Original subtitles

To już wszystko. Gdzie mam położyć?

To Guienevre. Przy oknie na haku.

Wspaniałe miejsce Sama szukałabym go tygodniami.

Zrobiłem co mogłem.

Czuję się odpowiedzialny ściągając cię do dużego miasta.

A tam gdzie mieszkałaś nie było zbyt bezpiecznie.

Poza tym nie wiem co bym zrobił bez swej najlepszej pracownicy.

Pomóc ci się rozpakować?

Skończę później.

To pójdziemy na lunch?

Wybacz, ale muszę być w domu o czwartej.

Jedno z tych przyjęć.

A ty jakie masz plany?

Wyjdę, może poznam nowych przyjaciół. A potem może popracuję.

Żadnych chłopaków?

Właśnie zerwałam z chłopakiem. Teraz chcę zacząć od nowa.

To dobrze. Powinnaś.

Dobry moment na nowy początek.

Jeśli będziesz ostrożna. Będziesz?

Tak, jestem bardzo ostrożna.

Lepiej już pójdę.

Podziękuj pani Catlin za wypożyczenie mi ciebie.

I powiedz, że zwracam cię w jednym kawałku.

Nie wie, że tu jestem.

Zazwyczaj jak się budzi w niedzielę i mnie nie ma,

myśli, że jestem w biurze kończąc jakąś robotę.

To była zabawa. Brakuje mi takiej rozrywki.

Wciąż czuję, że nie podziękowałam ci wystarczająco.

Zatrudniłeś mnie, znalazłeś to mieszkanie.

I jesteś moim przyjacielem.

Ciesz się nomym mieszkaniem. Na pewno tak zrobię.

Spóźniłaś się. Nie mogłam nic znaleźć.

Najważniejsze w przeprowadzce, ponumerować pudła.

Dopiero w trzecim znalazłam buty!

Na razie przestań się urządzać, muszę cię zabrać do szefa.

Boże, gdzie mój projekt? Chodźmy.

Panie Catlin, to pomyłka. Wziąłem go z biurka Kim i podałem dalej.

Myślałem, że był skończony.

Nie korzystasz z biura bez mojego pozwolenia.

Wystarczył jeden telefon i nie doszło by do tego.

Okazałeś się niekompetentny I ryzykowałeś milionami dolarów.

Też jestem winna. Nie powinnam go zostawiać na biurku.

Masz rację.

To nie dotyczy tylko Mike'a. Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni.

Chcę tylko by wszyscy to zapamiętali na przyszłość.

Teraz przejdźmy do rzeczy. Takie burze mózgów będą odbywać się tutaj.

Ale czasami mogą być u mnie w domu!

Na przykład w przyszły weekend. Jeśli wam pasuje.

Dobrze.

A teraz wracajmy do pracy.

Kim, możesz zostać na chwilę?

Usiądź.

Widzę u ciebie duży potencjał.

Jesteś bystra, masz talent i ciężko pracujesz.

Masz przed sobą przyszłość.

Tylko musisz się trzymać kilku zasad.

Po pierwsze: To moja firma.

Ja odpowiadam za wszystkich, którzy tu pracują.

Moja reputacja jest wystawiana na szali każdego dnia.

Rozumiem.

Po drugie:

Nigdy więcej mi nie przerywaj.

Nigdy.

Marsh... Panie Catlin. Nie chciałam, tylko czułam się winna...

Dobrze.

Teraz się rozumiemy.

Teraz musisz mi wybaczyć, porozmawiamy później.

Połącz mnie z Simonem. Tak, proszę pana.

Panie Catlin, pan Simon jest na lini.

Czego chciał? Dostałam małą reprymendę.

Jest taki seksowny kiedy się złości.

Tak, też to zauważyłam.

Chciałem ci podziękować za to, że mnie broniłaś.

Życie przeleciało mi przed oczami.

Nie musisz mi dziękować. Każdy by tak zrobił.

Naprawdę, dziękuję.

O Boże, jeszcze weekend z państwem Catlin.

Myślę że to miłe. Gadanie o niczym?

Ale może ci się spodoba.

Więc które będzie lepsze do dzinsów?

Szybko czy wolno? Syntetyczne czy naturalne?

Ten się chyba nadaje do kolorowych. A jak ty myślisz?

Jestem Jay. - Kim.

Kim, nie mów mi. Na pewno bierzesz udział w konkursie piękności.

A w następny weekend zobaczę cię na okładce "Vogue" z podpisem "Kim".

Kim Wolf, i lepiej użyj syntetyczne, jak nie chcesz mieć bałaganu

Używasz go. Dzięki. Do usług.

Więc... dopiero się wprowadziłaś?

W zeszły weekend.

Ja mieszkam pod 3M. Jestem tu złotą rączką.

Miło było cię poznać Jay. To narazie.

Dzwoń jakby coś się zepsuło albo stłukło.

Na przykład pęknięte serduszko?

Nie chciałem cię wystraszyć, ale drzwi były uchylone.

Nie pamiętam bym je uchylała. Nie robi się tego w dużym mieście.

Dla bezpieczeństwa.

Co to jest? Tyle kwiatów, to piękne.

Chciałem cię przeprosić. Potraktowałem cię zbyt ostro.

Byłem tak samo zestresowany jak ty.

Nie musisz przepraszać.

Nie wiedziałem jakie lubisz kwiaty...

Są piękne.

I jeszcze coś, gdzie możesz je włożyć.

Zajrzyj do środka.

Marshall, tego nie mogę przyjąć. Jasne, że możesz.

W ramach przeprosin, i że tak dbasz o m ieszkanie.

Nie wiem co powiedzieć. Nie musisz nic mówić.

Usiądź, napijesz się czegoś?

Mam szampana, którym miałam oblać nową pracę. Może być?

Doskonale.

Biuro źle na mnie wpływa. Ciągła presja.

Jest naprawdę piękna.

Na prawdę się cieszę, Kim. Że mogę z tobą pracować.

Ja też się cieszę, że z tobą pracuję.

To chyba niezbyt mądre.

Nie, masz rację.

Jesteś żonaty.

To małżeństwo z rozsądku.

A ty jesteś tak piękna że przestaję myśleć.

Pragnę cię.

Nigdy nie byłam tak szczęśliwa.

Właściwie miało być na piątek.

Tak, będzie w porządku.

Dzień dobry.

Wybacz, że tak wyszedłem, ale od rana odbieram tylko telefony.

Trzeba było mnie obudzić. Tak smacznie spałaś.

Marshall, jeszcze możemy to łatwo zakończyć.

Żadne z nas nie ucierpi.

Ale ja nie chcę tego kończyć. A ty?

Odpowiedz szczerze.

Czuję się tak... Jak?

Czujesz się...

Seksownie.

Nie, czuję się winna. Dlaczego?

Tak nie można. Zbyt wiele mamy do stracenia.

Czyli co? Masz żonę i jesteś moim szefem.

Od lat moje małżeństwo to farsa.

A ty bardzo wiele dla mnie znaczysz.

Nie ma w tym nic złego.

Ta noc była niesamowita.

Do tego ten cudowny sen.

Ale kiedy się obudziłam, ciebie nie było.

A byłem w tym śnie?

Sprawdźmy.

Całowałem cię tak?

Albo dotykałem? Może.

To dlatego czułaś się tak dobrze.

Dałaś się ponieść chwili.

Nie, nie tutaj.

Boisz się, że szef cię przyłapie?

Chyba go to nie obchodzi.

Może spotkamy się wieczorem?

Nie mogę, jestem umówiony z klientem.

Może chodzić o duży projekt.

To nie powód byśmy się nie spotkali.

Dzień dobry panie Catlin jest pan dziś zajęty?

Lepiej wrócę do siebie.

Jesteś dziś wcześnie.

No co? Ty mi powiedz.

Ładna sukienka.

Cześć. Chyba...

ktoś jest w moim mieszkaniu.

Przysięgam, że słyszałam tam głosy.

Sprawdźmy.

Otwarte. Zamykałam je, naprawdę.

Sprawdzisz resztę mieszkania?

Sam nie wiem. Wszystko wydaje się w porządku.

Przysięgam, że słyszałam rozmawiających ludzi.

Pewnie słyszałaś odgłosy z innego mieszkania.

To bardzo zabawne, ja czasami nawet słyszę co się dzieje w piwnicy.

Nie martw się. Jest tu bezpiecznie, tylko rano nie zapomnij zamknąć drzwi.

Dzięki. W porządku, to dobranoc.

Ale ja nie chcę tego kończyć. A ty?

Jezu.

Witajcie, trafiłyście.

Przepraszamy za spóźnienie. To moja wina, zaspałam.

Jakie piękne miejsce. Należało do dziadka mojej żony.

Chciałybyście popływać? Jasne.

Nie przepadam za wodą.

Bez obaw, spodoba ci się.

Freeman, pokażesz pannie Wolf, i pannie Spilman pokoje.

Cieszę się, że tu jesteś.

No i przyszła. Kto?

Jego żona.

Pójdę sprawdzić wodę, idziesz? Nie mogę, zostań ze mną.

Zaraz wracam. Zaczekaj.

Witam, jestem Kim Wolf. Penelope Catlin.

Nie chce pani popływać?

Nie, niezbyt dobrze pływam. Poza tym boję się wody.

Więc to miejsce należało do pani ojca?

Dziadka.

Jak pani poznała pana Catlin?

Na świątecznym przyjęciu.

Miałam 18 lat, i zrobiłam na nim wrażenie.

Na pewno. Byłam bardzo naiwna.

Mógłby być wspólnikiem pani dziadka.

Tak pani myśli? Tak, on bardzo ciężko pracuje

Często wspólnie pracujecie. O nie, ja dopiero zaczynam.

Właściwie jeszcze się uczę.

Ma pani piękny dom

Właściwie do gdzie mieszkasz, Kim?

W Westside. Naprawdę?

Gdzie dokładnie? Na Jane Street.

Raymond, weź jeszcze martini i zanieś mi do pokoju.

Wiesz... Kim...

Westside to nienajlepsze miejsce dla młodej kobiety.

Dziękuję, ale umiem o siebie zadbać.

Uważałabym na twoim miejscu.

Przepraszam.

Mówię ci, to było dość dziwne.

Miałaby się przejmować moim bezpieczeństwem?

Powiedziała coś jeszcze?

Nie, po prostu wstała i poszła.

Pewnie się upiła, jak zwykle.

To smutne.

Nie musisz jej żałować, uwierz mi.

Dobra, idę do łóżka.

Wreszcie się wyśpij. Spróbuję.

Jak mogłeś znowu mi to zrobić?

To nie było tak jak myślisz.

Myślisz, że jestem ślepa? Czy masz mnie za kompletną idiotkę?

Jesteś pijana.

Zapewniam cię, że się mylisz.

Myślałeś, że się nie dowiem?

Penelope. Nie.

Nawet po tym wszystkim nie powiesz mi prawdy.

Po tym całym gównie.

Pewnie tylko ja grzeszyłem przez ostatnie 15 lat.

Na śmiało, Pen.

Ty sukinsynu, to mnie wszystko zawdzięczasz.

To co masz, to kim jesteś.

Ostrzegam cię, Marshall. Zabiorę ci wszystko.

Jeśli nie pozbędziesz się tych swoich dziwek.

Pen, to są moje pracownice. Więc lepiej ścisz głos.

I przestań tak się zachowywać.

Idź do diabła.

Robisz ze mnie idiotkę w moim własnym domu.

Penelope, nie możesz prowadzić. Spowodujesz wypadek.

Wybacz, że musiałaś tego słuchać.

Nie mówiła poważnie. Nie czuje się zbyt dobrze.

Już nie wiem co robić.

Były okresy, kiedy było całkiem nieźle.

Ale chyba nigdy nie była szczęśliwa.

Nigdy nie mieliśmy dzieci.

W domu takim jak ten... powinny być dzieci.

Dużo dzieci, biegających tu i tam.

Nie chciała dziecka? Nie może ich mieć.

Myśleliśmy o adopcji... Ale w końcu uznała, że nie chce...

Smutne.

Nie sypiamy ze sobą od lat.

Przepraszam cię, że tak wyszło.

To nie twoja wina.

Jesteś dobrym człowiekiem.

Nie zasłużyłeś by być sam.

Jesteś taka piękna.

O Boże.

Boże.

Co ja wyprawiam?

Kim, wszystko gra?

Nie bardzo.

Nie chcę o tym mówić.

Jak chcesz.

Hej, zrobię wam zdjęcie.

Uśmiech i ładna poza.

Pięknie.

Marshall kazał wam przypomnieć, że nie jesteśmy na wakacjach.

Mamy przgtować dla niego wstępną fazę.

Gdzie on jest?

Rozmawia o budżecie z kimś od analizy strategii.

Powinnyśmy iść do niego?

Ja sobie przygotuję alibi i skorzystam z barku.

Też chcesz drinka? Jasne.

Mogę cię o coś zapytać?

Masz romans z Marshalem.

Tak.

Od jak dawna to trwa?

Po prostu się zaczęło, ale nie możesz nikomu o tym mówić.

Komu miałbym mówić?

Zakochałaś się w nim?

Sama nie wiem.

Nie wierzę.

Ty i pan Catlin.

Dobry jest?

Wybacz.

Czuję się taka winna, wiem, że to jest złe.

Ale nie mogę się powstrzymać. Czuję się jakbym wariowała.

Jasne, że tak. To twój pieprzony szef.

Chcesz mojej rady?

Ja bym to szybko zakończyła.

Muszę się stąd wynieść. Rano już mnie tu nie będzie.

Nie bądź śmieszna.

Ja cię odwiozę.

Na pewno wszystko w porządku?

Wybacz, ale nie czuję się najlepiej.

Spotkamy się dziś wieczorem?

Nie mogę, umówiłam się z Sarah.

Wybaczcie mi na chwilę.

Dobrze się bawisz? Masz wspaniałych przyjaciół.

Ten Jay jest niesamowity.

Jest tutejszym złotą rączką.

Jestem tego pewna. Jest smakowity.

Popilnuj gości, a ja przyniosę więcej wina.

Zaraz wracam.

Chcecie? Ja dziękuję.

Wino ci nie zaszkodzi.

Witaj Kim.

Co się stało?

Co się tu dzieje? Nie mam pojęcia.

Nic ci nie jest?

Usiądź.

Za dużo wina na pusty żołądek.

Nic się nie stało, to było cudowne przyjęcie.

Dziękuję, że przyszliście.

Czas wracać do domu.

Dziękuję za twoją pomoc. Jasne.

Przyda jej się ktoś taki jak ty.

Dobranoc.

Co się stało?

Zasłabłaś.

Ale już wszystko dobrze.

Gdzie jest Marshall?

Poszedł do domu.

Dłużej tego nie zniosę.

Masz chwilę? Jasne.

Lepiej się czujesz?

Chciałam ci to zwrócić.

Co to ma znaczyć? Nie możemy się dłużej widywać.

I nie sądzę bym mogła tu dłużej pracować.

Nie rób tego. To i tak dla mnie wystarczająco trudne

Nie mogę być w związku z żonatym mężczyzną.

To nie zmienia mych uczuć wobec ciebie.

Ale już tak nie mogę. Słuchaj, przepraszam cię za ten weekend.

Ale rzucać pracę? Może weź trochę wolnego.

Przemyśl to jeszcze.

Przykro mi, Marshall.

Cześć. Myślałam, że dziś zostaniesz w domu.

Lepiej się czujesz? Tak, o wiele.

Spójrz na to zdjęcie.

To dla ciebie.

Niezłe z nas laski. Dzięki.

Co ty robisz?

Co ty tu robisz?

Zrobiłem kilka poprawek, kiedy wyszłaś.

Nie masz prawa tu przebywać. Przepraszam, wałaśnie...

Wynoś się stąd. Wszystko w porządku, odłóż nóż.

Wynocha! Już mnie nie ma.

Przecież nic ci nie chciałem zrobić.

Wynoś się!

Kim, tu Jay.

Wiem że tam jesteś.

Chciałem cię przeprosić.

Cześć, nie ma mnie, ale zostaw wiadomość.

Kim, mówi Sarah. Proszę zadzwoń do mnie i powiedz co się dzieje.

Kim, mam nadzieję, że mnie słyszysz.

Nie wiem czy jesteś na wakacjach, czy co?

Mam nadzieję, że nic ci nie jest.

Zadzwoń do mnie.

Kim, już wystarczy, wpuść mnie.

Jak mi nie otworzysz, sam wejdę.

Nie mogę spać.

Przewietrzmy tu trochę.

Teraz mów co się dzieje.

Za każdym razem jak próbuję zasnąć, czuję że tonę.

I jeszcze te sny, a raczej koszmary.

O czym? Sama nie wiem.

O różnych rzeczach, o tej kobiecie.

Nie ma się czym martwić. Bez przerwy mam koszmary z kobietami.

Dobra, ubieraj się, musisz stąd wyjść.

Moi rodzice mieli tylko mnie. W domu nie było zbyt miło.

Dzwonisz do nich? Nie, rozwiedli się kilka lat temu.

Zerwali kontakt, każde ma własne życie.

Nigdy więcej nie rozmawiali.

Ale tobie się udało, masz dobrą pracę w mieście.

Co do pracy, to...

rzuciłam ją.

Teraz rozumiem skąd te gorsze dni.

Gdy ja skończyłem z restauracją, przez tydzień czytałem szekspira w parku.

To czemu odeszłaś?

Miałam romans ze swoim szefem.

Rozumiem. Nie możesz jeść, nie możesz spać.

Koszmary.

Żonaty facet. Nie, nie.

We śnie jest coś jeszcze.

Tak, to dziwaczne.

Chodź, odprowadzę cię do domu.

Wypij to.

Co to jest?

Tylko ciepłe mleko.

Co to jest? Rysuję to co widzę we snie.

Co to za kobieta? Nie wiem.

Jak ją widzisz? W twoich snach?

Tylko przebłyski, obrazy. Kobieta i mężczyzna się kochają

I jakieś zagrożenie. Jakby ktoś ich obserwował.

Na pewno ją widziałaś we śnie?

Widziałam tę kobietę, dlatego ją narysowałam.

Zastanawiam się, kim ona może być.

Mam wrażenie, jakby chciała mi coś powiedzieć.

Nie wiesz może, kto tu mieszkał przede mną?

Był pusty, jak się tu wprowadziłem.

Może to była ona.

Może powinnaś pomówić, z kimś takim jak terapeuta?

Myślisz że oszalałam? Nie, nie, czekaj...

Po prostu ciężko w coś takiego uwierzyć.

Wyświadczysz mi przysługę? Wystarczy poprosić.

Nie wracaj do siebie. Zostań tutaj.

Z chęcią.

A czy mógłbyś...

spać na kanapie?

Najpierw mnie wznosi, a zaraz dołuje.

Jasne, nie ma sprawy.

Więc czas do łóżka i wyśpij się.

A ja rano zrobię ci śniadanie.

Wcześnie przyszłaś.

Skoro kim odeszła, ktoś powinien przejąc jej obowiązki.

Pomyślałąś o tym? Jasne.

Co u niej słychać?

Chyba w porządku. Mówiła ci, czemu odeszła?

Tak, mówiła.

Kim to miła dziewczyna. Nie nawykła do presji.

Nie myślałem Sarah, że byłabyś zainteresowana.

Teraz już wiesz.

Może to nie jest zły pomysł.

Zdejmij to.

To boli.

Wybacz.

To był tylko sen. Już dobrze.

Jestem tutaj.

Ja tu mieszkam, nie powiecie mi kto tu był przede mną?

To poufna informacja? Rozumiem.

A kto zarządza tym apartamentem?

Nie ma żadnego problemu, po prostu chciałam wiedzieć.

To także poufne? Bardzo dziękuję, był pan bardzo pomocny.

Może coś wiedzą inni lokatorzy?

Facet na górze rzadko tu bywa. Na pewno nie wie kto tu mieszkał.

Muszę się dowiedzieć. Na pewno jest jakiś sposób.

Kim, muszę iść do restauracji. Spotkamy się później.

Odbieraj jakby ktoś dzwonił.

Tutaj dom snów.

Cześć Sarah, tu Jay.

Powiedz jej, że śpię. Już ci ją daję.

Tak, mam go tutaj.

Lunch? Tak, zgódź się.

Jasne, brzmi świetnie.

Wiem gdzie to jest. To do zobaczenia.

Może mnie zabierzesz. Przyda ci się rozrywka.

Cała ja, jeden facet wyszedł, zaraz pojawia się drugi!

Może potem będziesz w lepszym nastroju.

Słuchaj, ja na prawdę... chcę ci pomóc.

Dobrze, kim?.

Pomagasz mi.

To do zobaczenia.

Witam, czy to pani Gauthier? A kto pyta?

Nazywam się Jay Lewis. Mieszkam na Jane Street 29.

Więc co tam u Jaya?

Jest wspaniały. Spałaś już z nim?

Nie, jeszcze nie jestem gotowa.

Dlaczego, wciąż myślisz o Marshallu?

Nie, tylko... tym razem chcę zaczekać.

Zobaczyć, czy do siebie pasujemy.

Poza tym mam jeszcze inne problemy.

Wciąż te sny? Tak.

To nie tylko sny. To uczucie, jakby chciała mi coś powiedzieć.

Co chcesz powiedzieć, że twoje mieszkanie jest nawiedzone?

Sama nie wiem.

Ale chcę się dowiedzieć, kim ona jest.

Kim, to obsesja. Przeprowadź się.

Nie mogę, nie mam już pieniędzy.

Nie powinnam się zgodzić na propozycje Marshalla.

Byłam taka głupia, że tu przyjechałam.

Jest coś, co powinnam ci powiedzieć.

Co?.

Myślę, że to ważne byś wiedziała.

Bo jesteśmy przyjaciółkami. Tak?

Ja i... Marshall.

O Sarah... Wiem, wiem.

Pewnie sobie szkodzę.

I wiem, wam nie wyszło. Ale ty i ja jesteśmy inne.

Ale ja nie szukam faceta, nie przeszkadza mi, że jest żonaty.

Nie przeszkadza ci to?

Nie chcę, by stała ci się krzywda.

Myślałam, że jesteś w pracy.

Tak było, ale musiałem gdzieś wyjść.

I mam dla ciebie niespodziankę.

Jaką? Gretchen Sanders.

Nie łapię. Mieszkała tu przed tobą.

Jak się dowiedziałeś? Znalazłem właściciela.

Zanim znalazłem Gretchen musiałem trocę pokopać.

Jesteś aniołem, znalazłeś ją?

Wyjechała z miasta, ale widziałem jej nazwisko w okolicy.

To pół godziny stąd, prawda?

Chcesz tam zadzwonić? - Nie.

Wejdziesz tam i będziesz pytać o dziewczynę ze snów?

Chcę tylko wiedzieć, czy nic jej nie jest.

A u ciebie wszystko gra? Tak, nic mi nie jest.

Założę się, że wyszła za mąż.

Szczęśliwa żona, trójka dzieci, pies i kot.

Mam nadzieję.

Kim jesteście?

Jestem Kim Wolf a to Jay Wallech, szukamy Gratchen Sanders.

Nie znam was. Chwileczkę.

Mieszkam na Jane Street 26, muszę z panią porozmawiać.

Ale ja nie chcę rozmawiać z panią. Musicie stąd odejść.

Proszę, przez te sny nie mogę już spać. Muszę wiedzieć...

Nie mogę pani pomóc.

Nie mogę.

Przepraszam panią, chyba pomyliliśmy adres.

Nie, ona coś wie, muszę z nią pomówić.

Nie, przestań Kim, widziałaś ją, ona jest szalona.

Musisz odpuścić.

Wrócimy tu jeszcze. W porządku?

Zaczekajcie.

Ona przyszła do ciebie, prawda? - Tak.

Kim ona jest? To zabrzmi jak jakieś szaleństwo.

Chyba mamy te same sny. A co widzisz w swoich snach?

Kobietę o długich czarnych włosach.

I mężczyznę z którym się kocha, księżyc, jezioro.

Woda w nocy. Wiedziałam, że to przez to mieszkanie.

Próbowałam powiedzieć właścicielowi, o tym co widzę.

Do kogo należy mieszkanie? Mam tu gdzieś jego nazwisko.

Marshall Catlin. O mój Boże.

Więc to on jest właścicielem.

Znalazłam to w łazience za lustrem gdy tam mieszkałam.

Mój Boże, to ona. Miała na imię Danielle.

Mieszkała w tym mieszkaniu przede mną.

Została zamordowana.

Złapano mordercę? Nikt nie chciał mnie słuchać.

Nawet mi nie wierzyli, że nie żyje.

Choćmy razem, może teraz nam uwierzą.

Nie mogę. Musimy komuś powiedzieć.

Nie.

Teraz to zależy od ciebie.

Dziękuję.

Co się stało? Wejdź.

On to zrobił. Zabił ją.

Kto?

Marshall, zabił ją, a ciało utopił w jeziorze.

Chwila, skąd to wiesz? Widziałam...

To znaczy, tak jakby. Co znaczy, że widziałaś?

To znaczy, że śniłam o tym. Zaczekaj chwilę.

Pomyśl przez chwilę. Chcesz iść na policję?

Sny to nie rzeczywistość. A nawet jeśli masz rację,

nie masz żadnych dowodów. Mam zdjęcie, które dała mi Gratchen.

To niczego nie dowodzi, to tylko zdjęcie.

Posłuchaj mnie przez chwilę.

Nie możesz nic zrobić.

Ale ja to wiem całą sobą.

Jak, zadzwonisz do niego i powiesz, wiem, że zabiłeś Danielle?

Ty to możesz zrobić.

Zadzwonisz do jego biura, a ja zobaczę wyraz jego twarzy.

A co potem? Będę już wiedziała.

Więc znów się z nim spotkasz? Jay, to już skończone.

To nie znaczy, że nic do niego nie czujesz.

Nie jestem w nim zakochana.

Zrób to dla mnie. Jasne, kiedy?

Spotkam się z nim jutro o 14:00.

Więc zadzwonię do niego jutro o 14:00. Dziękuję.

To nie fair, że w zarządzie zasiądzie Sara.

Ciężko na to pracowałem. Mam już dość.

Mike, posłuchaj, nie obchodzi mnie to.

Interesują mnie wyniki i dokończone projekty.

Dokończone?

Marshall, chyba nie wiesz co się tu dzieje.

Wiem co zrobiłeś Danielle. Kto mówi?

Kim, co ty tu robisz?.

On to zrobił. Jestem pewna że to Marshall.

Widząc jego reakcję, jego twarz mówiła wszystko.

Teraz zaczynam się bać. Bać to on się powinien.

Nie pozwolę by cię skrzywdził.

Mówię poważnie.

Nie wiem co bym bez ciebie zrobiła.

Na szczęście możemy to zrobić razem.

Jesteś pewna? Żebyś wiedział.

Sarah, cześć tu Kim.

Słuchaj, musimy się koniecznie spotkać

Dobra, w porządku.

Nie rozumiem co próbujesz mi powiedzieć.

Te sny były prawdziwe.

Gretchen, kobieta która tam mieszkała przede mną.

Też je miała.

Mężczyzna z tych snów to Marshall Catlin.

Więc to tylko znaczy, że ta Gretchen też się z nim spotykała.

Nie, słuchaj, to nie znaczy że obie śniłyśmy o Marshallu.

Chodzi o to, że obie miałyśmy ten sam sen.

Dokładnie taki sam.

Sarah, chcę ci powiedzieć, że Danielle nie żyje.

Marshall ją zamordował.

Daj spokój.

Boję się o ciebie. Musisz od niego odejść.

Rozumiem, chcesz go odzyskać. Chodzi o zwykłą zazdrość.

I nie chcesz bym się z nim widywała.

Nie o to chodzi. Powinnaś wreszcie dorosnąć.

Sarah, proszę.

Pani Catlin, jest pani w niebezpieczeństwie.

Kto mówi?

Pani mąż jest mordercą. Co takiego?

On zabił Danielle. Co?

Kto mówi? Kim jesteś?

Kto to był?

Czego chciał?

Ktokolwiek to był, wie o Danielle.

Co dokładnie wie?

Że nie żyje.

I że ty ją zabiłeś.

Więc co zamierzasz zrobić?

Sarah? Mówi Marshall. Tylko ci przypominam, że będę o ósmej

Daj, zajmę się tym. Uważaj, nie rozpieszczaj mnie.

To się zmieni, gdy się do mnie wprowadzisz.

Wierz mi, że wtedy nie będę miał na to czasu.

Odpręż się, zrobię herbatę.

Zaraz wracam, tylko wezmę coś z mieszkania.

Nie zbliżaj się do mnie.

Kim, musimy porozmawiać.

Proszę.

Pomocy!

Zamknij się i wysłuchaj mnie.

Posłuchaj.

Przysięgam, nie zabiłem jej. Nigdy bym jej nie skrzywdził.

Kochałem ją, nosiła moje dziecko.

To Penelope, zabiła ją. Zrobiła to z zazdrości.

A teraz zabiła Sarę.

O mój Boże. Sarę?

Byłem z nią dziś umówiony. Poszedłem do jej domu.

Teraz może chcieć skrzywdzić ciebie

Przyszedłem by cię stąd zabrać.

Marshall.

Jesteś taki przewidywalny.

Zawsze przybiegniesz do którejś z tych swoich głupich kurew.

To już koniec, kochanie.

Popełniłem błąd, ale już dość tego.

Myślałaś, że ja nie wiem? I że nic nie zrobię?

Wciąż masz na sobie jego zapach.

Bardzo przepraszam.

Nie będę tego dłużej tolerować.

Przysięgałeś, póki śmierć nas nie rozłączy.

Póki śmierć nas nie rozłączy.

Zapłodnił ją wiedząc, że nic bardziej by mnie nie zraniło.

Odłóż...

Odłóż broń. Nie!

Wiesz ile samotnych nocy czekałam na ciebie?

A wiesz ile z nich spędziłam życząc ci śmierci?

Przepraszam.

Kim, nie!

Mój Boże, Marshall.

W porządku?

To nie tak miało być. Proszę, nie zostawiaj mnie.

Nic ci nie będzie.

Przepraszam.

Nie chciałem cię zranić. Proszę, nie zostawiaj mnie.

Kocham cię.

Nie, nie!

Dobrze się czujesz?

Ja tak.

Przyznała się do wszystkiego.

Do zabicia Sary, Danielle...

Utopienia ciała Danielle w jeziorze.

A u ciebie w porządku?

Tak.

Już wszystko w porządku.