδες, μάγειρες, υπηρέτες.

Μα γιατί; Αγαπάω το να φροντίζω την εγγονή μου.

Μου δίνει απέραντη χαρά.

Ερχόμαστε εδώ για να περιφρονήσουμε τη ζωή μας.

Σκεφτόμαστε να την αλλάξουμε. Στις 600.000 ευρώ ήθελα να σταματήσω να δουλεύω.

Τη δουλειά μου,

που την κάνω 35 χρόνια και την αγαπώ. Γιατί;

Το ότι χάρηκα που θα την παρατούσα, πόσο με αηδίασε.

- Την επόμενη Πέμπτη θα τα πάρω πίσω. -Μα δεν τα θέλω.

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα χρήματα που κερδίζονται στο τζόγο

βλάπτουν πολύ περισσότερο από τα χρήματα που χάνονται.

Μας κάνουν τη ζωή χάλια.

Δεν θέλω να σιχαθώ τη ζωή μου. Παρ' όλα αυτά, την αγαπώ.

Και έτσι θα τη διατηρήσω.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Θα αγοράσω πίσω το φωτογραφικό αρχείο της μητέρας μου

με τα 840.000 ευρώ που κέρδισα.

" [MARCO] Οι φωτογραφίες της μητέρας μου. Το ταξίδι της σε αυτή τη Γη."

" Ντρέπομαι που το ξεφορτώθηκα έτσι."

Έλα.

Καληνύχτα, φίλοι.

Τι λέμε;

Μόλις φτάσουμε στο τέλος της σκάλας θα σε κατεβάσω.

Θες να δεις; Ω, Θεοί, μου πέφτει.

Παππού, άκου, αλλά αν...

Πήγαινε. Όχι άλλη γκρίνια.

- Αρκετά. - Αρκετά.

[ΜΑΚΡΥΝΗ ΦΩΝΗ]

Πάμε.

Να μη στεναχωριέσαι. Ορκίσου.

[ΑΝΑΠΝΟΗ]

Ευχαριστώ.

[Ο MARCO ΣΦΥΡΙΖΕΙ]

[Η ADELE ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ]

" [ADELE] Δεν μπορώ.

Απόδοση - Συγχρονισμός - Επιμέλεια © Chaos70

Ιούνιος 2023 © Chaos70