Original subtitles

Lepiej wrócę do domu i zacznę sprzątać.

- Która godzina? - Dziesięć po dziewiątej.

Chryste, też miałam coś załatwić.

Tak?

Szukam Eddiego.

Eddie Miller.

Powiedział, że tu się spotkamy.

Nie ma go.

Mówił, że o dziewiątej.

Pójdę już.

Dlaczego nie zaczekasz?

Jestem pewna, że Eddie byłby zawiedziony.

Cześć.

Aa, tak.

Nie stój tak przebierając nogami, tylko zabierz ją na górę.

Kawy?

A co z twoim spotkaniem?

Pieprzyć to.

Udawaj, że go nie widzisz.

Carol.

Wszyscy są tacy mili.

A twoja siostra jest taka ładna.

I ma szerokie horyzonty.

- To moja żona. - Twoja żona?

Boże, gdyby mój mąż się dowiedział...

Moja żona ma szerokie horyzonty, tak jak mówiłaś.

- Wiedziałaś o tym? - A to drań!

Myślał, że będę w mieście.

Tak czy siak brzmi interesująco.

Dobra, suko. Chodź!

O Boże, o Boże!!

Bierz mnie!

Dobra, suko.

Kim ona w ogóle jest?

To tylko młoda gospodyni domowa.

Zwyczajna gospodyni domowa, która bierze sprawy w swoje ręce.

Powiedz mi.

Powiedz mi, że lubisz być dymana. Powiedz, że to kochasz.

Uwielbiam być dymana. Przyznaję!

Przyznaję.

Wejdź, Anno. Drzwi otwarte.

Cześć, Carol.

Wpadłam zobaczyć, czy mogę jakoś pomóc.

Wszystko pod kontrolą.

Dobrze. że to tylko dwa tygodnie.

Mamy szczęście.

Nie bądź taka spięta. To tylko twoja matka.

Tylko moja matka?

Będą pewne zmiany.

Rozumiem.

Masz jogurt?

Mówię poważnie, Anno.

Moja matka nie może się dowiedzieć.

Nie może tego zobaczyć.

A może to zrozumie?

Mamy w końcu rok 1974.

Zrozum, w 1963 roku...

żona Toma Robinsona, moja matka,

wygrała nagrodę Domicile Beautiful Magazine

jako młoda gospodyni ówczesnego roku.

1963 rok, tam wciąż tkwi moja matka.

Masz dżem winogronowy?

Czy to cukier?

1963, przedmieścia Cincinnati.

Oto jak moja matka wyobraża sobie sakrament małżeństwa.

Tatko zginął w katastrofie kolejowej w '71.

Od tamtej pory jest sama.

Ma dopiero 37 lat?

Założę się, że ma wielu kochanków.

Byłabym szczęśliwa, gdyby tak było.

Serio, nie rozumiem dlaczego wciąż jesteś taka chuda.

Lepiej chodźmy do domu.

Chcę, żeby wszystko było gotowe.

Ciasny, ale własny.

Witaj Jennifer Robinson.

Podróż dobrze przebiegła?

Położę rzeczy w twoim pokoju.

Wyglądasz przepięknie, Carol.

Jestem szczęśliwa, mamo.

Masz szczęście, że masz Eddiego. Kogoś, kto cię kocha.

Rozumiem skąd to zadowolenie.

Posiadasz takiego silnego faceta tylko dla siebie.

Chyba mogę mówić do ciebie Jennifer.

Jesteś zbyt młoda i ładna, żebym nazywał cię mamą.

Dosyć tych ćwiczeń jak dla mnie.

Weźmy sobie po frankfurterce.

Dopiero co jadłyśmy.

Spójrz jak dużo przebiegłyśmy.

Sama coś przyrządzę.

Pachnie zupełnie jak wtedy, kiedy byłam mała.

Powinnaś zobaczyć ostatnią szarlotkę.

Dogadasz się z Anną.

Widziałaś jak się opycha.

Lubię ją.

Dlaczego nie wyjdziesz ponownie za mąż?

- Jesteś młoda i ładna. - Ale po co mi to?

Nie wiem. Ale lubisz piec i gotować.

Chyba nie wyjdę za mąż, nawet gdy znajdę chętnego.

Pewnie wyjechałabym z nim i korzystała z chwili.

Dlaczego tylko chwili? To brzmi cynicznie.

Nawet to co miłe, nie trwa wiecznie.

Co za niebiański zapach.

To Anna z mężem.

Chyba dostanę orgazmu.

A ten z tyłu to mąż łakomczuchy, Pete.

Mój Boże, ale to jest dobre.

Zgadnijcie, co tu mam.

To kopia listu, który krajowy magazyn Domicile Beautiful

napisał do mojej matki w 1963 roku,

nominując ją jako gospodynię domową roku.

Moje dziecko, nie zawstydzaj mnie czytając ten list.

- Czytaj! - Przeczytaj.

Spójrzcie jak się czerwieni.

O niebiosa.

Zawsze wstydzę się za siebie, gdy wypiję za dużo wina

To wiedz, że stoję obok i czekam.

Tylko się nie przewróć, bo bestia zaraz będzie na tobie.

Moja mama chyba się upija.

Przeczytamy to wtedy, kiedy będzie bardziej trzeźwa.

Idę spać. Dobranoc.

Hej, czy ja jestem napalony?

- Moja matka cię podnieciła? - Zaraz wystrzelę jak petarda.

Daj spokój, mama tu jest.

Nic jej nie będzie.

Zaraz położy się do łóżka.

Słuchaj, jeśli masz problem to chodźmy do nas.

Nie chcę zostawiać jej samej.

Nie jest już dziewczynką, ale wciąż ma w sobie potencjał.

Myślę o jej piersiach.

- Nigdy nie nosi stanika. - Dokładnie.

Siedzieliśmy tam, a jej cycki błagały o moje usta.

Nie możemy zmienić tematu?

Nie bądź taka wrażliwa. Nie widziałaś jej nagiej?

Nie pamiętam.

Dam głowę, że nawet ssała te piersi.

- Ssałaś je, prawda? - Nie wiem.

Założę się, że tak.

Na pewno ci się przypomni, gdy się skoncentrujesz.

Niech się zrelaksuje.

Będzie jej lepiej, jak usiądzie na krześle.

Skoncentruj się, Carol.

Przypomnij sobie jak ssałaś pierś swojej mamy,

jak twój język ślizgał się po jej sutku.

Czułaś jak staje się twardszy z każdą chwilą,

by po chwili pochwycić go ustami,

Twój język dotyka jego czubka,

a potem po nim krąży, krąży i ssie,

ssie i krąży, aż wydobędziesz z niego pokarm.

Pamiętasz jak piłaś mleko?

Piłaś ciepłe, lepkie, słodkie mleko,

lepkie i ciepłe mleko.

Prosto z piersi twojej mamy.

Jesteś napaloną suką, czyż nie?

Mamo! Mamo...

Carol?

Carol?

Mama chciała iść dziś sama na zakupy.

Jak się czuła z rana?

Chyba w porządku.

Co jak co, ale umie piec.

Moja jest najgorsza na świecie.

Zawsze jak coś robiła, robiła najlepiej.

Zawsze.

Carol! Jestem w domu.

- Witam panią, pani Robinson. - Wystraszyłeś mnie.

Przepraszam, ale jestem tylko ja.

Lubię panią, pani Robinson.

Ja też cię lubię, Pete. Jesteś miłym chłopcem.

Nie!

Pierwszy pocałunek ci się podobał.

Może następny?

To nie w porządku.

Oczywiście, że w porządku.

A co z Anną? Ona ci nie wystarcza?

Żartujesz.

Twoje cycki budzą mojego ptaszka.

Chcę poczuć jaka jesteś w środku.

I wpompować w ciebie mój sok.

Nie mogę, nie mogę...

Muszę przyznać, że i mnie podnieca.

- Moja matka? - Tak.

Ma w sobie coś.

Jest seksowna.

Więcej już nie zjem.

Mama mówiła, że to grzech wyrzucać jedzenie.

Dlaczego pakujesz swoje torby?

Muszę wracać do domu.

Ale dlaczego?

Po prostu nie mogę zostać. To nie w porządku.

Czy to przez Eddiego?

Pete'a?

Co zrobił? Obraził cię?

Będzie lepiej dla wszystkich, gdy wyjadę.

Mamo...

Pete i Anna, Eddie i ja...

Tworzymy czworokąt.

Nie chcę być źródłem problemów między nimi.

Mamo, ty nie słuchasz.

Nasza czwórka jest bardzo bliskimi przyjaciółmi.

Pete pieprzy się ze mną...

z Anną i Eddiem w tym samym pokoju.

Oni też się pieprzą, mamo.

Pieprzymy się każdy z każdym.

Są też inne, zbyt liczne kombinacje by je wymieniać.

Jesteś swingerką? Moja mała dziewczynka?

Moja córka to amatorka cudzych mężów.

Teraz mogę ci to powiedzieć.

Jestem namiętną i napaloną dziewczyną.

Odkryłam to w liceum.

Gdy poślubiłam Eddiego...

- i przenieśliśmy się tu... - Czy on...

- jest wystarczająco pobudliwy? - Tak mamo.

Jest gotowy z chwilą ściągnięcia majtek.

Od kiedy Anna i Pete wprowadzili się obok,

Pete zaczął przychodzić.

Eddie był w pracy.

Było miło.

Bardzo miło.

Aż Eddie nas kiedyś przyłapał.

I co zrobili? Pobili się?

Nie.

Zachowali się bardzo rozsądnie.

Zadzwoniliśmy do Anny i powiedzieliśmy jej.

Potem zdecydowaliśmy, że skoro wszyscy się sobie podobamy...

możemy się sobą podzielić.

Bez zazdrości i bez wrogości.

Byliby bardzo zawiedzeni, gdybyś wyjechała.

Anna również.

A ja byłabym bardzo nieszczęśliwa.

Czuję się, jakbym cię rozczarowała.

Nie mogłabym spotkać się z resztą...

po naszej rozmowie.

Nie powiem ani słowa.

Dobrze kochanie.

Daj mi tylko trochę czasu na oswojenie się z tym.

- W czym mogę pomóc? - Pani Mullet?

Nie ma jej w tej chwili.

Jestem dostawcą z supermarketu.

- Przyjmę przesyłkę. - Do zapłaty 36,20 $.

Zapłacę. Wejdź do środka.

Połóż to tutaj.

Tu jest 36,20 $ a to jest dla ciebie.

Nie jest ci zimno? W takie dni powinieneś mieć płaszcz.

- Dzięki. - Kakao!

Zrobię ci kakao. To cię rozgrzeje na jakąś chwilę.

- Nie mam czasu. - To zajmie tylko minutę.

Chciałbym, ale muszę iść.

Czekaj, zamówienie.

Możesz złożyć dla mnie zamówienie?

Pięć funtów...

A tak, ołówek. Ołówek i papier.

Pięć funtów niebielonej mąki.

Pięć funtów granulowanego cukru.

Jabłka, zielone jabłka.

Pięć funtów.

I kwarta gęstej śmietany.

To tyle.

Ale chcę, żebyś to ty dostarczył, dobrze?

Przyniosę.

Dziękuję.

To jest pyszne.

Pyszne.

To moja pora do spania. Powiem już chyba dobranoc.

Co z winem? Myślałem, że mamy randkę.

Zeszłej nocy wypiłam wystarczająco dużo, dziękuję.

Dobranoc, mamo.

Dobranoc.

Co robisz?

A na co to wygląda?

Wiesz, że strasznie jęczę kiedy to robisz.

To jęcz.

A co z twoją Mamą?

Postanowiłam przestać się o nią martwić.

Dobrze by jej zrobiło, gdyby sobie posłuchała.

Dochodzę, dochodzę!

Mocniej.

Mocniej, mocniej!

Wczoraj była moja kolej.

Dziś jest twoja.

Zajmiemy się tobą, więc się przygotuj.

O Boże.

O tak.

O, Carol.

Mocniej, mocniej.

Tak, mocniej.

Jeszcze, jeszcze.

Pragnę całować twoje piersi.

Ciąg moje cycki.

Ciąg za sutki.

Kochaj mnie.

Szybciej Carol. Szybciej!

Tak! Tak!

Połóż to tutaj.

Pięć dolarów i osiemdziesiąt centów.

Siedem dolarów? Duży napiwek jak za...

Za zamówienie za pięć dolarów. Dziękuję.

Masz ochotę na ciastko i kawę?

Zapraszam.

Twoja mama to nie przelewki.

Po powrocie do domu Pete nie mógł się nagadać

o tym, jak twoja mama zajęła się jego lewarkiem.

Przespał dziś rano budzik.

Kuśtykał po domu przed pracą.

To twoja wina.

Łazi zawsze cały obolały po tym, jak już z nim skończysz.

Macie to pewnie rodzinne.

Taki nasz ukryty urok.

Lepiej już pójdę bo będę musiał zostać po godzinach.

Proszę, poczekaj chwilę.

- To dla ciebie. - Poważnie?

Bo ja... ja tylko chcę, żebyś to miał.

Proszę, przymierz.

Chyba czegoś takiego potrzebowałem.

Lepiej już sobie pójdę, dobrze?

Nazywam się Ken Pauling.

Mieszkam pod numerem dziewięć na Corbett Lane.

Wynajmuję tam pokój.

Byłbym naprawdę szczęśliwy, gdybyś wpadła się zobaczyć.

Nawet nie wiem jak masz na imię.

Jennifer, Jennifer Grove.

Nie wiem dlaczego powiedziałam Grove. Tak nazywałam się dawno temu.

Zanim skończyłam siedemnaście lat.

Może to dlatego, że przy tobie

czuję się jak wtedy.

Do widzenia Jennifer.

Jennifer Grove.

Mama wstała przed Eddiem i mną.

Przygotowała śniadanie i wybiegła za drzwi.

Pełna energii zanim wywlekliśmy się z łóżka.

Okropne.

Założę się, że wieczorem będzie kremówka.

Mam taką nadzieję.

Z pewnością robi kremówki, jakich nigdy nie próbowałam.

Chłopaki mają dziś kręgle.

Dlaczego nie zabierzemy twojej mamy do Shandary?

Czemu nie.

Nie powinnyśmy zaniedbać jej szkolenia.

Weźmy płaszcze.

A tak miałyśmy iść? Odmrozimy sobie tyłki.

Shandara nie przyjmuje nikogo w plugawym ubraniu.

- A to nie jest plugawe? - Czysty jedwab.

Nieskażona odzież współgra z wibracjami.

Mówiłaś, że była jednocześnie żoną trzech mężczyzn?

Każdy z nich mieszka daleko stąd. Przyjeżdżają tylko na zaproszenie.

- W czystym jedwabiu? - W czystym jedwabiu. Chodźcie.

Carol!

Jestem Shandara.

Miło mi Cię powitać.

Przyprowadziłyście Shandarze prawdziwą Bahadayę.

Takich wibracji nie czułam od siedmiu lat.

Jest pani bardzo zmysłowa.

Masz zdolność dawania wyjątkowej przyjemności.

Chodź za mną.

Chyba lubi twoje wibracje.

Na pewno lubi moje piersi, to pewne.

Uzyskałyśmy spokój kontemplacyjny.

Jesteśmy teraz gotowe przyjąć przyjemność

wzajemnych wibracji.

W imię Kali...

nigdy nie czułam takich wibracji.

Mocniej.

O, Jenny...

Jenny.

Shandara oszalała na punkcie mamy.

A ta dała jej to, co miała.

Nieźle się kotłowały.

Wszyscy ulegają jej urokowi.

Zawsze tak było.

Czuję się, jakbym pozostawała w jej cieniu.

Znowu.

Pani Mullet? Nazywam się Fields, sąsiadka z mieszkania 3B.

Wejdzie pani?

Nie wiedziałam czy to dobry moment żebyśmy się lepiej poznały.

Dużo lepiej.

Skusi się pani na kawę? I ciasto mojej mamy.

- Twojej matki? - Jest u mnie z wizytą.

Pani Fields, to jest moja mama, pani Robinson.

To jest twoja mama?

Jak się masz, pani Robinson?

Mów mi Jenny.

Moi przyjaciele mówią do mnie Carrie.

Ale masz piękną mamę.

Kiedy moje bachory dorosną, oby w połowie były tak ładne.

No to kawa i ciasto?

Ken, masz dziewczynę?

Mam na myśli taką stałą.

Jestem żonaty.

Około rok temu uciekła z moim przyjacielem.

Zabrała wszystkie oszczędności. Rozsypałem się.

Nie mogłem utrzymać żadnej stałej pracy.

Było ciężko i chyba nadal jest.

Ken, mogę potrzymać cię za rękę?

Co zrobimy z Carrie Fields?

A co z nią?

Nic poza tym, że czuje od nas silne wibracje.

Więc weźmy ją na jedną noc i zróbmy jej kurację.

Ma dobre nogi.

Założę się, że to lisica.

Ładne, małe cycuszki...

Stary pewnie ją bzyka raz w tygodniu.

Musi być napalona.

Sprowadźmy panią Fields tak szybko, jak to możliwe,

bo jeszcze minie jej chcica.

Skromnie, prawda?

Cztery ściany,

dach,

miejsce by odciąć się od świata.

Ładne mieszkanie.

To miłe z twojej strony, że mnie zaprosiłaś na wieczór.

Sam ma wychodne.

Chcę, żebyś kogoś poznała. Pete?

Peter Winton, Pani Fields.

Dziękuję.

To mąż mojej najlepszej przyjaciółki.

Pani Mullet, myślałam o poznaniu pani męża.

O tak, musisz poznać Edwarda.

O mój Boże, oni się rżną.

O tak, chyba rzeczywiście to robią.

Pewnie się zastanawiasz, kiedy skończę cię palcować.

Kocham to.

Chcę jedynie poznać cię całą.

Chcę przeszukać każdy zakamarek wokół ciebie.

Mamo, gdzie spędziłaś dzień?

Spacerowałam po parku, znowu zaczyna padać śnieg.

Mamo...

Czy to wszystko to dla ciebie za dużo?

Mówisz o przyjemności?

Pewnie powinnam cię teraz okłamać.

Powiedzieć, że mnie to odrzuca.

Powinnam cię nakłaniać, moją córkę, do życia w monogamii.

Ale nie mogę.

Bo to kocham, Carol.

Uwielbiam każdy spazm,

każde drżenie,

każdy orgazm.

Jestem twoją córką.

Nie ma co do tego wątpliwości.

Jenny, szaleję za tobą.

Kocham cię, naprawdę cię kocham.

O Jenny.

Mam szansę na pracę na Zachodnim Wybrzeżu.

Czy...

Czy pojechałabyś tam ze mną?

Co z Carol?

To ciebie pytam, czy ze mną pojedziesz.

Dlaczego ja?

Od czego mam zacząć?

Jesteś ekscytująca.

Carol nie jest ekscytująca?

Też jest ekscytująca.

Ale ty namieszałaś mi w głowie.

Oo, dwie kremówki.

Wiesz co, mam w domu trochę gulaszu.

Zrobię mój specjalny gulasz wołowy,

przyniosę tu, zjemy, a kremówki będą na deser.

Świetnie.

- Wystarczy dla naszej piątki? - Jasne.

Nie rób dla pięciu osób. Wieczorem mnie nie będzie.

Torby mam gotowe. Są w moim pokoju.

Przyniesiesz je kochanie? I wezwij taksówkę.

Jasne.

Czy to nie dostawca z supermarketu?

- Jesteś dużo starsza od niego. - Więc wykorzystam każdą chwilę.

Nic nie jest trwałe, kochanie, nic.

Dlaczego odchodzisz z tym facetem?

Chcemy cię tutaj z nami.

Ty mnie nie potrzebujesz.

Ale on już tak.

Kocham cię córeczko.

Wiem o tym, mamo.

Prawdę mówiąc, kocham was wszystkich, może nawet za bardzo.

Cóż, przynajmniej wciąż mamy kremówki.

Ktoś chce kawałek?

Ciekawe dlaczego.

Może zbyt mocno ją naciskaliśmy.

Odeszła z mojego powodu.

Mama wiedziała,

​​że powstają pewne uczucia między nami.

Uczucia.

Zawsze tam są, pod różnymi postaciami.

Uczucia, z którymi żadne z nas by sobie nie poradziło.

Kiedyś dały o sobie znać.

Rozumiem, Carol.

Oni nigdy by nie zrozumieli.

Mój Boże.

Nie ma powodu do depresji.

Nie z całym tym ciastem, które tam leży i stygnie.

Nie mówiąc już o tym...

że mamy na wyciągnięcie ręki

córkę młodej, amerykańskiej gospodyni domowej.

Gdyby tylko umiała piec.