Original subtitles

Podoba ci się?

Za trzy gumy „shocki” dotknę cię za ptaka. Chcesz?

Całe dzieciństwo czekałem na Piotrusia Pana.

Czekałem, aż obudzi mnie i powie, abym leciał z nim do Nibylandii.

Mam w domu, mogę dać ci później?

OK.

Ale dość szybko zrozumiałem, że nie czekam na Piotrusia Pana,

tylko na Dzwoneczka.

I że zamiast czekać, trzeba zacząć się za nim rozglądać.

O czym myślisz?

Ej! O czym myślisz?

Wszystko dobrze?

Tak.

Pamiętasz tę Wiolkę?

Ta, co tu przyjeżdżała na wakacje?

No.

Ta Wiola jest teraz naukowcem w Finlandii. Wiesz, czym tam się zajmują?

- Robią jedzenie z samej wody. - Oo!

- Tak. - Jak połowa knajp w Warszawie.

Nie, nie, nie śmiej się.

Czyste białko, z wody i z dwutlenku węgla.

Pracuje w zespole, który to opatentował.

Pisali o tym w „Świecie Nauki”.

- Możesz sobie poczytać. - Nie no, to dobrze, że wyszła na ludzi.

O, nie, nie, nie. Ludzi to ona uratuje.

Od głodu i od suszy.

A ty myślisz, że co, że globalne ocieplenie to jest żart?

A zastanawiałeś się, w jakim świecie będzie żyła Ninka?

W jakim świecie wy dwie będziecie żyły. Wy dwie i Keith Richards.

- Richards? Jagger – to… - Aaa.

Dobra, muszę lecieć. Mam pracę o osiemnastej.

Ale jest…

…czternasta.

No wiem, ale jeszcze muszę się przebrać w coś. Bo to jest taki bankiet,

ą, ę.

Wiesz co? Coś ci pokażę.

Zawsze mówiłam, że jesteś jeden do jednego w wujka.

- No. Mogę pożyczyć? - Oj, chyba żartujesz.

Masz to wziąć. A, i pozostałe 10.

Ciociu.

- No co? Czterdziestka była? - No była.

- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.

Kiedy przybyłem do Nibylandii, zobaczyłem, że tam jest wspaniale.

I że mieszka tam nie jeden, ale pełno Dzwoneczków.

Wszyscy są szczęśliwi i sympatyczni.

Jest tylko jedno „ale”.

Żeby dobrze się bawić w Nibylandii,

trzeba organizować sobie od czasu do czasu takie śmieszne kolorowe papierki

z rysunkami martwych facetów.

No i tu zaczynają się schody.

- Kurwa, Czuły, gdzie ty byłeś? - Musiałem…

- No kurwa, miałeś tu być godzinę temu! - Dobrze, no!

No! No! No to zapierdalaj na zaplecze się przebrać!

Kurwa!

- Ale gdzie? - W prawo!

Sorry.

Chcesz?

Daj szybko.

To mój czwarty dzień. Inaczej nie dam rady.

Spoko.

Co z alarmem?

Chuj w alarmy.

Słowa mędrca.

To co? Co robimy?

Lej im dwa razy to, o co proszą, to szybciej pójdziemy na chatę.

- Dzięki za fuchę. - Spoko.

- Pomagamy sobie, nie? - No tak.

Ej!

- Weźmiesz zjeba tego? - No.

Dzięki.

Co podać?

Najlepsze, co masz. To znaczy dla mnie najlepsze,

a dla świń Mojito.

I colę.

- Żarcik. - Zaraz podam.

Zrobisz im Mojito?

- Cola jest gdzie? - Tam.

Minuta! Kibel.

Cześć.

- Chyba musimy pogadać. - Teraz?

No nie. Ale chcę, żebyś wiedział, że uważam, że to było kretyńskie, z tysiąca powodów.

Dobrze.

- Jak u Ciebie? - Dobrze, dziękuję.

Wybacz, Michael. To mój stary, dobry przyjaciel.

Miło poznać.

A to jest Michael.

Ja bardziej pa ruski gawarju. Tak że…

- Mm... - Ta.

Musisz sobie znaleźć jakiegoś ogra z Kremla. Tam też są przystojni.

- Ogra z Kremla? - Ławrow…

Może będziesz grzeczny, bo to jest mój kontrahent.

Powiedział mi, że masz mocny uścisk dłoni.

Dzięki.

Do zobaczenia.

Jaki jest problem? O co chodzi? Pomóc ci w czymś?

Mi? Po prostu lubię takie pobazgrolone.

Dobrze. Może chodźmy stąd, co?

Tak, chodźmy stąd, bo tu brzydko pachnie. Jakimś chujem!

Ja pierdolę.

Spierdalaj!

- Znaczy… Proszę mnie zostawić! - Zostawić? Ciebie?

Spokojnie.

Słuchajcie...

Jak się bawicie?

Jak się bawicie?

Chujowo? No tak.

Też bym się bawił chujowo, jakbym był taki chujowy, jak wy.

Kurwa.

Nie, no nie.

Żarty, żarty, żarty… Dobra.

Chciałem po prostu powiedzieć parę słów.

Wielkie dzięki dla reżysera.

Naprawdę.

No tam, było, jak było, ale co żeśmy się najebali, to akurat jest nasze.

I dla koleżanek też wielkie dzięki, bo co żeśmy się tam na planie…

To też jest nasze, nie?

Ale poza tym film jest zajebisty.

Tak że dziękuję uprzejmie za…

…obsadzenie mnie w tym chujowym filmie,

który i tak się doskonale sprzeda. Wiecie dlaczego?

Bo kupicie na niego bilety, dlatego, że jesteście po prostu debilami.

I tyle!

Panowie, weźmiecie go, bo on już chyba ma dosyć.

Tipy. Za tego zjeba.

Dziękuję ci, jesteś zajebisty koleś.

- Siema! - Hej.

A co z alarmem?

Chuj w alarmy.

W Nibylandii najpiękniejsze jest to,

że jestem tam bohaterem.

Wszyscy mnie kochają.

I czuję taki wielki…

Piękny... Spokój.

Powtórzy pan mi dokładny adres?

Halo?

Powtórzy pan adres?

Cicho, bo ciotka śpi.

Że co?

Gdzie dokładnie kończymy?

No tu. No tu. Tutaj. Kończymy tutaj.

Tylko kurwa cicho.

Za to zawsze, gdy wracasz z Nibylandii,

wszystko cię boli.

Nie możesz ruszyć ręką ani nogą

i potwornie chce się pić.

Nie wiesz, kim jesteś, i skąd się tu wziąłeś.

I nagle czujesz te kajdanki, które zawsze masz na sobie.

Kajdanki, w których zasypiasz, myjesz zęby,

bierzesz prysznic,

te, w których się pieprzysz.

Kac tylko sprawia, że są dwa razy bardziej zaciśnięte.

Jedyne, co ci je zdejmie,

to forsa.

No niestety.

Nic innego.

Czuły, kurwa…

Przecież to było twoje życie,

twój interes, stary,

a nie siódma panna w miesiącu, która ci się po prostu nudzi.

Ale miałem już dość.

Ale czego dość, że sąsiad ci kurwa knajpę zalał?

- Ludziom palą się fabryki, wieżowce. - Ale są ubezpieczeni.

I nie robią wszystkiego sami, kurwa, bez pomysłu, po pijaku.

Nie, stary, ty po prostu o nic nie umiesz walczyć.

Nie, Elka,

ja o nic nie umiem dbać.

- To też. - Dzięki.

- Prawda przede wszystkim, pamiętasz? - Mhm.

Prawda przede wszystkim. To jak z twoim kontrahentem?

No…

Powiedział, że

albo się wyprowadzamy razem do LA,

i on mnie utrzymuje,

albo to finito.

Kurwa, ty to wygrywasz cały czas szóstkę w totka,

i ciągle narzekasz. Tamten Hiszpan też cię chciał zabrać… do Madrytu?

Jestem taka jak ty. Realnie oceniam.

Hm.

A to nie jest tak,

że jak coś musimy, to się zaczynamy tego bać?

To chyba nie jest takie proste.

Masz córkę.

Ona jest trwała. I jej się nie boisz.

Nie, nie, nie boję się. Ale o nią się kurwa boję tak, że…

jeszcze jak.

A już największy mój koszmar

to jest to, że Matylda z tym swoim przydupasem mają wypadek samochodowy.

A ja zostaję z Niną tutaj sam, ze wszystkim. I nie daję rady.

- Ale z czym? - Ze wszystkim.

Z niebyciem durniem.

Ty nie jesteś durniem.

Jakbym nie był durniem, to bym miał prąd w mieszkaniu.

No tak.

A ja kogoś normalnego na co dzień w łóżku.

Ale wtedy byśmy sobie tutaj nie siedzieli razem, co?

L'chaim.

L'chaim.

Ja w sprawie rachunku.

- Kartą czy gotówką? - Nie, nie, nie, bo...

Tam jest chyba pomyłka jakaś.

- Nie, to nie pomyłka. - Na pewno?

- Może to ja bym na raty w takim razie? - To nic panu nie da.

Nie, chodzi mi o to, żebyście mi włączyli jednak…

prąd… a ja wtedy… po jakimś czasie…

Traci pan czas.

Nie rozumiem.

Ja jestem tylko trybem w maszynie.

Maszyna jest potężna. Działa swoją własną logiką.

Moje samopoczucie, współczucie, nie mają tutaj żadnego znaczenia.

Ja jestem tylko trybem w maszynie, patrzę w komputer i kontroluję cyfry.

To maszyna podejmuje decyzje. Maszyna jest nieomylna.

- Pani to sama wymyśliła? - Kartą czy gotówką?

Ja może potem przyjdę.

- Nalejesz mi pracownicze? - Na krechę ci mogę dać.

Brachu, na jaką krechę, ja nie mam prądu w mieszkaniu.

Ty, morda, ja się coś w ogóle muszę ciebie o coś spytać.

No, musisz, to pytaj.

Ty, to jest prawda, że ty sam Warszawską zalałeś,

bo się schlałeś i w wannie z sąsiadem wylądowałeś?

Daj mi to pracownicze jebane.

Ale prawda czy nie?

Dasz?

W butelce.

Dobra, nie chcesz mówić, to nie mów. Ja tam rozumiem.

Chyba że chcesz.

He!

Dobra, ty, temat jest jutro. Ciekawy. Sympatyczny.

Parę groszy można przytulić.

No, zobaczysz, śmieszny temat.

Prąd se podłączysz. Światło. Gaz, kurwa. Będziesz wesoły Romek.

Ej, ale ty, prąd to na lewo możesz przecież pociągnąć.

Ten typ ze Szkolnej, jak on miał, no…

No jak on miał, ten…

Pinokio. Pół roku tak ciągnął.

No i?

No i poszedł siedzieć. Ale wiesz... W więzieniu też masz prąd, nie?

- Co za temat? - Jaki temat?

Na jutro ten temat.

- Do Tworek pojedziemy. - Najwyższy czas.

Ty, ale serio, nie. Jest typ, mojego wujka znajomy.

I on ma tam temat taki biznesowy.

- Parę groszy można ukręcić, nie? - Ale na czym ukręcić?

- Otruli ją! - Na czym ukręcić?

Otruli ją! Na czerwono sika, daj mi telefon. Szybko, daj mi kurwa telefon!

Trzeba jechać do szpitala.

Jak to się odblokowuje…

Jeszcze żaden cham nie chce jej kurwa do taksy wziąć… Pierdolę…

Chodź, jedziesz ze mną. Jedziesz ze mną, chodź.

Ej, ale ty, ja nie ogarnę sam tu.

- Ogarniesz, bądź człowiekiem. - Janek, ty zaczynasz robotę za 15 minut, ej!

Potrzebuję pomocy!

Halo!

Co się stało? Słucham pana?

Błagam pana bardzo, bardzo pana błagam.

Ktoś ją otruł. Proszę ją wziąć. Proszę ją uratować.

Dobrze, dobrze.

To moja jedyna przyjaciółka.

To jest twoja jedyna przyjaciółka?

Nie miałem szczęścia.

Z kobietami?

Nie łam się. No co ty.

Na pewno mnóstwo lasek na ciebie poleci. Przecież jesteś spoko typem,

dobrze wyglądasz, lubisz psy...

- Jak to psy? Co to ma w ogóle do rzeczy? - Jak to co?

Jeśli lubisz psy,

a najlepiej jeśli go masz,

a już najlepiej, jeżeli ze schroniska,

to już masz wszystko. Już wystarczy wybierać.

Nie mów, że o tym nie wiesz. Nie masz czterech lat.

Tylko widzisz, problem polega na tym, że…

Ludzie tutaj traktują się jak buty.

Wiesz, masz... masz strasznie złe doświadczenia.

A ty co, masz same zajebiste?

Ludzie nie wiedzą, że to jest ciężka praca. Kochać kogoś.

- Nie, to nie jest ciężka praca. - A co to jest?

Nie wiem.

Jakbym wiedział, to bym nie był... stracony.

Jak to stracony?

Widzisz na czole napis „Piotruś Pan”?

Ciekawe, bo one widzą.

Oczywiście dopiero rano, jak się robi jasno.

Będzie żyć.

Alleluja!

Siema.

Wow, ty tutaj?

Czuły… Muszę gdzieś pracować. Sorry.

Nie no, spoko, co ty.

Cieszę się.

Okej…

Cześć, Janek. Dasz mi jedno?

Schowaj to.

- No weź. - U mnie masz pracownicze do końca życia.

- Nie obrażaj mnie. - Nie, to ty nie obrażaj mnie.

- Widzę, że się zaprzyjaźniliście. - Na całe życie.

To jest fajna dziewczyna. Pracowała u mnie w knajpie.

- Jak sprawy, Franek? - Kurwa, prąd mi odcięli w domu.

- Ja cię zawsze zapraszam. - Na pracownicze?

Nie, do roboty.

Nie, tak to nie działa. Że masz knajpę, a później wracasz za bar...

Dla wiem, że dla ciebie byłby to żaden zaszczyt. Ale dla nas tutaj to… wielki.

Ty jesteś żywą legendą.

- Prawie jak pan Roman. Tylko młodszy. - I nie taki przystojny.

Strasznie wam dziękuję, ale jednak wolę tę stronę baru.

Co za piękny dzień.

Najpierw dostaję główną działkę w filmie,

a potem na Zbawicielu widzę przez okno tę kurwę,

która mnie ostatnio upokorzyła na bankiecie.

Świetnie, że dostałeś rolę, ale to nie jest plan filmowy.

Że co?

Że nie ma tutaj miejsca na przemocowe zachowania. Wypierdalaj.

Lalka,

ty chyba lubisz parady dla pedałów, co nie?

Ty, laluś. Chodź tu.

No? I co teraz?

Ty nawet nie potrafisz liczyć do kwoty, jaką przez ciebie straciłem.

Straciłem rolę w, kurwa, „Majorze Pileckim”.

I kontrakt na energetyki, razem za bańkę.

Zasłużyłeś.

A wiesz, co teraz będzie? Wiesz?

Pójdziemy sobie na spacerek.

- No to idźcie. - Pójdziesz z nami.

- Won. - Spokojnie, Janeczek.

A teraz panowie wyjdą i to wszystko sobie przemyślą.

Janeczku!

- Janek! - Janek!

Bruce Lee!

Będzie podwyżka, Janek!

- Co? - Fajny chłopak.

Wiesz co? Lepiej za prąd zapłać.

Ej.

Mów, o co chodzi.

Słuchaj… Facet…

sprowadza… te…

no, jakieś gówno z Chin.

Gówno? Po co gówno? Przecież tutaj też ludzie srają.

Gówno, w sensie… Plastik.

Gówno czy plastik?

Plastikowe zabawki.

Jakie zabawki?

No różne. Czuły. Zabawki do zabawy.

Jakie mogą być zabawki, kolorowe?

- Jakie kurwa zabawki? - Oj kurwa.

Nie miałeś nigdy zabawek, jak byłeś mały?

Dla dzieci.

To jest legalne?

A co to jest za różnica, no? Biznes to jest biznes.

Czekaj. Chcesz mi powiedzieć, że ty nie wiesz, co to jest?

Wiem. Nie wnikałem, no.

Nie orientowałem się, czy to jest tam… klocki…

To jest w porządku chłop.

Zaufaj mi.

Bardzo w porządku człowiek, ci mówię.

Pracowałem z nim kiedyś na polu golfowym, pamiętasz?

- Znaczy podawałeś mu piłki. - No. Między innymi.

I teraz on chce z tobą robić biznes.

Jezu… Polubił mnie, kurwa. Sympatyczny jestem bardzo, tak?

No tak.

Witam, no witam!

Proszę bardzo!

Pycha! Pycha po prostu!

To... to jest syn mistrza Czułkowskiego?

- Uwielbiam. Proszę bardzo. - Bardzo mi miło, panie…

Koński. Proszę. Zapraszam.

Mam prace ojca. Pokażę.

- Ja pierwszy kupiłem... - Aa!

Pierwsze to ja jeszcze w siedemdziesiątych latach kupiłem, wie pan.

Jeszcze nie było tak drogo.

A tatuś to tam…

Poświntuszyć trochę lubi, no lubi, no, umówmy się.

Tak…

Pycha! Pycha, że jesteście, po prostu. Pycha!

- Ja pójdę przodem. Proszę bardzo. - Proszę bardzo.

- Oczywiście, jak najbardziej. - Śmiało!

O.

I to jest… jednorożec, na ten przykład.

To ja takich zabawek nie miałem. Ty?

I… To się, po prostu, no,

no, za przeproszeniem, w dupę wsadza.

No i tu jest taki plan, żeby sieć otworzyć takich sklepów.

Na prowincji. W sensie w miastach małych.

Tam to ludzie kupią, tylko wstydzą się.

No gdzieś to muszę opierdolić, kontener tego mam.

Przez pomyłkę mi wysłali. Kucyki pony miały być.

Ale to jest… świetny pomysł może być.

I tu pan Dobromir abyśmy byli wspólnikami jakby chce.

No, jakoś tam się dogadamy. Wszyscy się najedzą.

- Już jestem, tato! - Córcia!

Córcia, chodź.

Poznaj pana Czułkowskiego.

Jego tata namalował tamten obraz piękny, który wisi tam w jadalni u nas.

Popatrz, jakiego mamy gościa. Pycha po prostu. Pycha.

- Bardzo mi miło pana poznać. - Mi również.

Luizka, moja jedyna córenieńka.

Bardzo zdolna. Studiuje na Koźmińskich w Warszawie,

gra na fortepianie, harfie,

- uprawia szermierkę. - Oo!

No.

Skarb mój, po prostu skarb mój jedyny.

A! No i maluje przecież sama też. Pastelami.

- Nie no, tato, nie przesadzaj. - No jak?

No to pycha.

No tak.

- A, właśnie, panie... - Czuły, Czuły.

Panie Czułkowski, a może byłaby szansa,

żeby pokazać tacie prace Luizki?

Byłbym naprawdę bardzo zobowiązany.

Tato, a może pan Czuły najpierw zobaczy samemu?

KOŃSKI: Co? A, że… Tak, to świetny pomysł, bardzo dobry pomysł.

Śmiało. No... To weź pana Czuł… Czuły… to idźcie i…

No… Bardzo... bardzo ładne.

Podobają się panu?

- Tata mówił, że w szermierce jesteś też niezła.

Też lubię.

Podoba ci się?

Nie, no ale... Ten koń jest bardzo ładny.

To jest też mój ulubiony.

To co, chcesz się pogapić, czy w końcu mnie wyruchasz?

Co się stało z moim tatą? Tatusiem?

Na szczęście był to tylko atak paniki,

ale musimy poczekać do momentu wybudzenia się pacjenta.

Kurczę no…

No tak...

Ale może nie będzie tak źle, no, może, wiesz, ja...

Też tak wylądowałem kiedyś. Bo mi się wydawało, słuchaj, że mam zawał.

Ale to się okazało, że to na tle nerwowym było.

- Ty pało durna jebana. - Akurat, bo miliony straciłeś.

Kurwa, musisz wszędzie patyka wsadzać? Cię nie nauczył nikt?

A chuj, komu ja tłumaczę.

Weź mojego starego następnym razem.

Z halabardą… do trójkąta.

Bilety proszę.

Przepraszam.

Bilety proszę.

Weźże wypierdalaj.

Przepraszam.

Prawdziwy Piotruś Pan miał swoich kumpli.

Zagubionych Chłopców.

Byli bandą prawdziwych przyjaciół.

Oddanych, lojalnych, dzielnych.

Potrafili nakopać każdemu,

nawet temu durnemu piratowi bez ręki.

I nawet Dzwoneczek ich nie poróżnił.

W prawdziwej Nibylandii nie było żadnych pieniędzy.

Nie były potrzebne,

nikt nie nosił kajdanek.

Nikt nie musiał uśmiechać się, gdy śmierdzi.

Wkładać sobie siebie samego do dupy i udawać, że deszcz pada.

Nie.

Nikt nie musiał niczego sobie odmawiać.

W prawdziwej Nibylandii.

Której nigdy nie było.