Original subtitles

Czymże się zajmę, w Twej będąc niewoli, Jedno spełnianiem Twojego życzenia?

Już czasem drogim nie rządzę dowoli, Ani też służę bez Twego zlecenia.

Powolnej, władco, nie łaję godziny,

Gdy patrząc w zegar dla Ciebie się trudzę;

Gorzkimi nie zwę rozstania piołuny,

Jeśliś rozkazał odejść Twemu słudze.

Ani też hardym umysłem zazdroszczę Miejscom, gdzie jesteś i zajęć Twym chwilkom;

Niewolnik smętny praw żadnych nie roszczę:

"Szczęsny kto z Tobą", myślę sobie tylko.

Chcesz, to nienawidź, teraz jeśli kiedy,

Gdy świat me czyny krzyżować się sili,

Łącz się z Fortuną, ugnij mnie tej chwili,

Nie ustań, chcąc mnie później wtrącić w biedy.

Nie przyjdź, gdy serce przed klęską uciecze,

Jak wojsk odpartych ostateczne piecze.

Nie ślij dżdżów rannych, po burzliwej noce,

By do upadku dojrzały owoce.

Jeśli chcesz rzucać, nie rzucaj ostatni,

Gdy lżejsze ciosy przytępią swe psoty,

Lecz rzuć najpierwszy,

abym w losu matni wpierw poznał losu najostrzejsze groty;

A bóle inne, co dziś krwawią ranę,

Znikną, do straty Twojej przyrównane.

Gdy oczy zawrę, lepiej widzą oczy;

W dzień patrzeć muszą na świata marności,

Lecz Ciebie widzą w nocnych snów przeźroczy,

I chociaż ciemne światłem są w ciemności.

Wśród nocnych cieni cień Twój światła brzaskiem,

Więc jakąż świetność postać Twa okaże,

Gdy w blaskach dziennych zabłyśniesz Twym blaskiem?

Jakiejby łaski oczy me doznały,

Widząc Cię żywym w dnia żywego chwale,

Gdy martwą nocą cień niedoskonały,

Przeto iż Twój jest, gości w oczach stale.

Póty Cię nie ma, wszystkie dnie nocami,

A noc dniem jasnym, gdy sen Tobą mami.

Czym Twa istota, z jakiej jesteś gliny,

Że cieniów milion wierne służki Twoje?

Wszak każdy miewa jeden cień, jedyny,

Ty jeden tylko cieni rzucasz roje.

Piękny Adonis,

lecz jego opisy Twym konterfektem, jedno mniejszej ceny.

Lśni cud piękności w obliczu Heleny,

Lecz w greckiej tyarze Twoje widzę rysy.

Mówcie o wiośnie i jesiennym żniwie:

Jedna jest cieniem piękna Twego złudnym,

A jak Ty, drugie darzy szczodrobliwie.

Ciebie poznamy w każdym kształcie cudnym.

Choć w pięknie wszelkim posiadasz Twe części,

Sercu nic Tobą i nic Cię nie zmieści.

Gorze mnie! Miłość wprawiła w mą czaszkę,

Oczy, co z wzroku prawdziwego szydzą;

Albo też poniósł rozum mój porażkę,

I sądzi zwodnie, chociaż oczy widzą.

Jeśli jest jasne, co oczom dogodzi,

Przecz oczom przeczą świata zgodne wrzawy?

A jeśli nie jest, to Miłość dowodzi,

Iż wzrok jej nie jest, jako innych prawy. Nie.

Wzrok nie może prawym być Miłości,

Bo go zniszczyły czuwania, łzy słone.

I cóż dziwnego, że błądzę w ciemności?

Słońce nie widzi, gdy niebo zaćmione.

Miłości chytra!

oślepiasz mnie łzami,

Bo oko czyste znajdzie, co Cię plami!

Chłopcze śliczny,

co dzierżysz w Twej mocy, Czasu klepsydrę

sierp, zwierciadło kruche,

Wyrosłeś wdzięcznie pośród mroków nocy, Odbijasz, świeży, przyjaciół posuchę.

Zniszczenia panią wszechwładną natura, Choć rośniesz w lata, wciąż odnawia Ciebie,

Aby okazać, co potęgą wskóra:

Jak czas zwycięża, wrogie chwile grzebie.

Lecz, ulubieńcze, bój się Twojej pani!

Bo zwlekać może, oddać musi raty,

Wierzyciel czeka, lecz żąda zapłaty.

I wydać Ciebie, musem, jest władczyni.

Kiedy w niełasce Fortuny i ludzi,

Sam jeden płaczę stan wyrzutka smutny,

A jęk daremnie głuche nieba budzi,

I widzę siebie i klnę los okrutny,

Życzę być mężem bogatszym w nadzieje,

W przyjaźni, wdzięku cne uposażenie,

Z inszymi życia mieniałbym koleje,

Najmniej mię cieszy własne moje mienie.

Gdy tonąc w myślach, sobą prawie gardzę,

Myśl wspomni Ciebie:

jak o rannym świcie, Od ciemnej ziemi skowronek odlata,

Tak nędza moja hymn śpiewa w błękicie.

Twa słodka miłość taka jest bogata,

Że wzgardzam dla niej stanem królów świata.

Mocni cios zadać, co nie chcą obrazy,

Nie czynią tego, ku czemu mają zakus,

Co wzruszą drugich, sami są jak głazy,

Zimni, niechwiejni,

nieskorzy do pokus:

Ci łaski Nieba najsłuszniej dziedziczą,

Skarbów Natury strzegą od zniszczenia;

Ci są panami swojego wejrzenia,

Inni za czeladź ich cnoty się liczą.

Letni kwiat wonny lata jest rozkoszą,

Choć sobie żyje i gaśnie nie latu;

Lecz, gdy zarazy na kwiat się przenoszą,

Chwast najpodlejszy lepszy jest od kwiatu.

Zły czyn w kwas zmienia i słodycze miłe,

Gorzej od chwastów cuchną lilie zgniłe.

Gdy w słodkich, cichych myśli ukojeniu,

Minioną przeszłość roztrząsam w wspomnieniu,

Wzdycham, iż płonne były walki trudne,

Łzą dawną płaczę straty czasu żmudne.

Od łez odwykły, mam łez pełne oczy,

Dla druhów skrytych wiecznej nocy cieniem.

Miłości blizna znów krwią świeżą broczy.

I dawne mary znów żegnam westchnieniem.

I płakać mogę nad smętkiem przyszłości,

I od żałości stąpać do żałości,

I płakać straty jeszcze nie stracone,

I łez haracze płacić wypłacone.

Gdy wspomnę Ciebie, przyjacielu miły,

Zwrócone straty, a bóle się śniły.

Marmur i książąt poświęcone sławie

Pomniki złote, wiersza nie przeżyją;

Lecz świecić będziesz, w mych rymów oprawie,

Jaśniej niż kamień, gdy go czasy zryją.

Bo straszne wojny obalą posągi,

Murarza dzieła wykopią z posady,

Lecz Marsa miecze, lub wojny pożogi,

Pamiątek Twoich nie sprawią zagłady.

Z drogi Twej zemkną wrogów zapomnienia,

Mimo śmierć przejdziesz; i Twa chwała zdole

Podziwem krzepić przyszłe pokolenia,

Aż świat zaginie w przemian losu kole.

Aż żyw powstaniesz w dzień Sądu z martwoty,

W wierszu żyć będziesz, hołd zbierając cnoty.

Pracą strudzony, śpieszę legnąć w łoże,

Jak w przystań członki znużone rzeźwiącą,

Lecz w głowie mojej wnet wszczynam podróże,

Choć ciałem spocznę, duch biegnie w dal rwącą.

Bo myśli moje (choć jestem daleki)

Ku Tobie bieżą pielgrzymką strzelistą;

Szeroko senne roztworzą powieki,

Jak ślepiec patrzę w ciemność przepaścistą.

Jedno wzrok twórczy mojej wyobraźni

Twój obraz rzuca oślepłemu oku,

Klejnot błyszczący w strasznej nocy mroku,

Który noc piękni, odnawia i jaśni.

Tak ciało we dnie, w ciemnej nocy dusza,

Dla mnie, wskróś Ciebie, wiecznie się porusza.

Czy wolą Twoją, by Twój obraz szerzył

Powieki ciężkie w długiej nocy trudach?

Czy życzysz sobie, bym w spokój nie wierzył,

Lecz w zdradnych obraz Twój oglądał złudach?

Czy ducha Twego ślesz przez odległości,

Od siebie ku mnie, by wniknął w me czyny,

Wypatrzył błędy i puste godziny,

I Twojej prawej spowiadał zazdrości?

O nie!

Wielka Twa miłość, lecz nie jest tak można;

To miłość moja wiernie czuwa chrobra,

To miłość moja duszy strzeże zbożna,

I czujnym stróżem jest Twojego dobra.

Czuwam; sen od Twej zbiegł także powieki

Innym zbyt blizki mnie jesteś daleki.

Miłości słodka, odnów Twoje cnoty:

Niech jak głód ostre, będą Twoje groty;

Głód choć pokarmem dziś jest nasycony,

Jutro się srożej wróci wyostrzony.

I Ty, miłości, choć oczy łaknące

Dzisiaj wypełnisz, zamkniesz nasycone,

Jutro patrz znowu, bo dusze mdlejące,

Ducha miłości zabijają płone.

Rozstanie smutne, falą Oceanu,

Co lądy dzieli;

oblubieńcy młodzi Na morskie brzegi wychodzą poranu,

By słodszym zdał się powrót miłej łodzi

Lub mień je zimą, której śnieżne słoty

Milszemi czynią cne lata powroty.

Nie będziesz nigdy, druhu, dla mnie starym:

Mnie, jak w dzień pierwszy, lśni Twa piękność świetnie,

Gdyś oko moje wzroku podbił czarem. Trzy zimy zdarły chwały gajów letnie,

Trzy wiosny zżółkły jesiennym pożarem,

Mknąc, przed mym wzrokiem, w pór rocznych pochody,

Trzech kwietniów wonie czerwiec spalił żarem,

Odkąd Ciem ujrzał: jeszcześ i dziś młody.

Ach! lecz podobna skazówce zegara,

Piękność umyka niewidzialnym biegiem.

I Twoja hożość, zda się wiecznie jara,

Jak woda płynie: wzrok mój złym jest śpiegiem.

Płacz, iż przed Tobą,

przyszłe pokolenie,

Piękności lato w śmierci legnie cienie.