Original subtitles

Była taka piosenka.

Nie pamiętam, kto ją śpiewał.

„Na moment spadanie staje się lataniem”.

U mnie ten moment właśnie się skończył.

Nazywam się Franciszek Czułkowski i za chwilę umrę.

Ale stop, stop, chwila.

Nie wybiegajmy za bardzo w przyszłość. Ona i tak nadejdzie.

Nazywam się Franciszek Czułkowski i, jak na razie, żyję.

Żyję na złość ludziom, którzy uważają, że życie musi mieć jakiś ciężar.

Nie. Nie musi.

Wszystkie nasze problemy nie mają żadnego znaczenia.

Raty kredytu, inflacja, niespłacone karty…

Wszystkie te lęki czy co tam jeszcze nie daje wam spać.

Ja po prostu sobie żyję.

Szukam guza, ale spadam na cztery łapy.

Kopię pod sobą dołki, ale w nie nie wpadam.

Rano nie wstaję, ale Pan Bóg mi daje.

Chociaż tak naprawdę Go nie ma.

Bo gdyby był... To dopiero by było.

No dobra, ale już wystarczy. Do brzegu.

- Idź mi z tym. - Co, do opery jedziesz?

Byłeś kiedyś w operze?

- A zrobisz mi lachę? - Spierdalaj, kurwa, zboczeńcu.

Spokojnie. Nie powiem Maryśce.

- Dobra, pokaż go. - A, wiedziałem!

Lubię być na czas. Taki już po prostu jestem.

Nie jesteś taki. To są pozostałości po twoim strasznym życiu.

Twoje życie jest straszne. Ja mam wspaniałą, kurwa, rodzinę.

- Skręć tu. - Co?

- Skręć tu. - Po co?

- Skręć tu, skręć! - Dobra, kurwa, ja pierdolę!

Co ty robisz?

Kurwa!

- Ej! Wszyscy na nas czekają, no. - Zamknij się.

- Robię nam przygodę. - To jakaś kara, tak?

- Będzie trochę gorzko. - Co będzie gorzko?

- Pojebało cię. - No...

To jest refleksja czterdzieści lat za późno, nie?

Smakuje jak życie.

Ty po prostu jesteś pojebany.

Bądź dzielny.

To właśnie moja rola.

Pokazuję ludziom życie.

Zatrzymuję ich w miejscu.

Popycham do ciepła.

No!

Wiem, jak iść drogą pełną słońca.

Kompletnie odpuścić.

Przestać myśleć.

Ja...

...nie myślę, odkąd pamiętam.

Kurwa, ty prowadzisz.

Sto lat, sto lat,

niech żyje, żyje, żyje nam!

Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!

Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam!

Niech żyje nam!

Może być? Może być?

Pomyśl życzenie.

Niech będzie pięknie.

Pomyśl, ale nie mów.

No i jak tam po czterdziestce?

- Czyń honory. - Norbert, jak ja lubię tę twoją taką…

- Gościnność? - Szlachectwo.

- Szlachetność? - Szlachectwo. Nieważne.

Sto lat. Pędź, sokole!

- Franek. - Wszystkiego najlepszego, Franek.

Dziękuję.

Baw się dobrze.

Julia.

Elżbieto…

No i mamy dzisiaj idealne warunki do lotu. Chociaż mogą się pojawić turbulencje też.

To mi nasyp tutaj troszeczkę.

Czuły, co wyście ze sobą zrobili?

- Rozwiedź się z nim! - Ty głupi jesteś.

Chodź.

- Ale oni są porobieni. - Ja pierdolę.

Tato, ty się dobrze czujesz?

Hej! Jejku, córeczko, jak ty ślicznie wyglądasz!

- Dobra, ruchy! - To jest mój dom!

I jeszcze jeden, i jeszcze raz!

Sto lat, sto lat, niech żyje nam!

Sto lat, sto lat!

Sto lat niech żyje nam!

Czekaj.

Julia?

Masz zapalniczkę?

Coś się stało?

Daj mi telefon.

Tylko nie zgub.

Jeszcze jeden i jeszcze raz:

sto lat, sto lat niech żyje nam!

Czuły! Czuły! Czuły!

Stop, stop, stop, stop! Dziękuję! Dziękuję wam!

Nie, kurwa, serio?

Nie umiem…

Echo…

Jezus, jak wy pięknie wyglądacie wszyscy! Naprawdę, jak gwiazdy jakieś!

Dobra...

Ale jutro jebać. Jutro jebać, jutro!

Jebać jutro.

Najpiękniejsze te chwile w życiu, jak na złość, są najkrótsze.

Bredzę teraz jak staruch jakiś. Przepraszam.

Przepraszam...

No ale jestem starcem właśnie. Jestem.

Kończę dzisiaj 40 lat.

I to jest…

No...

Kurwa. To jest… no…

Przedwczoraj miałem, ile, 20, nie?

Wczoraj miałem 30, a dzisiaj, jak na złość…

Hm.

Kiedyś to, kurwa, wszystko zniknie.

Tak.

Znikną ludzie.

Ich miłość i zaufanie.

Zniknie nadzieja,

ta mała i ta duża.

Gniew i rozczarowanie.

I zniknie to piękne, rozgrzewające uczucie

bycia kochanym.

Wszystko będzie dobrze.

Elka, co ty…

Nie możesz sprzątać u ludzi w mieszkaniach. To jest chore.

U ciebie sprzątam, nie u ludzi.

Inni ludzie mają czysto w mieszkaniach.

Ale o co ty próbujesz walczyć? O moje życie erotyczne?

Nie, żebyś nie dostał gangreny.

- Idę do pracy. - Idź się lecz.

Dziękuję, że mi pomagasz, ale ja naprawdę muszę iść zaraz.

Tak? Gdzie?

- Dawno cię nie było, Franek. Kawka, herbatka? - Nie, dziękuję, dziękuję.

No, masz coś nowego? Może czwarty tom?

A może jeszcze coś innego? Słuchaj, jesteśmy otwarci na różne rzeczy.

- Myślałem, że to raczej wy macie coś dla mnie. - Nie rozumiem.

Zawsze przestajesz rozumieć w takim kluczowym momencie. Może zrób tomograf?

- Co wy, artyści, tak o tej forsie? - Chcę zobaczyć rozliczenia.

A proszę.

Sporo, nie?

- Ja ci nie wypłacę teraz tych pieniędzy. - Jak to?

Nic ci nie dam, dopóki nie napiszesz mi książki,

na którą masz umowę od 2014 roku

- i którą powinieneś był mi dostarczyć do... - Ale żarcik.

Franek, ja jestem dyrektorem,

ja mogę robić wszystko, co opłaca się firmie.

- A co to za problem, napisać książkę? - Taki, że ja już nie chcę pisać.

A ty myślisz, że oni wszyscy chcą?

- Ja już nie umiem pisać. - A ty myślisz, że oni wszyscy umieją?

- Do widzenia. - Do widzenia.

Panie Franku, przepraszam, ale tu nie wolno palić.

Wiem.

Nie mogłem sobie odmówić.

Zawsze tak robię, kiedy nie wypłaca mi pieniędzy.

Uwielbiam dźwięk pędzącej przez miasto straży pożarnej.

I zapach napalmu...

...o poranku.

A wie pan, że to jest toaleta dla dziewczynek?

Wiem.

Nina ucieka z lekcji. Jest agresywna i niemiła dla koleżanek.

Jest tata Niny.

Dzień dobry.

Pani mówi, że podobno Nina ucieka z lekcji i jest agresywna.

- Tak? Ja też wagarowałem. - Ja mam mało czasu.

Ostatnio na WF-ie rzuciła z całej siły kolegę piłką w głowę.

- Chłopiec stracił kawałek zęba. - To ten chłopiec ją faulował.

- Wyzywał ją od cip. - Nina ma jedenaście lat.

Nie rozumiem. Co to ma do rzeczy? To znaczy, że jedenastolatkę można wyzywać od głupich cip?

Zalecałabym państwu wizytę u psychiatry.

Dla nas trochę za późno.

Psychiatra? Jaki psychiatra? Bo się pobiła z kolegą?

Proszę państwa, ale mnie chodzi tylko o konsultację.

Rozmawiałam o tym z psychologiem szkolnym.

No ale to… Pani profesor, ale moment. Niech sobie pani wyobrazi,

że to pani musi siedzieć w miejscu dziesięć godzin, gdzie wszyscy są przeciwko pani.

Ale może nie warto utwierdzać córki, że świat jest przeciwko niej?

A kto ją utwierdza?

Wie pan, co ona dzisiaj powiedziała? Że ona nie będzie czytać „W pustyni i w puszczy”,

bo jej tata stwierdził, że to książka dla „rasistowskich Januszy”.

To jest książka dla rasistowskich Januszy. Tak jak „Quo Vadis” zresztą.

Każda kobieta jest czyjąś własnością. To małe dziewczynki mają coś takiego czytać?

Że niewolnice pożerają lwy? Z tego mają czerpać wiedzę o świecie?

Ja nie wiem, kto jest nienormalny tutaj?

Franek, proszę. Pani nie układała tego programu.

Przepraszam państwa bardzo, ja mam lekcję za pięć minut. Proszę tego nie bagatelizować.

Nie może być normalnie? Jeden raz?

- Ale jest. - Idź po nią.

Co powiedziała?

- Wylatujesz ze szkoły. - Ale super.

Poprawczak.

- Ale pomożesz mi uciec? - Zastanowię się.

Tato?

- Co? - Liczę na ciebie.

- Kocham cię, łobuzie. - Ja ciebie też.

Pa.

Mam poczekać, aż skończycie dorosłą rozmowę?

- Dokładnie tak. - Tak.

- Masz papierosy? - Ty? Przecież ty nie palisz.

Daj.

Może ona ma rację.

No zaczyna się. Dojrzewa.

- Franek, pomóż mi. - Próbuję.

- No to spróbuj inaczej. - Ona się broni. Ma do tego prawo.

OK. Nie możemy do niej mówić różnych rzeczy.

Musimy mówić jednym językiem. Ja i ty. I Szymek.

Szymek.

A ten język, którym mówi Szymek, to są z tego jakieś korepetycje? Bo ja…

Głupi jesteś.

Spędź z nią jakiś wolny czas.

Nie wiem... Idźcie do kina. Porozmawiaj z nią.

- Bardzo proszę. Kiedy? - Przyszły weekend?

Ja mogę wcześniej.

Nie, przyszły weekend będzie OK.

- Pa. - Cześć.

- Szukam iPada. - A jakiego?

Najlepszego.

Takiego, żeby jedenastolatka powiedziała

„kocham cię, tato, jesteś najlepszy, takiego nie ma nikt w całej szkole”.

To ten.

Siedem i pół tysiąca.

- Nie no, ja to rozumiem, nie? - Chociaż ty jeden.

Halo! Wiecie, że jest inny świat poza telefonem?

- Rozejrzyjcie się, jak tu ładnie. - Świat boomerów?

- Kogo? - Zgredów. Dziadów. Twój świat.

No...

- Nie wiem, może pójdziecie do kina? Albo coś? - Tu nie ma kina.

- Luna jest. - Ta, ze średniowiecznymi filmami.

I bardzo dobrze. Średniowieczne filmy rozwijają ludzi duchowo.

Masz. O 21 w domu. Sio. Już!

Bawcie się dobrze.

- To co? - Nie, dziękuję bardzo.

Oj! Aj, aj, aj, aj, aj.

Franek, wiem, że jesteś zły, bo facet chce cię wyruchać…

…ale to może załatwić mój prawnik.

Prawdziwy problem leży gdzie indziej, stary, no. Nie chcesz pisać.

A powinieneś, bo jesteś zajebisty, i możesz na tym trzepać kasę.

Czyli chuja rozumiesz.

Po prostu to boli, Franek.

Kurwa, Sanczo. Masz samych takich przyjaciół, jak ty jesteś.

Po co ci kolejny taki sam?

Daj mi być, kurwa, sobą, no.

Przecież ty też na tym zyskujesz.

He...

W byciu tobą, a mną, jest...

...wiele odcieni szarości.

Boże, no ja cię kocham, chciałem sobie po prostu z tobą pójść na lody.

Franek, kurwa mać.

A może ty chcesz do hotelu, na kwadransik? Widzę, że dawno nie lizałeś dupki.

No?

Ty już tyle razy powtórzyłeś ten żart, że ja się…

Jaki żart?

- To nie jest żart? - A jest?

- Chcesz? - A ty?

- Ale pokój stawiam ja. - A kto, kurwa?

- Na razie. - Gdzie ty idziesz?

Mam randkę.

Mam nadzieję, że ładny.

Ty pilnuj młodej, co? Już mocno wyrosła.

Lecę.

Urodziłem się w Warszawie.

To miasto, w którym nie da się żyć.

To cmentarz, na którym są najlepsze imprezy w Europie.

Napisałem nawet o tym książkę.

Ludzie kupili to, a ja zarobiłem prawdziwą forsę.

Jedyny raz w życiu.

A potem wziąłem tę forsę i otworzyłem kawiarnię.

Przez moment czułem, że to sens mojego życia.

Jestem wielkim fanem tych oczu.

- Wielkim. - Mieliśmy iść do ciebie.

Jesteśmy u mnie.

- Wszędzie jest „u mnie”. - Że co, że jesteś bezdomny?

Chyba że bierzemy taxi i jedziemy nad morze.

- Morze? - Morze.

Może.

- No. - Hm.

Nad morzem…

- Nad morzem łatwo się przeziębiam. - A...

No to… nie, to nie, to nie.

Idziemy do mnie.

Ściągnij to.

Tego też jesteś fanem?

Jest tu gdzieś łazienka?

Łazienka?

Jest. Tam, po schodach.

Ma na imię Natalia i jest piękna jak zorza polarna.

Zaszczyca mnie samą obecnością.

Ale nie powinna tu być.

Nic na tym nie zyska i traci swój czas.

Gdy jestem z kimś blisko, to tylko po to, aby wypić jego radość. Jak wampir.

Być może wszyscy tak robią.

Bo są zupełnie sami

off) i nikt tak naprawdę nie jest szczery.

A możemy tylko zatańczyć?

Jeden raz?

Być może wszyscy próbują się nawzajem o siebie ogrzać jak małe koty.

Być może nasze miłości i szczęścia to sztuczne aromaty, które dodaje się do tanich ciast.

A być może po prostu trzeba dokonać wyboru.

Albo wierzymy, że ta droga pełna słońca istnieje,

i że jest sensem tego wszystkiego,

albo uznajemy, że to żart.

Że jesteśmy puści i bezdomni.

Że nie można latać, można tylko spadać.

Wciąż nie umiem się zdecydować.

Cześć.

Co ty tu robisz?

Mama musi gdzieś iść, więc musisz się mną zająć.

O, dobrze, że jesteś! Nie mogłam się dodzwonić.

Ale…

Odbiorę ją jutro po lekcjach. OK?

- Ale.. Co się… - Ale co, nie cieszysz się?

Nie no, cieszę się, no pewnie.

No. Bawcie się dobrze.

- Cześć. - Muszę zrobić matmę.

Chcesz coś jeść, pić?

Poproszę. I coś do jedzenia.

A co to?

A, to...

…kupiłem sobie iPada.

Fajnie. Zazdro.

Zazdro tobie. Bo to twój.

- Mój? - Mhm.

- Naprawdę? - Mhm.

- Nie… - Tak.

Nie!

Dziękuję!

- Cieszysz się? - Mega! Jezu! Jesteś super!

Mm.

Kocham cię, tato. No, nie za iPada, oczywiście.

Oczywiście.

„Jednak o tym myślę”.

- „O czym?” - Tato?

Wiesz, że chyba nikt w szkole nie ma takiego iPada.

„O morzu”

- Tak? - Mhm.

Jesteś naj-naj-naj-naj-naj-naj- naj-naj-najukochańszy, naprawdę.

Jak, jak? Bo nie dosłyszałem.

Jesteś naj-naj-naj-naj-naj-naj-naj-naj- -naj-naj-naj-naj-najukochańszy na świecie.

- Aha... - Mm.

- Wiesz co? - Hm?

Pakuj się.

- Jedziemy. - Dokąd?

Niespodzianka.

Jednak nie wszystko zniknie.

Ktoś przetrwa.

Ze wszystkim, co mu zostawiłeś i przekazałeś.

I jeszcze przez długi czas, gdy ty już będziesz radośnie nie istniał,

ona będzie istnieć w najlepsze.

Będzie ci dziękować albo cię przeklinać.

Mieć cię w sercu albo w dupie.

Opowiadać o tobie swoim dzieciom albo swojemu psychoterapeucie.

Mama nie będzie najszczęśliwsza.

Nie musi być zbyt najszczęśliwsza. Ważne, że jest szczęśliwa.

- Ona cię zabije. - Jutro zacznę się tym martwić.

Dlatego ogarnij się, Franek. Idź prosto.

Patrz pod nogi.

Żebyś się na tym słońcu, kurwa, nie wywrócił. I nie zaczął spadać.

- Dziękuję bardzo. - Proszę bardzo.

I pamiętaj…

- Dobry wieczór. - …masz dom.

Twój dom wcale nie jest w twoim mieście.

Jest tam, gdzie jest uśmiech kogoś, kogo kochasz.

Mój dom jest tutaj.

- Jest, wyszło! - Jak pięknie!

- Jak się teraz czujesz? - Super!

- Krzyknij: „Tak!”. - Nie.

TAAAAAAAK!!!

- Taaak. - Tylko tak?

Nigdy już nie będziemy tak wolni jak teraz, Nina.

TAAAAAAAK!!!

Jeszcze raz.

TAAAAAAAK!!!

Kocham cię.

Mogę umrzeć dla ciebie…

…w każdej chwili.