Original subtitles

Η ΠΑΡΑΞΕΝΙΑ

Ανάρτησα στην πόρτα του γραφείου μου ένα σημείωμα, ως εξής:

«Ανακοίνωση: Διακόπτονται από σήμερα οι ακροάσεις όλων των χαρακτήρων.»

[ΓΕΛΙΑ]

[ΓΕΛΙΑ]

Μετάφραση, επιμέλεια, συγχρονισμός © Chaos70

Ιούνιος 2023. © Chaos70

- Καλώς ορίσατε, Don Luigi. - Καλημέρα, Nardo.

Nardo.

- Τι μούτρα είναι αυτά; - Πέθανε η Maristella .

Η νταντά σας.

- Πότε; - Απόψε.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Παναζία, μητέρα του Θεού, προσευχήσου για εμάς τους αμαρτωλούς

και τώρα και την ώρα του θανάτου μας. Αμήν.

Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου.

Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός…

Καθίστε, εξοχότατε.

Σας κάνει εντύπωση το στόμα, ε;

Δεν θα το πιστέψετε, προσπάθησα πάνω από μία φορές,

αλλά μετά από ένα δευτερόλεπτο το ξανανοίγει.

Maria Stella,

εσύ που ήσουν πάντα σιωπηλή και τώρα που πέθανες τους εμπιστεύεσαι όλους;

Κοίτα ποιος ήρθε να σε δει.

Έπεσε το δειλινό, η ώρα της μελαγχολίας.

Κι εσύ Filiberto, δεν έχεις ποτέ καμία διαταραχή που να σε ταλαιπωρεί;

[ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ] «Πώς μπορείς να είσαι πάντα τόσο γαλήνιος;»

[Βαρόνη] Πώς μπορείς να είσαι πάντα τόσο γαλήνιος;

[ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ] Άντε! Έλα, Tano.

Tano, σ ‘εσένα μιλάει, απάντησε.

Άκου με, Tano.

«Κι εσύ Filiberto, δεν έχεις ποτέ καμία διαταραχή που να σε ταλαιπωρεί;

Πώς μπορείς να είσαι τόσο γαλήνιος;»

Περνάω.

Και γαμάω και είμαι χαρούμενος.

[ΓΕΛΙΑ]

- Έχει δίκιο. - Κύριοι, για όνομα!

Tano, χωρίς παύση. «Περνάω και γαμώ και είμαι χαρούμενος».

- «Περνάω και γαμώ…» - Περνάω.

- Γαμάω… - Χωρίς παύση, Tano!

«Περνάω και γαμώ και είμαι χαρούμενος».

- Γαμάω και είμαι χαρούμενος. - Ναι, γάμα και γάμησέ τα.

Το διασκεδάζεις, ε;

Κρίμα που είναι ένα δράμα και δεν είναι αυτό το επάγγελμά του.

Θα το πεις εσύ στον Don Ciccio;

Don Ciccio.

Πολύ ωραία τα λέει ο κουνιάδος σου. Είναι ολοκληρωμένος ηθοποιός.

Από πιτσιρίκος είχε πάθος με το θέατρο.

- Φαίνεται. - Φαίνεται και παραφαίνεται!

[Bastiano στα Σικελικά] Για να καταλάβω, δηλαδή.

Σένια άλογα, άμαξα πρώτης τάξεως,

αμαξά και ιπποκόμο με φράκο και καπέλο.

Ποιος πληρώνει όλα αυτά τα χρήματα

για κάποια που πέθανε στου διαόλου το κέρατο;

Ω! Σου μιλάω.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πάλι μούτρα;

Δεν επιτρέπεται κάποιος σε φουλ δράμα λέει «γαμάω και είμαι χαρούμενος».

Με συγχωρείς.

Το θέατρο πρέπει να είναι ποίηση, αγνότητα, ελευθερία.

Η μόνη σου ελευθερία με τον Don Ciccio είναι να πας σαν το σκυλί στ' αμπέλι.

- Δεν το καταλαβαίνεις; - Ντροπή!

- Άντε πάλι! Της κάνεις και styling; - Πόσες φορές στο έχω πει;

Οι νεκροί είναι ζωντανοί.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Γιατί αργήσατε τόσο;

Σας είπα ότι θα είχα γάμο μετά. Οι μελλόνυμφοι είναι εδώ.

Βαφτίσαμε έναν νέο ηθοποιό, τον Tano.

- [ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Τον κουνιάδο του Don Ciccio. - Το σκουπιδιάρη;

Δηλαδή, παίρνετε αυτόν τον κρετίνο και κόβετε τα λόγια μου;

Δεν το πιστεύω, ήταν ήδη λιγότερα από την προηγούμενη φορά.

Ή μου μεγαλώνετε το ρόλο, ή ξεχνάτε το θέατρο.

Όχι, πάτερ. Αν είναι να μιλάτε έτσι, δεν παίζει.

Συγγνώμη, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, αλλά εκβιασμούς, όχι.

- Ή μας εμπιστεύεστε, ή δε γίνεται τίποτα. - Ναι; Τέλεια.

Τότε δεν σας αφήνω άλλο το θέατρο. Να το παίξετε σπίτι σας.

Σκατά, την κάτσαμε!

Εντάξει, θα μεγαλώσουμε λίγο το ρόλο σας.

Έτσι μπράβο. Το θέατρο θέλει συμβιβασμό.

Τα λέμε μέσα.

Συγνώμη.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Το άλογο είχε εντερικά προβλήματα.

Τις καλύτερες ευχές μας στους νεόνυμφους.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πού τους βρήκες αυτούς τους δύο;

Στην πόλη.

Από νεκροθάφτες μόνο δαύτους έχουμε.

[ΙΕΡΕΑΣ ΣΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ] Χάρισέ τους την αιώνια ανάπαυση, Κύριε.

75, 76…

- Τι νούμερο είπες; - 384.

- Τριακόσια ογδόντα ένα. Εδώ είμαστε. - 382.

383.

384.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Εδώ είναι πού θα βάλουμε το νεκρού; Το μνήμα είναι πλήρες.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Τα λουλούδια είναι φρέσκα. Ποιος έβαλε εδώ νεκρό;

- Μόνος του ήρθε; - [ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Αυτό το μνήμα είναι δικό μας.

- Μέχρι και ο Δήμος το λέει. - Δεν είναι αυτό το σωστό, είναι πιασμένο.

Και τώρα τι λένε στον πελάτη;

Και που ξέρω; Βρες τον και εξήγησέ του.

Καλημέρα.

Καλημέρα.

- Εσείς παραγγείλατε την κηδεία; - Ναι ακριβώς.

- Καλημέρα. - Εγώ είμαι ο Nofrio Principato.

Είμαι ο ιδιοκτήτης του γραφείου τελετών.

Ο φίλος μας εδώ λέει ότι έχουμε ένα μικρό «δούναι και λαβείν».

Μια τράμπα μνημάτων, συμβαίνουν αυτά.

Κάποιος πούλησε το ίδιο μνήμα δύο φορές.

Εδώ έχουμε πάρα πολλούς θανούντες και λίγες μνήματα.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Κι τα παίζουν στα χαρτιά. [ΙΤΑΛΙΚΑ] Τα παίζουν στα χαρτιά.

- Κατάλαβα. - Αλλά θα το διευθετήσουμε.

Τι σκοπεύετε να κάνετε; Βιάζομαι.

- Αύριο πρέπει να είμαι στην Κατάνια. - Αύριο;

Να πάτε, θα φροντίσουμε εμείς την ταφή.

Όχι, θέλω να είμαι παρών.

Είστε συγγενής;

Όχι, αλλά είναι σαν να είμαι.

Α καταλαβαίνω. Α, λοιπόν,

πηγαίνετε σπίτι και εμείς θα πάμε στο γραφείο του δημοτικού κοιμητηρίου

για να διευθετήσουμε αυτή την παρεξήγηση.

Όχι, , ούτε καν. Προτιμώ να έρθω μαζί σας στο δημαρχείο.

- Εντάξει. - Παρακαλώ.

Από εδώ; Ευχαριστώ.

[παιδί] Santuzzo, έλα εδώ.

Κατάλαβες;

- Ψάχνετε τον Don Mimmo Casa; - Ναι, είναι απασχολημένος;

- Πνίγεται. - θα πάρει πολύ ώρα;

Εξαρτάται.

Κυρία.

Κυρία.

Τώρα, μπορείτε να μπείτε.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Εάν όλα κυλήσουν ομαλά, θα χρειαστεί τουλάχιστον μια εβδομάδα.

- Δεν το λες και πολύ. -Μα τι λες Mimmo; Μια εβδομάδα;

Ο πελάτης μας έχει υποχρεώσεις. Πρέπει να φύγει.

- Πόσο σύντομα; - Αύριο.

Αύριο; Από έχει έρθει αυτός; Από το φεγγάρι;

Ο χρόνος δεν είναι στα χέρια μας, αγαπητέ κύριε, είναι στα χέρια του Θεού.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Έχεις ήδη πάρει τη μίζα.

- Βιάσου! - Δεν είναι στο χέρι μου.

- Ξέρετε πώς λειτουργεί το νεκροταφείο. - Το κατάλαβα πώς λειτουργεί.

Αυτά φτάνουν;

Τα λέμε σήμερα το απόγευμα.

Ευχαριστούμε, Mimmo.

Γι' αυτό το νεκρό πληρώθηκες διπλά. Μας χρωστάς ένα.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Δεν πεινάτε;

Όχι, ευχαριστώ. Δεν κάνει στην ηλικία μου.

Ξέρω, η γεύση είναι πολύ δυνατή.

Ήπια δεν τη λες.

Λύστε μου μια απορία. Από που είστε;

Σικελός, αλλά ζω στη Ρώμη.

- Τι κάνετε; - Διδάσκω Λογοτεχνία.

Εμείς από την άλλη κάνουμε λογοτεχνία.

- Ναι; - Ασχολούμαι με τη συγγραφή.

- Τι γράφετε; - [Nofrio] Μέχρι στιγμής φαρσοκωμωδίες,

κωμωδίες, αλλά σε τρεις μέρες έχω την πρεμιέρα του πρώτου μου δράματος.

- Μια δραματική κωμωδία. - Τι δραματική κωμωδία; Ξέχνα το!

Όπως λέει και ο Αριστοτέλης: «Η Καθάρσις είναι φάρμακον».

Κάθαρση είναι το κλύσμα.

[Nofrio] Έλα, κόφτο! Δείτε εδώ.

Έχω τυπώσει κι αυτά. Πάρτε το.

[Bastiano] Θα χαρούμε αν μας επισκεφτείτε.

Ίσως, εσείς κύριε καθηγητά, να μην είστε εξοικειωμένος με το θέατρο.

Για να πω την αλήθεια, πάω σπάνια.

- Πώς κι έτσι; - Λοιπόν, δεν με ενδιαφέρει.

Άσε που με πιάνει μια κάποια δυσπιστία, υπερβολικά ψεύτικο.

- Τι ψεύτικο! Το θέατρο είναι αληθινό. - Ναι;

- Ψεύτικο! - Τότε εξηγήστε μου κάτι.

Πώς μπορείς να πιστέψεις ανθρώπους που ντύνονται με βολάν,

καπέλα με φτερά, φουσκωμένα παντελόνια, που βάζουν ψεύτικες μύτες και μουστάκια

για να μοιάζουν με κάτι που δεν είναι;

Πώς γίνεται;

Κύριε καθηγητά, με όλο τον σεβασμό, επιστρέψτε στη διδασκαλία,

γιατί στο θέατρο είστε μυρωδιάς.

[ΛΑΡΥΓΓΙΣΜΟΙ]

- Πριν μια ώρα πέθανε μια κυρία. - [ΛΑΡΥΓΓΙΣΜΟΙ]

Είναι η κουνιάδα ενός που μένει εδώ στο νούμερο 81.

[ΛΑΡΥΓΓΙΣΜΟΙ] Όχι!

Α καταλαβαίνω. Είναι μια 81χρονη κυρία που ζει στη Salita Cognata, 4.

- Μίλα καθαρά! - Babbu, δεν μπορούμε να πάμε εκεί.

Έχουμε μια υποχρέωση με τον κύριο. Μας περιμένουν στο Δημαρχείο.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πες του να περιμένει, κάνει ακόμα ζέστη.

Τι σας είπα;

Με λίγη υπομονή, όλα διορθώνονται.

Αύριο το πρωί στις εννιά η κυρία Maristella επιτέλους θα αναπαυθεί εν ειρήνη.

Εν τω μεταξύ, για απόψε μπορείτε να την τακτοποιήσετε στην αίθουσα αναμονής.

Το έχω ήδη κανονίσει.

- Χάρηκα που σας ξαναείδα. - Πάμε.

- Nunzio! - [Nunzio] Ε;

[Mimmo, Σικελικά] Τα έφεραν τα πράγματα;

- [Nunzio] Όχι, δε φάνηκε κανείς. - [Mimmo] Δε φάνηκε κανείς.

Πόσο καιρό παραμένουν εδώ;

[Nofrio] Εξαρτάται, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο.

- Δεν υπάρχουν συγγενείς να τους διεκδικήσουν; - Άλλους ναι, άλλους όχι.

Το λέμε αίθουσα των καπρίτσιων της μοίρας.

Καθένας έχει τη δική του ιστορία.

Βλέπετε αυτούς τους δύο που είναι όρθιοι, σαν μούμιες;

Αυτός πέθανε πολύ νέος κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου,

που είχε κάνει για να γιορτάσει τα 100α γενέθλια του θείου του.

[Bastiano] Σέκος!

Αυτός είναι ο αξιότιμος Costanzo Romberti.

Η σορός έφτασε στην πόλη με μια μέρα καθυστέρηση.

Οι τιμές που προορίζονταν για εκείνον δόθηκαν στη σορό ενός κακορίζικου

τον οποίο περίμεναν οι συγγενείς του στη Μεσσήνη.

Έκτοτε λοιπόν ο σπουδαίος άνθρωπος, θεός σχωρέστον, κείτεται εδώ

ώστε να αποφευχθεί το ρεζιλίκι των αρχών.

[Nofrio] Ήρθα.

Επιτρέπεται; Μπορώ να περάσω;

[Κωλόγερος] Χμμ!

Σκατά, καλά θα πάει κι αυτό.

[Bastiano] Τι κάνει πάντα ο πατέρας σου στο διάδρομο;

Εμένα ρωτάς; Εσένα περίμενε.

- Μόνος μου θα φάω; - Ναι, ο μπαμπάς νηστεύει σήμερα.

- Καλύτερα, έτσι πρέπει στην ηλικία του. -Κάνει μετάνοιες.

Το τιμημένο όνομα του Calogero Interrante έρμαιο ενός ανίκανου όπως ο Nofrio Principato.

Πάρε!

Ο καημένος ο μπαμπάς, να βλέπει αυτό το αίσχος.

Ένα πρωτευουσιάνο καθηγητή να έχει ξεμένει άταφος.

- Ποιος στο είπε; - Δεν καταλαβαίνεις ότι σε πιάσανε Κώτσο!

Στον Calogero Interrante δεν θα τολμούσαν κάτι τέτοιο, ποτέ.

Τον Nofrio Principato όμως, ναι. Μην ανησυχείς όμως, θα πάρω εκδίκηση.

[ΧΤΥΠΟΣ ΤΟΙΧΟΥ]

-Πάω να ακούσω τι θέλει. - Πήγαινε, πήγαινε.

Να ακούσεις. Πενήντα χρόνια έχει να μιλήσει.

[Nicu] Bastiano!

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Θα με αφήσετε να παίξω στο θέατρο;

Nicu, δεν υπάρχει ρόλος για σένα.

Έλα, πέρυσι μου το υποσχεθήκατε.

Δεν μπορείς να παίξεις στο θέατρο. Ρε για δες!

Χαιρετιόμαστε και δουλευόμαστε.

[Bastiano] Santina.

Santina.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Ακόμα ράβεις; Έλα στο τραπέζι.

Έχω μείνει πίσω στα κοστούμια της παράστασης.

Υπάρχει χρόνος. Κι ύστερα, αν κάτι λείπει, θα τα βολέψουμε, όπως πάντα.

Ο κόσμος έρχεται για να γελάσει, όχι για τα κοστούμια.

- Να γελάσει; Μα δεν ανεβάζετε δράμα; - Έτσι θα ήθελε ο Nofrio,

αλλά ξέρεις πώς πάει με τα δράματα. Άλλες φορές οι ρόλοι δε βγαίνουν,

ξεφεύγουν οι ατάκες, η πλοκή μπλέκεται.

Στο τέλος θα δείξει αν είναι δράμα ή κωμωδία.

- Τι πιστεύει ο συγγραφέας; - Ο συγγραφέας;

Ο Nofrio.

- Τι να σκεφτεί; - Το λες σα να μην έχει σημασία.

Όχι, αλλά είμαστε στα χέρια του Θεού και στον Κύριο αρέσει να γελάει.

Κρίμα, θα μου άρεσε η ιστορία μιας βασανισμένης αγάπης.

Πες μου κάτι.

Βγήκες σήμερα; Γνωρίσες κανέναν;

Ποιον να δω; Εδώ ήμουν.

Γιατί με ρωτάς κάτι τέτοιο;

Έτσι, δεν μπορώ ούτε να σε ρωτήσω;

Μπαμπά;

Με την άδειά σας, πρέπει να περάσω. Μπορώ;

Μπαμπά, με τα χρόνια έχετε γίνει φλύαρος, ε;

«Άρα, κύριε, πώς μπορούμε να συνεννοηθούμε

όταν στα λόγια μου εγώ βάζω την έννοια

και την αξία που έχουνε για μένα,

ενώ, όποιος τ' ακούει,

τα δέχεται με την έννοια και την αξία που τα ίδια λόγια έχουνε για κείνον; Ορίστε!

Η συμπόνια που έδειξα σ' αυτή τη γυναίκα παρερμηνεύτηκε από την ίδια

σαν ανθρώπινη σκληρότητα!»

Η μητέρα: «Μα αφού με έδιωξες!»

Ο πατέρας: «Ορίστε! Την ακούτε; Νομίζει πως εγώ την έδιωξα!»

Η μητέρα: «Εσύ είσαι καλός στα λόγια, εγώ δε μπορώ,

Πιστέψτε με, κύριε, από την ώρα που με παντρεύτηκε

κι ένας Θεός ξέρει γιατί με παντρεύτηκε, αφού, τι ήμουν

εγώ, ένα ταπεινό κορίτσι, χωρίς λεφτά, χωρίς τίποτα...».

«Ακριβώς! Να γιατί σ' αγάπησα!

Επειδή ήσουν ταπεινή

και νόμισα...

[Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα, L.Pirandello, μετ. Ερρίκος Μπελιές, εκδόσεις Ηριδανός]

[Sidora στα Σικελικά] Αυτό πρέπει να σας το πω.

Ήταν κάποιος που είχε εμμονή μαζί μου.

Παναζία μου, είχε κανονικά κόλλημα με μένα.

Μόλις με έβλεπε, «Sidora! Sidora, έλα εδώ».

[ΓΕΛΙΑ]

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Bastiano, αίμα μου, τι θέλεις;

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Περνούσα και αναρωτιόμουν αν υπάρχει κάτι να φτιάξω,

όπως νεροχύτες, βρύσες, μαχαίρια, ψαλίδια για άλεσμα, κουρέλια,

ομπρέλες, ομπρέλες για τον ήλιο, ομπρέλες για τη βροχή.

Όχι, λυπάμαι, μπορείς να πηγαίνεις, δεν χρειαζόμαστε τίποτα.

Θα μπορούσα να έχω μια προκαταβολή;

Χμ…

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Καταλαβαίνεις, η Santina είναι αδερφή μου.

Εγώ, ως αδερφός, έχω υποχρέωση να την ελέγχω,

να την ψάχνω, να την καταπιέζω.

Αλλά δεν μπορώ να γίνω στρατηγός των Καραμπινιέρων.

Ούτε και παπάς.

Δεν μου αρέσει o Fofò.

Πες μου κάτι. Αν η Santina ήταν η αδερφή σου, τι θα της έλεγες;

Πρώτα θα σου έλεγα ότι οι άντρες είναι ότι πιο άχρηστο.

Γέροι, νέοι, φίλοι, συγγενείς, άγνωστοι,

επώνυμοι και ανώνυμοι.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Όλοι τους είναι κακοί.

Όλοι.

Τώρα που το έμαθες αυτό, μπορείς να γίνεις καλύτερος.

Φύγε, κούκλε.

Φτάνει όπου νά’ναι ο στρατάρχης Feruzzo.

Μην του δίνεις θάρρητα, όμως.

Ρε, άει από δω!

[Fofò] «Ανέκαθεν μου ήταν αγαπητός αυτός ο έρημος λόφος

κι αυτός ο φράχτης που από ένα μεγάλο τμήμα…».

- Γάμα! -Κερατά.

[Fofò] «του μακρινού ορίζοντα τη θέα μου αποκρύβει.

«Καθισμένος όμως εδώ κι ατενίζοντας απέραντα διαστήματα πέρα απ’ αυτόν,

απόκοσμη σιωπή και βαθύτατη ηρεμία δημιουργώ με τις σκέψεις μου,...»

[Ηθοποιός, Σικελικά] Είναι δέκα και μισή,

να δω πότε θα έρθουν.

Όλοι ξέρουμε ότι ο Bastiano τις τελευταίες μέρες πρέπει να μαζευτεί.

Αλλά τα έχει ρίξει όλα στον κόκορα.

Ίσως συνέβη τίποτα στη μητέρα του.

Τι να κάνω; Να πάω σπίτι; Να πάω καμιά βόλτα και να γυρίσω;

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Fofò, έχεις ξεφύγει. Κάτσε στα αυγά σου.

Πάλι τη Santina σκέφτεσαι;

Ποια Santina; Πότε συνέβη αυτό;

- Νομίζεις ότι γεννήθηκε χθες; - Fofò!

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Αν το πάρει χαμπάρι ο Bastiano, θα σε σφάξει.

Και μετά θα πρέπει να σκάψω τον τάφο σου στο νεκροταφείο.

Το παρακάναμε με το κουτσομπολιό.

Άντε, πάμε πάλι την πρόβα. Έχουμε ήδη χάσει πάρα πολύ χρόνο.

Λοιπόν.

Θα ξαναπαίξουμε τη σκηνή της σεάνς στο σαλόνι.

Τι μαρτύριο, τη μόνη σκηνή που δεν λέμε τίποτα.

Ο Bastiano πήρε όλες τις ατάκες μας.

Ο Bastiano μιλάει και εμείς ακούμε.

Αυτό σου φαίνεται ως το τίποτα;

Το άκουσμα, το κοίταγμα, η σιωπή είναι τα πάντα όλα στην υποκριτική.

Όπως έλεγε η μαμά μου…

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] «Η σωστότερη λέξη είναι αυτή που δεν λέγεται».

Αφού ξέρετε, ας ξεκινήσουμε.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πού κοιτάς; Το κοινό είναι από εκεί.

Τα πρόσωπα εκεί και τα χέρια εδώ.

Επίθεση.

Ω!

Ω!

Ω!

[θόρυβος που προσομοιώνει τον άνεμο]

Έρχεται…

το φάντασμα.

- [Bastiano] Να 'μαι. - [ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ]

- [ηθοποιός] Όλοι γελάνε. - Συγγνώμη που άργησα.

Δε σας λέω καν τι μου συνέβη.

Δεν πάει καν ο νους σας!

Nofrio.

Θυμάσαι τότε που ήμασταν μικροί.

Τότε που είχε πανσέληνο,

ανέβασα πυρετό και δίψα και κατέρρευσα στο έδαφος.

«Σεληνιασμένος», που έλεγαν οι αρχαίοι.

Απόψε είχα την ατυχή ιδέα να βγω έξω,

και να κοιτάξω το φεγγάρι.

Μπρο μου!

Ψεύτης σαν κι εσένα δεν υπάρχει δεύτερος! Δειλός και άχρηστος.

Ξέρω πού ήσουν όσο σε περιμέναμε.

- Αν ήσουν γυναίκα, θα σε παντρευόμουν! -Ρε, άντε από δω!

- Άσε με να κάτσω. - Κύριοι, συγκεντρωθείτε. Είναι ένα δράμα.

- Σήμερα… - Χαρά.

Συγκινήθηκα όταν είπες για το σεληνιασμό.

- Ναι; - Ακουγόταν αληθινό.

- Ήταν αλήθεια. - Ω!

Καθόμαστε, τώρα. Το κοινό είναι εκεί, εκεί.

Τα χέρια εδώ, Fofò! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

- Ωωω… - [ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Ωωω…

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[Ηθοποιός] Τα λέμε αύριο. Το χάρηκα

[Nofrio] Μην υπερβάλλετε τις δραματικές εκφράσεις,

αλλιώς ο κόσμος αντί να κλαίει, θα γελάει. - [Ηθοποιός] Μα είναι δύσκολο.

[Bastiano] Αντίθετα, πρέπει να κλάψουν.

Καληνύχτα.

- Καληνύχτα. - Santina.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Είναι αργά, θα σε συνοδεύσω εγώ απόψε.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Ο Bastiano στο ζήτησε;

Πάμε.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Ω! Τι κάνετε, θα με κλειδώσετε μέσα;

- [ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πού ήσουν; - Στο καμαρίνι να σουλουπώσω το μαλλί.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Ποιος θα σε δει τέτοια ώρα;

Ποιος θα με δει; Τα αστέρια!

Τα αστέρια, τα όμορφα μάτια της νύχτας.

Τα αστέρια, τα αστέρια.

- Σας χαιρετώ. - Ρε, τράβα, άντε.

Τα μάτια σου δεκατέσσερα, Fofò!

Δεν τον αντέχω, μια ή την επόμενη φορά θα το σκοτώσω.

Μπορώ να σου πω, ο Fofò φλερτάρει τη Santina,

και η Santina τσίμπησε.

- Τον ερωτεύτηκε. - Ποιος στα είπε αυτά;

- Κάτι τέτοια τα αισθάνομαι. - Η Santina είναι πανέξυπνη.

- Να βγαίνει με αυτόν το γρόθο; - Είναι και μπουνταλάς.

- Ακριβώς, αδύνατον. - Η Santina δεν μπορεί να ερωτευτεί.

Υπερβάλλεις! Αργά ή γρήγορα θα συμβεί.

- Αστειεύεσαι; Ποιος μπορεί να τον εμποδίσει; - Εγώ.

- Εσύ θα τον εμποδίσεις; - Ναι. Η Santina είναι αμάλαγη, αγνή.

Και μόνο που σκέφτομαι ότι κάποιος την αγγίζει, μανίζω.

Άνετα τον καθάριζα.

Εγώ λέω να τον ακολουθήσουμε, πάει στις πουτάνες.

- Bastia', σοβαρά σοκαρίστηκες; Που τριγυρνάς στα μπουρδέλα; - Ένα μπουρδέλο.

Είμαι εγώ. Ο άντρας της Santina θα πρέπει να είναι αλλιώς.

Συγνώμη κύριε, ποιος είστε;

Με συγχωρείτε.

Είδα το φως αναμμένο και μπήκα να ρίξω μια ματιά.

Περιμένετε. Περιμένετε.

Μα… Μα, εσείς…

Είστε ο Luigi Pirandello, ο Δάσκαλος!

Δάσκαλε, δεν με θυμάστε;

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πριν από πολλά χρόνια.

Στο “Lumìe di Sicilia»! (Νεράντζια Σικελίας)

Ο Battaglia!

Ο υποβολέας.

Μπράβο, Δάσκαλε. Σκλάβος σας. Σκλάβος σας.

- Πώς καταλήξατε εδώ; - Τώρα γέρασα πια.

Η γυναίκα μου αρρώστησε και γύρισα εδώ.

- Εδώ είναι η πατρίδα μου. - Battaglia!

Θυμάμαι ότι είχατε μια καταπληκτική μνήμη.

Για να δούμε. [ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡ, ΣΑΙΞΠΗΡ, ΜΕΤ. Β.ΡΩΤΑΣ-Β.ΔΑΜΙΑΝΟΥ]

«Φίλοι, Ρωμαίοι,

πατριώτες, δανείστε µου τ’ αφτιά σας.

Έρχομαι να κηδέψω εδώ τον Καίσαρα και όχι να τον παινέψω.».

«Το κακό που κάνουν οι άνθρωποι ζει και µετά απ’ τους ίδιους,

το καλό συχνά θάβεται µε τα κόκαλά τους».

Μπράβο. Μπράβο.

Δάσκαλε, και πάλι, αν μου επιτρέπετε,

τι ήρθατε να κάνετε εδώ στην πόλη;

Ήρθα για να γιορτάσω τα γενέθλια ενός φίλου, αλλά…

Μα προσέξτε, Battaglia, δεν με είδατε ποτέ.

Santina!

Santina, άνοιξε!

- Ούτε παιδάκι δεν χωρά εκεί. - Είπε κανείς κάτι;

Είχα ένα αίσθημα.

Πήγαινε να ξαπλώσεις.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Το αριστερό αυτί κουράζεται να ακούει καλά πράγματα.

Το δεξί αυτί καταριέται ό,τι ακούει.

Το να κοιτάς πολύ το φεγγάρι φέρνει κακές σκέψεις.

Πώς να στο πω, Luigi;

Όταν ήσουν παιδί,

κάθε φορά που σου ερχόταν η Παραξενιά,

ακουμπούσες το κεφάλι σου στα γόνατά μου.

Το έκανες μέχρι τα επτά, τα οκτώ σου χρόνια.

- Δεν είναι αλήθεια. - Είναι.

Στεκόσουν εδώ

και έπρεπε πάντα να σου διηγούμαι την ιστορία

του παιδιού που ανταλλάχτηκε από τις κακούργες με έναν καμπούρη.

[ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ]

Σε ξέρω απ’ έξω και ανακατωτά.

Το ξέρω ότι λυπάσαι.

Επειδή οι ιδέες σου δεν φιλιώνουν.

Δεν καταφέρνεις να γράψεις το θεατρικό σου.

Έτσι δεν είναι;

Έλα εδώ.

Θα σε κάνω να ξεπεράσεις την Παραξενιά σου.

♪ [Maristella στα Σικελικά] Νάνι, νάνι ♪

♪ Το αγοράκι αποκοιμήθηκε ♪

♪ Νάνι, νάνι Νάνι, νάνι ♪

♪ Το αγοράκι ονειρευόταν έτσι ♪

♪ Ονειρευόταν τους αγγέλους ♪

♪ Του τραγουδούσαν την ιστοριούλα ♪

♪ Νάνι, νάνι, ω ♪

♪ Το μωρό αποκοιμήθηκε ♪

[PIRANDELLO] Το αριστερό αυτί κουράζεται να ακούει καλά πράγματα.

Το δεξί αυτί καταριέται ό,τι ακούει.

- Που κολλούσε αυτό; - [εκπρόσωπος] Χαιρετώ σας, Δάσκαλε.

Τιμή μου που συναντώ το Luigi Pirandello και προνόμιο να σας συνοδέψω στην Κατάνια.

Ο δήμαρχος ζητά συγγνώμη που δεν μπόρεσε να έρθει να σας καλωσορίσει

και αδημονεί για τη συνάντηση ανάμεσα σε εσάς και τον σπουδαίο Giovanni Verga.

[Εκπρόσωπος] Παρακαλώ.

-Τι σκατά κάνεις; - Κατάλαβες ποιος ήταν;

- Ο Luigi Pirandello! - Σιγά, δεν είναι κι ο Τζίζας, ε;

- Δεν τον αναγνώρισα. - Πώς θα μπορούσες; Δεν τον έχεις δει ποτέ.

- Δάσκαλε. - Ευχαριστώ.

- Δάσκαλε. - Luigi.

Όχι, σε παρακαλώ, μη σηκώνεσαι.

Συγχώρεσέ με, Luigi.

Σου εκφράζω όλη μου την ευγνωμοσύνη,

αλλά δεν θέλω τίποτα από την επίσημη Ιταλία!

Με είχαν ξεγράψει, μα τώρα,

θέλουν να ξεσκονίσουν τη φωτογραφία ενός νεκρού.

Με αδίκησαν και δεν πρόκειται να κουνήσω ρούπι από εδώ, από τη θέση μου!

Σε καταλαβαίνω, σε καταλαβαίνω.

Ήρθα εδώ μόνο και μόνο για να σου ευχηθώ προσωπικά χρόνια πολλά και…

Αυτή είναι η ομιλία που έγραψα προς τιμήν σου.

- Θα τη διαβάσω απόψε. - Φυσικά.

Κοιμάμαι πολύ λίγο, οι σκέψεις δεν με αφήνουν σε ησυχία.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Οι σκέψεις χτυπούν, κυρίως τη νύχτα.

Όταν επικρατεί σιωπή. Εσύ πως τα πας;

- Γράφεις; - Λοιπόν, προς το παρόν γράφω μόνο φαντασιώσεις.

Έχω μια παραξενιά στο μυαλό μου.

Έχει σχεδόν γίνει εμμονή.

Luigi μου.

Άρχισες να περπατάς σε έναν έρημο δρόμο,

γεμάτο κινδύνους που κανείς δεν γνωρίζει και κανείς δεν ξέρει ούτε καν μέχρι που φτάνει.

Έβαλες μια βόμβα κάτω από τα θεμέλια του κτηρίου,

αυτού που χτίσαμε με κόπο.

Η πραγματικότητα.

Εσύ στέκεσαι εκεί ατρόμητος,

αλλά δεν αναγνωρίζεις πια τον εαυτό σου.

Έχεις δίκιο, Giovanni, να λες πως δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου.

Ίσως να μη τον αναγνώρισα ποτέ, ούτε και σαν παιδί.

Πώς είναι η γυναίκα σου;

Είναι τρελή,

και εγώ είμαι δέσμιος της τρέλας της.

[ΚΡΑΥΓΗ]

Τι συνέβη, Babbu;

[ΛΑΡΥΓΓΙΣΜΟΙ]

[ΜΟΝΑΧΗ] Babbu, τι συνέβη;

[ΜΟΝΑΧΗ] Παναζία μου!

Η Ηγουμένη απόθανε!

Τέντωσε!

[ΛΑΡΥΓΓΙΣΜΟΙ]

- Μα τι λες; - [ΛΑΡΥΓΓΙΣΜΟΙ]

Τώρα βρήκε ν' αποθάνει;

Άκουσες ποια πέθανε;

- Εγώ την Agatina θα την έβαζα νωρίτερα στη σκηνή. - Κατάλαβες, Babbu;

- Ποτέ μου δεν το κατάλαβα αυτό. - Η αδελφή Ersilia Palumbo, πέθανε.

Το σκεφτόμαστε αργότερα, Τώρα έχουμε την πρεμιέρα.

- Ω! Η Palumbo, η ηγουμένη. - Η θεία της Marianna, της ηθοποιού μας;

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Τώρα θα έχουμε τουλάχιστον ένα χρόνο πένθος!

- Σπουδαία γυναίκα. - Αγία γυναίκα.

- Τρομερή απώλεια. - [ΜΑΖΙ] Συλλυπητήρια.

[Marianna] Περάστε.

Δεν χρειάστηκε να τη ντύσω.

Ξάπλωνε πάντα ντυμένη και με ένα κιλικίο στα μαλλιά κάτω από το σεντόνι.

Την κάσα, τη φυλούσε κάτω από το κρεβάτι.

Από όταν κλείστηκε στο μοναστήρι,

έλεγε ότι σαν πέθαινε ήθελε να την μοιρολογήσουν σπίτι της, στο κρεβάτι που γεννήθηκε.

Μια κάσα τόσο απλή, όσο η ζωή της,

χωρίς πομπές, χωρίς λουλούδια, χωρίς πρωτοκλασάτη νεκροφόρα.

Τίποτα, μια απλή τελετή.

Από την άλλη, ο πόνος είναι βαθύς ακόμα και στα 102 χρόνια!

Το αντιλαμβάνεστε;;

Εκατόν δύο ετών.

Και έπρεπε να πεθάνει σήμερα;

Σε μένα το λες που δεν μπορώ πλέον να παίξω στο έργο;

Εγώ.

Τι εσύ;

Μπαίνω στη σκηνή ασθμαίνοντας.

Κάθομαι στην πολυθρόνα και φωνάζω: «Η βαρόνη πέθανε!»

- Έτσι προσπερνάμε τη σκηνή και προχωράμε. - Ω! Νάτα μας!

Agatina, δεν γίνεται. Πώς θα προχωρήσει η ιστορία;

- Αν η Santina έπαιζε τη βαρόνη; - Μακάρι, θα μου άρεσε.

[Bastiano] Μα, εσύ τι μπλέκεσαι;

Γιατί μπλέκεσαι; Γράφεις τα σενάρια;

[Nofrio] Γιατί, τα γράφεις, εσύ;

Σε εκείνον το έλεγα.

Κι αν η βαρόνη, επειδή είμαι γιος της, με διόριζε εκπρόσωπό της;

Η βαρόνη να έβαζε εκπρόσωπο ένα γρόθο σαν εσένα;

- [ΓΕΛΙΑ] - Κύριοι.

[ηθοποιός] Έτσι η παράσταση δεν μπορεί να ανέβει.

Ας το λάβουμε υπόψη μας και ας την αναβάλουμε.

Α! Δεν μας τα λέτε καλά.

Για αυτή την παράσταση εγώ έφαγα ξύλο από τον άντρα μου.

Αν δεν μπορεί κανείς, θα είμαι η βαρόνη.

[CONSOLATA] Είμαι ηθοποιός καρατερίστα και παίζω χαρακτήρες.

Κωλοχαρακτήρα που έχει!

[ΠΑΡΗΓΟΡΙΤΙΚΑ] Όχι!

Τι βλάκας που είμαι! Δεν μπορώ να παίξω.

Πρέπει να παίξω την καμαριέρα.

Εεε!

- Εσύ δε λες τίποτα; - Τί να πω; Εσύ είσαι αυτός που γράφεις.

«Κοπέλια», πρέπει να βρούμε μια λύση.

Λοιπόν, ας συνοψίσουμε.

Η Agatina δεν μπορεί να είναι βαρόνη γιατί παίζει τη φίλη και είναι ήδη στη σκηνή.

Η Consolata παίζει την καμαριέρα και είναι ήδη στη σκηνή.

Η Amelia παίζει την κόμισσα και δεν μπορεί επειδή είναι ήδη στη σκηνή.

Ποιος δεν είναι στη σκηνή και μπορεί να παίξει τη βαρόνη;

Καλό βράδυ.

[ΧΤΥΠΟΙ ΣΦΥΡΙΟΥ]

[Bastiano] Βάλ' το εδώ, έτσι θα το φτιάξουμε καλύτερα.

[Bastiano, Σικελικά] Μα είναι δυνατόν να μάθω ποιος κερατάς

δένει τα σχοινιά με αυτόν τον τρόπο;

- Δεν ξέρω τίποτα γι' αυτό. - Ε, δεν ξέρετε τίποτα γι' αυτό.

Jachi, μην εκνευρίζεσαι, λύσε αυτά τα σχοινιά.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Είναι κι άλλα ρούχα. Μπορεί κάποιος να πάει να τα πάρει;

Saruzzo, βοήθησε την αδερφή μου.

Αυτό είναι δικό σου, βαρόνη. Πάρτο.

Όχι, θα το πάρω.

- Πλύνε τα χέρια σου, θα το προβάρεις. - Τώρα;

Μα φυσικά, πρέπει να το μεταποιήσω.

Ποιος να μου το έλεγε;

Μια γυναίκα, μια βαρόνη!

- Υψηλή αρχοντιά. - Βλάκα! Έλα στο καμαρίνι.

[ηθοποιός] Βαρόνη,

Μπορώ να σε ακολουθήσω στο καμαρίνι;

Δεν γίνεται να χάσουμε ένα τέτοιο στριπτίζ.

Σταματήστε να αστειεύεστε, απόψε έχουμε πρόβα. Πάμε.

[γυναικεία φωνή] Αύριο θα υποκύψω.

[ΝΙΑΟΥΡΪΣΜΑ]

Πήρα αυτή τη μαύρη γάτα για να κάνω μια πλάκα στον Nofrio και στον Bastiano.

Ελάτε.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ]Ανοίξτε το μπαούλο.

Κλείστε το, κλείστε το, κλείστε το.

Santina;

Πόσο ακόμα πρέπει να περιμένω;

Πολύ, Fofò.

Ο Bastiano λέει ότι δεν είμαι ώριμη ακόμα και έχει δίκιο.

Τα αισθήματα που τρέφω για σένα είναι τόσο μπερδεμένα που μου φαίνονται ασήμαντα.

Αυτή τη στιγμή, δεν νιώθω τίποτα για σένα.

Πίστεψέ με, τίποτα απολύτως.

[Bastiano] Ωραία.

[ΝΙΑΟΥΡΙΣΜΑ]

- Τι είν' τούτο; - Τι πρέπει να είναι; Κάποια γάτα.

- Κάποια γάτα σε οίστρο. - Στο θέατρο;

Γιατί; Η φύση δεν γνωρίζει από όρια.

Είναι ένας γάτα λάτρης του δράματος.

[Bastiano] Να τον ντύσουμε καλά.

[ηθοποιός] Τι είναι αυτό;

Είμαστε ακόμα χωρίς σκηνικά;

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πάντα τα ίδια πρέπει να τραβάμε, διάολε!

Πώς την έχετε δει; Λέτε μια ώρα και μετά εμείς πρέπει να περιμένουμε.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Καθίστε να μάθετε το ρόλο που θα σας εξετάσω μετά.

[Bastiano] Δεν αστειεύομαι.

Ο Nofrio μάλιστα, θέλει να καλέσει στην πρεμιέρα τον Luigi Pirandello.

- Τι λες; - Ακόμα δεν είναι σίγουρος.

Αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι για μας.

Είμαστε επαγγελματίες ερασιτέχνες.

Μάθετε τους ρόλους σας και μη μας ντροπιάσετε, ως συνήθως.

Μπορώ να βοηθήσω τις κυρίες να αλλάξουν.

Περιμένετε. Ας κάνουμε πρώτα πρόβα τη σκηνή της σεάνς. Πάμε.

- Σκατά, πάλι; - Πάλι. Μαέστρο, πήγαινε στο πιάνο.

[NOFRIO] Χωρίς πάρλα, πάμε.

[ΧΤΥΠΟΙ]

[ΜΕ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ] Μελχιόρ. Αν είσαι εκεί, παίξε ένα χτύπο.

[ΘΟΡΥΒΟΣ ΑΝΕΜΟΥ]

«Αγαπημένη μου ψυχή».

Αγαπημένη μου ψυχή!

Ακούς την επίκλησή μου; Είσαι εδώ;

[ΘΟΡΥΒΟΣ ΑΝΕΜΟΥ]

Παίξε ένα χτύπο.

[ΧΤΥΠΟΣ]

Αγαπημένη μου ψυχή, φτάνεις.

Το νιώθω!

[ΧΤΥΠΟΙ]

Αυτός είναι!

[ΜΕ ΤΡΕΜΑΜΕΝΗ ΦΩΝΗ] Τι θέλετε από μένα;

[με τρεμάμενη φωνή] Οι πιο σοβαρές αμαρτίες σας

θα πέσουν πάνω σας.

Μελχιόρ, ποιον κατηγορείς;

Είναι ανάμεσά μας ο μοχθηρός;

Σκασμός!

[ΘΟΡΥΒΟΣ ΑΝΕΜΟΥ]

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Μα το μάτι της κατσίκας.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Κατσίκα.

Βρώμα από θειάφι.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Θειάφι.

Μυαλά που καπνίζουν.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Καπνίζουν.

Φεγγαράκι.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Φεγγαράκι.

Νιφάδα κρίνου.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Κρίνου.

[Bastiano] Άμωμος.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Άμωμος. Άμωμος.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Άμωμος. Άμωμος.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Άμωμος. [ΗΧΟΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ]

- Μπεμπέ. - Κακά.

Τσετσέ.

- Φεφέ. - Φιφή.

Φωφά.

Βαβά.

[ΓΕΛΙΑ]

- Νενέ. - Λουλού.

Ω, Babbu!

- Babbu! - Τι θα γίνει;

- Babbu! - Babbu!

[Nofrio] Babbu, σήκω!

Ζαλίστηκες.

Πέντε λεπτά διάλειμμα και μετά αρχίζουμε πάλι την πρόβα.

Προσοχή, ε; Μόνο πέντε λεπτά, γρήγορα, γρήγορα Πάμε, άντε!

Μπορείτε να πάτε μέχρι το ψιλικατζίδικο να πάρετε μια μαύρη κουβαρίστρα;

Φυσικά.

Περίμενε!

Θα μου πάρετε και μια ταινία σαν κι αυτή;

Βεβαίως.

Έλα εδώ, έλα εδώ.

- [ΝΙΑΟΥΡΙΣΜΑ] - [Ηθοποιός] Α!

Μια μαύρη γάτα!

[Bastiano] Μη φοβάστε.

[ηθοποιός] Πρέπει να βάλεις κάτι κόκκινο.

[Bastiano] Πήγαινε να αλλάξεις, έχουμε αργήσει.

[Bastiano] Παίρνω να ρίξω λίγο αλάτι.

Φέρνει γρουσουζιά η μαυρόγατα.

Μα για όνομα! Τραβάτε σπίτια σας.

[ΓΕΛΙΑ]

Antonietta! Έλα, θα σε πάρω από 'δω.

- Έλα εσύ. - Αχ!

- [ΓΕΛΙΑ] - Έλα εδώ. Έλα εδώ.

Έλα εδώ, φτάσαμε.

Εδώ είμαστε.

Ήσυχα. Ε, Antonietta;

- Ήσυχα. - Ναι.

[ΤΡΕΙΣ ΧΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ]

- Σε παρακαλώ, να μιλάς ιταλικά. - Ιταλικά αυστηρώς, μια ομορφιά .

Περίμενε, πού πας; Έλα εδώ.

Είμαι ενθουσιασμένος. Μα νιώθεις; Pirandello!

Το κατάλαβα, αλλά τέλειωνε. Αν μαθευτεί, θα γίνουμε ρεζίλι.

- Πάμε πάλι αυτό που θέλεις να του πεις. - Ε, επαναλαμβάνω.

Δάσκαλε, συγγνώμη για την ενόχληση,

αλλά όπως λες: «Ο θεός ευνοεί τους τολμηρούς.

- Ε; - Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς.

- Χρειάζεται; - Ναι.

Θα μας τιμούσε η παρουσία σας απόψε το βράδυ στο θέατρο για την πρεμιέρα.

- Άλλωστε, μεταξύ συναδέλφων. - Ποιος συνάδελφος; Είσαι εσύ συνάδελφος;

- Εκείνος είναι ιδιοφυΐα, εσύ είσαι άχρηστος. - Εγώ;

Και οι δυο μας.

Και πρέπει να του πούμε τον τίτλο γιατί είναι σημαντικός.

Θα του το πω εγώ.

Δάσκαλε, θα δείτε το “Cicciareddu e Pietruzzo”.

- Πρέπει να το πεις ολόκληρο. - Δεν ήταν ολόκληρο αυτό;

«Η τάφρος των τύψεων, ή Cicciareddu και Pietruzzo».

Πάμε άντε!

Πάμε! Ω!

- Φοβάσαι; - Δεν είναι φόβος.

- Τότε τι είναι; - Είναι αξιοπρέπεια.

Μερικές φορές είναι καλύτερο να μένεις στη σκιά, στη σιωπή.

Σοβαρά το λες;

Ω! Μα είμαστε ήδη εδώ.

Μέχρι εκεί μου κόβει. Το δράμα που ήθελα δεν θα γίνει ποτέ.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Α, δεν σε είδα!

[ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΙΣ ΑΤΑΚΕΣ ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ]

Santina!

Θα με βοηθήσετε να δέσω τη γραβάτα;

Είναι που είμαι τα μάλλα ταραγμένος.

Και σας παρακαλώ, στα παρασκήνια να στέκεστε πλάι μου με το σενάριο.

- Φυσικά, όπως πάντα. - Όπως πάντα είστε ευγενής.

Κύριοι, να θυμάστε να μιλάτε δυνατά.

Πρέπει να ακούνε μέχρι και στην τελευταία σειρά και το πρόσωπο πάντα γυρισμένο…

- Στο κοινό. - Στο κοινό. Έτσι μπράβο.

Γεμίζει.

Sidora!

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πσυχούλα μου.

Για δάγκωμα είσαι.

Mimmuzzo.

Απόψε θα διασκεδάσουμε, Mimmo.

Σκατά! Το κέρατό του Κοκού! Ο Luigi ήρθε πραγματικά.

- Bastiano, τι κάνεις; - Τσεκάρω.

- Θέλεις να δώσεις τα πέντε λεπτά; - Το έκανα αυτό. Πάμε.

[Bastiano] «Κοπέλια», γρήγορα!

Πέντε λεπτά, πέντε λεπτά, πέντε λεπτά.

- Υπάρχει λόγος να γίνει αυτό; - Το θέατρο γέμισε και εγώ άναψα.

- Σβήσου. - Τέσσερα λεπτά.

- Χωρίς πρωτοβουλίες ή αυτοσχεδιασμούς. - Τρία λεπτά.

- Μείνετε στο ρόλο σας. - Δύο λεπτά.

- Ειδικά εσύ. - Ένα λεπτό.

[ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Σκατά, σκατά, σκατά.

- Πάμε. - Άντε, άντε, άντε!

Κυρίες και κύριοι, δεσποινίδες και παιδιά,

απόψε ο θίασος «Principato και Vella» έχει τη χαρά να παρουσιάσει στο κοινό

την τραγικοκωμωδία «Η τάφρος των τύψεων, ή Cicciareddu και Pietruzzo».

Πριν αρχίσουμε, λίγη χαλαρή παραδοσιακή διασκέδαση.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Με κουλούρι δεν σε είχα, χωρίς κουλούρι σε είχα.

Με κουλούρι ή χωρίς κουλούρι, μου αρκεί να σε είχα.

Ανοίγω το ντουλάπι, παίρνω το γαρύφαλλο, το βάζω κάτω και κλείνω το ντουλάπι.

[Nicu] Αύριο είναι Κυριακή, κόβουμε το κεφάλι του Κυριάκου.

Ο Κυριάκος δεν είναι εδώ, κόβουμε το κεφάλι του βασιλιά.

Ο βασιλιάς είναι άρρωστος, κόβουμε του στρατιώτη.

[Nicu] Ο στρατιώτης κάνει πόλεμο

και όλοι πέφτουμε στη γη.

[Nicu] Εκείνο τον καιρό, πίσω από το Roccone ήταν ένας γεροντογέροντας

που μάζευε κλαδάκια και κούτσουρα.

«Τι μαζεύετε γεροντογέροντα πίσω από το Roccone ετούτο τον καιρό;»

Μαζεύω κορμούς, κλαδάκια, κούτσουρα».

- Κούκλος! - Μπράβο!

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Σας άρεσε, γελάσατε κι εσείς κι οι άλλοι;

Μα τώρα ήρθε ή ώρα για το τσικάλι.

Έχω μια πετονιά από δω μέχρι την Piazza Semenza

κι ένα καλάμι από δω μέχρι τη Resuttana.

Ρίχνω την πρώτη αρματωσιά και πιάνω έναν ρεμάλι.

Τον ρίχνω στο τσικάλι.

Ρίχνω κι άλλη μια αρματωσιά και πιάνω μια κουτάλα.

Ω ρε μάνα, τι κουκλάρα, θα τη κλείσω με αμπάρα.

Ξαναρίχνω και πιάνω ένα συνταγματάρχη.

Ρίχνω πετονιά και πιάνω Πατριάρχη.

Ξαναρίχνω και τρέχουν πυροσβέστες, γαλονάδες, μπασκίνες, εσύ ποιος είσαι;

Είμαι ένας ξένος και φτωχός και σε πουλώ στο άψε-σβήσε.

Τι είναι αυτό το πράγμα; Γιατί βγαίνει πάντα εκτός σεναρίου;

Με στέλνουν στο εστιατόριο Quattro Canti.

Μπαίνω με την κοιλιά γεμάτη, φεύγω με κοιλιά χτικιάρη γάτη.

Όταν ήρθε η ώρα να πληρώσω, του λέω: «Έχω τέσσερα παιδιά.

Ο μεγάλος, ο Giovanni, είναι χωρίς βρακί και η δροσιά του μπαίνει από δω κι από εκεί.

Ο μεσαίος είναι ο Alfano, μεταξύ μας είναι λίγο αγύρτης

μα πάει για μητροπολίτης.

Μετά είναι ο Federico, που τρώει σαν το Ζήκο

και τον τρέχαμε στο Partinico.

Ο μικρός μας ο Νικόλα.

Εκτός από κρεβάτι έχει απ΄όλα.

Μα η κούνια, δε μιλάμε για καριόλα θα ‘ρθει με το κάρο που χει φάει φόλα.

Μα το κάρο από βόδια είναι σκέτο κι έχει μείνει στο Borgetto,

και μου λένε, Τράβα Φέρτο».

Τελείωσες;

[χειροκροτήματα]

Μπράβο!

Μα εδώ είστε; Δεν σας είδα να έρχεστε.

Η αρραβωνιαστικιά μου δεν εμφανίστηκε;

Όχι, δεν εμφανίστηκε.

- Έπρεπε να έχει φτάσει. - Έπρεπε.

- Τι υπονοείς; - Τίποτα.

Με τέτοιο καιρό δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ.

Γιατί; Τι έχει ο καιρός;

- Μπερδέματα. - [ΓΕΛΙΑ]

Τι εννοείς μπερδέματα;

Ο ουρανός δεν είναι αυτό που φαίνεται.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Το σύννεφο ψεύδεται.

Έγινες και φιλόσοφος;

«Σκέφτομαι, άρα ανάβω.»

Χτυπάνε.

Κάνει ζέστη, ζέστη.

Πολύ ζέστη, ζέστη, ζέστη.

- Καίγομαι! - [ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Είσαι γλύκα!

Σαν την αδερφή σου! Τελειώνεις;

Σκάσε!

Αγάπη μου, σε περίμενα.

Χωρίς εσένα, λιώνω.

Γίνομαι αργός και ακόλαστος.

[ΓΕΛΙΑ]

Μπράβο!

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Είδα τον Pirandello!

- Ναι; - Το 'ξερες και δεν μου το 'πες.

Εγώ; Εγώ δεν είδα κανέναν.

Δεν είδες κανέναν;

Διασκεδάζουν.

Προσοχή, στη σκηνή της σεάνς το γυρνάτε στο δράμα.

Φυσικά!

[Nicu, Σικελικά] Φιστίκια, φουντούκια και καρύδια!

Ρεβίθια και ξηροί καρποί κολοκύθας!

Χαιρετώ σας. Χαίρετε, κυρία.

[ΜΑΚΡΥΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ]

[ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ]

Μπράβο Nofrio!

Βλέπετε, βαρόνη;

Δεν υπάρχει χώρος στο νεκροταφείο αυτή τη στιγμή.

[ΓΕΛΙΑ]

Δείτε ρε, πως κατάντησε ο Bastiano!

Το σώμα του αγαπημένου σας συζύγου θα πρέπει να περιμένει λίγο

πριν από την ταφή, εκτός και αν…

[γυναικεία φωνή] Εκτός και αν, τι;

[ΓΕΛΙΑ]

Εκτός αν μας το επιτρέψετε, ώστε να κάνουμε μια εξαίρεση.

Όπως είπε ο αγαπημένος σας σύζυγος, ο αγαπητός βαρόνος:

«Όποιος πληρώνει, δέχεται βοήθεια».

- Φράγκα. - Τα μπικικίνια!

[Bastiano, Σικελικά] Μας το παίζεις κι αθώα περιστερά.

- Ε; - Τίποτα.

Πιείτε, πιείτε, πιείτε όλοι.

Μπράβο!

[χειροκροτήματα]

[από το κοινό] Μπράβο!

«Μια σεάνς για να καλέσετε το πνεύμα του αγαπημένου σας συζύγου.»

«Το βρίσκω κομμάτι υπερβολή, βαρόνη μου.»

«Δεν είναι καθόλου υπερβολή.»

«Ο αγαπημένος μου Μελχιόρ…

ανυπομονεί να σας υπενθυμίσει όλες τις φορές»

που σας πρόσφερε γενναιόδωρα τη βοήθειά του.»

«Μα πότε;»

«Όταν ήσασταν φτωχομπινές, ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου.»

«Πιστέψτε με, θέλω να σας βοηθήσω, δεν είναι ανάγκη να γίνει η σεάνς.»

«Φτάνουν τα λόγια, λογικευτείτε.»

«Μα το μόνο πιο λογικό από μια σεάνς είναι ο θάνατος.»

«Θα την κάνουμε, το αποφάσισα, θα σε λούσει κρύος ιδρώτας!»

«Όλοι ξέρουμε, αγαπητέ Pietruzzo,

πόσο πολύ έχεις βοηθήσει στις ταφές τους πάντες.»

«Δεν υπάρχει ζωντανός εδώ στο χωριό,

που να μην έχει τύχει της καλοπροαίρετης βοήθειά σας.»

Αρκετά! Κόφτε το, τώρα αμέσως.

- Τι είναι, Mimmo; - Τολμάς και με ρωτάς;

Αν υπονοείτε κάτι, πείτε το ξεκάθαρα.

Όλοι κατάλαβαν ότι εγώ είμαι ο χαρακτήρας που υποδύεσαι!

- Τι λες; Σε λένε Pietruzzo; - Ξέρεις πολύ καλά πως με λένε!

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Όλοι κατάλαβαν ότι εμένα σατιρίζεις, εδώ πέρα!

Μα ούτε καν, Mimmuzzo, όμως; Εδώ υποδυόμαστε φανταστικά πρόσωπα.

Όχι ανθρώπους που υπάρχουν στην πραγματικότητα.

- Συγνώμη, σας μοιάζει με τον Mimmo Casa; - [ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ] Όχι.

Mimmo, τι λες;

- Μα τι λες, Mimmo; - [Bastiano] Mimmo, μίλα καθαρά.

Μα έκανες τόση φασαρία επειδή θες ποσοστό και από το ταμείο;

Απα πα πα.

Τα έσοδα.

Οφείλατε να μου το πείτε!

Εγώ σας βοήθησα να γράψετε αυτό το θεατρικό.

Ξέρω αυτόν το σιχαμένο καλύτερα από σας.

Αρκούσε να με ρωτήσετε και θα είχατε το σενάριο με όλες του τις βρωμιές.

Συγγνώμη, Concetta. Δε σε είχα για δραματουργό.

[ΓΕΛΙΑ]

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Τι σχέση έχει αυτό το «Δραχματουργό»; Μιλάμε για τη ζωή μου!

Βγάζετε φόρα παρτίδα και τη δική μου επιχείρησή μου, όχι μόνο τη δική του!

Και αυτή η πουτανάρα που κάθεται εκεί,

θα έπρεπε να ντρέπεται, αντί να τον παίρνει από παντού!

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πουτάνα είσαι εσύ και όλο σου το σόι!

Εσύ είσαι πουτάνα και όλοι σου οι απόγονοι!

Πουτάνα!

[ΓΕΛΙΑ]

Άλλαξε, γιατί γίναμε ρεζίλι στον Pirandello!

[Nofrio] Ηρεμία, κύριοι. Ας γυρίσουμε πάλι στην παράσταση.

[Nofrio] Κύριοι, σας παρακαλώ! Ειδάλλως, ελάτε εδώ να κατεβούμε εμείς.

Santina, ο θεός σε έστειλε. Σκίστηκε η τσέπη του σακακιού.

- Και όπου νά 'ναι βγαίνω. - Δεν μπορώ τώρα, αργότερα.

Σκίστηκε και ένα κουμπί. Τι θα κάνω; Έτσι θα βγω;

Αν το σακάκι δεν είναι εντάξει, πως θα παίξω.

Μετά, τώρα πρέπει να βοηθήσω τον Bastiano να αλλάξει.

Μη με ταλαιπωρείς άλλο, αργότερα!

Μα πως είσαι έτσι ακόμα; Βγάλε το μακιγιάζ!

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Ξύπνα! Πρέπει να βγεις ως Cicciareddu.

Ψάχνεις στις τσέπες μου;

Μπράβο σου.

Το αναγνωρίζεις αυτό;

Βαρόνη, τι περίεργη φωνή που έχεις!

- Θα τα πούμε αργότερα. - Όχι, τώρα θα λογαριαστούμε!

Τι δυνατή, βαρόνη. Πονάω.

Αυτό δεν είναι τίποτα, θα 'έπρεπε να σου σπάσω το κεφάλι.

Πρόδωσες την εμπιστοσύνη μου! Τα 'φτιάξατε με τη Santina!

- Τι λες; - Δράμα δεν ήθελες; Τώρα θα δεις!

-Σταμάτα, άσε τον. - Δρόμο!

[κραυγές αποδοκιμασίας]

- Σκατιάρη! - Άσε με!

Εντάξει. Δεν έχει καμία σχέση εκείνη με αυτό, εγώ φταίω.

Την παρέσυρα, όπως ο Cyrano.

Με λόγια, με ποίηση.

Έξαλλο με έχεις κάνει!

Βρωμερέ και τρισάθλιε!

Αντί να χορταίνεις με την κορμάρα της γυναίκας σου…

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] … πήγες και αποπλάνησες αυτό το κοριτσάκι. Φτου σου!

- Είχε δίκιο ο πατέρας μου! - Αυλαία! Αυλαία!

[ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΕΙΣ ΦΩΝΕΣ]

[ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΣΒΗΝΟΥΝ]

«Δεν έχω κανέναν.»

«Γαμάω και χαίρομαι.»

Μπράβο!

Α.

Εσύ είσαι ο «ένας».

Περίμενα τον άλλο.

Φυσικά και είμαι εγώ.

Εγώ χάνω τα περισσότερα σε αυτή την ιστορία.

Το Nofrio τον είχα σαν αδελφό μου.

Πάντα τον υπερασπιζόμουν, ακόμα κι όταν τον αντιμετώπιζαν σαν ανόητο.

Τον φώναζαν «μωρή» γιατί κουνιότανε, ήταν ευγενικός.

Τον υπερασπίστηκα, δέχτηκα εγώ τα χτυπήματα.

Αυτός υπερασπίστηκε εμένα; Αυτός ήταν ο πρώτος που με βασάνισε.

- Μωρή; Κουνίστρα; Ούτε καν! - Κοιτάξτε εδώ.

Αυτό ήταν το σχέδιό του να το σκάσει και να συνουσιαστεί με την αδερφή μου.

Είναι διεφθαρμένος, προδότης και δειλός!

[Nofrio] Πιστέψτε με, Δάσκαλε, όταν σας λέω πως ήταν η Santina που πήγαινε γυρεύοντας.

Ήταν ένας τρόπος να ξεφύγει από τον αδερφό της, που την έπνιγε.

Δεν υπερβάλλω, συνέχεια μου έκανε γλυκά μάτια.

Απομονωμένη, σε μια φυλακή που ο Bastiano πρόσθεσε τα κάγκελα!

[Nofrio] Και τώρα Δάσκαλε, μας έκανε ρεζίλι των σκυλιών

και το έκανε μπροστά σε όλους!

Με τι μούτρα θα βγούμε ξανά εκεί έξω πια;

Δάσκαλε, συγνώμη που σας το ζητάω,

αλλά επινοήστε ένα τέλος που να μας ξαναδίνει λίγο σεβασμό.

Σας παρακαλώ.

Το έχω συνηθίσει χρόνια τώρα,

κάθε Κυριακή πρωί, να παίρνω συνέντευξη στους χαρακτήρες μου.

για πέντε ώρες,

από οκτώ έως τη μία το μεσημέρι.

Είναι πολύ απαιτητικοί.

Όλοι θέλουν να ακουστούν,

αποφασισμένοι, δραματικοί.

Έχει μεγαλώσει η λίστα πλέον, οπότε,

λυπούμαι, αλλά πρέπει να περιμένετε.

Ή, αν σας έχει πιάσει πρεμούρα,

να πάτε να πρήξετε άλλο συγγραφέα.

Συγγνώμη τις ασυναρτησίες,

αλλά οι σταγόνες αρχίζουν να δρουν

και αυτή η ξαφνική ζέστη μου φέρνει υπνηλία.

Μακάρι να ξαναβρεθούμε.

Στη Ρώμη, σε κάποιο καφέ, ή κάποιο θέατρο.

Και…

εμείς οι συγγραφείς…

έχουμε τη φιλοδοξία να κάνουμε αληθοφανές κάτι που δεν είναι.

Είναι μια διαρκής πρόκληση, το καταλαβαίνετε, όμως;

Όπως και να 'χει, θα ήταν χαρά μου να ξανασυναντηθώ,

και με τους δυο σας.

Θα ήταν μεγάλη μου χαρά...

να σας ξαναδώ.

Το νου σου, μην μου θυμώνεις τη μαμά. Κατάλαβες;

Nofrio, δεν θα το δείξεις αυτό στον Pirandello;

Να τον βάλω να διαβάσει τα δικά μου;

- [ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Ντρέπομαι. - Γιατί; Γράφεις υπέροχα.

- Λες; - Ναι.

Ευχαριστώ, Santina.

Φρόντισε το μωρό σε παρακαλώ και να μην καταπονείσαι.

Θα γυρίσω σύντομα, μην μου κουράζεσαι.

Πόσο μηνών είναι;

Έξι μηνών.

Έξι μηνών. Πως περνά ο χρόνος, ε;

- Πώς είσαι εσύ; - Μόνος, πάντα μόνος.

- Σε κάλεσε κι εσένα ο Pirandello; - Γιατί; Δεν έπρεπε να με καλέσει;

- Πρόσκληση και εισιτήριο τρένου. - Το ίδιο και σ' εμένα.

- Ακριβώς. - Εμένα μου το προσωποποίησε.

«P.S., δηλαδή, Προς το Sebastiano.»

«Πάντα ευγνώμων για τη γνώση και την ανεκτίμητη βοήθεια».

«P.S.» δεν είναι «Προς το Sebastiano». «P.S.» σημαίνει «post scriptum».

Είναι λατινικό, σημαίνει «Υστερό-Γραφο».

- Τα ίδια μου έγραψε και σε μένα. - Τα έγραψε και σ' εσένα;

Αν δεν ήμουν εγώ, η θανούσα θα είχε μείνει στην Αίθουσα Αναμονής.

Σε αυτή την περίπτωση, ο Pirandello δεν απευθύνεται στους νεκροθάφτες,

αλλά στον συγγραφέα.

[στα λατινικά] «Ο συγγραφέας είναι αυτός που βυθίζει το στυλό στη σοφία.»

«Pringit;»

«Ρώμη, Teatro Valle. Πρώτη Παρουσίαση.

«Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα'.» Τι σημαίνει;

- Τι τίτλος είναι αυτός; - Δεν ξέρω.

Δεν ξέρεις; Συγγραφέας δεν είσαι κι εσύ;

Εδώ κάθομαι; Ευχαριστώ.

Πάμε.

Όποτε είσαι έτοιμος.

Ήδη από τον τίτλο καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια ακόμη από τις ανοησίες του Pirandello.

Όταν μιλάτε για τον Pirandello, να ξεπλένεται το στόμα σας.

Πλάκα μας κάνεις; Κάτσε κάτω.

Να τον πιάσω από το μουστάκι και να τον πετάξω έξω.

Πρέπει να σε μάθουν και εδώ;

Μα φυσικά, ε; Λέει κάποιος Ρώμη, υπάρχει λόγος.

- [ΧΤΥΠΗΜΑ ΠΟΡΤΑΣ] - Περάστε.

- Δάσκαλε, με ζήτησες. - Ναι.

Battaglia, αν οι ηθοποιοί δεν θυμούνται τις ατάκες, μην τους τις λέτε.

Κράτα το στόμα σου κλειστό, σε παρακαλώ.

Μα τι λέτε;

Οι ηθοποιοί που εξαρτώνται από τον υποβολέα δεν έχουν ταυτότητα, είναι απλώς γελοίοι.

Τι γίνεται όμως αν κάποιος μείνει βουβός; Αν δεν θυμάται πια τίποτα;

Απόψε κανείς δεν θα μείνει βουβός, μην ανησυχείς.

Όπως επιθυμείτε.

Και ως είθισται, Δάσκαλε, σκατά, ε;

- Σκατά, σκατά, σκατά. - Σκατά, σκατά.

- Α! - Α!

- Τι κάνεις εκεί; - Δεν βλέπεις; Καρφώνω.

Τώρα βρήκες; Δέκα και μισή. Όπου να 'ναι έρχεται ο θιασάρχης.

- Κι εγώ πότε θα δουλέψω; - Άλλη ώρα.

- Πότε; - Πάντως, όχι τώρα που έχουνε πρόβα.

Ακόμα πρόβες κάνουν αυτοί;

Δε βλέπουν ότι το κοινό είναι εκεί;

Ποιο κοινό;

Α, καλά, δεν έχεις καταλάβει τίποτα. Αυτοί δεν είναι θεατές.

Κοίτα τους καλά, βλακόμουτρο. Αυτοί είναι οι ηθοποιοί που παίζουν το παιχνίδι του.

Έχεις δίκιο.

Τι κερατάς, δαύτος ο Pirandello!

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

Καλημέρα.

- Συγνώμη, εδώ είναι η θέση μου, φύγε. - Μμμ…

[ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΙΑΝΟΥ]

Χορεύουμε;

[ΗΘΟΠΟΙΟΣ] Άντε! Αρκετά! Τέρμα! Έρχεται ο κύριος θιασάρχης!

Δεν βλέπουμε τίποτα εδώ μέσα. Πες ν' ανάψουν κάνα φως.

Μάλιστα.

Ελάτε, πάμε.

- Λείπει κανείς; - Η πρωταγωνίστρια.

- Όπως πάντα. - [ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ] Ε, όχι δα! Να 'μαι! Να 'μαι!

[ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ] Επίτηδες το κάνεις;

Έλα, πάμε. «Παιχνίδι των ρόλων» του Πιραντέλλο, Δεύτερη Πράξη.

Συγνώμη.

Πρέπει οπωσδήποτε να φοράω σκούφο;

Ε, ναι. Εδώ έτσι γράφει.

Συγγνώμη, αλλά είναι γελοίο!

Και γελοίο να είναι, τι να κάνω εγώ;

Πάνε οι καλές εποχές που φέρναμε ωραία έργα από τη Γαλλία,

Τώρα καταντήσαμε να παίζουμε μόνο Πιραντέλλο,

που ανάθεμα κι αν τον καταλαβαίνει κανένας!

«Λες και το κάνει επίτηδες, να μην αρέσει το έργο

ούτε στους ηθοποιούς, ούτε στο κοινό, ούτε στους κριτικούς!».

[ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ] Άρα, και σκούφο θα βάλεις

και τ αβγό θα χτυπάς!

Να 'ταν αυτό μόνο:

[ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ] Θα σας βάλω να υποδυθείτε και το τσόφλι του αβγού που χτυπάτε!

[ΓΕΛΙΑ ΗΘΟΠΟΙΩΝ] [ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ] Ησυχία!

Όταν εξηγώ, ν' ακούτε!

Ναι, το τσόφλι του αβγού!

Το τσόφλι είναι το κενό κέλυφος της λογικής, όταν δεν τη γεμίζει πια η τυφλή λογική.

Στο έργο εσύ είσαι η λογική και η γυναίκα σου το ένστικτο.

Συμμετέχεις σ' ένα παιχνίδι καθορισμένων ρόλων

και εξελίσσεσαι εκούσια σε ανδρείκελο του εαυτού σου.

- Κατάλαβες; - Όχι.

Ούτε κι εγώ. Εμπρός, πάμε παρακάτω. Θα τα ξαναπούμε στο τέλος.

[ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ] Κάντε μου τη χάρη να μιλάτε πιο πολύ στραμμένοι στο κοινό.

Είναι που είναι περίεργο το έργο,

αν δεν ακούγεστε κι εσείς, θα πάμε κατά διαόλου.

Συγγνώμη, κύριε...

Τι είναι πάλι;

Είν' εδώ κάτι άνθρωποι και σας ζητάνε.

[ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ] Να πάρει ο διάολος, κάνω πρόβα!

Και άμα κάνω πρόβα, δεν θέλω κανέναν εδώ μέσα!

Εσείς ποιοι είστε;

Τι θέλετε;

Ζητάμε ένα συγγραφέα.

Συγγραφέα;

Ποιο συγγραφέα;

Οποιονδήποτε, κύριε.

Εδώ δεν έχουμε κανένα συγγραφέα.

Δεν κάνουμε πρόβα σε καινούργιο έργο.

Ακόμα καλύτερα, κύριε, ακόμα καλύτερα!

Μπορούμε να γίνουμε εμείς το καινούργιο σας έργο.

[ΓΕΛΙΑ ΗΘΟΠΟΙΩΝ] - Άκου τι λέει!

Nαι, vαι... Όμως, αφού δεν υπάρχει συγγραφέας...

Εκτός αν θέλετε να γίνετε εσείς...

Καλά, για φάρσα ήρθατε;

Το αντίθετο, κύριε.

Εμείς σας φέρνουμε ένα πολύ πονεμένο δράμα.

Μπορεί ν' αποδειχτούμε η καλή σας τύχη.

Κάντε μου τη χάρη να φύγετε.

Δεν μπορώ να χάνω την ώρα μου με τρελούς!

Μα, δεν χρειάζεται να σας το πω εγώ, κύριε, πως η ζωή είναι γεμάτη με παραλογισμούς,

που δεν χρειάζεται να φαίνονται αληθινοί, γιατί απλούστατα,

είναι αληθινοί.

Τι διάολο είν' αυτά που λέτε;

Θέλουμε να ζήσουμε, κύριε!

Εγώ πάω στο καμαρίνι.

Υπερβολικά εγκεφαλικό, βαρετό.

Δεν κατάλαβα τίποτα, απολύτως τίποτα.

[ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ] «Όμως πού θέλετε να καταλήξετε;»

[ΠΑΤΕΡΑΣ] «Πουθενά. Απλώς θέλω να σας αποδείξω ένα μόνο πράμα:

ότι, όπως γεννιέται κάτι με διαφορετικές μορφές

και γίνεται δέντρο, πέτρα, νερό ή πεταλούδα ή και γυναίκα,

έτσι μπορεί να γεννηθεί κι ένα θεατρικό πρόσωπο!»

«Θέλετε να πείτε ότι εσείς και οι συνοδοί σας

γεννηθήκατε θεατρικά πρόσωπα;»

[ΠΑΤΕΡΑΣ] «Ακριβώς! [...] ο συγγραφέας που άρχισε να μας δημιουργεί

ανακάλυψε στη συνέχεια ότι δεν ήθελε ή, ίσως, δεν μπορούσε να μας

δώσει μια ολοκληρωμένη υπόσταση για να μπούμε στον κόσμο της Τέχνης.»

«Κι αυτό είναι εγκληματικό, κύριε,

γιατί όποιος έχει την τύχη να γεννηθεί ζωντανό θεατρικό πρόσωπο,

μπορεί να περιγελάει ακόμα και το θάνατο.»

[ΠΑΤΕΡΑΣ] «Ο συγγραφέας, ο δημιουργός πεθαίνει,

αλλά το δημιούργημα του δεν πεθαίνει.»

- [ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ] «Τι, έτσι μιλάει;» - [MADAMA PACE] «Ντεν αρέσω μου...

[MADAMA PACE] ...γελάτε κον με. Γιο προσπαθώ μιλάω καθαρά, σενιόρ.»

[ΓΕΛΙΑ ΗΘΟΠΟΙΩΝ]

«Όμως, δεν θέλετε να δείτε το αληθινό δράμα;

«Δεν θέλετε να ξεσπάσει μπροστά σας, έτσι όπως έγινε στ' αλήθεια;»

- «Πώς ήταν;» - «Μα, φυσικά, γιατί έτσι θα πάρω περισσότερα στοιχεία...»

«Τότε...

- …βγάλε έξω τη μάνα.» - «Όχι! Όχι! Μην την αφήσετε, να το κάνει αυτό, κύριε!»

«Μα, δεν θα γίνει τίποτα, κυρία μου. Θα αποκριθούν ότι γίνεται, για να το δούμε εμείς.»

«Όχι, δεν το μπορώ!»

- «Μα, αφού έγινε ό,τι έγινε, δεν καταλαβαίνω γιατί αντιδράτε έτσι.»

«Όχι! Γιατί θα γίνει και τώρα και θα γίνεται αιώνια.»

«Και ο πόνος ο δικός μου δεν θα τελειώσει ποτέ, κύριε! Δεν το καταλαβαίνετε αυτό;»

«Ξαναζώ κάθε στιγμή του σπαραγμού μου, που επανέρχεται ολοζώντανος συνέχεια!»

[ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ]

[ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ] «Βοήθεια! Βοήθεια!»

[ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ] «Πέθανε! Το καημένο! Τρομερό!»

«Ποιος πέθανε; Πώς πέθανε; Θέατρο είναι! Μην το πιστεύετε!»

- «Τι θέατρο; Αλήθεια είναι!» - «Πραγματικότητα! Πέθανε!»

«Πραγματικότητα. Πραγματικότητα.»

[ΠΑΤΕΡΑΣ] «Αλήθεια είναι. Αυτή είναι η πραγματικότητα, κυρίες και κύριοι!»

[ΠΑΤΕΡΑΣ] «Η πραγματικότητα!»

«Θέατρο;»

«Πραγματικότητα;»

«Τι στο διάολο είν' αυτά που λέτε όλοι;»

«Μ' αυτά και μ' αυτά έχασα μια ολόκληρη μέρα πρόβα!»

«Θεέ μου! Δεν μου έχει ξανατύχει τέτοιο πράγμα!»

Σβήστε τα όλα!

[ΕΞΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΗΤΟΥΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, L.PIRANDELLO, MET. E. ΜΠΕΛΙΕΣ, ΗΡΙΔΑΝΟΣ]

- Είστε για ψυχιατρείο! - Καραγκιόζηδες!

[ΕΠΕΥΦΗΜΙΕΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ]

Παλιάτσοι!

[ΚΟΙΝΟ] Ντροπή σας!

- Κλόουν! - Είστε για ψυχιατρείο!

Ντροπή!

Είστε για ψυχιατρείο!

Ντροπή!

Είστε για ψυχιατρείο! Καραγκιόζηδες!

- Καλά πήγε κι αυτό. - Δε γλιτώνουν το φόνο.

Τώρα αυτοί είναι ηθοποιοί, ή όντως διαμαρτύρονται;

Κι εγώ αυτό αναρωτιόμουν,

μα από τον Pirandello όλα να τα περιμένεις.

Δεν κατάλαβα τίποτα, αλλά μου άρεσε.

- Μπράβο! - Καραγκιόζηδες!

- Καραγκιόζηδες! - Είστε για ψυχιατρείο!

Μπράβο!

[ΚΡΑΥΓΗ]

Καλύτερα να πηγαίνουμε.

Pirandello, απατεώνα!

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[Bastiano] Αφήστε μας να περάσουμε!

[ΕΠΕΥΦΗΜΙΕΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ]

[ΚΟΙΝΟ] Pirandello, είσαι απατεώνας!

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- Η κόρη σας σας περιμένει στην είσοδο. - Ωραία.

Οι δύο Σικελοί καλεσμένοι μου πήραν τα εισιτήριά τους;

- Ποιοι καλεσμένοι; - Οι Vella και Principato.

Σας έδωσα τα ονόματά σήμερα το πρωί.

Όχι, δεν μου δώσατε κανένα όνομα.

Σίγουρα;

Τσεκάρετέ το.

Λυπάμαι, δεν έχω κανένα με αυτά τα ονόματα.

Μπαμπά!

Lietta, δεν τρέχει τίποτα.

- Μπαμπά. - Έλα.

Δεν τρέχει τίποτα.

Έλα μαζί μου.

- Νάτος ο Pirandello! - Ντροπή!

- Απατεώνα! - Είσαι ιδιοφυία!

Ιδιοφυία!

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ]

Καραγκιόζη!

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Είναι κανείς εδώ;

Nofrio;

Είναι κανείς εδώ;

- Που είσαι; - Θα με σκότωναν.

- Κρύφτηκα στην τουαλέτα. - Και εγώ. Δεν έμεινε κανένας πια.

Έφυγαν μέχρι και οι μασκαράδες. Μας κλείδωσαν εδώ μέσα.

-Και τώρα, τι θα κάνουμε; - Τι να κάνουμε;

Θα περιμένουμε.

Ας περιμένουμε.

- Πληγώθηκες; - Με ένοιαζε.

Χέστους.

Ούτως ή άλλως, ο Pirandello είναι τελειωμένος μετά από το αποψινό.

[ΣΙΚΕΛΙΚΑ] Πως τον πετσόκοψαν έτσι!

«Αν είσαι άντρας, θαυμάζεις όσους επιχειρούν σπουδαία πράγματα.»

- [ΣΙΚΕΛΙΚΑ] «Κι ας αποτυγχάνουν.» - Δικό σου;

Μακάρι να ήταν! Σένεκας. (Lucio Anneo Seneca, Ρωμαίος Φιλόσοφος)

- Ποιος είναι αυτός; - Κάποιος που τα ήξερε όλα.

Ω.

Είμαι κουρασμένος, πάω για ύπνο.

Πήγαινε για ύπνο, Bastiano.

Ούτως, ή άλλως,...

αυτό που οφείλαμε να κάνουμε, το κάναμε.

Μετάφραση, επιμέλεια, συγχρονισμός © Chaos70

Ιούνιος 2023. © Chaos70

Tα "Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα" έγιναν τη ίδια χρονιά παγκόσμια επιτυχία

Το 1934, απονεμήθηκε στον Πιραντέλλο το Νόμπελ Λογοτεχίας

Στην 1η έκδοση του έργου, τα "Πρόσωπα" εμφανίζονται από μια πορτούλα στη σκηνή

Το 1925 επανεκδόθηκε το έργο. Ο Πιραντέλλο διόρθωσε τη διδασκαλία και έβαλε τα "Πρόσωπα" να έρχονται από την αίθουσα.

Για τους Nofrio και Bastiano δεν υπάρχει καμιά αναφορά στα κατάστιχα των θεατρικών χρονικών της Σικελίας