Original subtitles

Ludzie muszą coś mieć, żeby czuć się bezpiecznie.

Kasę... Pracę...

Awans, mieszkanie, ziemię.

Akcje... Wiarę, nadzieję, miłość.

I jeszcze jakiś sens życia.

Albo chociaż bajkę na dobranoc...

- No fajnie, że się widzimy. - ...które skleją im to wszystko w całość.

Nie kłóćmy się.

Pięć lat. Wiesz? Tyle by mi dali, gdybym cię zajebała.

To by była zbrodnia w afekcie, pewnie wypuściliby mnie wcześniej,

ale mimo wszystko…

- Próbujemy ją wychować, Franek. - No wiem, wiem. A ja wam przeszkadzam. Wiem.

- My, ja i ty... - A.

...próbujemy ją wychować.

Nie zadowalaj jej. Wychowuj ją. Rozumiesz?

Co w tym złego?

Mojego ojca nigdy nie interesowało, czy jestem zadowolony, czy nie.

Ale teraz ty jesteś ojcem. Tamto jest bez znaczenia.

Powiem ci, że jak wróciła, była na maksa szczęśliwa.

I bym była z tobą nie w porządku, gdybym ci tego nie powiedziała.

Tylko to mnie podkopuje, rozumiesz?

Teraz oczekuje, żeby wszyscy brali ją na świetne nocne wycieczki.

- No sorry. Przepraszam. - Dobra, nie pierdol, Francois.

Nie pierdol. Pa.

Już nikt tak na mnie nie mówi.

C'est la vie.

- Dżizas... - Kurw...

- Co jest? - Wernisaż.

- Nie! - Tak!

- Nie idę. - Tak. Idziesz.

- Nie idę. - Idziesz!

- Nie idę nigdzie. - Idziesz!

Ja pierdolę.

Nie możemy zostać w domu?

Byśmy zamówili… kurwa… coś do jedzenia.

Kurwa, spójrz na mnie.

Ubrałam się, umalowałam i wyszłam z domu dla ciebie.

Chociaż się czuję dokładnie tak, jak ty wyglądasz.

Napij się.

O nie, nie, co ty!

Musisz.

Pół.

„Dzięki, Ela.”

Dzięki, Ela.

O, jest! Jest, jest!

Panie Wojtku, tutaj!

Panie Wojtku!

Chodź, będziesz miał to z głowy.

Nigdy nie będę miał tego z głowy.

Jest gwiazda, kurwa.

Luz. Spokój.

Drugi.

To jest realne,

- a tam, w lustrze, widzimy odrealnione… - Cześć, tato!

Franek!

- Cześć, tato. - No cześć, no.

To jest mój syn. Franciszek.

Dawniej był pisarzem, a teraz…

Teraz jest po prostu synem.

- To dzisiaj czy to wczoraj? - Wczoraj.

Wczoraj Franek miał urodziny. Proszę państwa. „Sto lat”!

O Jezu!

Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!

To już 35 lat.

- Czterdzieści, tato. - No, chciałem nas trochę odmłodzić.

Olśniewająca jak zawsze.

Zawsze pan tak mówi, a nigdy mnie pan nie pamięta.

Tak, a potem ja nie mogę spać po nocach.

- Obraz, mistrzu. - A! Poczekaj chwilę.

To ty.

- Tak? - No.

Dobrze, że powiedziałeś. Myślałem, że Jack Nicholson.

Ale znasz tę moją opowieść o tym, jak z Jackiem…

…wymienialiśmy się bliźniaczkami?

Znam, tato.

Tak, tylko że potem się okazało, że to bliźniaczki się nami wymieniały.

Opowiadałeś mi to na dobranoc.

Słuchaj, zadbaj o to. Nie sprzedawaj.

I nie przepij.

- Potoccy przyszli. - A, okej.

- Baw się dobrze. - Dzięki.

Dobrze, że mnie nie zwymyślał.

Wiem, że masz 18 lat, ale nie miej dwunastu, proszę.

Dziękuję ci. Jak zwykle.

Jest za co. Jak zwykle.

Pa!

No hej. Gdzie jesteś?

Ale już tutaj?

W mojej bajce...

...wszystko było proste.

Było za ciasno?

Uciekałem.

Czułem się samotny?

Otwierałem drzwi.

Miałem pełną kontrolę.

Przynajmniej tak mi się wydawało.

Słyszałam o tym miejscu.

Tak?

A co konkretnie?

No, że jest klimat. I że masz kawę dobrą.

Kawa mi się niestety skończyła.

Już jedzie.

Andriej. Toyota Prius.

Zobaczymy się jeszcze?

Pewnie nie.

Dzięki za szczerość.

Tak będzie lepiej.

Przyjrzałam się tobie.

I co?

Myślałam, że jesteś inny.

- Jaki? - Szczęśliwszy.

Nie jestem głupia.

Nie jesteś.

Dzień dobry.

Kawę można?

- Panie, jest druga w nocy. - No ale pan tu jest.

- Tak, bo to moje. - No, a ja tu mieszkam.

- Po co panu kawa o drugiej w nocy? - Żeby się otrzeźwić.

I dalej pić.

Zamów pan koks.

Nie wiem…

Żona mnie zostawiła.

Potrzebujesz towarzystwa?

To jest moja żona…

To jest moja żona…

To jest moja żona…

To jest moja żona…

Była.

Też się rozwiodłem.

A masz dziecko?

Córkę.

- Możesz się z nią spotykać? - Tak.

Jak często?

Całkiem często.

Ja mam 10 minut w miesiącu.

Stoi z zegarkiem,

przerywa mu co zdanie,

przejmuje prezenty. Sąsiad mi wysyła MMS-y.

Lego na śmietniku.

Dron na śmietniku. Rower...

...na śmietniku.

Ty…

A ty umiesz zamówić ten...

No... Koks?

Mhm.

Halo!

Kurwa, halo! Przepraszam, jest tam kto?

Bo dzwonię na policję! Halo!

Hej...

Halo!

Co tu się dzieje? Cała kawiarnia jest zalana…

O ja jebię.

- Co ty tu robisz? - Co ja tu robię? Przyszłam do pracy.

A ty co tu robisz?

Czuły…

cała knajpa jest zalana. Stąd. Cała.

Wszystko jest zalane, rozumiesz?

- Wszystko. - O matko.

O kurwa mać.

Musimy zadzwonić do Olki.

Stary. Nie płacisz mi cztery miesiące, teraz jeszcze to. Mam w opór dość.

- Zapłacę ci w przyszłym tygodniu, no. - Słyszę to od czterech miesięcy.

- Proszę, to idź do domu. - Nie, nie pójdę do domu. Pracuję tu.

Jestem odpowiedzialna za to miejsce, w przeciwieństwie, kurwa, do ciebie.

Ona mnie zabije. Kurwa, zabije mnie.

Dobra, kumam, takie rzeczy się zdarzają.

Powiesz mi, co ty tam robiłeś?

Może to zostać między nami?

Ten facet…

...był smutny.

Aha.

Cześć, Olka.

Słuchaj, mamy mały problem.

- Zabiję cię. - To nie on, to sąsiad.

Zabiję ciebie, Czuły, i zabiję sąsiada.

- Idę do niego. - Poczekaj, poczekaj. Poczekaj.

A co, jesteś ubezpieczony?

Nie od wypadków.

Jasne, kurwa. Żartowałam, debilu.

Wisisz mi sześć najmów, jakim cudem miałbyś płacić składki?

Dobra, no ale ile to będzie kosztowało, no?

Wymiana instalacji, osuszanie ścian…

Nowa podłoga… przy okazji znajdą ze dwadzieścia innych rzeczy.

Pięćdziesiąt kawałków. To jest tak minimum, na bieda opcji.

Nie patrz tak na mnie. Nie zapłacę za to.

Albo ty, jako najemca, idziesz z nim do sądu.

Z kim?

Z Kim-Dzong-Unem, kurwa!

- Franek! - Hej!

- Jezus Maria… - Dzień dobry!

- Cześć. - Dzień dobry.

Jezus Maria. Czemu ty nie jesteś w szkole?

- Co się stało? - Tato, co się tu stało?

Nie to, wypadek taki wiesz mały…

Czemu nie jesteś w szkole?

- No bo wkurzyłam się, wiesz… - Na co?

No bo… nie umiałam na ten głupi sprawdzian.

- Na jaki sprawdzian? - No bo...

To nie jest moja wina, że te rzeczy, które są na lekcjach, są normalne,

a potem na sprawdzianie dają sto razy trudniejsze.

Myślisz, że ktoś coś w ogóle umiał?

Myślę przede wszystkim, że twoja mam mnie zabije.

Ale dobra, wiesz co? Bo przyszłam tu specjalnie, żeby dać ci prezent na urodziny.

- Naprawdę? No co ty. - Bo wczoraj zapomniałam. Widzisz?

Boże, jakie ładne… dziękuję! Zobaczcie.

Jezu, jakie piękne! Dziękuję ci.

Najlepsze. Ty masz dużo większy talent niż dziadek.

- To mogę tu zostać? - Nie, kochanie. Nie, nie, nie.

Widzisz, co się tutaj dzieje. Schowaj, żeby nie zmokło.

No ale ja wam pomogę…

Nie, nie, nie, kochanie. Zawiozę cię do mamy.

Nie…

Przyrzekam, że przyjadę do was w weekend. Dobra?

No dobra.

Wracam za pół godziny.

- Buty. - Co?

Buty załóż, Czuły.

- Niespodzianka. - Co? Co ona tu robi?

- Na razie, łobuzie. - Na razie.

- No przybiegła do mnie, no. - No ale… jak? Przecież ona lekcje ma.

No ale co insynuujesz, że co, porwałem ją ze szkoły i przywiozłem tutaj? No co?

Popierdolony jestem?

Sorry, no ale… mam problem, zalało nas w knajpie.

Ale jak... jak ona trafiła, przez całe miasto, ja nie wiem...

Nie wiem. No przecież jest duża no. Może po prostu tęskni za mną.

Pomyśl o tym.

- Dobrze. - Na razie.

- Pomyślę. Trzymaj się. - Trzymam się.

Cześć, jest Borygo?

- Na zapleczu. - Dzięki.

- Cześć. - Cześć.

Borys!

Czuły?

- No. Niestety. - Słucham.

- Jak się masz? - No, ja... Dobrze. A ty jak?

Dobrze.

Badałeś się ostatnio? Jakaś krew, płuca, coś?

Ja się dobrze czuję, Borys. Lepiej niż w ogólniaku.

W naszym wieku to się mogą dziać dziwne rzeczy. I to znikąd.

Trzustka może ci się powiększyć do rozmiarów piłki. A wiesz, jaka normalnie jest trzustka?

- Dobra, słuchaj... - Ja cię cały czas słucham, Czuły.

Muszę coś pożyczyć.

Nie wiem, z pięćdziesiąt kawałków.

Mhm.

Może być mniej.

Zalałem knajpę… znaczy sąsiad zalał. Sąsiadka właściwie, starsza pani.

Przecież nie będę od niej ciągnął kasy. To by było nieludzkie.

- Jasne. - Muszę to jakoś sam ogarnąć.

Jasne, jasne.

Ciężka sytuacja.

Ale naprawdę byś tego chciał?

Bo mnie się wydaje, że obaj byśmy tego nie chcieli. No bo...

Zobacz. Ty chcesz mieć chociaż jedną osobę, której nic nie wisisz.

A ja wiem, że mi nie oddasz.

Gdybym ci pożyczył… znaczy gdybym ci dał ten hajs,

Czuły, to musiałbym cię znielubić, a ja cię lubię, stary.

I to jest ważniejsze niż forsa.

- To prawda. - Wiem, że to prawda.

Bądź dzielny i silny.

No.

Franek?

Co ty robisz?

- Zaraz wracam. - Stary! To jest twój interes!

Zainteresuj się nim, kurwa, przez pięć pieprzonych minut!

Mm. Czułkowski.

I to podwójny.

Nie rozumiem.

To ja.

Ojciec… Ojciec mnie namalował.

Wie pan, Czułkowski to jest taka popularność, co się trochę sama psuje.

- Nie rozumiem. - Jest tego mnóstwo na rynku,

popyt ogromny, podaż jeszcze większa.

Pójdzie mi to od razu, ale po rynkowej cenie.

- Dziesięć tysięcy? - Chyba sobie pani żartuje.

Trzydzieści tysięcy. To jest nadal dla pani okazja.

- A jak pan wszedł w posiadanie? - Ukradłem.

Jest pani zainteresowana?

Piętnaście. Inny galerzysta bez dowodu zakupu zadzwoni na policję.

Niech pani dzwoni. Pokażę im dowód i już.

A pani będzie głupio, że po latach handlowania chujowizną

mogła pani sprzedać podwójnego Czułkowskiego.

Trzydzieści tysięcy. Gotówką.

Mhm.

Wróciłeś? Szybko.

Janek, daj mi podwójnego Bushmillsa.

Na krechę?

Policja tu nie przyjdzie?

Co ja w ogóle robię, co?

Szarpiesz się.

A jak tu się nie szarpać?

Odpuścić.

Odpuścić?

Wiesz, są ludzie, którzy dobrze to znoszą, bo tacy się urodzili. To...

...po prostu genetyka, Franek.

Janek, daj mi jeszcze... ...bąbelki, co? Na wynos.

Odpuścić.

- Dobrze, że jesteś. - No.

Mówiłem: w tym tygodniu.

- Wow. - No.

Dzięki.

To ja dziękuję.

Żyjesz?

Przyda ci się.

To ja zalałem Warszawską.

Co?

Uchlałem się z...

...tym tam.

Odkręciłem kran, zasnąłem… nie wiem.

Facet nie otwiera, bo jest pewnie nieprzytomny.

Ja pierdolę.

Stary! Ty jesteś...

...kurwa niebywały.

- I wiszę ci kupę forsy... - Poczekaj.

Poczekaj.

Lubię cię. I lubię tę knajpę, i nie chcę jej zamykać.

Cały ten burdel, te długi, to wszystko…

można potraktować jako wkład inwestycyjny.

Czyli... ...bylibyśmy wspólnikami, Czuły.

Ty dalej byś sobie tutaj zarządzał. Ale miałbyś wspólniczkę. Mnie.

Po prostu rób tutaj klimat, naganiaj ludzi, w tym akurat jesteś zajebisty. Jak mało kto.

Ola, to jest... ...naprawdę bardzo, bardzo miłe…

Nie. To nie jest Czuły „miłe”.

Ja mogłabym to wynająć na Żabkę i mieć to w dupie.

To czemu tego nie zrobisz?

Mówiłam. Bo lubię to miejsce, bo lubię ciebie.

Staram się być dobra.

Super.

To jest wszystko bardzo, bardzo super. Ale wiesz co? Ja mam inny pomysł.

No? Zaskocz mnie.

Mój pomysł jest taki...

...że ja to wszystko pierdolę.

- Co? - Wszystko.

Pamiętasz, jak otwieraliśmy to miejsce?

Ty powiedziałeś, że to jest twój dom. Że wreszcie go masz.

Za długi.

Wszystko jest twoje, Ola.

Kurwa.

- Halo. - No i jak się z tym, kurwa, czujesz, co?

Że prezent sprzedałeś, który ci z całego serca dałem?

- Cześć, tato. - Narozrabiałeś jak głupi piździec.

Zawsze się musisz zachowywać jak… jak gówniarz?

Hej, tato. Jak się czujesz?

No i wiesz, co jest najgorsze, ty, kurwa, baranie jeden?

- No? - Że dałeś się zakręcić jak ministrant.

Mogłeś wziąć za to pięć-siedem dych.

- Ale to jest mój problem, wiesz? - Nie, to jest mój problem,

bo teraz jeden Czułkowski poszedł za zasrane trzy dychy,

i wszyscy będą się zastanawiać, czemu mają płacić za Czułkowskiego drożej!

No? No i co?

No i co?

Hej!

- Żyjesz! - Pan jest właścicielem?

- Nie, właścicielka jest tam, w środku. - Ale szkody narobiłem.

To nie ty.

Hej!

- Byłem u ciebie przecież wczoraj. - Tak, tak, tak.

Piliśmy razem.

- Przepraszam. - Przestań.

To nie ty...

To ja. To wszystko ja.

- O, idź. Pogadaj z nią. - Ja pierdolę.

- Ja też. - Dzień dobry.

Franek! Wszystko będzie dobrze.

Maryśce to powiedz.

Pewnego razu… to były chyba lata siedemdziesiąte…

David Bowie jechał pociągiem z Moskwy do Paryża

z postojem w Warszawie.

Bowie wysiadł na chwilę na dworcu Gdańskim,

przeszedł się po placu Wilsona,

po czym wrócił do pociągu.

Jakiś czas później nagrał o tym piosenkę.

Najsmutniejszą piosenkę świata.

Nazwał ją „Warszawa”.

Nie „Warsaw”. Nie „Varsovie”. Tylko właśnie „Warszawa”.

Warszawa to oszustka.

Obiecuje ci wygraną,

szepcze do ucha: „Będziesz miał, co chcesz”.

Więc kochasz ją. Jak matkę.

Jesteś jej lojalnym żołnierzem. A ona cię zarzyna.

Udając twój dom, pije twoją krew jak wampirzyca,

której nie pokonali nawet Hitler ze Stalinem.

Uśmiecha się do ciebie jak kanar do bezdomnego,

jak ginekolog do młodej dziewczyny,

która nawet nie pamięta imienia tamtego chłopaka.

W Warszawie możesz pić,

dymać, marzyć, kochać,

ale zawsze na kredyt.

Słucham „Warszawy” i myślę, że Bowie się bał.

Bał się, że ten pociąg odjedzie bez niego, i że będzie musiał zostać tu na zawsze.

W Warszawie. Jak więzień.

Jak Hrabia Monte Christo.

David Bowie zdążył na swój pociąg.

Za to mi odjechał cały, kurwa, peron.