Original subtitles

Gdyby to się nie zdarzyło, powiedziałbym ci:

Patrz, to twój dom!

Policz do dwudziestu, przybiegnę na miejsce.

Damir!

Słyszysz mnie?

Krzyknij, jak nie możesz podejść!

Damir!

Wyłamię drzwi! Odsuń się!

Wyłamuję, słyszysz?

Wszystko okej?

W porządku?

Przytrzymasz?

Karetka już jedzie.

Zostaw...

Ja pierdolę!

Jaką masz grupę krwi?

Dzień dobry.

Dzwoniłem wcześniej. Wzywałem karetkę na Creską 3.

Właśnie wszedłem.

Jest przytomny. Myślę, że stracił dużo krwi.

Na ręku i na szyi.

Creska 3, trzecie piętro, tak.

Już tu są, dziękuję.

Dzień dobry.

Co się stało?

No?

Próba samobójcza.

- Wyważył pan drzwi? - Tak.

Będzie dobrze.

Unieście mu nogi.

- Wyjdzie z tego? - Gaza!

Jak pan się czuje? Boli?

Jak pan się nazywa?

Damir.

Ma pan zawroty głowy? Słabo panu?

- Czuję się dobrze. - Kiedy to się stało?

Około trzeciej.

Jest pan pewien? Dochodzi ósma.

- Pan jest przyjacielem? - Bratem.

- Zastał go pan leżącego? - Nie, upadł, gdy wyważyłem drzwi.

- Nie znam jego grupy krwi. - To nic. Poradzimy sobie.

- Jedzie pan z nami? - Tak.

Wszystko będzie dobrze.

Panie Damirze, oczy otwarte. Proszę zostać z nami, dobrze?

Podsuń nosze.

- Nie wolno. - Ale doktor mówiła...

Nie.

- Jedziemy niedaleko, na Rendicia. - Dokąd?

- Na Rendicia. - Słuchaj!

Widzimy się na miejscu!

Dzień dobry.

Leży tu na chirurgii mój brat, Damir Lucić.

Drugie drzwi po prawej. Proszę tam spytać.

Dziękuję.

Dzień dobry. To mój brat.

Dzień dobry. Czy ma zapalenie wątroby typu C?

Nie, czemu? Wszystko w porządku?

Będzie dobrze.

Pielęgniarka da panu dokument do podpisu.

- Gdzie? - Lena!

Lena!

Proszę tutaj.

Niech pan wszystko sprawdzi i podpisze.

Tu są jego rzeczy.

- Gotowe? - Tak.

Zaczeka pan za drzwiami.

- Będę na korytarzu. - To nie potrwa długo.

Jaka jest procedura? Wkroczy psychiatra?

Lekarz wszystko panu wyjaśni.

- Bruno Lucić? - Tak.

Proszę ze mną. Musimy obejrzeć mieszkanie.

Tylko spytam, czy nie jestem tu potrzebny.

Wie pan, ile to potrwa?

Idziemy.

Chwileczkę, nie znam procedury. Dopytam u lekarza.

Idziemy.

Co pan?

Nie będę tracił czasu.

Mam jechać z policją na oględziny. Nie będę tu potrzebny?

To potrwa co najmniej pół godziny.

Później proszę tu wrócić.

A pan kto? Jest nakaz?

Nie chciałem sprawiać problemów. Pewnie i tak macie sporo na głowie.

Zagrzeb 100, odbiór?

Słyszę cię.

124 jedzie na Creską 3.

Przyjąłem.

Dobry wieczór.

- Dobry wieczór pani. - To pan wyłamał drzwi?

- Tak. - Dokumenty, proszę.

Nie otwierał?

Właśnie.

Rozmawiałem z nim przez telefon. Uznałem, że coś jest nie tak.

- Dlatego wyłamałem. - A dokładniej?

Wspomniał coś o krwi.

- Nie pamiętam dokładnie. - Przypomni się panu.

Kto starł krew?

Gdzie?

Tu i tu.

Nie mam pojęcia.

Naprawdę nie wiem.

Jak długo tu mieszkał?

Przyjechał do pracy na początku roku.

I dotąd się nie zameldował?

- Możliwe. - No ładnie.

Skąd ta beretta?

Pożyczył ją dla mnie od kolegi

- i pewnie nie oddał... - Ma pan pozwolenie?

Nie, ale to nie jest sprawna broń.

Potrzebowałem do filmu, pracuję w TV. To rekwizyt.

Sprawdźcie tę broń.

Przepraszam, ale muszę wracać do szpitala.

Zwróć panu dokument. Może pan iść.

- Zostawię jego rzeczy. - Dobrze.

- Dziękuję, do widzenia. - Do widzenia.

Idziemy.

Nie mogłem spać.

Brał pan jakieś tabletki?

- Nie. - Pił pan alkohol?

- Nie. - Więc to zwykła bezsenność?

Przepraszam, czy psychiatra pozwolił go przesłuchać?

- Tak nie można... - Mam pana wyprosić?

- Za młodyś pan. - Co to za odzywki?

Idź pan stąd!

- Za dużo was, zabraknie powietrza... - Nie pani tu rządzi.

- Wyjść! - Nie wyjdę.

Wyjść!

Spokojnie, Bruno.

Co, wypchniecie mnie?

Idziemy.

- Chcę zobaczyć pańską legitymację. - Niby czemu?

- Pozwolił pan sobie na komentarz... - Spiszemy raport.

- Nie rozumiem... - Kto starł krew?

- Co takiego? - Pytam kto?

Które skrzyżowanie? Mów...

- Dokąd teraz? - Do psychiatry.

- Boli cię? - Nie.

Doktor pomówi z nim, potem przyjmie pana.

Dzień dobry.

Mój brat miał wypadek.

Mam podwyższone ciśnienie.

- Mogę dostać coś na uspokojenie? - Pan usiądzie.

Dziękuję.

Cześć, mamo.

Nie zapomniałem, ale to jutro. Bez obaw.

Też ich pozdrów ode mnie.

Słuchaj...

Możesz odejść gdzieś na bok?

W porządku, nieważne.

Dobrze, zadzwoń później.

Nie ma sprawy.

Pa.

To mój brat. Jaka jest dalsza procedura?

Jedziemy na rezonans i wracamy.

Lucić?

- Pan jest bratem? - Tak.

Miał szczęście. Ledwie ominął tętnicę szyjną.

Czy pański brat chorował?

Cierpiał na depresję?

Nic takiego nie miało miejsca.

Leczył się może psychiatrycznie?

Nie.

Ale ostatnio przekonałem go do wizyty u psychologa.

Nie odpowiadał mu,

więc poszedł do innej specjalistki, prywatnie.

Jak się nazywa?

Sanda Vrljičak.

Zauważył pan niepokojące oznaki, tak?

Tak, był przybity.

Zupełnie jak nie on.

Stał się też bardzo nieufny.

Martwiłem się o niego.

Bał się czegoś?

Miał poczucie, że ludzie myślą o nim źle,

ale nie potrafił mi tego niczym uzasadnić,

ani podać przyczyn tej ich niechęci.

Znam jego przyjaciół i osoby z jego kręgu.

Sądzę, że bym wiedział, gdyby stało się coś złego.

Rozmawiał pan z nimi?

Nie pytałem wprost.

Bałem się, że brat nabierze podejrzeń także wobec mnie,

kiedy się dowie,

że wypytywałem o niego za jego plecami.

Doznał jakichś traumatycznych przeżyć?

Dwa lata temu zmarł jego ojciec, a ostatnio rozstał się z dziewczyną.

- To był także pański ojciec? - Tak.

Ostatnio nic złego go nie spotkało.

Cieszył się, że znalazł pracę i przeniósł się do Zagrzebia.

Nie wiem, może sam coś mówił?

Że od kilku dni nie mógł spać i nie wie, czemu to zrobił.

Przyjmował jakieś leki?

Pani doktor, do rezonansu kolejka.

- Przełożymy badanie na jutro? - Niech będzie.

Dziękuję. Przepraszam.

Psycholog nie mogła przepisać mu leków.

Musiał zgłosić się najpierw do lekarza ogólnego

i otrzymać skierowanie do psychiatry.

Ale na wizytę trzeba było czekać ponad miesiąc.

Na razie pozostanie na obserwacji, a potem zobaczymy.

To była poważna próba samobójcza,

nie zwykłe wołanie o pomoc, jak to mówią.

Rano zrobimy rezonans i zbadamy krew.

Jeszcze chwilę. Już kończę.

- Zostanie na oddziale psychiatrii? - Tak.

Póki nie ustalimy, na ile sobie zagraża

lub nie wyeliminujemy niebezpieczeństwa.

Momencik...

Podałam mu środek uspokajający, więc może być senny, bez obaw.

Okej.

- Mogę się pożegnać? - Oczywiście.

Musisz tu zostać przez kilka dni.

Nie wiem, czy lekarka ci to wyjaśniła.

Okej.

Przepraszam.

W porządku, nie ma za co.

Poddałem się.

Wiem...

Wszystko będzie dobrze.

Mama wie?

Dopiero jej powiem.

Nie powinniśmy tego przed nią ukrywać.

Okej.

Chcesz, żebym z tobą został?

Nie trzeba.

- To nie problem. Jesteś pewien? - Tak.

Idź.

Przyjdę rano.

Okej.

Czekaj...

Co to?

Włożyliśmy ci ją na pogrzeb.

Uznaliśmy, że sam byś ją wybrał.

To prezent od matki Kiki.

Przeszkadza ci?

Nie.

Masz tam papierosa.

Twój kolega prosił, żebym ci go włożył do trumny.

Fajnie.

Możesz mówić tylko te kwestie,

które dla ciebie napiszę.

Znamy się obaj tak dobrze, że wiesz, co bym powiedział.

Prawda.

Dlaczego to robisz?

Pozwaliśmy szpital.

Za nienależytą staranność lekarzy.

Nie zmieniłem nawet ich nazwisk.

W filmie są identyczne jak w życiu.

Jak to mówią: Dom ci gore, to się ogrzej!

Jak mama?

Dobrze.

Zniosła to lepiej, niż oczekiwałem.

Płacze przez sen?

Znacznie gorzej - skowycze.

Cieszę się...

że poszedłem zobaczyć cię w kostnicy.

Ona nie chciała.

Patolog nam odradzał.

Ale...

nie było tak strasznie.

Najgorsze to...

Pamiętasz martwe koty i ptaki,

które znajdowaliśmy latem w trawie?

Byłeś jak one...

spuchnięty.

Pamiętam te koty.

Jakoś nie zemdlałem.

Tego najbardziej się bałem: że padnę, jak cię zobaczę.

Trudno mi było odejść.

Tak jakby...

Wiesz...

Jakby ktoś bił cię na podwórku, a ja miałbym odwrócić wzrok.

Wiem.

Miałem ochotę podnieść się i dać ci znak.

- Żartujesz sobie. - Omal nie wstałem.

Leżałeś tak nieruchomo,

że wszystko wokół zdawało się drżeć.

Nie gniewaj się.

Nie gniewam.

Muszę iść.

- Już? - Muszę.

Myślę o tobie.

W ostatniej kolejności straciłem słuch.

Ogłuszył mnie hałas jak przy starcie samolotu.

- Cześć, mamo. - Witaj.

- Na co nam przyszło? - Tak.

- To wszystko? - Nie chciało mi się pakować.

Prosto do szpitala czy najpierw do domu?

Jedźmy od razu.

- Spałaś trochę? - Tak, wzięłam proszek.

- To niedaleko od ciebie? - Mniej niż pięć minut.

- Nie wiem, co mówić facetom z pracy. - Komu?

Kolegom Damira. Pytają, czemu go nie ma.

- Marin już dzwonił. - Nie powiedziałeś mu?

Nie odebrałem.

Nic nie mów.

Niedługo weekend. Potem się zobaczy.

Może ściągnę któregoś z jego kolegów, choćby Nazlicia?

Żeby go odwiedził.

Bo ja wiem?

Nie zawracaj mi głowy.

Niech poczuje się lepiej. Sam zdecyduje.

Rozmawiałam z Nadją.

Zna ordynatora psychiatrii w szpitalu.

Mamy szczęście.

To Słoweniec.

Chwała Bogu.

Chyba tu leży.

- Gdzie jest? - Gdzieś tutaj.

- Przepraszam? - Dzień dobry.

Jesteśmy rodziną Damira Lucicia.

Przyjęto go wczoraj wieczorem.

Tylko na chwilę. Proszę przyjść po południu.

- Ale nie ma go w sali. - Jest tutaj.

Sprawdzimy tylko, czy czegoś potrzebuje.

Synku...

Cześć.

Jak tam?

Jak ręka? Sprawna?

A wczoraj? Jak u Terminatora.

Też mi się skojarzyło.

- Kiedy przyjechałaś? - Dopiero co.

Narobiłem zamieszania.

Trudno, mogło być gorzej.

Dobrze, że żyjesz.

Tak.

Spałeś w ogóle?

- Oczy masz jak szparki. - Spałem.

Pewnie ci dali na sen.

No nie?

Też miałem chemiczny sen.

- A ty? - Wzięłam przeterminowane valium.

Wpuścili was tu?

Spytaliśmy, nie martw się.

Wolno nam zostać kilka minut. Mamy wrócić po południu.

Przyniosłem ci rzeczy. Tylko telefonu nie znalazłem.

- Jest w mieszkaniu? - Nie potrzebuję go.

Proszę przyjść po trzeciej.

Musimy zrobić porządek przed obchodem.

Chodźmy. Zobaczymy się po południu.

Potrzeba ci czegoś?

- Papierosów. - Jakich?

Bruno wie.

Co jest?

Chcę do domu.

- Do Splitu? - Tak.

Nie wiem, jak to będzie.

Na razie jesteś szpitalnym pacjentem.

Mogę spytać, ale...

Wszystko w porządku?

Nie kiwaj się, powiedz!

Tak.

Wiesz co?

Przyjdziemy po południu i porozmawiamy.

Nie będę robił teraz afery.

- Zgoda? - Tak.

Pójdę już.

Dobrze.

Do zobaczenia.

- Chcielibyśmy mówić z dr. Kolakiem. - Proszę spytać na czwartym piętrze.

- Dziękuję. - Ręka sprawna, krew w porządku.

- Świetnie. - Chwała Bogu.

- Ostatnie drzwi na czwartym piętrze. - Dziękuję.

Co sądzisz?

Myślałam, że z nim gorzej.

- Nie chciałam zanadto wypytywać. - Wszystko w swoim czasie.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

- Pani też do doktora? - Tak.

- Państwo od tego młodego chłopaka? - Tak.

Moja córka też tu jest.

Dziewczęta są po drugiej stronie, może państwo jeszcze nie wiedzą.

- Doktor kogoś teraz przyjmuje? - Nie.

Miał być na oddziale, ale tam mówili, że jest tutaj.

- Musisz iść do pracy? - Nie, nie martw się.

- Przy toalecie jest automat z kawą. - Dziękuję.

Doktor przyjmuje w jakichś konkretnych godzinach?

Jest stale na miejscu.

Bez przerwy?

Usiłuję go złapać od tygodnia.

Kawa to dobry pomysł.

- Masz ochotę? - Nie.

Córka prosi, żeby ją stąd zabrać.

Błaga mnie na kolanach. Jutro będzie to samo.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

- Państwo do mnie? - Tak.

Nasze nazwisko Lucić.

- Państwo ze Splitu? - Tak.

Proszę wejść. Zapraszam.

Wybaczy pani.

Wiedzą państwo...

Przede wszystkim obserwujemy.

Długookresowo, także pośrednio.

Opieramy się przy tym głównie na relacjach pielęgniarek.

Dlatego na razie nie mogę powiedzieć państwu zbyt wiele.

A jakie są rokowania? Pewnie trudno powiedzieć...

Rzeczywiście.

Nie jesteśmy chirurgami...

którzy nastawiają złamane kości.

U nas wszystko dzieje się powoli.

Tu trzeba wiele cierpliwości.

- Rozumieją państwo. - Owszem.

Wszystko po kolei.

Mam pytanie.

Usiłowałem z nim rozmawiać na wszelkie możliwe sposoby.

Ale nie potrafię. Może mi doktor coś doradzić?

Niech pan będzie dla niego jak brat,

a nie jak terapeuta.

Nie zamierzałem... Nie miałem ambicji być terapeutą.

Jednak nie najlepiej to znoszę.

Zwłaszcza gdy popada w paranoję.

Kiedy pan z nim rozmawia, proszę być najzupełniej szczerym.

Jego reakcje w stosunku do pana są dla nas istotne.

Co będzie dalej?

Leczenie farmakologiczne?

Wpierw leki i terapia, potem zobaczymy.

Przepraszam, mam zapisane kilka pytań.

Oczywiście jeśli wolno?

Ależ tak, proszę.

Powie mi pan, jakie leki będzie przyjmował?

Wolałbym nie.

Poczyta pani o nich w internecie i nabierze błędnych wyobrażeń.

Pan wybaczy, ale chciałabym wiedzieć.

Dziwna z pani kobieta.

- Jak mam to rozumieć? - Po prostu.

Nie wiem, co na to odpowiedzieć.

Jak pan zdołał dojść do tego wniosku na podstawie tej krótkiej rozmowy?

Pani nam nie ufa.

Tak jakby.

- A samochód? - Pieprzyć, niech zostanie.

- Chyba że wolisz jechać? - Niekoniecznie.

Usiądźmy na chwilę.

- Zapaliłabym. - Dobra.

- Masz papierosy? - Pójdę kupić.

- Weź i dla Damira! - Okej.

Co myślisz?

A co mam myśleć?

Skoro rozmawia tak z nami, to jak będzie gadał z Damirem?

My przynajmniej umiemy się postawić.

Brat mówi, że chce wracać do Splitu.

Wiem, słyszałam.

Nic z tego nie będzie.

Nie mogą go wypuścić.

Porządnie się pociął.

Prawa ręka...

i szyja.

- Na szczęście do niego zadzwoniłeś. - Dobrze, że odebrał.

Mógł tego nie zrobić.

To jednak dobry znak.

- Mówiłaś, że Nadja zna Kolaka? - Studiowali razem.

Potem oboje zajmowali się polityką w czasie wojny.

Podobno znają się całkiem dobrze.

Sprawdziłem go w Google'u.

Facet tworzy poezję.

Wydał zbiorek własnym nakładem.

I jak pisze?

Strasznie.

O tym, jak żegluje,

o palmach, morzu, statkach itd.

Na takiego mi wygląda.

Serce mi się kołacze od tego papierosa.

- Co zjemy na obiad? - Nie wiem.

Co podleci.

Ciekawe, co jemu tam dadzą.

- Ugotujemy mu coś. - Zajmiesz się tym?

Pewnie.

Ja wygugluję to lekarstwo i się zdrzemnę.

Dobrze.

Świetnie.

Rozchorowałem się. Miałem mdłości, gorączkę.

Wiem.

Wyślij mejlem, sprawdzę.

Pewnie. Wyrobię się, bez obaw.

Dobra. Cześć.

Masz dużo pracy?

Nie, to nic ważnego.

Żebyś i ty się nie pochorował.

Napijesz się herbaty?

Cześć.

Co się stało?

Wejdź.

Co tak stoisz?

Chodź.

Mamo, mamy gościa.

Synku...

Skąd ty tu?

Siadaj.

No chodź.

Co się stało?

Tylko spokojnie.

Robili obchód...

Przyszedł doktor Kolak?

Spytali mnie, czy umiem czytać ludziom w myślach.

Co odpowiedziałeś?

Że nie.

Ale niezbyt przekonująco.

Nie martw się. Jeszcze z nimi porozmawiasz.

Mówili, że jestem chory,

bo uważam, że wszystko kręci się wokół mnie.

Czekaj, tak ci powiedział lekarz?

A potem, w korytarzu, chciałem mu jeszcze coś rzec,

ale powiedział...

żebym nie robił sobie nadziei na żadną indywidualną terapię.

Chciał cię tym spławić czy co?

Nie rozumiem.

Może nie miał nic złego na myśli.

Może się spieszył.

Nie chcę tam wracać.

Mama ma dojście do lekarza przez Nadję.

Wszystko powinno być dobrze.

To ponoć najlepsze miejsce ze wszystkich.

Jest aż tak źle?

Myślą, że jestem schizofrenikiem.

Kurde, na razie nic nie myślą.

Raczej próbują ustalić...

w jakim jesteś stanie,

żeby ci pomóc.

- Kto to? - Babcia.

Połóż się na chwilę.

Potem pomyślimy, co robić.

Położysz się w dużym pokoju...?

Tam.

Kładź się.

Gotowe.

Masz tu ubrania, gdybyś chciał się przebrać.

Jeśli byś czegoś potrzebował, mów.

Dzownili ze szpitala.

- Co powiedziałaś? - Że tu go nie ma.

I dobrze.

Nie mam pojęcia, co robić.

- Też nie wiem. - Muszę się zastanowić.

Dobrowolnie tam nie wróci.

Też tak sądzę.

Jak to możliwe, że tak szybko go zaszufladkowali?

Niepotrzebnie wspomniałem o jego paranoi.

Myślę, że...

Pewnie gliny.

Zostań tu.

Dzień dobry.

- Panowie szukają mojego brata? - Tak, Damira Lucicia.

Tu go nie ma. Wiemy, że oddalił się ze szpitala.

- Dzwonili do was? - Tak.

Wie pan, gdzie może być? W mieszkaniu go nie ma.

Miałem obdzwonić jego przyjaciół,

ale na pewno skontaktowaliby się ze mną.

- Dzień dobry. - Damy znać, jeśli się odezwie.

- Pani jest matką? - Właśnie przyjechałam ze Splitu.

Mają państwo jego zdjęcie?

- Byle w miarę nowe. - Tak.

Proszę.

- Z ostatniego lata. - Dziękuję. Do widzenia.

Co teraz zrobi policja?

Roześlemy rysopis, przeszukamy dworce.

- Dziękujemy. - Do widzenia.

Mogłaś udać bardziej zmartwioną.

Możesz palić wewnątrz.

- Wyszedł na balkon. - Czekaj, ustalmy plan.

- Pomówię z Nadją. - O przeniesieniu do Splitu?

Byłoby mi łatwiej, ona też tam jest.

Po Kolaku nie spodziewałabym się wiele.

A może niechby został tutaj.

- Bylibyśmy razem. - Tym się nie martw.

Okej.

Schowaj je w piekarniku.

Aż głupio mi pytać, jak się czujesz.

Dobrze.

Myślisz, że byłoby ci lepiej w Splicie?

Chyba tak.

Już pora obiadu. Zauważą, że mnie nie ma.

Nie przejmuj się.

Wymyślimy coś.

Spokojna głowa.

Co tam?

O czym myślisz?

Sam nie wiem.

Powiedz mi coś...

Dlaczego starłeś krew ze ścian?

Ty to zrobiłeś.

Dziwnie wyglądała.

Bałem się, że mogą cię posądzić.

Gdzie mama?

Robi obiad.

Dzwonił Marin. Nie może się do ciebie dobić.

Ale nie chce mi się iść do ciebie po telefon.

Jak chcesz, dam ci swój stary aparat.

Nie trzeba.

Nie masz ochoty rozmawiać?

Nie stój tu za długo.

Nie jest z nim aż tak źle.

Nadja mówi, że powinien wracać do szpitala.

Jeśli postanowimy pojechać do Splitu,

przepisze mu ten sam lek, żeby kontynuować terapię.

Chciałaby go też zobaczyć, zanim trafi na oddział.

- Myślisz, że naprawdę chce pomóc? - Oczywiście.

Nie popadaj w czarnowidztwo.

- Dobra, jedźmy. - Możesz prowadzić?

- Pójdę po samochód. - Idź.

- Chcę wyjechać jak najszybciej. - Okej.

Skręć mi jednego.

Weź ode mnie.

- Masz? - Tak.

Trzeba było wziąć coś na zmianę opatrunku.

Rano założyli mu świeże bandaże.

Nie chcesz usiąść z przodu?

- Narobiłem zamętu. - To nic.

Nie zadręczaj się.

Nie jestem przecież obrońcą Vukovaru.

Co z tego? Zebrało ci się.

Nie tylko weterani i głodne dzieci w Afryce mają problemy.

Co z policją?

Tu nie Szwajcaria. Nie przejmuj się.

Pójdziesz do szpitala w Splicie. W końcu nikogo nie skrzywdziłeś.

Masz.

To te same, które dali ci rano w szpitalu.

Popij.

Powiedzieli, co ci dają?

Jeśli nie mówią, pytaj. Niech wyjaśnią.

Uśmiechali się tylko.

- A co to? - Valium i antydepresanty.

Po pierwszej tabletce valium moja koleżanka powiedziała,

że wynalazcy należy się nagroda Nobla.

Pokojowa!

Chyba mam zapasowe spodnie.

Tu masz telefon. Trzeba tylko wymienić kartę.

Daj.

To twój?

Był w spodniach?

Chyba.

Dobra, pieprz to!

Ubierz się.

Został z poprzedniej jesieni.

Od zbiorów oliwek.

Nie martw się.

Siadaj z przodu.

Nie dosłyszałam. Powtórz.

Nie widzę piekarni.

To tutaj?

Jesteś, chwała Bogu!

To my.

Tylko zaparkuję.

Damirze?

Wiesz, dokąd jedziemy?

Do Nadji.

Chce z tobą pomówić, zobaczyć, jak się czujesz.

Nie masz nic przeciwko?

Teraz go pytasz, gdy wszystko umówione?

Cicho, głupi! Rozmawiam z nim.

Niech będzie.

Zobaczymy.

Nigdy nie wiadomo, co może pomóc.

Bruno!

Chodź tu! Przestań!

Spytam wprost:

Sądzisz, że popełniłeś błąd?

Czy spróbujesz ponownie?

Nie.

Możemy o tym porozmawiać?

Okej.

Bruno, proszę cię!

Powiedział, że to był błąd

i że to się nie powtórzy.

Kiedy poszedłeś po samochód,

mówił, że zupełnie nie wie, dlaczego to zrobił.

I że cały czas miał przed oczyma moją twarz...

Mimo to nie zrezygnował.

Czy jemu się pomieszało w głowie?

Wiesz, co powiedział mu ten pierwszy psycholog,

- u którego był przed Wielkanocą? - Co?

Żeby wziął zdjęcie ojca,

zapalił świeczkę i pomedytował.

Na pewno by mu pomogło.

Musimy ustalić, co powiemy, kiedy go już odstawimy do szpitala.

Nic.

Powiem, że tak postanowiłam i nie pytałam Damira o zdanie.

Mogą sobie wzywać policję.

No, no, szefowo!

Była w porządku?

Powiesz mi, o czym myślisz, kiedy jesteś taki milczący?

Jak kiedy?

Jak teraz.

Pytam cię o coś, a ty nic.

Powtórz.

Co myślisz o tej lekarce, o Nadji?

Jest miła.

Lepsza niż ci lekarze w szpitalu w Zagrzebiu?

Myślę, że jest we mnie coś złego.

Ale dlaczego?

A może w nas obu jest coś złego?

Nie wydaje mi się...

żebyśmy byli lepsi czy gorsi od innych.

Dlaczego sądzisz inaczej?

Muszę tam iść od razu?

Pojedziemy najpierw do domu,

zjemy coś na kolację i spakujemy ubrania.

Pasuje ci to?

Tak.

Jadę z Damirem do domu.

Wysadzę cię po drodze. Kupisz coś do jedzenia.

Okej.

Tak, mamo?

Daj mi go.

Mów.

Czego mam nie robić?

Ale czego nie chcesz?

O co ci chodzi?

Słyszę, ale czego mam nie robić?

Powiedz, czego! No, czego?!

Nie chce zażyć lekarstw.

- Przez telefon powtarzał... - Wiem, słyszałam.

Tylko spokojnie.

Nic nie mogłem zrozumieć z tego, co mówiłeś przez telefon.

Dlaczego tak musi być?

Jak?

Naprawdę musi?

Ale co?

Nie rób tego.

Czego mam nie robić? Nie rozumiem!

Nie zabijaj się.

No co ty?

- Nie! - Nie zamierzam.

Co ty wymyślasz?

Obiecam, że nie. Czy ty też mi to obiecasz?

Zimno ci? Przyniosę grzejnik.

Chwilę.

Co się dzieje?

Nie jest z nim dobrze. Musi iść do szpitala.

Nadja powiedziała, że wypadł lepiej, niż się spodziewała.

Kompletnie odpadł...

Boi się, że się zabiję. To projekcja!

Pytałeś, czy weźmie leki?

Pieprzyć to! On musi do szpitala.

Zajrzę do niego.

Gdzie on jest?

Damir?

Damir!

- Zadzwoń na mój stary numer. - Nie odbiera.

- Dziesięć minut i dzwoń na policję. - Tak myślisz?

Poszukam go.

Mów.

Zadzwoń do Vedrana i powiedz mu, co się stało.

Jego ojciec to ratownik górski. Może zlokalizują telefon.

Znasz numer?

Nie mam pojęcia. Może w tym budynku obok hotelu.

Damir!

Tak?

Matka podała ci jego numer?

Myślę, że wziął komórkę.

Okej.

Dzwoni matka. Muszę odebrać.

Pozdrów ojca. Zadzwonię później.

Mamo?

Okej.

Zaraz będę.

Szukałam jakiegoś jego zdjęcia.

To samo dałem im w Zagrzebiu.

Po co mamy zgłaszać zaginięcie, skoro już znają sprawę?

Nie wiem. Musimy stawić się osobiście.

Służba ratownicza ma dojścia w policji.

Spróbują zlokalizować komórkę.

Dzięki Bogu.

Szlag by to...

Przyjechaliśmy zgłosić zaginięcie.

- Matka wcześniej dzwoniła. - Proszę zaczekać.

- To pilne. - Wiem, mama tłumaczyła. Już dzwonię.

Są ci państwo w sprawie zaginięcia.

Dobrze.

Kolega poprosi, jak tylko będzie wolny.

Możemy wejść?

Proszę zaczekać, aż kolega zawoła.

Nie odbiera.

Co jeszcze mówiła Nadja?

Powtórzyłam jej, o czym rozmawialiście w samochodzie.

Powiedziała, by nie odwodzić go od jego wyobrażeń.

Są pozaracjonalne.

Jak mógł się ulotnić tak szybko? Może schował się w ogrodzie?

Nie, sprawdziłam.

A skąd przyszedł ci do głowy ten budynek koło hotelu?

Ja skoczyłbym z niego.

Mógł się tam ukryć, wokół nie ma ludzi.

Przepraszam, ale czy pani kolega wie o sprawie?

Tak, był przy rozmowie z pańską matką.

Mogłaby mu pani może... przypomnieć?

Spróbuję zadzwonić raz jeszcze.

- Proszę iść. Pokój 215. Piętro 2. - Dziękujemy.

- Przyszliśmy zgłosić zaginięcie. - Chwileczkę.

- Sprawa jest pilna. - Rozumiem.

- Brat ma myśli samobójcze... - Tylko tu dokończę.

Przestań wydzwaniać,

bo padnie bateria i już go nie namierzą.

Boże broń!

Nie wiem, czy dobrze słyszałam, ale po wyjściu od Nadji

powiedział coś o tym, że siedzi w nim diabeł.

Nie wydzwaniaj do niego, przestań.

Słucham.

- Można? - Proszę.

Nie wiem, czy pan zna sprawę.

Brat targnął się na życie, a potem uciekł z domu.

Wiem.

Proszę to wypełnić.

Czy policja rozpoczęła poszukiwania?

Chwileczkę, wszystko po kolei.

Jego życie jest zagrożone!

Czemu nie dał nam pan tych papierów, gdy czekaliśmy za drzwiami jak głupi?

Ja też mam dzieci. Wiem, co pani czuje.

Dzwoni Vedran. Wypełnij to.

Znaleźli go!

Poszedł na piwo czy co?

Jasne.

Już nic z tego nie rozumiem.

Zadzwonię później.

Już dobrze. Znaleźli go na plaży.

Wszystko w porządku.

Poprosił kogoś o papierosa.

Wtedy zauważył go jeden z waszych.

- Wiozą go tu. To trzeci komisariat? - Tak.

Okej.

- Przepraszam, byłam nieuprzejma. - Może trochę.

- Dokąd mamy iść? - Z powrotem do dyżurnej.

- W porządku? - Tak.

Co mówisz?

Zabiją mnie.

Co ty?!

Pani z nim poczeka, pan pójdzie ze mną.

Nic się nie bój, chłopie. Uciekłeś, to musieliśmy cię złapać.

Chodźmy.

Chcesz usiąść?

- W sprawie Damira Lucicia. - Dzień dobry.

Co robimy?

Zabieracie go do domu, czy jedzie do psychiatryka?

Zwiążą go tam.

Wydaje mi się,

że prawo nie daje nam wyboru w tej sytuacji.

No tak, dziś rano uciekł z Zagrzebia.

Szybki jest. Ma wolę działania, to ważne.

Zrobimy tak.

Koledzy odwiozą go do szpitala.

Jeśli chcecie dać ubrania czy jakieś rzeczy,

ustalcie z nimi.

- Mamy zaczekać? - Tak.

Wezwij Maticia...

Mamy przerwę. Chcą państwo coś przekąsić?

Dziękuję.

- A pani? - Ja też dziękuję.

A ty, kolego?

Zjedz coś.

Chleb z serem?

Mogę prosić o szklankę wody? Mam niskie ciśnienie.

- Proszę. - Dziękuję bardzo.

Napijesz się?

Pij! Policyjna źródlanka.

Dzwońcie po pomoc!

Wezwijcie karetkę!

Co z tobą?!

Państwu nie wolno.

- Zabieracie go na chirurgię? - Tak.

Rana nie jest głęboka, mamo.

- Tylko się... - Nie mów nic, proszę.

Uspokój się, żeby cię takiej nie widział.

Cały dzień się powstrzymywałam. I co z tego?

Jest na piętrze.

Dobry wieczór, my do Damira Lucicia.

- Proszę wejść. - Dziękujemy.

Kochanie...

Nic strasznego,

ale zrobimy rentgen na wszelki wypadek.

Dobry wieczór.

Maras, psychiatra.

Tobie nie uścisnę ręki, żeby jej nie nadwerężyć.

Jak ci na imię?

Muszę spytać. Sprawdzam reakcje.

Damir.

Co się stało, Damirze?

Możemy mówić za ciebie, synu?

Bardzo proszę. Damir może się włączyć, jeśli zechce.

Wczoraj próbował się zabić... w Zagrzebiu.

Trafił tam do szpitala.

Oddalił się ze szpitala i wrócił do domu.

Ale nadal podawaliśmy mu przepisane lekarstwa.

Mówiąc krótko,

wiedząc, że to wbrew prawu,

postanowiliśmy przewieźć go do Splitu,

żeby tu...

Dobrze. Czy był kiedyś w takim stanie?

Nigdy.

- Bywał silnie pobudzony? - Nie.

Łatwo to przeoczyć.

Cóż...

Przepiszę mu leki.

- Państwo są ze Splitu? - Tak.

- Doktorze, można? - Proszę.

Przygotuję go do prześwietlenia.

Proszę zaczekać na zewnątrz.

- W poczekalni. To nie potrwa długo. - Dobrze.

Z państwem jeszcze się spotkam.

Opatrzymy ranę.

Następnie zostanie przeniesiony na oddział psychiatryczny

i będziemy kontynuować leczenie.

A potem zobaczymy.

Możemy się pożegnać?

Proszę zaczekać.

Zobaczymy go po prześwietleniu.

Niech odpoczywa.

Nie bój się, to nie boli.

- Dobry wieczór. - Dobry.

Dobry wieczór.

- Zadzwonię do Nadji. - Dobrze.

- Co się dzieje? - Cyrk, jak co sobotę.

Nie odbiera.

Przebrałbym się.

Państwo pozwolą.

Zapraszam.

Pan mówi.

Przykro mi.

Reanimacja się nie powiodła.

Zmarł.

Wyrazy współczucia.

Uraz głowy był poważny.

Pan się pomylił.

Nasze nazwisko Lucić.

- Wiem. - Dopiero przyjechaliśmy...

Akurat byłem na zewnątrz.

Próbowałem go reanimować.

Otworzył okno i...

BEZPIECZNE MIEJSCE

WYSTĄPILI

SCENARIUSZ I REŻYSERIA

ZDJĘCIA

Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND

Tekst: Tomasz Tworkowski