Original subtitles

- Ich organy znalazł Rolf? - Tak.

Ofiar jest 19. Udusili się.

Ma puls!

Jechała do ojca.

Hania jest moją córką.

Pan jest chory! Proszę nas zostawić w spokoju.

- Porwała ją. - Myślała, że to jej dziecko.

Pozdrów siostrę.

Moja córka zaginęła.

Olać policję. Sam znajdę Nico.

Lavinia widziała moją siostrę.

ODCINEK 3 LUDZIE Z KONTENRA

Uważaj na wiadro. Załatwiali się do niego.

- Trzymali tu ludzi. - I to wielu.

Svend, zrób zdjęcia imion i dat.

- Wietnamczycy? - Też. Ludzie różnych narodowości.

W ciągu wielu lat.

- Stodoła była zamknięta? - Śledziem namiotowym.

- Widziałeś kierowcę? - Nie.

Czarny mercedes minivan. Sprawdzali, czy to znaleźliśmy.

- Do kogo należy farma? - Do pewnej wdowy.

Wydzierżawiła ją. Mieszka 15 km stąd.

Świetnie. Dzięki.

DNA

Dzień dobry. Szukamy Clausa Rosbola.

Nie rozumiem. Sorry.

Claus Rosbol?

Na pewno tam ich przetrzymywano?

Znaleźliśmy materace i ślady pobytu wielu osób.

Nie wiedział pan o tym?

Dzierżawimy ziemię i budynki gospodarcze.

Prawie tam nie bywam.

- Zatrudnia pan cudzoziemców. - Inaczej biznes nie byłby opłacalny.

- Duńczycy są za drodzy? - Nie chcą brudzić sobie rąk.

- Skąd pochodzą robotnicy? - Głównie z Rumunii i Bułgarii.

- A z Wietnamu? - Nie uprawiamy ryżu.

Nie mamy z tym nic wspólnego.

Ktoś używał stodoły bez naszej wiedzy.

Rumuńscy robotnicy bywają na tej farmie?

Tak. Trzymamy tam maszyny rolnicze.

Jeżdżą minivanem? Takim jak na zdjęciu?

Nie płacimy im aż tak dobrze.

- Jak pan ich znajduje? - Przez agencję.

Panacea Baltic.

Musimy ich przesłuchać.

Pobierzemy też DNA i odciski palców.

Dziękujemy.

KOPENHAGA, DANIA

- Dzień dobry. - Wejdź.

Do środka.

Dziewczyna zaraz przyjdzie.

Dorina?

- Co tu robisz? - Lavinia widziała tu moją siostrę.

- Nico? - Gdzie ona jest?

- Obok. Nie idź tam. - Zabiorę was stąd.

Niemożliwe. Nie wypuszczą nas.

Co ci się stało?

Nie widziałeś Lavinii.

Próbowała uciec.

Pobili ją na naszych oczach, a potem gdzieś zabrali.

- Donna, co jest? - Musisz już iść.

Grozili, że zrobią coś mojej rodzinie.

Jakiś problem?

- Jak nazwali Nico? - Venus.

Zapomniałem portfela. Powiedz jej, że tu wrócę.

Zajrzę później, jeśli będę miał czas.

Wypisują małą ze szpitala. Nowa terapia działa.

- Co mówią? - Nie widzieli nic w Sovang.

Ich odciski i DNA nie pasują do tych z ciężarówki.

- A do tych z domu i lodówki? - Też nie.

Ciężarówkę wynajęła nieistniejąca rumuńska firma.

Podejrzany ma rumuński numer.

Szukał rumuńskiego lekarza, zamieszanego w handel organami.

Bycie Rumunem nie jest nielegalne.

Ofiary wieziono na farmę, na której bywają tylko Rumuni.

Nie mówi mi, że to nie ma związku.

Telefon z ciężarówki.

Wiadomość dotarła do Wietnamu. Rodziny się niepokoją.

Skąd ta Rumunia, jeśli ofiary są z Wietnamu?

To kraj tranzytowy.

Handel ludźmi przynosi ogromne zyski.

- 150 miliardów dolarów rocznie. - Nie wiemy, czy mieli być sprzedani.

Pan Tong jest pewien, że jego córkę zabili ludzie, którzy go sprzedali.

To ma sens. Trafił do Danii przez Francję.

Wietnam był francuską kolonią. Może tam się to jakoś łączy.

- Proszę odebrać. - Co mam powiedzieć?

Że był wypadek i ambasada się z nimi skontaktuje.

- Co powiedział? - Rozłączył się.

Chciał rozmawiać z Chi. Jest mu winny pieniądze.

Mogę zobaczyć?

Plus 33. Francuski numer.

Nie pójdzie na policję. To był Wietnamczyk?

Ktoś wisi mu pieniądze.

Szefowie naliczają im dług. Tak trzymają ich w ryzach.

- Niech Francuzi namierzą numer. - Zadzwonię do Hagi.

Europol działa za wolno. Skontaktujmy się bezpośrednio.

Nie żyje 19 osób. Musimy działać szybko.

A co z Claire?

Kim jest Claire?

AUXERRE, FRANCJA

Pomyśl, ile czasu będziesz miała na emeryturze.

Dla przyjaciół. Dla dzieci.

- I dla wnuków. Jeśli je masz. - Nie mam.

W takim razie będziesz mogła podróżować razem z mężem.

Nie mam męża.

Moja babcia chciała mieć psa, ale dom opieki się nie zgodził.

- Więc ma kanarka. - Zapraszam.

- Proszę zdać broń. - Pracuję jeszcze do piątku.

Przepraszam, ale w piątek mam wolne.

Załatwmy to od razu.

Doskonale.

Kajdanki?

Opaska na ramię.

Dziękuję. To już prawie wszystko.

- Jeszcze legitymacja. - Zatrzymam ją.

Legitymację i kartę dostępu.

Przepraszam.

Mówi Rolf Larsen.

- Pamięta mnie pani? - Oczywiście.

- Dzwonię nie w porę? - Mogę rozmawiać.

Potrzebuję pomocy.

Mamy podejrzanego we Francji. Muszę go szybko namierzyć.

- Więc dzwoni pan do 70-latki? - Mam numer telefonu i rejestrację.

Odchodzę na emeryturę.

- Co? - Idę na emeryturę.

Przekładałam to trzy razy. Proszę próbować oficjalnymi kanałami.

Już jest pani na emeryturze?

- Pracuję do piątku. - Więc mamy parę dni.

Znaleźliśmy 19 ciał młodych ludzi. Trafili do Danii przez Francję.

- Z Wietnamu? Jechali w chłodni? - Słyszała pani o tym?

Pan prowadzi sprawę?

Tak. Podejrzany dzwonił z francuskiego numeru.

Na co pan czeka?

Muszę wrócić do pracy. Zostały mi tylko trzy dni.

Wietnamska sieć organizuje transporty z pomocą francuskich gangów.

- Postaram się. Kiedy pan będzie? - Ja? We Francji?

To pana sprawa. Ja mam tylko trzy dni.

Zapoznam pana z moim następcą.

Proszę przesłać szczegóły. Odbiorę pana z lotniska.

Dziękuję.

- Przyniosłam ci kawę. - Dziękuję.

Cześć. Fajnie, że wpadłeś.

- Przyszedł Rolf! - Finn. Kirsten.

Uściskaj mnie.

Jak mała? Zaczęła jeść? Leczenie działa?

Dostaje diuretyk. Wydala więcej wody,

więc nie musi jeść przez rurkę.

Jeśli będzie działał tak, jak mamy nadzieję,

będziemy mogli zaczekać z przeszczepem.

Fantastycznie.

- Wezmę kurtkę. - Dzięki.

Chcesz ją potrzymać?

Cześć.

Cześć, malutka. Jesteś śliczna.

Jest naprawdę wspaniała.

Czuję się...

Jakbym miała déja vu. Gdyby nie to wszystko...

- Jest taka podobna do mamy. - To prawda.

Joyce, weźmiesz dzbanek z kawą?

Świetnie. Dziękuję.

Całe szczęście, że ją macie.

- Trzymaj. - Dzięki.

- Mieszka z wami? - Nie, tylko pomaga.

Jest au pairką u mojego znajomego. Opiekuje się dziećmi.

Thorstein nie wziął urlopu. Maria nie powinna być sama.

Wziął urlop.

Urodziła się dwa tygodnie wcześniej.

Mam lot do Sztokholmu, którego nie mogłem odwołać.

Dobrze, że Maria będzie miała pomoc.

Gdyby coś się stało, nie zostanie bez niani.

Po prostu uważam, że tak jest bezpieczniej.

W razie gdyby...

Rolf, co u ciebie? Słyszałem, że wróciłeś do policji.

- Zgadza się. - Mam do ciebie prośbę.

Pomożesz mi zawiesić gondolę? Ma przyjść jutro.

- Thorstein będzie w Sztokholmie. - Zrobię to, jak wrócę.

Chciałbym, żeby to było zrobione, zanim wrócimy do domu.

Ja też jutro wyjeżdżam z kraju.

- Znowu do Francji? - Tak.

Co jest we Francji? Masz tam jakąś kobietę?

Nie, wyjeżdżam służbowo.

- Wspaniała uczta. - Mama piekła.

Tylko te czekoladowe. Reszta jest kupna.

Ciastka i placek.

Wiesz, jaka jest mama. Przyjemnej podróży.

Dzięki.

Julita?

Jest pani tam?

DZIECKO ZMYTE Z POKŁADU

Julita?

Wiem, że to trudne.

Proszę mi wierzyć, że chcę dla Hani jak najlepiej.

Co się stało?

- Wszystko jest dobrze. - Z kim rozmawiałaś?

- Rolf? - Widziałem minivana.

- Gdzie? - Śledzili mnie do domu.

- Mam numery rejestracyjne. - Mów. Pożycz długopis.

Zapisałam.

Sprawdź to. Minivan jechał za Rolfem.

Czego chcieli?

Śledzą nas, odkąd znaleźliśmy ciężarówkę.

- Wczoraj został skradziony. - Z osiedla mieszkaniowego w Risby.

Dwa kilometry od ciężarówki.

Niech go szukają. Jutro spotkam się z Claire.

Poszukamy francuskiego numeru i wietnamskich handlarzy.

Sprawdziłeś agencję, która zatrudnia Rumunów?

Panacea Baltic. Lider na rynku pośrednictwa pracy.

Nie wyglądają na handlarzy niewolników.

Ale świetnie im się powodzi.

Ich zysk brutto wyniósł 67 milionów koron.

Dziewięć lat temu.

Potem przenieśli działalność do Jersey.

- Właścicielem jest Duńczyk? - Owszem. Frank Krojer Jensen.

- Krojer? Jak ten piłkarz? - To on.

Nawet miałem puchar z jego autografem.

Mama mówiła, że przysłał go tata, ale to nieprawda.

Dlaczego?

Żeby nie było mi przykro, że nie był na mojej konfirmacji.

Potrzebuję pomocy. Moja siostra jest zmuszana do pracy w burdelu.

- Ma pan jakiś dokument? - Nie.

Zabrali mi paszport.

Pański paszport został skradziony?

- W sumie tak. - Proszę to wypełnić.

Chcę zgłosić porwanie siostry.

Przyjechała do Danii dobrowolnie.

Skąd pan wie, że jest przetrzymywana wbrew woli?

- Nie pracowałaby tam. - Nie rozmawiał pan z nią.

- Rozmawiałem z inną dziewczyną. - Z inną?

Pracuje w tym samym burdelu.

Mówię prawdę. Zwabili ją tu podstępem. Zaginęła.

Rumuńska policja dawno wam to zgłosiła.

- Nicoleta, zgadza się? - Nicoleta Zaharia.

Nie widzę nikogo o tym nazwisku.

Nie mamy żadnego zgłoszenia. Ale się temu przyjrzymy.

- Potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia. - Przyjrzycie się? Kiedy?

Jak zatwierdzimy zgłoszenie i przejrzymy bazy danych.

Ona jest zmuszana do prostytucji.

Która jest w Danii legalna.

Raczej nic jej nie grozi.

- Potrzebuje pomocy! - Pomożemy jej.

Proszę zgłosić się do ambasady po paszport.

Bez dokumentów przebywa pan tu nielegalnie.

PARYŻ, FRANCJA

- Miło znów pana widzieć. - Mnie również.

- Jeszcze raz dziękuję za pomoc. - Umówiłam nas z moim kolegą.

Namierzyliśmy telefon w dzielnicy przemysłowej.

- Co słychać? - Różnie bywa.

- Spodobało się panu we Francji. - To znaczy?

W ciągu dwóch miesięcy był pan tu pięć razy.

- Sprawdzała mnie pani? - Mam znajomego na lotnisku.

Byłam ciekawa, jak pan sobie radzi po poznaniu prawdy.

Poznanie prawdy to jedno.

Co innego z nią żyć.

Nie ma pani dzieci, więc tego nie zrozumie.

Prawda jest prosta.

Sprawa się komplikuje, gdy próbujemy jej uniknąć.

Do Francji przyjeżdża rocznie ponad 200 tysięcy imigrantów.

Dawniej stał tu obóz z tysiącami namiotów.

Usunięto go, ale to nie miało wielkiego wpływu na napływ.

- Co się z nimi dzieje? - Rozpływają się w społeczeństwie.

W hotelach i restauracjach. Azjaci są dobrze zorganizowani.

Ich handlarze zawsze są o krok przed policją.

Każdego roku ok. 18 tysięcy Wietnamczyków

kupuje podróż do Europy.

Nazywają ich ludźmi z kontenerów.

Mają swoją nazwę?

Przemyt ludzi z Wietnamu jest bardzo powszechny.

Płacą za podróż 40 tysięcy euro.

Razy 18 tysięcy. To daje pół miliarda.

Większość pożycza te pieniądze.

W praktyce stają się własnością wierzycieli.

Dzień dobry. Claire Bobain.

To Rolf Larsen z duńskiej policji.

Kapitan Dupont z komendy głównej. Pomógł namierzyć telefon.

Dziękuję.

Chcę pomóc, ale nie otrzymaliśmy oficjalnej prośby od Danii.

Mój szef załatwia to z Europolem, ale formalności trwają wieki.

Możemy pominąć biurokrację?

Nie dostanę na to żadnych środków,

dopóki nie załatwimy formalności. To jest duńskie śledztwo.

Handel ludźmi to sprawa międzynarodowa.

Dyspozycje wydaję ja.

Pani nie jest już w czynnej służbie.

Jestem do końca tygodnia.

Zajmujemy się międzynarodową sprawą zabójstwa 19 osób.

Podejrzany jest na pańskim terenie.

Co pani proponuje?

Mamy przeszukać całą dzielnicę?

Spróbujemy go wywabić. Handlarze to ludzie interesów.

Może podejrzany skusi się na intratną propozycję.

KOPENHAGA, DANIA

Jestem w biurze. Wracam wieczorem.

Frank Krojer Jensen?

Neel Skibsted z policji.

- Potrzebuję adwokata? - Mam tylko kilka pytań.

Proszę.

Zajmujemy się pośrednictwem między pracodawcami i pracownikami.

Nie potrzebujemy dużego biura.

- Z mlekiem? - Poproszę czarną.

To z Bundesligi?

Z mistrzostw w 1994.

- Grał pan dla Bayernu? - Przez pięć sezonów.

Potem miałem kontuzję i musiałem znaleźć inne zajęcie.

Dobrze pan sobie radzi.

Nie od początku.

Najpierw byłem beznadziejnym agentem sportowym.

To też pośrednictwo pracy.

Rynek pracy niewiele się różni od piłki nożnej.

Popyt i podaż.

Załapałem się na czas po upadku muru.

Miałem miękkie lądowanie.

Ale nie przyszła pani rozmawiać o karierze piłkarskiej.

Pańska firma zatrudniła

pięciu Rumunów do pracy na farmie w centralnej Zelandii.

Wypłynęli w śledztwie dotyczącym handlu ludźmi.

Jak wyglądają wasze procedury?

- To znaczy? - Skąd bierzecie pracowników?

Na pewno ich nie przemycamy.

Wyszukujemy dla klientów najlepszych robotników.

- Kim są wasi klienci? - To firmy z całej Unii.

Zapewniamy pracowników do przemysłu, gastronomii, na budowy.

Skąd pochodzą ci ludzie? Nie są Duńczykami.

Mamy w bazie Duńczyków.

Ale jest ich mało, więc szukamy w innych krajach.

- Również w Wietnamie? - Jesteśmy międzynarodową firmą.

Najważniejsze są kwalifikacje. Dlaczego pyta pani o Wietnam?

Chodzi o ciężarówkę pełną zwłok?

- Ci Rumuni mają z tym coś wspólnego? - Wiele na to wskazuje.

Nie sądzi pan?

Wtedy zgłosiłbym to policji.

Mogę przejrzeć waszą bazę danych?

- To nie będzie konieczne. - Będzie.

Przestrzegamy przepisów, obowiązujących na Jersey.

Nie jesteśmy pod jurysdykcją duńskiej policji.

Ale poproszę sekretarkę, by znalazła umowy tych Rumunów.

Jeśli popełnili przestępstwo, w moim interesie jest to ujawnić.

- Co mu pani zaoferowała? - Nowa restauracja szuka pracowników.

- Proszę. - Nie, dziękuję.

Kiedy przestanie pan udawać? W sprawie córki.

Prawdę można przyjąć lub odrzucić. Pan robi jedno i drugie.

- Powiedziałem prawdę. - Byłej żonie?

Nie. Julicie. Ale mi nie uwierzyła.

Dzwonię do niej, ale nie odbiera.

Możemy do nich podjechać.

Dziękuję.

Odpisał. To chyba on.

Chodźmy.

- Chcecie ubić interes? - Skąd macie jego numer?

Jego numer?

Policja! Uciekaj!

Nic nie zrobiłem!

Zostaniesz oskarżony o handel ludźmi.

- Jak się nazywasz? - Quyen.

- Nic nie zrobiłem. - Dzwoniłeś wczoraj.

Do niejakiego Chi. Wisi ci pieniądze za podróż?

- Co? Nie! - Pomagałeś ją organizować?

Nie. Co?

Chi mnie wrobił.

- Wziął moją pracę. - Jaką pracę?

Co z ciężarówką? Chi ją prowadził?

Co? Nie.

Nie prowadziliśmy jej. Jechaliśmy za paletami z warzywami.

Co się stało?

Oni wszyscy nie żyją.

Byłeś pasażerem? Co tu robisz?

Miałem pracować w Danii.

Chi powiedział im, że utykam, więc wzięli jego zamiast mnie.

Wszyscy?

Poza jedną dziewczyną. Jest w śpiączce.

Jak to było?

Pojechałem autobusem do Hanoi.

Na lotnisku było dwóch facetów.

Dali mi paszport i bilet do Chin.

Zapłaciłeś im?

Zabrali mnie do banku, żebym mógł przelać pieniądze.

- Komu je przelałeś? - Happy Trails. To biuro podróży.

Kupiłeś bilet przez biuro podróży?

- Ile zapłaciłeś? - 12 tysięcy euro.

Jedz.

Poleciałeś do Chin.

Zabrali mnie do domu. Czekało tam więcej osób.

Po kilku dniach pojechaliśmy busem do Mongolii.

Było bardzo zimno.

Pieszo szliśmy do granicy z Rosją.

Wtedy skręciłem kostkę.

Podróżowaliśmy etapami. Trwało to prawie sześć miesięcy.

Happy Trails. Plan podróży.

Za każdym razem musieliśmy płacić kierowcom.

Oprócz biletu zapłaciłem jeszcze 8400 euro.

Bardzo dużo.

Ponad 20 tysięcy za pół roku w ciężarówce.

To ta ciężarówka?

Opowiedz o niej.

Wsiedliśmy do niej w Rumunii.

Była ładna i nowa, ale nie mieliśmy czym oddychać.

- Widziałeś kierowców? - Nosili maski.

Czyli że nic nam nie powiesz. Musisz nam coś dać.

Wszyscy Europejczycy wyglądają tak samo.

Kiedy tu dojechaliśmy, było nas 35.

Ale tylko 20 osób mogło pojechać do pracy do Skandynawii.

Resztę zostawili tutaj.

Jaką pracę wam obiecywali?

Dobrą.

W hotelach, restauracjach, rolnictwie.

- Mają jakąś firmę. - Nazywa się Panacea Baltic?

Force coś tam.

Working-Force.

Cześć, Neel. Zatrzymany miał pracować dla firmy o nazwie...

- Work-Force. - Zgadza się. Skąd wiesz?

Oni zatrudniają Rumunów z farmy.

To oni nie pracują dla agencji tego byłego piłkarza?

Tak. Work-Force jest podwykonawcą Panacea Baltic.

Sprawdźcie ich dokładnie. Widzimy się wieczorem.

Wygląda na to, że Work-Force spełnia wszystkie standardy.

Pracownicy mają pozwolenia i konta w duńskich bankach.

Work-Force dostaje od Panacea Baltic 130 koron za godzinę na pracownika.

- W sumie tyle co my. - Work-Force bierze prowizję.

Potrącają im 30 procent pensji.

To jak byśmy mieli oddawać 30 procent Hoomanowi.

- Chcesz trochę? - Co to?

Dobre.

- Mai mi kupiła. - Tłumaczka?

- Miło z jej strony. - Bardzo. Wypiłem już trzy.

Patrz. Pieniądze są przelewane na konta pracowników co tydzień.

- Ci wypłacają gotówkę. - Bank powinien zareagować.

Może, ale wypłacają małe kwoty. Zawsze takie same.

- Wszyscy w te same dni? - Tak. Każdego miesiąca.

Systematycznie, aż opróżnią konto.

Hej, młody!

Blokujesz alejkę.

Robisz syf. Klienci nie mogą przejść. Przesuń to na bok.

Mogę prosić o Venus?

Proszę.

- Mario? - Nico!

Wiedźma czeka na pieniądze.

Masz.

Na butelkach zarabiam więcej niż kierowca w Bukareszcie.

Dobrze. 15 minut.

- Muszę pogadać z Nico. - Z kim?

Nicoleta Zaharia.

Venus. Ma klienta. Jest jakiś problem?

Jej brat uciekł z budowy. Szuka jej. Pokaż zdjęcie.

Cholera!

Venus? Otwieraj!

L'ISLE-ADAM, FRANCJA

Julita? To ja, Rolf. Jestem pod waszym domem.

Proszę otworzyć.

Niech pani do mnie zadzwoni. Musimy pomówić.

Mogę panu w czymś pomóc?

Szukam pani Julity.

- Wyjechała. - Zna ją pani?

- Obiecałam karmić jej kota. - A Hania? Wie pani, gdzie ona jest?

- Wyjechały dziś rano. - Dokąd?

- Nie wiem. - To ważne. Pojechały do Polski?

Proszę mnie puścić!

- Niewiarygodne. - Przepraszam.

POMYŚL O TYCH, KTÓRYCH KOCHASZ

Miałam nadzieję, że już wracasz.

Przepraszam. Jak zwykle pozmieniali mi grafik.

Wrócę trochę później. Joyce jeszcze jest?

Wyszła się spotkać ze znajomymi. Ale mi to nie przeszkadza.

Dobrze mi z nią samą.

Maria, zamknij drzwi i nikogo nie wpuszczaj!

Szybko! Na lotnisko!

Tekst: Hanna Osuch