Original subtitles

Ga nu maar slapen, mijn kleine genie.

Zo...

Bedankt, God, voor deze prachtige dag.

Ik heb geprobeerd aardig te zijn voor mijn ouders en mijn vrienden,

en ik hoop dat ik me niet misdragen heb. Ik beloof me morgen in te zetten.

Goed zo.

Onze Vader die in de Hemelen zijt

Geheiligd zij Uw Naam

Uw Rijk kome Uw wil geschiede op Aarde als in de Hemel

Geef ons heden ons dagelijks brood

En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven aan onze schuldeisers...

sorry... onze schuldenaren.

Nee, het is oké. - Amen.

Heb je plezier gemaakt met je vrienden? - Ja.

We hebben zelfs over politiek gepraat.

Over politiek? Echt? - Ja, echt. We zijn het ermee eens.

Het is goed dat Oostenrijk en Duitsland nader tot elkaar komen.

We moeten vechten voor onze zuiverheid.

Zuiverheid? Alleen maar dat...

Christelijke landen met alleen echte Duitsers en echte Oostenrijkers.

Ik snap niets van politiek.

Ik snap alles! Ik kan het uitleggen als je wil.

Een andere keer misschien.

Nu wil ik vooral dat je met Dolph gaat spelen.

Je broer is alleen en verveelt zich.

Was je weer bij je vrienden? - Ja.

Ik ben hier gebleven. Alleen.

Je hebt een huidziekte, je bent niet gehandicapt.

Je hoeft maar naar buiten te gaan. - En wat zal er dan gebeuren?

Heb je het je vrienden verteld?

Heb je hen gezegd dat je een grote broer hebt?

Je schaamt je om me, je haat me. Je bent christen maar je bent niet genereus.

Dat is niet waar!

Dus je houdt van me.

Ja. - Kom me dan een zoen geven!

Alles kits, kinderen?

Doet hij nog altijd vervelend?

Wees aardig tegen je broer. Oké?

Oké.

Dus? Die zoen?

Wel... kinderen, ik moet jullie iets vertellen.

Volgende week gaan we trouwen voor de kerk.

Waarom? - Hoe bedoel je?

Waren jullie niet al getrouwd?

Ja, maar...

alleen voor de burgemeester, niet voor de kerk.

Waarom?

Omdat we indertijd niet dachten dat het moest.

Dat is alles. Nu ligt het anders. - Waarom?

Zo is het genoeg!

Ik vraag je niet het te begrijpen. We wilden alleen dat je het wist.

Geef ons heden ons dagelijks brood En vergeef ons onze schulden

Gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren

En leid ons niet in bekoring, maar verlos ons van het Kwade. Amen.

Ik zou willen dat je meer moeite doet met Dolph.

Het maakt me triest dat je vader je hierom altijd moet straffen.

Ik houd niet van hem.

Dolph is... - Ik houd niet van hem... Ik bedoel van papa.

Zeg dat niet!

Wat doet die strenge blik op het zachte gelaat van mijn zoon?

Waarom zijn jullie niet eerder voor de kerk getrouwd?

Het is een lang, oninteressant verhaal.

Je zou gelukkig moeten zijn om dit huwelijk.

Gelukkig? Waarom?

Hoeveel kinderen hebben het geluk op het huwelijk van hun ouders te kunnen zijn?

Droom zacht!

Dat hele verhaal zit de kinderen dwars. - Ja, ik weet het.

We hadden twaalf jaar geleden voor de kerk moeten trouwen.

Je weet dat het me zwaar valt een kerk binnen te stappen.

Toch zul je moeten. - Niet zonder spijt, geloof me.

Heb je spijt met me te trouwen?

Nee, natuurlijk niet. Dat is het niet.

Ik weet het.

Ik weet het.

Al die haat tegen de Joden maakt me bang.

Maak je geen zorgen.

Als we getrouwd zijn, zullen we allebei goede katholieken zijn.

Het zal er niet meer om gaan wie joods is en wie niet.

Ik hoop het.

Ik hoop het.

Je wilde me zien volgens papa...

Ik heb hulp nodig met mijn das.

Precies of je voelt je niet op je gemak. Komt dat door mij?

Maakt me niks uit.

Echt? Maakt je niks uit...

Wat haal je je in je hoofd?

Maakt me niks uit,

want ik zal altijd mooier zijn dan jij, slimmer en meer geliefd.

Zelfs de beste dokters zullen daar niets aan veranderen!

Ik zeg het tegen papa. - Ga het maar zeggen!

Ik snap waarom jij en papa zulke vriendjes zijn.

Je lijkt zo goed op hem!

Je wist dat hij een Jood is, toch? - Dat is niet waar!

Dat is wel waar! En daarom zie jij eruit als een Jood.

Je bent net als hij. Een Jood! - Leugenaar!

Nu hij een echte katholiek wordt, is er geen reden meer je hier te houden.

Anton, wilt u Paula tot uw vrouw nemen, in goede en kwade dagen?

Ja, dat wil ik.

Paula, wilt u Anton tot uw man nemen, in goede en kwade dagen?

Ja, dat wil ik.

Ik verklaar u, voor de ogen van God, tot man en vrouw.

Je had een lijkbiddersgezicht tijdens de dienst. Wat scheelt er?

Ik weet waarom je getrouwd bent. - O ja?

Ja. Je bent beschaamd om wat je bent. - Beschaamd? Ik?

Ja... anders had je ons wel verteld dat je een Jood bent.

Waarom denk je dat ik een Jood ben?

Dit huwelijk, het feit dat je nooit naar de kerk gaat,

dat je kwaad bent als mama over Jezus spreekt.

Ik ben geen Jood, het is je moeder die joods is.

Dat is niet waar.

Ik heb met dit huwelijk ingestemd

alleen om haar te beschermen tegen mensen die denken dat dit land

zuiver moet zijn, met alleen echte en goede christenen. Zo is het toch?

Het is niet waar.

Hier.

Maak je geen zorgen, hij komt terug. - Hij is tien, en het is over middernacht.

Hij heeft karakter.

Waar was je?

Waarom heb je tegen ons gelogen?

Waarom hield je verborgen dat je joods bent?

Denk je dat ik beschaamd ben om je?

Ik wilde je beschermen.

Ik ben niet beschaamd.

Ik zal niet beschaamd zijn.

Maakt me niks uit dat je joods bent.

Maakt me niks uit.

Kom nou.

Laten we ons binnen verwarmen.

Ik heb veel van mijn moeder gehouden...

en dat is mijn enige herinnering aan mijn kindertijd.

Als je wil komen, moet het nu. Ik help je met aankleden.

Geef me je voet.

O alle legers uit de hemel! O aarde! Wat nog meer?

Moet ik de hel eraan toevoegen? O, foei! Houd, houd mijn hart.

En u, mijn zenuwen, word niet spoorslags oud.

Maar steun me onbuigzaam.

U te herinneren! Mijn arme geest,

terwijl mijn herinnering een zit je houdt in deze dolgedraaide wereld.

U te herinneren! Ja, van de tabletten van mijn herinnering

zal ik alle stomme en banale notities wissen.

Alle zegswijzen, alle indrukken uit het verleden,

die jeugd en waarneming hebben opgeschreven.

En alleen uw gebod zal voortbestaan

in het boek en volume van mijn hersenen.

Onvermengd met laaghartiger onderwerpen.

Ja, bij de hemel! O allerverderfelijkste vrouw!

O geboefte, geboefte, vervloekte, glimlachende geboefte!

Het is goed dat ik op mijn tabletten schrijf.

Dat men kan glimlachen, glimlachen en geboefte zijn.

Ten minste weet ik zeker dat het zo kan zijn in Denemarken.

Nu mijn adagium: "Vaarwel, vaarwel! Gedenk mij". Ik heb het gezworen.

Ik ken een nieuw goocheltrucje.

Laat me zien! - Nee, je lijkt gehaast...

Je kunt je niet concentreren. - Alsjeblieft!

Nee, laat maar.

Goed dan. Kijk!

Een muntstuk. Ik heb het in mijn hand. Hier is het! Blazen.

Opnieuw!

Weg.

Achter je oor. Hier is het!

Vertel me hoe je dat doet! - Nooit het geheim verklappen.

Hoe deed je het?

Het is de manier waarop je kijkt.

De blik is het geheim van de goochelaar. Dat is waar het om draait.

Ga nu maar.

Heb je nog nagedacht over de kostschool?

Ja, liefste, maar eerlijk, ik denk niet dat het een goed idee is.

Deze jongen is levendig, intelligent, onafhankelijk en heel gevoelig.

En weet je, kostschool...

Ik ben bang dat hij er slecht op reageert. De aanpassing zal moeilijk zijn...

Bronchitis, longontsteking. Temperatuur 40°C.

Als ze de medicijnen neemt, komt alles weer goed.

Hoe gaat het met haar?

Over twee dagen weten we meer. Bedankt dat je kwam.

Goedemorgen.

Kom nou, tijd voor een bad. - Neen.

Pardon? - Ik beweeg niet.

Kom nou.

Nee. Want als ik stop naar haar te kijken, zal ze sterven.

Waarom zeg je dat?

Als ik naar haar kijk, zal ze in leven blijven.

Zo is het genoeg! Kom.

Nee, laat hem. - Zo niet.

Als hij moe is, gaat hij wel naar bed.

Beloof je dat ik hier mag blijven zolang als ik wil?

Beloofd.

Bent u de hele nacht wakker gebleven?

Nee, het lukte me niet.

Ik heb een paar uur geslapen.

Maar hij bleef op haar passen.

Verroerde geen vin.

U lijkt trots op hem.

Nee, dat is het niet.

Maar als hij niet kan doen wat hij wil, en zijn moeder sterft...

dan geeft hij zichzelf de schuld dat hij het niet geprobeerd heeft.

Toch hoort het niet dat een kind niet slaapt.

Maak u geen zorgen, er is een god voor kinderen.

En hij zal snel wel in slaap vallen.

De koorts is gedaald.

Je kunt nu wel ophouden. - Ze is niet genezen.

Je zoon heeft karakter.

Zo is het genoeg! - Je hebt het me beloofd.

Mijn moeder overleed een jaar later...

Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik de hoop die ze voor me had, heb beschaamd.

De grote jongeman in het midden, kunt u een beetje buigen?

Nog een beetje...

Nee, dit staat niet.

Ga op de bank zitten naast uw klasgenoten.

De kleine blonde aan het eind van de bank, naar achteren alstublieft.

Achterste rij, wat dichter bij elkaar.

Nee, zo is het niet beter.

Wat moet ik nu?

Er is geen symmetrie. De regels van de kunst worden niet gerespecteerd.

Lucie? Houd op naar de jongens te kijken!

Help me of ga terug naar de loge.

Naar me kijken...

Laten we misschien gehurkt proberen...

Kom, jongeman.

Daar, een beetje lager... Heel goed.

Even kijken...

Ik kan het niet geloven! Niet bewegen, ik heb een beter idee.

Kom hier, jongen. Zo ben je net de onderwijzer.

Zo heb ik een mooie symmetrie. - Moet u luisteren!

Dat is onmogelijk! Een stoel is voor de onderwijzer.

Akkoord, maar spreek alstublieft geen Engels tegen hen.

Onmogelijk. Ik kan niet anders, het is een leermethode.

Goed, rechtop dus, jongeman.

Dus... waar waren we gebleven?

Alstublieft niet bewegen. De pose aanhouden...

Hé, ben je daar?

Ben je daar?

Eindelijk! Nu kunnen we de foto maken!

Blijven zo, zo is het heel goed.

Zij die rechtop staan, maak alstublieft een beetje plaats.

Geef hem een plaats.

Nog een beetje naar voren.

Zo, heel goed. Een beetje naar rechts...

Nu, niet meer bewegen!

Aandacht alstublieft! In de camera kijken, rechtop staan...

En...

De beste leerlingen zijn het best toegerust voor het moderne leven.

Ik zou graag alle anderen beschermen.

Kom op, mama... - Ja, ik kom...

Voorzichtig!

Niet rennen in huis!

Ga buiten spelen. Het is mooi weer.

Ga naar binnen.

Hé meisje!

Ik ben geen meisje! - Echt niet?

Waarom heb je dan meisjeshaar?

Wie spreekt daar?

Ben jij de bourgeois? - En jij?

Godefer.

Zeker dat je geen meisje bent?

Leuke schoenen.

Je bent iets kwijt...

Mijn boot!

Het is maar speelgoed.

Ga, je mammie roept je! - Ze is mijn mama niet.

Echt niet? Wie is ze dan wel?

Waar ben je? Tijd om naar huis te komen.

Helemaal niet slecht!

Ik had gelijk, je bent een bourgeois!

...Is niet tegen de godsdienst, hij geeft haar de plaats die haar toekomt,

in het gezin.

En een definitieve scheiding van kerk en staat is onvermijdelijk.

Zelfs als Europa ertegen is?

Over twee eeuwen, zullen ze ons dankbaar zijn voor zo'n wet.

Wat doe je hier? - Ik kan niet slapen.

Het is al laat!

Ga terug naar bed voor je moeder je ziet. Kom.

Gabrielle? - Ja.

Wat betekent "bourgeois"?

Bourgeois? Het betekent dat we in de stad wonen.

Godefer?

Godefer?

Godefer?

Wat wil je, meisje? - We kunnen samen spelen.

Samen? Jij en ik? - Nou... ja.

In die kleren! - Maakt me niks uit!

Ken je het bos? - Nee.

Hoe zouden we dan samen kunnen spelen? - Leer het me!

En wat win ik ermee? - Een vriend.

Ik heb geen vrienden nodig.

Wat wil je dan?

Die schoenen... van gisteren.

Oké. - Geef me de vijf.

Volg me. - Waar gaan we naartoe?

Haast je!

Maar waar gaan we naartoe?

Wel... blijf hier... Niet bewegen, ik kom terug.

Goed, spring.

Kom, ga zitten.

Je hebt geluk dat je een echte boot hebt. - Ik weet het.

Waar woon je? - In een huis in het bos... Ginds.

Woon je bij je ouders? - Nee... Alleen bij mijn vader.

Oh ja? Waarom?

Laten we gaan, geen beet hier.

Ik ken een plekje. We komen niet met lege handen terug.

Wat doe je? - Stil!

Kom en volg me.

Jij vangt de kippen, ik neem de eieren. Gesnapt?

Laat dat! Kom hier... Wacht...

Voorzichtig! Ik heb twee seconden nodig.

Wat doe je daar? Als ik je te pakken krijg!

Waar wacht je op? Blijf daar niet. Rennen!

Kleine dieven! - Snel!

Schorremorrie!

Je bent walgelijk!

Walgelijk! Rechtop zitten. Waar heb je uitgehangen?

Hoofd omhoog.

Wat heb je gedaan?

Niets.

Geef me je arm.

Nu je voeten.

Om een goeie stroper te zijn, moet je de gewoonten van de dieren kennen,

waar ze drinken en eten. Snap je?

Kijk hier. Een keutel.

Vers.

Kom.

Kijk.

Wil je wat?

Bedankt.

Ga je niet naar school?

Ben je gek? Ik ben op mijn vrijheid gesteld.

Wil je nog wat? - Nee, bedankt.

Kun je lezen en schrijven?

Waarvoor? Ik kan tellen... Dat is genoeg.

Voor jou.

Bedankt.

Ik ben bang dat ze te klein zijn voor jou. - Maak je daar geen zorgen over.

Waarom wil je ze? - Je bent te jong om het te begrijpen.

Hier. Voor jou.

Weet je het zeker? Je zult het nodig hebben.

Het is goed, ik steel wel een andere. Kom, ik ga je iets laten zien.

Kom... Volg me.

Gaat het?

Blijf daar, ik kom.

Geef me je hand.

Voorzichtig hiermee, het is breekbaar.

Leg je hand hier. Goed. We zijn er bijna.

Komaan!

Zie je haar?

Wat?

Daar.

De dochter van de schoenlapper. Is ze niet mooi?

Schiet op. Vooruit! - Laat me los!

Ik zei toch: ik heb niets misdaan. - Dat zullen we zien.

Je doet me pijn!

Excuseert u ons. - Geen probleem. Wat is er?

Kent u deze schoenen?

Ik kocht ze voor mijn zoon. Waarom? - Deze schurk zegt dat hij ze gekregen heeft.

Hij weet alles over kruimeldiefstal... - Nee, ik heb ze hem niet gegeven.

Ik dacht het al. Ik verzeker u dat hij wordt gestraft.

Laten we naar je vader gaan.

Ik heb ze hem gegeven. - Wat?

Echt? - Ja.

Dan is het alleen een misverstand.

Mijn zoon heeft ze je gegeven. Ze zijn van jou.

Als je van idee verandert...

Het spijt me.

Niet nodig. Prettige dag nog!

Waarom heeft hij ze niet genomen?

Ik denk dat hij zich schaamde.

Goedemorgen. - Morgen.

Ik zoek Godefer. - Die is hier niet.

Het spijt me wat hij gedaan heeft. U zult niet meer van hem horen.

Hij zal u niet meer lastigvallen.

Godefer!

Godefer!

Jean, waar ben je?

Ik weet dat we hem welkom moeten heten en niet verstoten,

de vreemde die ons zijn kennis en zijn vaardigheid brengt.

Maak mijn bloed dik.

Versper de weg en de toegang tot de wroeging.

Dat geen scrupules, geen ingeving van de natuur,

mijn wrede plan mogen verstoren.

Mijn vrouwenborsten.

En neem mijn melk voor gal, moordzuchtige dienaren.

Waar jullie ook zijn, in jullie onzichtbare substanties,

wachtend op het onheil van de natuur!

Kom, dichte nacht.

Dat mijn scherpe mes de wond niet moge zien die het aanricht.

Om uit te roepen " Halt, halt!"

Miss Terry, een bewonderaar!

Goede avond. Mag ik een handtekening, alstublieft?

Kom hier.

Je bent al eerder naar me komen kijken?

Ja, in Hamlet. U speelde de rol van Ophelia.

Dank u.

Gulzigheid.

Gisteren, tijdens de pauze, had ik trek in chocoladegebak.

Woede.

Ik kreeg het op de heupen van een schoolvriendje dat me uitlachte.

En ik heb ook gevloekt...

Wat precies?

Klerezooi!

Ik heb je gezegd wat vloekers overkomt.

Ja, ze worden stom.

Vloek dus niet meer.

En als je het toch doet, snijd ik je tong eraf.

Oké, mama. - Wat nog meer?

Dat is alles.

Weet je het zeker? - Ja, mama. Ik weet het zeker.

Goed dan. Je kunt weer opstaan.

Mama... Gaan we vanavond naar Twelfth Night kijken?

Waarschijnlijk. - Dank u, mama.

Mama...

Hoe laat gaan we naar het theater vanavond?

Acht uur.

Ik weet niet zeker of je het verdient te gaan.

Is er niets dat je vergat op te biechten?

Neen...

Weet je het zeker?

Ja, mama.

Echt?

Ga je nog lang blijven liegen tegen me?

Emma, ga niet... - Bemoei u hier niet mee.

Vertel je vader wat je 's nachts doet.

Wat zijn vieze zoon doet.

Ik...

Ik...

Ik maak mijn bed vuil.

Sta op...

Ga je fotoalbum halen.

U bent te hard voor hem.

En u bent niet hard genoeg.

Hij heeft niks verkeerds gedaan.

Nog een keer, bemoei u er niet mee.

In het vuur smijten! - Maar...

Ik beveel je die foto's in het vuur te smijten.

Emma!

Je bent in een fatsoenlijk huis

waar leugens en gemeenheid niet kunnen worden getolereerd.

Je hele leven lang moet je je ver houden van ondeugd en perversiteit.

Ga naar je kamer.

Papa!

Papa! Papa!

Waar zijn jullie?

Mijn opvoeding, zo belangrijk in een mensenleven,

en mijn instinct hebben zeker mijn werk doordrongen.

Wanneer komt hij? - Hij of zij.

Het zou een meisje kunnen zijn.

Maar we zijn allemaal jongens. - Dat betekent niets.

Meer kans dat het een jongen is.

En? - Je hebt een zusje. Het is een meisje.

Oh, neen! - Het is mijn fout niet.

Kan je haar niet alleen laten?

Ik wilde alleen met haar spelen. - Zie je niet dat ze nog maar een baby is?

Maar... wanneer kan dat dan wel?

Ik weet het niet. Pas over twee of drie jaar.

Maar je zei... - Luister, het is niet het moment.

Waarom doen ze zo?

Sinds het kleintje er is, heeft ze graag baby's...

maar maakt ze niet graag. - Ik begrijp het niet.

Ik kan het uitleggen

maar je zou het niet begrijpen. Je bent te jong.

Ik houd niet van Margareta.

Ik ook niet. Ze brengt ongeluk.

Sinds ze er is, worden we altijd gestraft,

en we kunnen zelfs niet meer naar zee.

Er is maar één remedie:

we leerden op school dat er voor elk probleem een oplossing is.

Als het probleem een huilende baby is, is de oplossing duidelijk.

We moeten van haar af, haar mollen.

Haar vermoorden? - Nee, gewoon van haar af raken.

Een kind is nog geen volwassene. Het begrijpt niets.

Het weet niet wat leven is.

Dus ons van haar ontdoen, is als het doden van een worp jonge katjes.

Of ratten.

Ratten zijn schadelijk.

Een kind schreeuwt, huilt,

eet, stinkt. Dat is alles.

We zullen betrapt worden.

Waarom? Vele ongelukken kunnen kinderen overkomen.

Weet je wat?

Ik hoorde dat ze zelfs kunnen sterven in hun slaap.

Wat doe je?

Wie het muntstuk heeft, doet het.

Ik wil het niet doen.

Je hebt verloren. Nu moet je het doen, of je leven wordt een hel.

Ik maak al je speelgoed kapot, te beginnen met je toverlantaarn!

Kun je me luiers brengen? - Ik heb geen zin...

Kom hier.

Let op dat ze niet valt. Ik ga ze halen.

Kom op!

Nu duwen!

Hier Margareta...

Ik wil spelen. - Geen sprake van. Je had het moeten doen.

Ik dacht: de beste manier is haar te verstikken.

Een kussen nemen en tellen tot honderd. Dat zou het moeten doen.

Ik heb geen zin meer.

Weet je het echt zeker? - Sla me niet.

Het is allemaal jouw schuld.

Het is mijn schuld niet.

Natuurlijk wel.

Geen baby, geen ruzie.

Dus is het jouw schuld als mama en papa ongelukkig zijn.

Goed... Ik zal het doen.

Eet je niet? - Ik heb geen honger.

Eet of je zult niet groot worden!

Wat is er?

Hoor je dat?

Wat? - Ze huilt, is het niet?

Ik weet zeker dat ze huilt.

Ga kijken, alsjeblieft.

Maar ik ben niet klaar met eten!

Eén, twee, drie, vier, vijf,

zes, zeven, acht,

negen, tien.

Rustig...

Goed zo, je hebt haar gekalmeerd.

Geef haar, ik zal je iets laten zien.

Zachtjes.

Houd haar hoofdje recht, en leg er je hand onder.

Heel zachtjes.

Laat haar hoofd niet achteruitvallen, leg je hand eronder.

Heel zachtjes. Zo.

Ze is mooi.

Ja, heel mooi.

Toen mijn zus geboren werd, begreep ik dat het privilege van de kindertijd,

de vrijheid was om zowel pure angst als uitbarstingen van vreugde te beleven.