Original subtitles

- Ωραία! - Ναι, όλο το θες, ναι.

- Ναι, έτσι! Ναι! - Κι άλλο!

- Κι άλλο! - Ναι, πάρ' τα...

Όλο το θες, όλο, ε; Γουστάρεις, ε; Ναι!

- Κι άλλο! Κι άλλο... - Γουστάρεις; Καριολάκι!

- Πάρ' το, ναι, ναι, ω, ω, ναι, έτσι! - Όλο μέσα, όλο μέσα!

- Έτσι, έτσι! - Κι άλλο...

Α! Ναι, δώσε. Ναι, ναι!

Ναι, σκούξε, σκούξε! Γουστάρεις, ε;

Α, ναι! Ναι!

Ναι! Ναι! Ναι! Ναι!

ΣΤΟΠ! Το 'χουμε.

- Γεια. - Γεια.

- Ευχαριστώ. - Γεια σου, Nicoletta.

Γεια.

Τι θέλεις;

Ναι;

- Και πάντα θα σας στέλνει κουβά... - Σταμάτα, σταμάτα.

Γεια σου αγάπη. Που είσαι; Τι κάνεις;

- Πηγαίνω σπίτι. Τι θέλεις, Michele; - Περίμενε μια στιγμή.

Κύριοι, τώρα θα μου ξαναπάτε αυτή τη σκηνή, διασκεδαστικά.

«Παίξτε», κύριοι... «Παίξτε»!

Μολιέρο παίζετε, κύριοι, όχι Ίψεν.

Εσύ, κάνε εμένα. Άντε, άντε.

Εμπρός, Antonio; Πας αργότερα σπίτι.

Γύρνα αμέσως στη Ρώμη, έλα εδώ στο θέατρο να με βρεις,

πρέπει να σου μιλήσω για κάτι που θα βρεις πολύ ενδιαφέρον.

Ορίστε; Δεν έχω καιρό για χάσιμο.

Α, θα στα πω όλα από κοντά. Άντε, έλα. Άντε, σε περιμένω, βιάσου.

Θα με ευγνωμονείς.

Μιλάμε για μοναδική ευκαιρία, άκου με.

Μια από αυτές τις εμπειρίες που σε γυρίζουν στις αρχέγονες ρίζες της τέχνης μας.

Antonio, άντε! Μετά από τόσα χρόνια... μα τι «χρόνια» λέω;

Μετά από δεκαετίες βογκητών και οργασμών,

θα ξαναβρεθείς μπροστά σε μια συμπυκνωμένη ανθρωπιά...

μοναδική, Antonio.

Καλημέρα.

- Για το θέατρο είστε, σωστά; - Ναι, ναι.

Ταυτότητα.

Εντάξει;

Άνοιξε του, πάμε.

- Εδώ, εδώ. - Ευχαριστώ.

Το σακίδιο, εκεί μέσα.

- Εδώ; - Ναι.

«Άϊγουότς», «άϊπαντ», «άϊφον», ντουλάπι.

- Εκεί; Ευχαριστώ. - Ναι.

Παρακαλώ;

Antonio, δεδομένου ότι δεν ήρθες στο στούντιο σήμερα,

πρέπει να κάνεις κατιτίς από το τηλέφωνο.

Τι «από το τηλέφωνο»; Δεν μπορώ.

Δε μας κάνεις χάρη, Antonio. Έπρεπε να είσαι εδώ.

Τι πρέπει να κάνω;

Είναι απλό: Αυτή σε πιπώνει κι εσύ τελειώνεις.

Όχι, μα τι λες; Έλα, όχι.

Άντε, μια στιγμή θα σου πάρει. Άντε, γρήγορα, άντε.

Ω, ναι...

Antonio, λίγη ένταση ακόμα και βάλε και λίγο κτήνος, άντε.

Ω, ναι, δώσε, όλο μέσα.

Ναι, έτσι, έλα, όλο μέσα!

Ω, ναι!

Ναι, γλείφ' το! Γλείφ' το!

Χύνω! Χύνω, χύνω!

Χύνω!

Ναι! Ναι.

Ευχαριστώ.

Πάμε.

Από εδώ.

Καραγκιόζηδες!

- Περπάτα, περπάτα! - Πρώτη φορά σε φυλακή;

Ναι.

- Ευχαριστώ. - Ευχαριστώ.

Από εδώ.

Περάστε.

- Κυρία διευθύντρια, ο κύριος Κεράμι. - Καλημέρα.

Σύμφωνοι.

Τα λέμε αργότερα, τα λέμε αργότερα.

- Λάουρα Σοπράνα, χάρηκα για τη γνωριμία. - Επίσης, ευχαριστώ.

Καθίστε.

Ακούστε, αναλαμβάνετε μεγάλη ευθύνη.

Πρώτη φορά πραγματοποιείται θεατρικό εργαστήρι σε αυτή τη φυλακή.

Ήταν πρωτοβουλία του υπουργείου που μας διέθεσε έναν μικρό προϋπολογισμό.

Άρα δεν ήταν δική σας απόφαση.

Λοιπόν, ας πούμε ότι υπάρχουν πολλές προτεραιότητες σε ένα τέτοιο μέρος.

Ωστόσο, πρόκειται για ένα εξάωρο μάθημα με μια μικρή παράσταση για φινάλε.

Λοιπόν, οι έξι ώρες μου φαίνονται πολύ λίγες, δεν ξέρω, πώς νομίζετε...

Ο συνάδελφός σας είπε τα καλύτερα για εσάς

και είναι σίγουρος πως μεταξύ των υποψηφιοτήτων είστε ο καταλληλότερος.

- Πόσοι είναι οι συμμετέχοντες; - Υπολογίζουμε μεγάλη συμμετοχή.

Σε αυτή τη φυλακή υπάρχουν περισσότεροι από 500 κρατούμενοι,

ακόμα κι ένα 5%, θα ήταν 25.

Καλός αριθμός, ναι.

- Ευχαριστώ. - Μάθε κάτι ευχάριστο,

ώστε να χάσεις βάρος. Κοίτα τι κοιλιά έχεις κάνει.

- Ούτε καν. - Μαθήματα ξυλουργικής.

- Να κάνεις εσύ ξυλουργική. - Καλημέρα.

Άσε που είμαι και αλλεργικός στο πριονίδι.

Κάνε γιόγκα.

- Η γιόγκα μου κάνει λίγο γκέι. - Συγνώμη.

Είμαι ο δάσκαλος για τα μαθήματα θεάτρου.

Α, καλημέρα.

- Είστε μόνο τρεις; - Δύο, ο Ραντού, εκεί, καθαρίζει.

- Και οι άλλοι; - Δε λες που ήρθαμε κι εμείς!

«Οι άλλοι»...

- Α! - “Σέκο”.

- Γεια. - Δεν ήταν να έρθει ο Φαβίνο;

Ας ήταν και ο Ναπολιτάνος, ο Σορμπίλο.

Αυτός φτιάχνει πίτσες. Εννοείς... Σερβίλο.

Σερβίλο, Σερβίλο.

Και του λόγου σου, ποιος είσαι;

Είμαι ο Antonio Κεράμι και είμαι ηθοποιός.

- Δεν σε έχω δει ποτέ. - Αν ήταν διάσημος, εδώ θα ήταν;

- Είσαι από αυτούς τους αστείους, εσύ; - Το στανιό μου.

- Έχεις νεύρα; - Όχι.

- Έτσι δείχνεις. - Όχι.

Τουλάχιστον σε πληρώνουν;

Δεν βλέπεις τι παπούτσια φοράει;

- Το σακίδιο, το πήρε από την Πρόνοια. - Τελειώσατε;

Πλάκα κάνουμε, καθηγητά.

- Χωρίς παρεξήγηση. - Καλά θα πάει κι αυτό, ε.

Για να γραφτείτε στο μάθημα, έπρεπε να μάθετε κάτι απέξω.

Τι μάθατε;

- Εσένα, πως σε λένε; - Christian.

Τι θα μας παίξεις;

Ρε, άντε παράτα μας.

Κάποιος άλλος;

- Είσαι ο; - Μινιόλο.

- Έλα, Μινιόλο. - Επιτρέπετε;

Φυσικά, σήκω. Προχώρα.

Είναι «Ο λαγός και η χελώνα». Ένα ζώο τρέχει, ένα πάει αργά...

«Στη ζωή είναι ανώφελο, να είσαι στην ώρα σου, να βιάζεσαι.

«Ακόμη κι αν...», όπως λέει ο μύθος, «Ακόμη κι αν δε φτάσεις ποτέ...»

- Άντε γεια! Άντε, κάτσε. - «Ακόμα κι αν δε φτάσεις...» Α!

- Αφήστε τον να παίξει. - Το καταλαβαίνω, αλλά αυτοσχεδιάζει!

Τουλάχιστον, αυτός προσπαθεί.

- Πώς σε λένε; - Πες εσύ.

Ποιο είναι το όνομά σου;

- Νταμιάνο. - Έμαθες κάτι;

Όχι, όχι...

Δεν έμαθα τίποτα.

- Δεν θέλεις καν να προσπαθήσεις; - Έλα, προσπάθησε, Νταμιάνο.

Άντε, προσπάθησε, σήκω. Σήκω, πάμε.

«Χμ... Το ποντίκι και...»

Τι στον πούτσο γελάς;

«Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, ένα πο...»

Το γάμησες, ε.

Φτάνει.

- Φτάνει. - «Διασταυρώθηκε με το…

Σώμα του...

ενός... λιονταριού που κοιμόταν και...»

Τι μπορώ να κάνω με δαύτους, ε;

Εσείς μια χαρά τα κανονίσατε με το υπουργείο, τους τάξατε φίρμες,

κι ύστερα, όταν φάγατε και τα πόμολα καλέσατε εμένα.

Γιατί δεν πήγες εσύ, Michele;

Γιατί αυτά τα έκανα στα '70ς, Αντόνιο, τα έχω ήδη περάσει.

Αντίθετα, εσένα σε βολεύει, γιατί έχεις πιάσει πάτο, Antonio.

Έτσι αποκαθίστασαι,

επανέρχεσαι σιγά-σιγά και στο κάτω κάτω είσαι στη σκηνή.

Πόσα χρόνια πάνε, 3, 4, που δε χτύπησε ούτε μια φορά το τηλέφωνο;

Ευχαριστώ που μου το θύμισες, ε. Είσαι πάντα τόσο γλυκός, Michele.

Να 'τα κι αυτά, Αντόνιο. Σε παρακαλώ,

μην αρπάζεσαι αμέσως,

μην τα σκατώνεις όλη την ώρα.

Μάθε να επιβάλλεσαι στον σκατοχαρακτήρα που έχεις.

Ανέβα στη σκηνή

και δείξε σε όλους ότι είσαι ακόμα ζωντανός, Antonio, ε!

Αυτή η μαλακία του παραμυθιού ήταν δική σου ιδέα, σωστά; Είναι μαλακία.

Γιατί, εσύ τι ήθελες να ανεβάσεις, τον «Οδυσσέα» του Joyce;

Antonio, αυτοί είναι σαν τα μωρά: χρειάζονται κάτι το απλό.

Απλότητα Antonio. Και αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα.

Να και μια πρέζα ταπεινοφροσύνης, ε; Γάμησέ μας, ρε Michele, άντε.

Κοίτα τα μούτρα σου!

Γεια.

- Εδώ είναι για το θέατρο; - Ναι, πώς σε λένε;

- Aziz. Σήμερα γράφτηκα. - Σε λένε Aziz και μιλάς σα Ρωμαίος;

Ναι, γεννήθηκα στην Τρίπολη, αλλά η μητέρα μου, όταν ήμουν έξι μηνών,

με έβαλε να κάνω ένα ωραίο ταξίδι με μια ξεφούσκωτη λέμβο.

Γιατί γράφτηκες;

Επειδή είσαι αλλεργικός στο πριονίδι, ή επειδή η γιόγκα είναι για τους γκέι;

- Τίποτα από τα δύο. - Α, ωραία.

Έλα μέσα, μπες.

Τι παραμύθι έμαθες;

Χμ... «Η γαλατοκόρη και η κανάτα με το γάλα».

«Η γαλατοκόρη και η κανάτα με το γάλα» Άντε, ακούμε.

- Να παίξω εδώ; - Ναι.

«Η Τζουλιέτα έχει μια κανάτα με γάλα στο κεφάλι της,

καλά τοποθετημένη πάνω σε ένα μαξιλάρι.

Ήταν σίγουρη ότι θα έφτανε στην πόλη δίχως...»

- Με συγχωρείτε, είμαι μισή ώρα εδώ. - Και εγώ είμαι εδώ επτά χρόνια.

Έρχομαι για δουλειά, όχι για να σας περιμένω.

Ναι, μας τα ξανάπες αυτά.

- Εμείς περιμένουμε μια ζωή. - Δεν κάνουμε τίποτε άλλο εδώ,

περιμένουμε τους φρουρούς να έρθουν να μας πάρουν να μας φέρουν εδώ,

περιμένουμε για να προαυλιστούμε, για να φάμε, για τα επισκεπτήρια.

Περιμένουμε να ξημερώσει, να νυχτώσει. Περιμένουμε για την επόμενη μέρα.

- Και όλοι περιμένουμε να βγούμε. - Πάντα περιμένουμε.

Έχεις κάποιο παραμύθι να μιλά για αυτό;

Δείξε μας έστω ένα.

Το διάφραγμα είναι σημαντικό.

Χρησιμοποίησε το διάφραγμα, βοηθά να αναπνέεις.

Βάλε το χέρι εδώ, χαλάρωσε την κοιλιά σου.

Πιο χαλαρά από αυτό...

- Συγγνώμη, Ραντού, τελείωσες; - Μμ.

Λοιπόν, είτε κάθεσαι, είτε βάζεις ένα χέρι.

Ακούστε, ε.

Χαλάρωσε κι εσύ.

- Σαν ταύρος κάνεις. - Βάλε το χέρι εδώ και χαλάρωσε. Πάμε.

Όχι, χρειάζεται καλύτερη ροή.

Πρέπει να εκπνέεις με...

Όχι, χαλάρωσε την κοιλιά.

Άντε.

Φτάνει, στ' αρχίδια μου, δε θα τα καταφέρω.

- Απλά δε μπορείς. - Κάν' το εσύ!!

Όχι, αλλά πίστεψέ με, όταν παίζεις, το διάφραγμα είναι απαραίτητο.

Τώρα, ελάτε, θα το κάνουμε μαζί.

Θα αλληλοβοηθηθούμε, εισπνέουμε και αλληλοβοηθούμαστε με το χέρι στην κοιλιά.

Δώσε. Κοιτάτε με.

Το ακούς; Τι στον πούτσο κάνουν;

Κυρίες και κύριοι: «Ο λαγός και η χελώνα»!

- Μπράβο! - Άντε!

Καλημέρα.

«Ο λαγός πάντα καυχιόταν στα άλλα ζώα».

«Είμαι... ο πιο γρήγορος...»

«Είμαι... ο... πιο γρήγορος, είμαι...»

- Τι στον πούτσο γελάς; - Ε!

«Ο πιο γρήγορος...»

«Και η χελώνα, με την παροιμιώδη ηρεμία της,

είπε...»

«Αποδέχομαι την πρόκληση!»

- Πόσο άσχημος είσαι! - Ενώ εσύ είσαι κούκλος!

Christian, όχι. Παρακαλώ.

«Λοιπόν, ο αγώνας ξεκίνησε!»

«Ο λαγός εκτοξεύτηκε σαν αστραπή

και για να φλεξάρει τη σιγουριά του, σταμάτησε να ρίξει έναν υπνάκο».

- Κοίτα πως θα χάσεις! - Κάνε όνειρα!

- Μαλάκες! - Ω!

«Εν τω μεταξύ, η χελώνα

προχωρούσε, βήμα, βήμα, ακάθεκτη.

«Μα όταν ξύπνησε ο λαγός…»

Ξύπνα!

«...βλέπει τη χελώνα σχεδόν στον τερματισμό

και έτρεξε με όλη του τη δύναμη, μα τώρα ήταν πια πολύ αργά».

«Και η χελώνα, περνώντας τη γραμμή του τερματισμού, είπε…»

«Δεν χρειάζεται να τρέχεις,

αρκεί να ξεκινήσεις στην ώρα σου».

Μπράβο!

Μπράβο, Christian!

Από την Αλβανία με μανία!

Μπράβο, μπράβο!

Ορίστε, είδατε ο Antonio, κυρία διευθύντρια;

Μπράβο!

Πάμε, πάμε, δυνατά, άντε. Επιστρέφουμε, παρακαλώ, κύριοι.

Γρήγορα, γρήγορα.

- Καλοί δεν ήταν; - Ωραία, ωραία.

Κυρία διευθύντρια, όμως δεν προλάβαμε να αρχίσουμε και τελείωσε ήδη;

Πράγματι, κυρία διευθύντρια. Αν επιμηκύναμε αυτή την πορεία, τι λέτε;

Ωραία θα ήταν.

Λοιπόν, θα δούμε, ποιος ξέρει, στο μέλλον...

Άντε, ναι. Μπράβο, παίδες. Χάρηκα που συνεργάστηκα μαζί σας.

- Να προσέχετε. Γεια. - (Ετόρε) Πάμε, κύριοι, δυνατά!

- Και πάλι μπράβο. - Ευχαριστώ.

- Πάμε! - Έμεινα πολύ ευχαριστημένος.

- Αυτό ήταν, και εις ανώτερα. - Άντε, άντε.

- Γεια σου, Antonio. - Γεια, γεια.

- Κάνατε πολύ καλή δουλειά. - Ευχαριστώ.

Είμαι ευχαριστημένη. Ευχαριστώ κι εσάς, Michele.

Μα για ποιο πράγμα, κυρία διευθύντρια;

Ο Antonio μας από εδώ είναι η απόδειξη ότι όταν υπάρχει ταλέντο

τα ονόματα είναι άχρηστα. Ε;

- Εις το επανιδείν. - Εις το επανιδείν, Εις το επανιδείν.

- Γεια σας, κυρία διευθύντρια. - Ευχαριστώ.

Ορίστε, τα βλέπεις; Το βλέπεις πως ακόμα έχεις πολλά να δώσεις;

Έχεις τόσα πολλά ακόμα να πεις, Antonio.

Φρόντισε να μην τελειώσει και θα μπεις στη μαρκίζα.

- Πλάκα κάνω, αστειεύομαι. - Αλίμονο.

- Μπαμπά! - Γεια σου.

Γεια σου, μπαμπά.

- Πώς πάει; - Καλά...

αν εξαιρέσεις πως εδώ στον Καναδά είναι χειμώνας. Εσύ τι κάνεις;

- Τρώω. - Όχι, στη ζωή γενικά εννοώ, τι κάνεις;

Ό,τι χρειάζεται για την πληρωμή των λογαριασμών.

Μόλις τελείωσα μια σειρά μαθημάτων θεάτρου για κρατούμενους.

Ωραία, ακούγεται ενδιαφέρον. Και τώρα τι σκέφτεσαι να κάνεις;

Μπαμπά;

Μπαμπά, με ακούς;

- Ε; - Μπαμπά;

Συγγνώμη γλυκιά μου, θα σε πάρω εγώ αργότερα.

Λυπάμαι πολύ, πραγματικά. Θα σε πάρω πίσω.

«Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ.

Παρντόν;

«Περιμένοντας τον Γκοντό».

Με κρατούμενους που δεν έχουν διαβάσει ποτέ Beckett.

Ακριβώς, είναι υπέροχο.

Καταλαβαίνετε τι λέτε;

Ξέρετε τι θα σήμαινε αυτό το έργο για σας;

Θα γινόσασταν υπόδειγμα φυλακής,

κάτι που σίγουρα δε θα περάσει απαρατήρητο από το υπουργείο

και θα έχετε μια τρελή προβολή.

Χμ, ακόμα κι αν ήταν έτσι, έχετε σκεφτεί πόσες ώρες θα χρειαζόσασταν;

- Δύο μήνες. - Τι «δύο μήνες»;

- Τρεις φορές την εβδομάδα. - Για τέσσερις κρατούμενους;

- Πώς θα το δικαιολογήσω; - Πέντε, χρειάζομαι τον Ραντού για βοηθό.

Συγνώμη, αλλά σε όλα αυτά είναι σύμφωνος ο Michele;

Α, ο Michele θα μας διαθέσει το θέατρό του, είναι ενθουσιασμένος!

Ούτε καν, Antonio! Κι έπειτα, γιατί εδώ;

Άσε που εδώ, ακόμα κι αν ήθελα, λόγω παραστάσεων, μαθημάτων χορού, σχολών,

έχει κλείσει ο προγραμματισμός.

- Τη Δευτέρα. - Δευτέρα ίσον ξεκούραση.

- Ε, μην ξεκουραστείς και μια φορά. - Ναι...

Άκου με, θα μπορούσε να είναι μεγάλη επιτυχία.

«Περιμένοντας τον Γκοντό» με κρατούμενους που δεν έχουν ιδέα ποιος είναι ο Beckett!

Antonio, όχι μόνο δεν ξέρουν ποιος είναι ο Beckett, αλλά δεν είναι καν ηθοποιοί

κι εσύ δεν είσαι καν σκηνοθέτης, οπότε...

Δώσε μου δύο μήνες.

Δύο μήνες; Δύο μήνες για να κάνεις το «Γκοντό» με δαύτους; Σε καλό σου.

Ο «Γκοντό» είναι η πρώτη παράσταση που κάναμε μαζί,

είναι η ιστορία μας, Michele, είμαστε εμείς.

Εντάξει, έχουν περάσει σχεδόν σαράντα χρόνια.

Διάβασέ το ξανά, φαίνεται φτιαγμένο γι' αυτούς. Άκουσέ με.

Ξέρουν τι σημαίνει να περιμένεις και είναι όλοι τους κωμικοτραγικοί ταυτόχρονα.

Αλλά δεν είναι επαγγελματίες στους οποίους μπορείς να βασιστείς.

Γιατί, είναι επαγγελματίας ο Αουρελιάνο από το "Μεγάλος Αδερφός" που έχεις στη μαρκίζα;

Όχι, αλλά μου γεμίζει το θέατρο.

Πώς χαρακτήρισες τις προάλλες τους κρατούμενούς μου;

- Μάλλον «σκυλιά» τους είπα. - Όχι, «εκπληκτικούς» τους είπες.

«Εκπληκτικά σκυλιά».

Είπες, «Μπορούν να κάνουν πράγματα που εμείς οι ηθοποιοί δεν μπορούμε πια».

Λέμε και καμιά μαλακία που και που.

Εσύ με έστειλες σε αυτή τη φυλακή, ναι;

Μέχρι και τα λεφτά συμβουλευτικής πήρες!

Μου το χρωστάς αυτό, γαμώτο, μου το χρωστάς!

Μείνε ήρεμος, Antonio.

Εντάξει, κοίτα, πας για τις Δευτέρες.

Θέλω πολύ να τους δω τους ηθοποιούς σου να παλεύουν με τον Beckett.

Γαμάτο, Μπέκαμ! Γαμώ, έχει και κούκλα γυναίκα.

Αυτή δεν είναι που φτιάχνει κιλότες και δαντελένια σουτιέν;

Όχι ο Μπέκαμ, ο Beckett.

Σάμιουελ Μπέκετ, ο μεγαλύτερος θεατρικός συγγραφέας του 20ου αιώνα.

- Είναι νεκρός; - Εδώ και περίπου 30 χρόνια.

Άρα, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» είναι το αριστούργημα του θεάτρου του παραλόγου.

Κύριοι, έχει πάρει Νόμπελ.

Και τι είναι αυτό; Κάτι σαν τη Χρυσή Μπάλα;

Τι σημαίνει «παράλογο θέατρο»; Κάτι που δεν σημαίνει τίποτα;

Είναι μια κωμωδία για τον παραλογισμό της ζωής.

Το πρωί όταν ξυπνάς, δεν αναρωτιέσαι για το νόημα της ζωής;

Εγώ, το πρωί, όταν ξυπνάω, αρκεί να καπνίζω και είμαι μπόμπα.

Κύριε καθηγητά, εδώ αν αρχίσεις να σκέφτεσαι,

η μέρα είναι ατελείωτη, τρελαίνεσαι.

Δεν υπάρχει ζωή εδώ. Η πραγματική ζωή είναι έξω.

Αυτό είναι μια παρένθεση. Σκατά, αλλά είναι μια παρένθεση.

Μα κι έξω, η ζωή παράλογη είναι.

- Αλλιώς δεν, δεν, δεν, δεν θα ήμασταν εδώ. - Εεε.

Καλά τότε. Δουλειά, άντε.

«Να φεύγουμε.» «Δε γίνεται.» «Γιατί;»

- «Περιμένουμε τον Γκοντό». - Α.

"Ναι, έτσι είναι. Είσαι σίγουρος ότι είναι εδώ;"

«Ορίστε;» «Ότι πρέπει να τον περιμένουμε».

«Αφού είπε: «Μπροστά στο δέντρο», βλέπεις κανένα άλλο;».

Να εδώ, για παράδειγμα, οι ατάκες αυτές ανήκουν...

στο Βλαντιμίρ και τον Εστραγκόν,

που θα παίξετε εσείς οι δύο.

Μα «Εστραγκόν»; Μπορώ να το αλλάξω το όνομα, ε;

- Όχι. - Εγώ δεν έχω καταλάβει,

αυτός εδώ ο τύπος, αυτός ο Γκοντό, τι κάνει, έρχεται στο τέλος ή όχι;

- Όχι, δεν θα έρθει. (Ούτε θα στείλει) - Και αυτοί περιμένουν έτσι, στο άκυρο;

- Γιατί δεν του τηλεφωνούν; - Δεν υπήρχε τότε τηλέφωνο.

- Τότε, γιατί περιμένουν; - Περιμένουν γιατί είναι παράλογο.

Antonio, και τι κάνουν περιμένοντας;

Τίποτα. Τσακώνονται, όπως κάνετε κι εσείς.

Υπάρχει και ένας Πόζο, που θα τον παίξεις εσύ, Μινιόλο,

που φτάνει με τον Λάκι, που τον παίζει ο Νταμιάνο, που τον έχει δεμένο με σκοινί...

- Γουστάρω, θα παίξω τον Πόζο! - «Σχοινί»; Τι λες; Τι στον πούτσο γελάς;

- Όχι, τι κάπνιζε αυτός ο Beckett; - Γουστάρω!

Τι μας βάζεις να παίξουμε;

Παραμύθι δεν ήθελες, όπου το μόνο που κάνεις είναι να περιμένεις;

Ακριβώς.

Τα παραμύθια συνήθως είναι με ζώα.

- Είμαστε όλοι μας ολίγον ζώα, σωστά; - Δεν είμαστε το ίδιο.

Εμείς είμαστε θηρία. Γι' αυτό και μας κρατούν εδώ μέσα.

- Πες μου. - Ποιο το ηθικό δίδαγμα;

Aziz, δεν είναι υπάρχει.

Κανένα ηθικό δίδαγμα, καμιά δράση, χωρίς αρχή και τέλος. Τίποτα.

- Είναι φυσιολογικό, είναι παράλογο, έτσι; - Ας ψηφίσουμε.

Όχι. Όχι, δεν ψηφίζουμε. Αν δεν σου αρέσει, μείνε στο κελί σου.

- Μου 'χεις πρήξει τ' αρχίδια. - Κάτσε να ακούσεις!

- Antonio; - Πες μου.

- Εμείς τι κερδίζουμε από όλο αυτό; - Πράμα. Είναι παράλογο, κατάλαβες;

Θα σταματήσεις να μου πρήζεις τ' αρχίδια, επιτέλους;

Θα μας αποφυλακίσουν νωρίτερα;

Ακούστε, ακούστε, δεν ξέρω, δεν είναι στο χέρι μου.

Αλλά μόνο ένα πράγμα σας λέω: θα νιώσετε περήφανοι για τον εαυτό σας.

Πρέπει να διαλέξετε: Ή τ' αφήνετε...

ή δίνεστε σε αυτό για δύο μήνες.

Νταμιάνο;

Έλα εδώ!

Ακούστε προσεκτικά. Θα παίξετε σε πραγματικό θέατρο,

θα ανεβείτε σε σκηνή με σκηνικά, φώτα και κοστούμια.

Θα υπάρχει κοινό, οι φίλοι σας, οι οικογένειές σας,

αλλά πρέπει να δουλέψετε. Να δουλέψετε σκληρά.

Να μάθετε τις ατάκες, να δοθείτε και μην απογοητευτείτε ποτέ.

Πρέπει να με εμπιστευτείτε.

Με εμπιστεύεστε;

- Τι γίνεται; - Τι κάνουν;

Άνοιξε μια στιγμή, άνοιξε.

Έλα, Ραντού. Έλα, έλα μπροστά. Κάνε το δέντρο, έτσι.

- Το δέντρο; - Ναι, τα μπράτσα είναι τα κλαδιά.

- Γιατί κουνιέσαι; - Μου αρέσει ο άνεμος.

Όχι, καθόλου αέρας, άντε. Υπάρχουν πουλιά. Στοπ.

Όχι, άντε ρε παίδες, μη.

- Γιατί γελάς; - Γιατί τώρα θα τον χέσουμε.

Της κυρία... της καρέκλας το ποδάρι, ξε...

ξε... ξεκα.. γαμώτο...

ξεποδαρ...

Της καρέκλας το ποδάρι, τσεκαρε…

Σκατά το ποδάρι της καρέκλας.

Της καρέκλας το ποδάρι, ξε..ποδαριά...

Άσπρη πέτρα ξέξασπρη και από τον ήλιο ξε... ξεσκ...

Αντόνιο, εγώ είμαι από την Αλβανία, που να ξέρω τέτοια πράγματα;

Οι σανοί ανοί... οι σανοί ανοί ε πανί... οι σπανοί πανοί στο νι οι πα...

Οι σπανοί σπανοί εσπα...

Εμ... οι πανοί σανοί. Οι σπανοί σανοί. Οι σπανοί σπανοί ανί.

Οι σπανοί Ισπανοί σπανί. Εις πανί!

Της καρέκλας το ποδάρι, ξεκαρεκλοποδαρώθηκε,

ποιος το ξεκαποδάρια... Α, γαμήσου πια.

Έτοιμοι, ε. Βλαντιμίρ, Εστραγκόν, εκεί. Ξεκινάτε από 'κεί.

«Ένα κλαδί; Όχι, δεν το εμπιστεύομαι.»

«Μπορούμε να δοκιμάσουμε.»

«Έλα, λοιπόν.»

- «Μετά από σένα.» - «Όχι, εσύ πρώτος.»

Ωραία «Όχι, εσύ πρώτα». Συνεχίζεις να κάνεις το δέντρο. Προχωράμε.

Σ… σσ…

- Κοράλλι ψιλοκόραλο και ψιλοκοραλάκι. - Κοράλλι ψιλοκόραλο και ψιλοκοραλάκι.

Κοράλλι ψιλοκόραλο και ψιλοκωλαράκι.

Της... καρέκλας το ποδάρι...

Μια πάπια, μα ποια πάπια; Μια πάπια με παπιά.

Μια πάπια, μα ποια πάπια; Μια πάπια με παπιά.

Μια πάπια, μα ποια πάπια; Μια πάπια με παπιά.

Της καρέκλας το ποδάρι,

ξεκαριολοποδαρώθηκε...

Οι σπανοί Ισπανοί πανί. Οι σπανοί Ισπανοί σπανί.

Θέλετε αυτά τα ακτινίδια; Θέλετε αυτά τα ακτινίδια;

Οι σπανοί Ισπανοί σπανί.

Της καρέκλας το ποδάρι, ξεκαρεκλοποδαρώθηκε,

ποιος το ξεκαρεκλοποδιάριασε, ο ξεκαρεκλοποδαράς!

Τον έβγαλε!

«Αλλά εξακολουθείτε να είστε άνθρωποι, από όσο μπορώ να δω.

Του είδους μου.

Του ίδιου γένους με τον Πόζο.

Θεϊκής προέλευσης».

Μήπως κοιμόμουνα όταν οι άλλοι υπέφεραν;

Μήπως κοιμάμαι τώρα;

Αύριο, άμα ξυπνήσω, ή νομίζω πως ξύπνησα, τι θα πω για τούτη τη μέρα;

Ότι εγώ κι ο φίλος μου ο Εστραγκόν,

καθόμασταν σε τούτο το μέρος, μέχρι να νυχτώσει,

και περιμέναμε τον Γκοντό;»

- Έλα, Aziz. - «Μόνο εσύ υποφέρεις, εγώ δε μετράω;

Ήθελα να 'ξερα τι θα έλεγες, αν πέρναγες αυτό που περνάω εγώ.

Θα μάθαινες τι σημαίνει».

Ναι, μα πρέπει να είσαι θυμωμένος, δεν πρέπει να γελάς.

Αν κάποιος φίλος σου έρθει να σε δει στη φυλακή

και γκρινιάζει για τη ζωή του, σε σένα, που είσαι στη φυλακή, τι του απαντάς;

- Ρε τράβα και γαμήσου, τράβα! - Ακριβώς.

Η αλήθεια βρίσκεται στη ζωή σου. Η αλήθεια βρίσκεται στη ζωή μας.

Κύριοι, αρκετά για σήμερα.

Μα δεν είναι ακόμα ώρα.

Ήρθε η ώρα να επιστρέψετε στο κελί. Γρήγορα, άντε.

- Μα δεν είναι ακόμα ώρα. - Πάμε!

- Μελετήστε τις ατάκες σας, σας παρακαλώ. - Άντε!

- Γεια, Μινιόλο. - Γεια.

Antonio;

- Aziz. - Άκου...

Ήθελα να σε ευχαριστήσω για τον ρόλο του Βλαντιμίρ.

- Θέλω να το κάνω καλά, είναι σημαντικό. - Χαίρομαι που το ακούω.

Με τι ασχολούσουν όταν ήσουν έξω;

- Πουλούσα βιβλία, ποιήματα. - Σε βιβλιοπωλείο;

Που τέτοια τύχη. Στο δρόμο, μπροστά από τα ξενοδοχεία.

- Σα «βαποράκι». - Σα «βαποράκι», ναι.

Ωστόσο...

δεν είναι αυτός ο λόγος που είσαι εδώ, έτσι;

Ξέρεις τι; Νόμιζα ότι είχα συνηθίσει να σε αποκαλούν σκατολάθρο».

Αλλά μια φορά δεν ξαναείδα ο ένας τον άλλον το άντεξα.

Και τι έκανες;

Έφαγα μια μαχαιριά.Έβγαλα μαχαίρι.

Ω!

- Γεια σου Αντόνιο. - Γεια, ες αύριον.

Θα είχαμε τρεις ώρες μαθήματα, αλλά οι δικοί

σου σας διακόπτουν ακόμη και μια ώρα πριν.

Έτσι είναι οι ρυθμοί της φυλακής, όλα θέλουν το χρόνο τους.

Και πείτε στους δικούς σας να σέβονται το ωράριο.

Οι δικοί μου δεν ασχολούνται μόνο με σας. Έχουν τα γεύματα, τα άλλα μαθήματα

τα επισκεπτήρια, τις ιατρικές επισκέψεις... Δεν είναι απλό.

- Να ξεκινάμε τότε μια ώρα νωρίτερα. - Αδύνατον.

Έτσι όμως πως θα ανεβάσω την παράσταση;

Είστε σίγουρος ότι έχετε επιλέξει το σωστό κείμενο;

- Δεν καταλαβαίνω. - Ξεκίνησα να το διαβάζω

και θεωρώ πως έχει μπει κομμάτι ψηλά ο πήχης.

Θέλω να δώσω μια ευκαιρία σ' αυτά τα παιδιά.

Δεν ξέρω αν είναι σωστοί, μα ξέρω ότι είναι αληθινοί και αυτό είναι που μετράει.

Μπορεί να φέρεσαι καλά, κι ας είσαι ψεύτικος,

το «ψεύδος» είναι το αντίθετο του «αληθινού»

αλλά μπορεί και να έχεις δίκιο, αν και ψεύτικος.

Προτιμώ μια αλήθεια, επακόλουθο του να είσαι αληθινός,

από μια σωστή μεν, ψεύτικη δε. Με καταλαβαίνετε;

Μήπως είναι κάπως υπερφίαλο αυτό;

Αξιοποιήστε τον χρόνο που έχετε.

Όχι, υπάρχουν τέσσερα «Κουά». «Κουά - Κουά - Κουά - Κουά».

"Κουά...

Κουά - Κουά... Κουά."

"Από..."

Λοιπόν, μαλακισμένες...

- Μαθαίνεις να διαβάζεις; - Τι σκατά θες, Βεντρέσκα;

750 -Τι στον πούτσο γελάς, ε; - Άσε τους, σε παρακαλώ.

- Άστο, άστο. - Μαλάκες.

Άντε, συνέχισε. Έλα, πάμε από την αρχή.

- «Έξω από το χρόνο του χώρου...» - «Του χώρου... που...

ο οποίος από τα ύψη της θεϊκής...

απάθειας ιεράς αθαμβίας και ιεράς αφασίας...»

Τι σκατά σημαίνει «αφασία»; Και μου το είπε κιόλας.

Τι σε νοιάζει; Άλλωστε, είναι θέατρο του παραλόγου.

Άντε, πάμε από την αρχή. «Δεδομένης της υπάρξεως ...»

- «Προσβλήθηκες, συγγνώμη». - Όχι, παύση.

«Προσβλήθηκες;», παύση, «Συγγνώμη», άλλη μια παύση.

Πάρτε όσο χρόνο χρειάζεστε, εντάξει;

- Ξεκίνα. - «Προσβλήθηκες;»

- Μα δεν... - Όχι, αυτή είναι η ατάκα.

Ω.

Λοιπόν, ο τονισμός ήταν πολύ σωστός.

- Ε; Ήταν πολύ ρεαλιστικό, έτσι; - Φαινόταν τόσο αληθινό.

Μπράβο. Μπράβο, μπράβο! Άντε, άντε, άντε!

Με συγχωρείτε;

- Μου επιτρέπετε μια λέξη; - Ναι.

Ευχαριστώ.

Είδα την παράστασή σας με τα παραμύθια, υπέροχη.

Ευχαριστώ.

Άκουσα ότι ετοιμάζετε το «Περιμένοντας τον Γκοντό»,

του κυρίου Samuel Beckett.

- Από που το ξέρετε; - Ξέρω όλα όσα συμβαίνουν εδώ μέσα.

- Έχετε ένα ρόλο για μένα; - Όχι, είμαστε κομπλέ.

Θα μου κάνεις ένα δοκιμαστικό, ναι;

Εμ...

«Μη χάνουμε τον καιρό μας με τα λόγια!

Να κάνουμε κάτι, τώρα που έχουμε την ευκαιρία!

Δεν κυρία... Δεν μας τυχαίνει κάθε μέρα να μας χρειάζεται κάποιος».

- Το διάβασες. - Κι άλλη μια φορά, ολόκληρο.

- Λυπάμαι, αλλά είναι πολύ αργά. - Κανένα πρόβλημα.

Τα πράγματα αλλάζουν γρήγορα εδώ μέσα.

Αν με ψάξεις, ζήτα τον Diego, με ξέρουν όλοι.

Συγχαρητήρια και πάλι, υπέροχο.

Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ.

- Καλημέρα κύριε καθηγητά. - Καλημέρα.

Πού είναι ο Christian;

Πρέπει να δουλέψουμε, ναι;

Καλημέρα σε όλους και συγγνώμη για την καθυστέρηση.

Ευχαριστώ, κύριοι.

- Γιατί είσαι εδώ; - Για να δουλέψω.

Σε πειράζει;

- Τι δουλειά; - Είμαι εδώ για το «Γκοντό».

Ο χαρακτήρας μου, Εστραγκόν.

Δεν κατάλαβα.

Συνεννοήθηκα με τον Christian, όλα τακτοποιημένα.

- Απλά χάνεις το χρόνο σου. - Όντως. Που είναι;

Μέσα, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Ορίστε, εκεί είναι.

Christian.

Christian!

Τι μαλακίες είναι αυτές, ε;

Παραιτούμαι. Προτιμώ τη δουλειά.

- Γιατί; - Δεν μου κάνει κέφι πια.

- Μα αφού ήσουν ενθουσιασμένος... - Α, κόφ' το!

- Τα συμφώνησα με τον Diego. - Σκασίλα μου για τον Diego.

Δουλεύεις το ρόλο ένα μήνα τώρα.

Christian, τι λες, προτιμάς να καθαρίζεις τα δενδρύλλια;

Christian!

Σιγά!

Καταλαβαίνετε πώς λειτουργούν τα πράγματα εδώ;

«Εμείς τι ρόλο παίζουμε σε όλ' αυτά;»

- Πιο δυνατά. - «Πιο δυνατά.»

Πρέπει να πεις την ατάκα πιο δυνατά.

- «Εμείς τι ρόλο παίζουμε σε όλ' ...» - Πρόφερέ το σωστά.

Καλά! Πρέπει να είσαι πιο σαφής. Πάμε.

- «Εμείς τι ρόλο...» - Και ανάσα!

Δεν μπορείς να αναπνεύσεις! Δείξε του, Aziz.

Εδώ, από την κοιλιά. Το διάφραγμα.

Τέλεια. Από την αρχή.

- «Εμείς τι ρό...» - Δεν ακούω! Εκεί λέει «αγχωμένος».

Πρέπει να μπορείς να διαβάζεις, δεν ξέρεις πως!

Μην μου υψώνεις τη φωνή.

Ξανά!

Μην τολμήσεις να μου ξαναμιλήσεις έτσι.

Είμαι ο σκηνοθέτης. Θες να παίξεις; Τότε κάνε ό,τι σου λέω.

Έλα, ξεκίνα από την αρχή. «Κι εμείς;...»

- «Κι εμείς;» - Έλα, Aziz.

«Παρακαλώ;»

«Εμείς τι ρόλο παίζουμε σε όλ' αυτά;»

- «Ρόλο;» - «Με την ησυχία σου.»

«Ρόλο; Ικέτη.»

«Αυτό μόνο;»

«Η εντιμότης σας επιθυμεί ενεργοποίηση των προνομίων;»

Ωραία. Από την αρχή, πάμε από την αρχή.

Γιατί θες να παίξεις;

Γιατί μου αρέσει ο Beckett.

Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος;

- Αυτούς τους ρώτησες; - Άλλο αυτοί.

- Αυτοί εδώ εξ αρχής. - Α, γι' αυτό δεν τον ρώτησες;

Το κάνεις για την άδεια εξόδου, έτσι δεν είναι;

Δεν χρειάζομαι.

Είμαι υπόδειγμα κρατουμένου.

Άκου...

Αυτός είναι ένας θίασος και τον σκηνοθετώ εγώ,

και εγώ φτιάχνω τους κανόνες, εντάξει;

Είμαι λοιπόν μέσα;

Μπορείς να παίξεις τον πίθηκο;

Τη μαϊμού.

Φοβάσαι μήπως γίνεις ρεντίκολο, Diego; Ε;

Σκηνοθέτα, δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά με μένα έκανες την τύχη σου.

Γεια σου, θυγατέρα.

Άκου, σκεφτόμουν...

Μήπως θα ήθελες να...

να έρθεις για τα Χριστούγεννα, όχι...

Αναρωτιόμουν...

αν μπορείς...

να αφεθείς, εν ολίγοις, έτσι, για μερικές μέρες. Ε;

Θυγατέρα, θα μου πεις μου όμως; Γεια.

Νταμιάνο, το κείμενο, οι ατάκες, οι κινήσεις, είναι αηδία όλα.

Τι πρέπει να κάνω; Πες μου. Πρέπει να σε αλλάξω, να σε αντικαταστήσω;

Δεν μπορώ να τα θυμηθώ. Εντάξει;

Θα κάνουμε το εξής: Θα παίξω βουβά, παντομίμα.

Μα τι λες; Ο μονόλογος σου είναι ο πιο δυνατός από όλους,

Ο Λάκι τελικά ανοίγει το στόμα του μετά από

χρόνια, τα λόγια επιτέλους βρίσκουν το δρόμο τους.

- Ενδιαφέρον. - Μιλάω πάρα πολύ! Μιλάω πάρα πολύ.

- Οι άλλοι έχουν περισσότερες ατάκες. - Και τι με αυτό, πρόβλημά τους.

- Δοκίμασε να κάνεις λιγότερες έλξεις. - Ρε, γάμησέ μας.

Τι κάνεις; Είμαι εδώ για σένα!

Α, φύγε!

Κάνε άκρη.

Τι συμβαίνει εδώ;

Τίποτα, κάνουμε πρόβες.

- Τι «τίποτα»; Αιμορραγείτε. - Το παθαίνω μερικές φορές, ναι.

- Πάμε, σβέλτα. - Έχουμε δέκα λεπτά ακόμα.

Πέντε.

Έλα μαζί μου. Κάτσε, κάνε κουπί.

- Τι πρέπει να κάνω; - Κουπί! Δυνατά, για να ηρεμήσεις, άντε.

- Δεν έχει νόημα. - Επανάλαβε το κείμενο!

«Δεδομένης της υπάρξεως...» Έλα!

Δυνατά, Νταμιάνο!

- «Δεδομένης της υπάρξεως...» - Άντε!

«Όπ... όπως διατυπώνεται... και στα δημοσιευμένα κείμενα...»

Καθαρά! «Από τα ύψη της θεϊκής απάθειας », πάμε!

«ο οποίος από... τα ύψη της θεϊκής απάθειας,

ιεράς... αθαμβίας και ιεράς αφασίας ...»

Μίλα καλά! «Μας αγαπά, μας αγαπά με την καρδιά του »!

- Δυνατά, γαμώτη! - «μάς αγαπά με την καρδιά του,

πλην εξαιρέσεων για άγνωστους λόγους,

όμως ο χρόνος θα δείξει είναι βουτηγμένοι στα μαρτύρια βουτηγμένοι στις φλόγες,

οι φλόγες της φωτιάς τους, αν αυτό συνεχιστεί,

και ποιος αμφιβάλλει ότι [...]θα πετάξει τους

ουρανούς στην κόλαση, έναν ουρανό τόσο γαλάζιο».

[Περιμένοντας τον Γκοντό, Σάμιουελ Μπέκετ Μετάφραση: Κωνσταντίνος Πουλής]

Μπράβο, Σέκο.

Εδώ είναι καλά, εδώ είναι καλά. Μινιόλο, δώσε μου ένα χέρι.

- Μα τι είναι αυτό; - Σιγά, σιγά.

- Τι έφερες; - Ε...

- Απευθείας από τη Σινετσιτά. - Παναγιά μου γκέϊσα!

Βρωμάνε γεροντίλα!

Παιδιά, εδώ δείτε τι έπρεπε να κάνω, γιατί δε θα με άφηναν να περάσω.

- Μα είσαι τρελός; Τρελάθηκες! - Φέρτε μας τον καπνό την επόμενη φορά.

Εδώ κοίτα, αυτό θα σε βοηθήσει για την παράσταση.

- Α, το σχοινί! - Μη γαμιέσαι.

Βάλτο, να δούμε. Πρώτης διαλογής τα πράγματα.

- Γουστάρω. - Τέλειο. Η πίπα του πάει του Πόζο.

- Αυτό είναι υπέροχο. - Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο.

- Βάλ' τα. Κάτσε να τα δω. - Όπα.

- Άντε. - «Α!»

Κύριοι, χαίρομαι που σας γνώρισα.!

Ναι, ναι, χαίρομαι ειλικρινά. «Πιο κοντά!»

- Σταμάτα, σταμάτα. - «Ζώο, εδώ!»

- «Πιο πίσω.». - Θαύμα, Μινιόλο. Καλοί δεν είναι, Ραντού;

Προσοχή λοιπόν: εσύ τώρα, Λάκι, αφήνεις κάτω τη βαλίτσα,

κι εσύ, Μινιόλο, βάζεις το μαστίγιο ανάμεσα στα δόντια του.

Σνάουτσερ!

- Ωραία, ωραία, παίδες. - Γεια, καθηγητά.

- Γεια. - Ευχαριστώ.

- Τι κάνουμε, τα λέμε την Πέμπτη; - Την Πέμπτη είναι τα επισκεπτήρια.

Όχι σκατά, δεν μπορούμε να χάσουμε κι άλλο μάθημα.

- Ε, αλλά περιμένω τη γυναίκα μου... - Εγώ την αδερφή μου.

- Εμένα έρχεται η μαμά μου. - Εγώ δεν έχω κανέναν, όπως κι ο Ραντού.

- Τότε, θα βρεθούμε οι τρεις μας. - Σούπερ.

Κάνουν εργασίες στη νέα αίθουσα επισκεπτηρίων, όμως.

- Να βρεθούμε στην παλιά. - Εντάξει.

Είμαι καλά, μαμά. Είμαι καλά.

- Έχω νέα. - Μμ;

- Έγινα ηθοποιός. - Μμ;

- «Μουμάθιλ». - «Μουμάθιλ»;

«Μουμάθιλ», μάνα. «Ηθοποιός» είπα, όχι «τρομοκράτης».

Ήμουν στο κέντρο και έκανα:

«Δεν θυμάμαι τι ακριβώς ήταν,

αλλά να είστε βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε ψήγμα αλήθειας σ' αυτό.

Σας φαίνομαι για κάποιος που μπορούν να τον κάνουν να υποφέρει; ».

Και μετά μου είπε ότι ήμουν υπέροχος.

Πόσο όμορφος είσαι;

- Όχι, μα τι κάνεις; - Με τρελαίνεις.

- Είσαι παιδί μου πειρασμός! Πειρασμός! - Ναι! Ναι!

Έχω... ένα σχοινί στο λαιμό μου και...

και είμαι... στα τέσσερα.

Και τώρα τι θα πω στους γονείς μας; Ότι παίζεις το σκύλο;

Μόνικα, μην το γαμάς, μιλάμε για ένα ρόλο. Δηλαδή, πρέπει να…

Ας το κάνουμε έτσι. Diego, έλα.

«Δεν γίνεται τίποτε. Θέλεις το υπόλοιπο;»

- Του δίνω το καρότο; - Ακριβώς.

Αυτό είναι. Ω Aziz! Aziz, έλα κοντά στον Diego.

Εσύ έλα μαζί μου. Εδώ, κοντά μου. Λοιπόν, πάμε πάλι...

- Ωχ... - Ω.

- Πώς χωράμε εδώ μέσα; - Χωράμε. Κάτσε στα τέσσερα.

- Τι «στα τέσσερα»; - Είσαι σκύλος, έλα! Άντε!

- Βιάσου! Πάμε, γρήγορα! - Λοιπόν, τώρα πρέπει να συντονιστούμε

για την τρομερή κραυγή του Πότζο.

- Είναι δύο τετραγωνικά, δε γίνεται. - Γίνεται, μην ανησυχείς.

- Τι έπαθες; - Η γυναίκα μου, είναι δαιμονισμένη.

Τώρα, δέσ' τον. Δέσ' τον, σωστά, δέσ' τον εκεί. Τράβα τον αργά και πες την ατάκα σου.

Στο μεταξύ, εσύ Ντιέγκο, βάλε το καρότο στο στόμα του Λάκι. Άντε!

Γαμώτο.

- Τι κάνετε; - Πρόβα.

Έτσι, ήσυχα.

- «Περιμένοντας τον Γκοντό». - Ναι.

Εδώ δεν είναι θέατρο, αλλά φυλακή,

όπου βρίσκονται παραβάτες, εγκληματίες.

Το να γίνονται τα πράγματα στα κρυφά, με φέρνει σε δύσκολη θέση.

Λυπάμαι, αλλά έχω ένα νέο ηθοποιό και χρειάζομαι περισσότερο χρόνο.

Αν μου είχατε δώσει την επιπλέον ώρα που σας ζήτησα, δεν θα ήμασταν εδώ.

Ένας ηθοποιός...

Ξέρετε γιατί έφυγε ο Christian, ναι;

Γιατί, εδώ μέσα, δεν αψηφάς κάποιον σαν τον Diego.

Ίσως για σας ο Diego να είναι υπέροχος ηθοποιός,

αλλά δεν παύει να είναι επικίνδυνος έγκλειστος.

- Πρέπει να τον αντικαταστήσετε. - Είναι πολύ αργά.

Κάτι σκαρώνει αυτός.

Είναι χειριστικός, κάποιος που καλύτερα να τον έχουμε εκτός παρά εντός.

- Και θα σας δημιουργήσει πρόβλημα. - Το πρόβλημά μου είναι να βρω ηθοποιούς

και αυτός είναι καλός, είναι καλός ηθοποιός.

- Αν δεν του δώσουμε άδεια, τι θα κάνετε; - Θα φροντίσετε ώστε να την πάρει.

- Και ποιος το λέει αυτό; - Θα το κάνετε. Για χάρη της παράστασης.

Ωστόσο, σας προειδοποιώ: στο επόμενο πρόβλημα, να έρθετε να μου το πείτε.

Πρέπει να κάνουμε πρόβες όλη μέρα, κάθε μέρα.

- Τι κάθε μέρα»; - Κάθε μέρα.

- Έλα, Μινιόλο, έλα! Μαστίγωσε! «Σήκω!» - «Α!»

- «Σήκω! Γουρούνι!» - Τέλεια.

- Ναι, ναι. Ναι! - «Έλα!»

Άντε. Συγκεντρώσου, ε, Μινιόλο.

«Βοήθεια.»

Επανάλαβέ το, πιο αποφασιστικά. Κοίτα το κοινό, έλα.

- «Βοήθεια!» - Α!

Antonio, δεν έχω νέα σου.

Κοίτα, σε δύο εβδομάδες ξεκινά η παράσταση.

Αν νομίζεις ότι δεν θα τα καταφέρεις, πες το,

ξέρω ότι είναι δύσκολα. Άντε, πάρε τηλέφωνο. Γεια.

- Έλα, Μινιόλο, έλα. - «Βοήθεια!»

Όχι! Όχι, όχι, όχι. Όχι έτσι εδώ. Ας συγκεντρωθούμε, άντε.

Δυνατά, Diego, άντε. Εσύ φεύγεις.

«Δεν ξέρω...»

Όχι! Με το μυαλό σου! Πρέπει σκέφτεσαι με το πάνω κεφάλι.

Το σχοινί; Ας πάρουμε θέσεις.

Σειρά σου, Aziz, άντε.

«Αργότερα, αργότερα».

- «Αργότερα...» - Όχι, δεν πάει έτσι.

«Αργότερα» πρέπει να το επαναλάβεις δύο φορές, στο 'πε ο Ραντού! Στο 'πε ο Ραντού.

- «Αργότερα, αργότερα!» - Ε!

Αντόνιο, ο Μισέλ είμαι.

Αν είναι πολύ δύσκολο, πες μου. Αν χρειαστεί, ακύρωσε τα πάντα.

Το σημαντικό είναι να μην τα σκατώσεις, κατάλαβες;

Κράτα με ενήμερο.

Σειρά σου, Aziz. Έλα.

«Έχω αρχίσει να το πιστεύω κι εγώ. Και ξανάρχιζα τον αγώνα. ».

Παραλείψατε 800. Παρέλειψες δύο σειρές. Δεν το έμαθες το κείμενο!

- Ναι, το έμαθα, Antonio. - Τι έμαθες;

Πηδάς τις ατάκες, κάνεις λάθος στις θέσεις.

- Εσύ, Νταμιάνο, σκατά, δεν θυμάσαι τίποτα! - Κατάλαβα, αυτός δεν βοηθάει.

Υποβολέας, σε αυτή τη φάση, δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν!

- Α, τι στον πούτσο κάνεις σήμερα; - Ενάμιση μήνα τώρα σας κυνηγάω!

Δεν θα είμαι μαζί σας στη σκηνή. Πρέπει να το δουλέψετε!

Μόνο αυτό πρέπει να κάνετε εδώ μέσα!

- Ηρέμησε, μας προσβάλλεις. - «Μας προσβάλλεις»; «Προσβολή;»

Για μένα είστε ηθοποιοί, εγώ σας υπερασπίζομαι, κατάλαβες;

Σήμερα νομίζω πως όχι, οπότε μείνε ψύχραιμος, φτάνει.

- Ρε, δε γαμιέστε, άντε. - Όχι, όχι, όχι...

- Antonio, πού στον πούτσο πας; - Έλα εδώ, άντε!

- Antonio, περίμενε! - Πλάκα κάνουμε!

Καλημέρα.

Είχατε δίκιο.

Τι συμβαίνει;

Κυρία διευθύντρια.

Δεν ξέρω τι σας ώθησε να κάνετε αυτά τα μαθήματα.

Επειδή η γιόγκα είναι γκέι; Επειδή είστε αλλεργικοί στο πριονίδι; Δεν ξέρω.

Αλλά αυτός ο άνθρωπος δόθηκε ψυχή τε και σώματι

και δεν ξέρω να σας ανάγκασε να το κάνετε.

Ενώ επιμένει εσείς να πληρωθείτε, εκείνος το κάνει δωρεάν.

Το κάνει για εσάς.

Και εσείς; Γιατί το κάνετε αυτό;

Γιατί όταν είμαστε εδώ, νιώθουμε καλά.

Antonio, μίλησα με τα παιδιά.

Νοιάζονται για την παράσταση. Νομίζω πως έπρεπε να το ξέρετε.

«...πίσω απ' αυτό το πέπλο...»

- «της ευγένειας και της γαλήνης...» - Τι είναι αυτό το χάλι;

«Η νύχτα οπλίζει...!»

- Ω! - Φτάνει, ναι;

«Και θα εκραγεί, έτσι!»

Μας γάμησες!

«Εκεί που δεν το περιμένουμε!»

- Φτάνει, τέλειωνε! - «Εδώ...»

Φτάνει με αυτό το αίσχος!

«Έτσι γίνεται, σ' αυτόν τον κωλοπλανήτη!»

Αρκετά!

«Εξ όσων γνωρίζουμε…»

- «Μπορεί κανείς να περιμένει». - «Ξέρουμε τι να περιμένουμε».

«Δεν υπάρχει άλλος λόγος ανησυχίας».

«Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε».

«Απλώς θα περιμένουμε!»

- Πάμε Γκοντό! - Πάμε Γκοντό!

«Λοιπόν, κύριοι...»

- «Πώς με βρίσκετε;» - Είσαι για τα μπάζα!

- Τράβα για ύπνο! - Μαλάκες!

Antonio...

Ακόμα κι εσύ ξέρεις πώς είμαστε εμείς οι ηθοποιοί.

Είμαστε λίγο σαν πρόβατα, έτσι δεν είναι;

- Έχουμε ανάγκη από το βοσκό μας. - Ε, ναι.

Και εσύ, τώρα, για αυτά τα παίδες, παιδιά, έχεις γίνει αυτή η φιγούρα-πρότυπο.

Antonio, ένας σκηνοθέτης είναι κάπως σαν το βοσκό.

- Θες να μάθεις την αλήθεια, Michele; - Ε.

- Εμείς, Beckett, έχουμε παίξει. - Ναι.

Νόμιζα ότι τον ήξερα,

όμως με αυτά τα παιδιά βγαίνει νόημα.

Θέλω να πω, πραγματικά, είναι διαφωτιστικό.

Μπράβο Antonio, μπράβο.

Βλέπεις ότι έχεις ακόμα μέσα σου τη φωτιά που σε καίει

για αυτή τη γαμημένη τέχνη που υπηρετούμε;

Κοίτα τώρα τι θα σου δείξει ο Michele. Είναι η απόδειξη, ε, Antonio.

Δύο σχέδια για την αφίσα που έφτιαξα με τον γραφίστα.

Η πρώτη... είναι η λίγο πιο τολμηρή έκδοση.

- Είσαι έτοιμος; - Ναι.

«Περιμένοντας το Χοντρό».

Ναι, ακούγεται κάπως έντονο, αλλά αν το καλοσκεφτείς, έχει το νόημα του.

Το άλλο, ωστόσο, είναι πιο ανάλαφρο, σαν μουσική κωμωδία για οικογένειες:

«Τοποθετώντας τον Κοντό».

Ε; Τι λες; «Κοντό» ή «Χοντρό»;

Α, αποφασίζουμε αργότερα, άντε, έχουμε χρόνο.

Ίσως επιλέξουμε κάτι πιο μετρημένο.

«Σήκω, γουρούνι!»

- «Επίτηδες το κάνει.». - «Πάντα το κάνει επίτηδες».

«Πρέπει να τον κρατάτε.»

Άντε, άντε, σηκώστε τον!!

Βεντρέσκα, μην γελάς. Άντε.

- «Σήκω πάνω, γουρούνι!!» - Είδα πάλι τη γυναίκα σου.

Α, άσε ήσυχη τη γυναίκα μου. Τράβα και γαμήσου.

- Είναι και γαμώ τα μουνιά! - Πάρε δρόμο, γρήγορα.

Αν μας κάνει και μασάζ, θα διασκεδάσουμε, ε;

- Γαμημένε. - Γαμώ το σόι σου μέσα!

- Μάζεψε τα κουλά σου! - Θα σε σκοτώσω!

- Έλα! - Γαμημένε!

- Άσε με! - Σταμάτα!

- Φτάνει, ακίνητος. - Πάρε τα χέρια από πάνω μου!

Ακύρωσα την παράσταση.

Και να λέτε ευχαριστώ που ακόμα δεν έχω ενημερώσει τον αρμόδιο δικαστή.

Εγώ φταίω, δεν έπρεπε να τους αφήσω μόνους.

- Ήταν η κακιά στιγμή. - Καλά πήγε κι αυτό.

- Μα δεν γίνεται να σταματήσουμε τώρα. - Παράσταση, τέλος.

Ξέρετε τι μου είπε ο Νταμιάνο;

Πως αυτή η παράσταση του άλλαξε τη ζωή, Τα ίδια είπε και σε εμένα.

Ο Νταμιάνο δεν ξέρει να γράφει. Γράφει «Έλληνας» με «Άϊ».

Τραυλίζει, αλλά έμαθε έναν τρισέλιδο μονόλογο.

Είναι σαν να ανεβαίνεις στο Έβερεστ. Τρεις σελίδες

ενός κειμένου που είναι αδύνατο να απαγγελθούν.

Πήρε μήνες, αλλά τώρα είναι έτοιμος. Είναι βίαιος και ανώριμος,

αλλά σχεδόν έχει γίνει ηθοποιός, είναι σχεδόν ηθοποιός, και καλός ηθοποιός!

Θα προτιμούσα να ήξερα ότι άλλαξε.

Ο καλύτερος τρόπος είναι να το αποδείξει επί σκηνής.

Ξέρετε, μου είναι λίγο δύσκολο να σας πιστέψω.

Το Έβερεστ όλοι μας το ανεβαίνουμε

κι εσείς αρχίσατε να το σκαρφαλώνετε μαζί μας.

Όταν κάποιος ανεβαίνει στο Έβερεστ,

δε γίνεται να σταματήσει λίγα μέτρα πριν την κορυφή.

Γρήγορα, άντε, κύριοι, πάμε.

- Συνάδελφε, καλημέρα. - Καλημέρα.

Πάμε!

Πάμε, κύριοι.

- Σκατά, ζαλίζομαι. - Έχει γεύση, ω.

- Γρήγορα, από δω. - Τι κάνουμε; Πάμε;

Από δω, ευχαριστώ.

Ο αέρας έχει άλλη γεύση, ανώτερη.

«Γεύση»...

- Πάμε, άντε. - Ανοίγει αυτό εδώ;

Βλέπεις; Αυτή είναι η Ρώμη.

«Θέατρο Καλλιθέα».

Πάμε, γρήγορα.

Έλα, έλα.

Έλα, έλα, έλα.

Έλα, έλα, έλα. Πάμε.

Ω, αυτό μοιάζει αληθινό.

Πόσο γαμάτο.

Είστε κούκλοι. Αγχωθήκατε;

Κι εγώ αγχώνομαι όταν παίζω, αλλά έτσι πάει.

Το κοινό θα γελάει και θα γουστάρετε.

Είναι όπως τα ναρκωτικά. Οπότε, χαλαρώστε.

Αλλά και να μην πανικοβληθείτε αν τυχόν ξεχάσετε καμιά ατάκα.

Σύμφωνοι; Να είστε συγκεντρωμένοι. Και πάνω από όλα...

Το διά-φρα-γμα.

- Εντάξει, θα έλεγα πως αυτό είναι όλο. - Άντε.

Α, κάτι ακόμα, παίδες.

Είμαι πολύ χαρούμενος που συνεργάζομαι μαζί σας.

Είστε μια υπέροχη ομάδα, αλήθεια.

- Λοιπόν... σκατά στα μούτρα σας! - Τι στον πούτσο λες;

- Πάλι έφαγες φρίκες; - Όχι, είναι παράδοση.

- Το «Σκατά» φέρνει καλή τύχη στο θέατρο. - Μαλάκα, τότε χέσε μας.

- Να φέρεις καλή τύχη; - Όχι, Μινιόλο!

Φτάνει απλά το «σκατά», απλά «σκατά».

- Φάε τ' αρχίδια μου.! - Συφιλιάρη!

- Πουτάνας γιε! - Γαμημένε!

Καλησπέρα.

- Καλησπέρα. - Συγνώμη, πού πάω;

Εδώ, αριστερά. Από εδώ; Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ. Τι όμορφο που είναι αυτό το θέατρο!

Michele, όλα καλά;

Είναι που δεν συνηθίζονται ποτέ οι πρεμιέρες.

Πάντα ακούγεται αυτό το βουητό στον αέρα...

Κυρία διευθύντρια, σας έψαχνα, αλλά δεν σας είδα.

Εδώ είμαι. Με βλέπετε;

- Α, εδώ είστε. Ναι, τώρα σας βλέπω. - Καλή τύχη.

- Στο θέατρο λένε «σκατά». - Ε, λοιπόν... Σκατά.

- Antonio; Συγνώμη, έχουμε πρόβλημα. - Ναι; Ποιο;

- Λείπει ένας ηθοποιός. - Τι λες;

Diego;

Είδατε τον Diego;

- Όχι. - Γιατί, πού είναι;

- Τι συνέβη; - Diego!

- Antonio, τι συνέβη; - Diego, τι συνέβη; Χτύπησες;

- Μα είναι εκεί; - Το κοινό περιμένει, Diego.

- Φύγετε όλοι, εξαφανιστείτε! - Diego, τι έχεις;

Δεν μπορώ, η παράσταση!

Η παράσταση πρέπει να γίνει, η αδερφή μου είναι μέσα, τι στον πούτσο λες;

- Σε παρακαλώ, Diego, βγες έξω. - Φύγετε, θα το φροντίσω, άντε. Άντε.

Θα το φροντίσω εγώ. Πηγαίνετε, πηγαίνετε. Άντε.

Diego, είμαστε μόνοι. Δεν υπάρχει κανείς. Τι συμβαίνει, Diego;

Diego;

Ο αδερφός μου με ενημέρωσε ότι η γυναίκα μου δε θα έρθει.

Αυτή η καριόλα δεν μου τον έφερε.

Έχω να τον δω τέσσερα χρόνια.

Ήθελα να με δει στη σκηνή.

Πόσο χρονών είναι;

Επτά. Δεν στον έδειξα ποτέ.

Ορίστε.

Εδώ είναι τριών.

- Όμορφος, ε; - Είναι όμορφος, ναι.

Με ρώτησες γιατί το έκανα.

Γιατί ήθελα να με δει να παίζω.

Diego, άκου.

Πρέπει να παίξεις για σένα. Μη χάσεις αυτή την ευκαιρία, εμπιστέψου με.

Χέστηκα! Χέστηκα!

Παίξε εσύ. Εσύ είσαι ηθοποιός.

Θα προτιμούσες να περιμένεις εδώ μέχρι να παίξω εγώ το ρόλο σου;

Αυτό θα διηγείσαι στον γιο σου, Ντιέγκο;

- Είναι ευκαιρία, έλα Diego! - Όχι!

Ήμουν σίγουρος ότι στάνταρ θα έπαιζε κάποια μαλακία με σένα.

Έλα, ρίξε μου ένα φως, άντε.

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο «Καλλιθέα».

Δυστυχώς, ο ηθοποιός που υποδύεται τον Εστραγκόν είχε ένα μικρό πρόβλημα,

αλλά θα αντικατασταθεί από τον σκηνοθέτη, ο οποίος θα παίξει το ρόλο του.

- Προσοχή. - Εύχομαι σε όλους καλό απόγευμα,

παρακαλώ σβήστε κινητά, τσιγάρα,

και τελειώνετε με τα σάντουιτς σας

ώστε να καλωσορίσουμε τους ηθοποιούς μας με ένα μεγάλο χειροκρότημα. Ευχαριστώ.

Άντε, άντε, ξεκινήστε. Άντε, άντε.

Σκατά.

Πήγαινε. Τα παπούτσια. Τα παπούτσια. Έλα, έλα. Έλα, έλα, έλα.

- Δεν μπορώ, γαμώ το στανιό μου! - Άντε!

«Δεν κάνουμε τίποτα».

- «Αρχίζω να...» - «Έχω αρχίσει να το πιστεύω κι εγώ.

Μια ζωή τώρα, δεν ήθελα να το δεχτώ, έλεγα: «Βλαντιμίρ,

« λογικέψου, ακόμα δεν έχεις δοκιμάσει τα πάντα».

Και ξανάρχιζα τον αγώνα. Α, ώστε ξαναγύρισες.»

- «Ναι;». - Δυνατά! Δυνατά!

«Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω. Νόμιζα ότι έφυγες για πάντα.»

- «Κι εγώ...» - Diego, άντε!

«Επιτέλους, πάλι μαζί. Αυτό πρέπει να το γιορτάσουμε. Αλλά πώς;»

- «Σήκω να σ' αγκαλιάσω.». - «Μετά. Μετά.»

Diego, άντε!

«Θα μπορούσε κανείς να ερωτήσει πού πέρασε τη νύχτα της η Υψηλότης σας;»

«Σε ένα χαντάκι!»

«Τι κάνεις;»

«Βγάζω την αρβύλα μου. Δεν σου έχει τύχει ποτέ;»

«Πονάει;»

- Δε θυμάμαι τίποτα, γαμώτο! - Μίλα σιγά!

- Δεν θυμάμαι μία, γαμώτο! - Σσς. Πρέπει να μπεις από την άλλη.

- Η μνήμη μου με εγκατέλειψε! - Σιγά! Φώναξε μετά.

- Τι εννοείς «φώναξε»; - Θα πάει καλά, φώναξε.

- Αλλά από την άλλη πλευρά, έλα. - Από την άλλη πλευρά;

Πηγαίνετε, πηγαίνετε! Άντε!

- «Θέλεις το υπόλοιπο;» - «Αχ!»

«Έλα, γουρούνι, περπάτα.»

- «Κοίτα τον...» - «Αυτός είναι;»

- «Ποιος;» - «Εεε...»

- «Ο Γκοντό;» - «Ναι.»

«Όχι. Να συστηθώ: Πότζο.»

- Θεέ μου, νιώθω άσχημα. - «Με τίποτα!»

- «Δεν είστε ο Γκοντό, ε, κύριε; - «Είμαι ο Πότζο. Πότζο!

Δεν σας λέει τίποτα το όνομά μου; »

«Χόρευε, ρε κακομοίρη!»

Χόρεψε, κι άλλο! Α! Ε;

Προς το κοινό, χόρεψε. Μπράβο!

Σκέψου, γουρούνι! Σκέψου! Σκέψου!»

«Δεδομένης της υπάρξεως όπως διατυπώνεται

και στα δημοσιευμένα κείμενα του Μπας και του Τραμ...

ενός προσωπικού θεού Κουά-Κουά-Κουά-κουά

με λευκή γενειάδα Κουά-Κουά-Κουά-κουά άχρονου, περιορισμένου,

ο οποίος από τα ύψη της θεϊκής απάθειας, ιεράς αθαμβίας και ιεράς αφασίας,

μάς αγαπά με την καρδιά του πλην εξαιρέσεων για άγνωστους λόγους,

όμως ο χρόνος θα δείξει είναι βουτηγμένοι στα μαρτύρια βουτηγμένοι στις φλόγες,

αν δηλαδή θα πετάξει τους ουρανούς στην κόλαση, έναν ουρανό τόσο γαλάζιο»

- «Λοιπόν; Φεύγουμε;» - «Σήκωσε το παντελόνι σου.».

- «Θέλεις να βγάλω το παντελόνι μου;» - «Σήκωσε το παντελόνι σου!»

«Όντως».

«Τότε πάμε;»

«Πάμε.»

Ω, πού πας; Που...

Μπράβο!

Ναι! Ναι!

Σ' αγαπώ, αγάπη μου! Σ' αγαπώ!

- Αγάπη μου! - Μπράβο, μπράβο!

Μπράβο!

Μπράβο!

Αγάπη μου!

Μπράβο!

Μας γάμησες δύο μήνες, αλλά ήταν καλύτερα κι από ληστεία.

- Είναι όμορφα, ναι. - Ήταν υπέροχα, ευχαριστώ.

Αυτός ο τρελός μπήκε δειλά σαν τον «Πόλεμο των Άστρων».

- Ο Γκοντό. Εγώ είμαι ο Γκοντό. - Απίστευτο, ο Μπέκετ δεν το έγραψε αυτό.

Ξεχάστε τον Beckett. Αυτός είναι νεκρός κι εμείς ζωντανοί.

«Δεν ξέρω ποιος είναι ο Γκοντό ή αν υπάρχει», είπε ο Beckett,

αλλά μου το αποδείξατε εσείς απόψε.

Είδα τον Γκοντό, μπράβο.

Είσαι η νέα αποκάλυψη, μπράβο. Μπράβο σε όλους.

Ευχαριστούμε.

Μπράβο Antonio! Antonio!

Antonio! Antonio! Antonio!

Antonio! Antonio! Antonio!

- Να 'τοι, μπράβο. - Ω!

- Μπράβο, παίδες, μπράβο. - Διευθύντρια.

Μια πρόποση για τον σκηνοθέτη μας, άντε.

Ήταν σωστή αυτή η σειρά μαθημάτων, και πρώτα

από όλους πρέπει να ευχαριστήσω εσάς, Antonio.

Εγώ σας ευχαριστώ που με στηρίξατε.

Αλλά τα εύσημα τους ανήκουν, ήταν υπέροχοι.

- Ναι. - Λοιπόν, ευχαριστώ για όλα.

- Πραγματικά. - Στην υγειά σας!

- Ευχαριστώ. - Εβίβα.

Να μας επισκέπτεστε στη φυλακή, θα ήταν υπέροχο.

- Γεια σου, Diego. - Είναι λίγο ζάντα.

- Γεια, καθηγητά. - Γεια σου, Μινιόλο. Γεια σου, "Σέκο".

- Ευχαριστώ από καρδιάς, Antonio, για όλα. - Aziz, κι εγώ. Ω, Γκοντό!

Γεια, Ραντού. Μπράβο, Diego.

Τέλος πάντων, θα πρέπει να ξανάρθετε να υπογράψετε τα χαρτιά του υπουργείου, ναι;

- Φυσικά. - Τα παιδιά θα χαρούν να σας ξαναδούν.

- Στο επανιδείν. - Στο επανιδείν.

- Συνάδελφε, μπορούμε να τους περάσουμε; - Καλώς ήρθες.

Ελάτε, κύριοι, γρήγορα, ευχαριστώ.

Πάμε, Καμάλ, γρήγορα. Άντε, Μπραμόντι, άντε.

Έλα, Πασκίνι. Έλα, Πασκίνι. Γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα.

Επόμενος.

Α, είναι μπισκότα, είναι για να τα φάω!

Άντε, ω, κάλτσες και μπισκότα! Ότι τι; Θα σκοτώνω κάποιο με μπισκότα;

- Σούπερ! - Ο επόμενος, παρακαλώ.

Άντε, να είσαι καλά, πρέπει να τα χαρίσω στον γιο μου.

- Να αλλάξουμε και τους κανόνες; - Κάνε τα στραβά μάτια, τι σου κοστίζει;

Νυχτώσαμε εδώ. Κάνε μου τη χάρη, σε παρακαλώ.

Είναι τα λουλούδια από τη γυναίκα μου, επομένως...

- Καλά, μα είναι λουλούδια. - Όχι.

Με ρίχνεις στα μάτια της Lucia, έτσι, άντε. Είναι λουλούδια!

- Έλα, Πασκίνι, έλα. - Σε παρακαλώ.

Κεράμι για το θέατρο. Από εδώ.

Άνοιξε συνάδελφε.

- Γεια σας παίδες. - Γεια σου Antonio. Μας έφερες την κάρτα;

Όχι. Διαβάστε εδώ, διαβάστε. Πάρε, πάρε.

«Χθες το βράδυ γίναμε μάρτυρες σε ζωντανή σύνδεση,

της μεταμόρφωσης των φυλακισμένων από κρατούμενους σε ηθοποιούς.

Όλα με μια συγκλονιστική ακρίβεια και αλήθεια».

- Μα μιλάει για εμάς; - Ναι.

- Αλήθεια; - Διαβάστε, διαβάστε.

«Το κοινό εντυπωσιάστηκε: Μια υπέροχη παράσταση»;

Υπέροχη παράσταση, ω! Μα την Παναγιά τη Μοϊκάνα...

- Αυτοί είμαστε εμείς. - Είσαι αυτός που λέει το μονόλογο.

- Σκίσαμε, Antonio, είσαι χαρούμενος; - Πολύ, πολύ.

Είστε οι ηθοποιοί μου, ήσασταν υπέροχοι και είμαι πολύ, πολύ χαρούμενος.

Κύριε Κεράμι, σας περιμένει η Διευθύντρια, ε;

Ναι, έρχομαι.

- Μα, αλήθεια τώρα; - Καλή τύχη, παίδες.

- Ευχαριστώ κύριε καθηγητά. - Ήσασταν υπέροχοι.

Σε σένα, Antonio. Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ.

Μπράβο, μπράβο.

- Γεια, Antonio. - Γεια.

- Κυρία Διευθύντρια. - Ευχαριστώ.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

Εσύ τι κάνεις εδώ;

Είσαι διαθέσιμος, ναι; Δεν έχεις τίποτα δεσμεύσεις;

Γιατί;

Επειδή θέλουν το «Περιμένοντας τον Γκοντό»

στην Ούμπρια, Αμέλια, σ' ένα υπέροχο μικρό θέατρο, που λάτρεψε ο Ντι Τζιαμάρκο!

- Στα αλήθεια; - Ναι.

Ο αρμόδιος δικαστής συμφωνεί.

Και όχι μόνο. Τηλεφώνησε ο Τουμινέλι, το θέλει κι αυτός.

- Στη Σιένα; - Κι εν συνεχεία, Περούτζια, Ρέτζο Αμέλια,

Πέζαρο, Ασίζη, Πίζα...

- Βασικά μιλάμε για περιοδεία. - Ε, ναι.

Έλα εδώ, Antonio, άσε με να σ' αγκαλιάσω.

- Μπράβο, Antonio, μπράβο. - Ευχαριστώ.

Τέλος τα πορνό πλέον, το κατάλαβες; Τέλος.

Θα κάνουμε περιοδεία, παίδες! Η παράσταση συνεχίζεται!

Δεν τελείωσε!

Δεν τελείωσε! Δεν τελείωσε!

Γεια, Antonio.

- Γεια σας παίδες! - Antonio!

Άντε, άντε.

Αλλά φυσάει!

Μη γελάτε, σεβαστείτε το κείμενο.

- Μα κάνει φυσαλίδες! - Το κείμενο, γαμώτο!

«Αφήστε τον στην ησυχία του!

Δεν βλέπετε ότι θέλει να ξεκουραστεί;».

«Ας μιλήσουμε, ας τον αφήσουμε...»

«Μάλλον...»

Αυτό πόνεσε, ωχ!

Όχι, όχι, όχι.

Πόνεσε ο κώλος μου, χτύπησα!

Απόψε δεν ήσασταν ο εαυτό σας.

Στη Σιένα πρέπει να παίξετε, αλλιώς θα τα σκατώσουμε πάλι.

Όταν γελούσατε ήσασταν αξιολύπητοι.

- Ένας επαγγελματίας πάει μπροστά. - Δεν είμαστε επαγγελματίες.

Αφού σας πληρώνουν, είστε.

- Α, καλά, όμως γέλαγαν. - «Γέλαγαν.»

Α, σκατά, «γέλαγαν». Ξέρετε γιατί γέλαγαν;

Γιατί ήσασταν φυλακισμένοι που κάνατε τους κλόουν.

Δεν γέλαγαν γιατί ήσασταν καλοί, σας θεωρούσαν αξιολύπητους.

Έτσι είναι το θέατρο, το κοινό πρέπει να ξεχνά ποιοι είστε.

Πιστεύεις ότι μπορούμε να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε;

Έχουμε πάντα τους φρουρούς κολλημένους στον κώλο μας,

εσένα δεν σε κυνηγούν όπως εμάς, Antonio.

Άσε που μας ψειρίζουν τα πάντα. Μας κατάσχουν τα δώρα, αυτά από τη γυναίκα μου.

- Τι μαλακίες είναι αυτές; - Έξω είμαστε ηθοποιοί και μέσα...

μας φέρονται σκατά.

♪ Δεν είναι πολύ αργά, ♫

♪ Δεν είναι πολύ αργά για να πιστέψεις, ♫

♪ Δεν είναι πολύ αργά για να πιστέψεις στη φωνή σου και στο χέρι σου, ♫

♪ και στο βλέμμα σου, να πιστέψω σε αυτό, ♫

♪ Να ονειρεύομαι, ότι μου φέρνεις το φως, ♫

♪ αλλά εξαφανίζεσαι μέσα στον καπνό, ♫

♪ και τα βήματά σου χάνονται σε έναν άλλο δρόμο, ♫

♪ Τώρα σε φωνάζω. ♫

♪ Ο τόπος σου, ♫

♪ σαν ασημένιο δέντρο, ♫

♪ μου θύμισε ότι η ατελείωτη ιστορία μας ♫

♪ μια μέρα θα στεφανώσει την αγάπη μας, ♫

♪ τη δική μου και τη δική σου... ♫

♪ Ααα-ααα-ααα-ααα-ααα ♪

♪ Είσαι η άνοιξη μου ♫

♪ με μάτια σαν αστέρια και χέρια σαν λουλούδια. ♫

♪ Αν θέλεις, μπορείς να διώξεις κάθε σύννεφο στον ορίζοντα ♫

♪ με την τρυφερή σου φωνή. ♫

Αυτός είναι ο κανονισμός.

Δεν μπορώ να ζητήσω από τον Αρχιφύλακα να σταματήσει τις έρευνες.

Ναι, μα καταλάβετε πως είναι ταπεινωτικό για τα παιδιά, έτσι χάνουν την πίστη τους.

Ναι, ξέρω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.

Εσείς δεν είστε η Διευθύντρια;

Η Αστυνομία των Φυλακών είναι ένας άλλος κόσμος, με τους δικούς της κανόνες.

Οι φύλακες, αν ήθελαν, μπορούσαν να τους κρατήσουν κλεισμένους στο κελί.

- Δεν είναι εύκολη δουλειά. - Συγνώμη, αλλά τότε εσείς τι ρόλο παίζετε;

Προσπαθώ να αλλάξω τα πράγματα.

Πώς γίνατε όμως διευθύντρια φυλακής;

Το ονειρευόσασταν από παιδί;

Μόλις απόψε σκεφτόμουν, ενώ παρακολουθούσα την παράσταση,

το γιατί επέλεξα αυτό το επάγγελμα.

Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι κολακευτικό.

Σίγουρα όμως το δικό σας λίγο σπασαρχίδικο είναι, ε.

- Αυτά τα λέει ο Μισέλ, ε; - Εεε.

Είπε επίσης ότι είστε ένας πολύ καλός ηθοποιός.

Άντε μωρέ ο μαλάκας.

Έχετε παίξει μαζί, το «Περιμένοντας τον Γκοντό»;

Ναι, αυτό είναι το πρώτο έργο που έπαιξα, ναι.

Εκείνος ήταν ήδη γνωστός, εγώ μόλις είχα βγει από τη σχολή.

Ήθελα να γίνω ηθοποιός του θεάτρου,

αλλά έχω τρία χρόνια να ανέβω στη σκηνή.

Ξέρετε με τι πράγμα ασχολούμαι;

Ντουμπλάρω πορνοταινίες.

Δεν έχω το θάρρος να το πω στην κόρη μου που δεν είναι πια παιδί.

Είναι 30 και ζει στον Καναδά εδώ και 4 χρόνια. Και

δεν ξέρω καν αν θα γυρίσει για τα Χριστούγεννα.

Ζω μόνος μου και έχω έναν αποτυχημένο γάμο πίσω μου.

Με συγχωρείτε, απλά ήθελα να σας διηγηθώ τις αποτυχίες της ζωής μου.

Όλοι έχουμε από τέτοιες, Antonio.

Έκανα κι εγώ τις μαλακίες μου, πριν γνωρίσω το σύζυγό μου

και κάνω τρία παιδιά μαζί του.

Σας ευχαριστώ για όσα μου είπατε, αλλά το έχω συνηθίσει, καταλαβαίνετε, ε;

Με σώσατε από μια ακόμα αποτυχία, τίποτα περισσότερο.

- Ναι, δάσκαλε! - Ε!

- Πάμε. Δεν έχουμε άλλο χρόνο, πάμε. - Έλα, Μπουτσίνο. Άντε, άντε, άντε.

- Άντε. - Πάμε, είναι αργά.

- Άντε, Νταμιάνο, άντε. - Πάμε, έλα!

Μινιόλο, άντε! Πάμε.

- Σώπα, σώπα. - Τρέχα, τρέχα, τρέχα.

Γαμώ το διάβολο μέσα σου!

Καλημέρα. «Περιμένοντας τον Γκοντό».

Δεσποινίς, πόσα σας χρωστάω;

Τακτοποιήθηκε, άστο.

- Γεια σου, αδερφέ. - Ωραία, πάμε.

Ινοτσέντσι, Πασκίνι, είμαστε όλοι;

- Πάμε. - Αυτή είναι η πιάτσα ντελ Κάμπο.

- Την ξέρεις; - Ναι.

Να πάρεις αμυγδαλωτά. Ναι;

- Τι είναι αυτά; - Είναι μπισκότα που έχουν γεύση

είναι καλές.

- «Κοίτα σάλια..» - «Αναπόφευκτο.»

- «Κοίτα, του τρέχουν τα σάλια!» - «Μπορεί να είναι χαζός.»

- «Κρετίνος.» - «Μάλλον βρογχοκήλη».

«Πόζο! Ίου, τον λένε Πόζο.»

Αφήστε τον στην ησυχία του. Δεν βλέπετε ότι θέλει να ξεκουραστεί;»

Μπράβο!

Μπράβο!

Και εδώ; Τι έχεις;

Μου το έκαναν δώρο.

Σου αρέσουν πολύ τα λούτρινα, ε;

Ω, μην στεναχωριέσαι, μην στεναχωριέσαι.

Πάμε στα κελιά, κύριοι. Πάμε.

Άντε, Μπραμόντι, γρήγορα. Άντε! Άντε, Ινοτσέντσι, άντε!

Ινοτσέντσι, γρήγορα, άντε.

«Αχ! Κτήνος!»

«Αχ, ζώο! Κτήνος! Εκεί!»

«Σκέψου! Γουρούνι, σκέψου!»

«Και λαμβάνοντας υπόψη αυτό που είναι πιο πολύ αυτό ως αποτέλεσμα

των ανολοκλήρωτων έργων

βραβευθέντων από την Ακα-κυρία-κυρία-κυρία-δημία

της Α-νθρω-πο-πο-πο-μετρίας

της Βέρνης στη Βρέστη του Όρχεις και της Μούνη, αποδεικνύεται ως κατωτέρω

αν και όχι τόσο γοργά δι' αγνώστους λόγους …».

«Ίσως απόψε...

κοιμηθούμε με γεμάτο στομάχι.

Αξίζει η αναμονή, δεν νομίζεις;»

Αυτός που το έκανε ήταν μεθυσμένος;

«Κοιμόμουν την ώρα που άλλοι υπέφεραν;

Τώρα κοιμάμαι;

Αύριο, όταν ξυπνήσω, ή όταν θα νομίζω ότι έχω ξυπνήσει,

τι θα λέω για σήμερα;

Ότι παρέα με τον φίλο μου τον Εστραγκόν,

μέχρι να πέσει η νύχτα,

περίμενα τον Γκοντό;»

Από εδώ, από εδώ.

Έλα, έλα, έλα, έλα. Πάμε, από εδώ.

Ούτε στην Περούτζια είχα πάει ποτέ.

Δεν χρειάζεται να μείνετε, δεν πρόκειται να το σκάσουν.

- Δεν τους ξέρετε καλά. - Εγώ πάλι νομίζω πως ναι.

Να σας πω τα βιογραφικά τους;

Διακίνηση ναρκωτικών, ένοπλες ληστείες, φόνοι...

Δε με ενδιαφέρει. Εδώ είναι ηθοποιοί και μάλιστα πολύ καλοί.

Φυσικά, όπως σας βολεύει. Εσείς το χειροκρότημα, εμείς τη βρομοδουλειά.

Εμείς είμαστε αυτοί που ρισκάρουν, όχι εσείς. Οπότε, χαλαρώστε.

Καλά, καλά, ναι.

Παίδες!

«Επιστρέφουμε αμέσως.»

Είστε τρελοί. Για δέσιμο!

Σας παρακαλώ, δεσποινίς, συνεχίστε. Τούφα, τούφα.

- Σας αρέσουν; - Μου αρέσουν.

Και γαμώ τα μουνιά!

- Ε; - Γαμώ!

- Να το σκάσουμε; - Ορίστε;

- Να φύγουμε! - Τι μαλακίες λες;

- Και μετά ποιος θα παίξει; - Κανείς.

- Καλά, και το κοινό; - Τι στον πούτσο σε νοιάζει το κοινό;

Δεν γίνεται να το κάνουμε αυτό στον Antonio.

Ο Antonio θα ήταν...

- Τι θες να κάνεις; Έλα εδώ μια στιγμή. - Ωχ! Όχι, ωχ.

- Κάτσε κάτω. - Σκέψου καλά, είναι η τελική απάντηση...

- Δεν θέλεις να παίξεις απόψε; - Όχι, όχι...

- Τι κάνεις; Τραυλίζεις; - Δεν...

Αν δεν παίξεις απόψε, θα σε σκοτώσω.

- Diego, έλα, ήμουν... - Σώπα. Την κουρευτική.

- Τι να την κάνεις την κουρευτική; - Σκάσε. Την κουρευτική!

- Τι πρέπει να κάνεις... - Diego...

Μείνε ακίνητος. Μην ανησυχείς, δεν γίνεται τίποτα.

- Άντε... - Ακίνητος, θα σε πονέσω, αλήθεια.

- Diego... - Μείνε ακίνητος, σου είπα!

Κοίτα πόσο χαριτωμένος είσαι.

- Ορίστε, κοίτα. - Έλα, Ντιέγκο...

Κάτσε καλά, θα σου κόψω τα χείλη.

Ορίστε. Κοίτα χαριτωμενιά. Σχεδόν τελειώσαμε, σχεδόν τελειώσαμε.

Ορίστε.

Θα προσποιηθούμε ότι κάναμε πλάκα, ναι;

Όχι, αλλά πώς «θα προσποιηθούμε»; Μου ξύρισες όλο το μουστάκι.

Ξαναβγαίνει. Πάμε πάλι, δεσποινίς, με συγχωρείτε.

Τι στον πούτσο κοιτάς; Άντε!

Παιδιά, σιγά, σιγά, σιγά!

- Πού στον πούτσο ήσασταν; Τρελαθήκατε; - Α! Ινστιτούτο ομορφιάς.

Βγαίνοντας από τη φυλακή, το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε είναι το ινστιτούτο ομορφιάς;

- Φροντίσαμε τον εαυτό μας. - Έλα...

- Τι έκανες; - Είναι μόδα.

- Μόδα; - Ηρέμησε.

- Μα τι «ηρέμησε»; - Θα μπορούσε να είναι χειρότερα.

Όπως;

Πίστεψέ με, θα μπορούσε να ήταν χειρότερο.

- (Antonio) Εσύ χωρίς μουστάκι; Σκατά! - Ξέρω, έχεις δίκιο.

Γαμώτο! Και εσύ τι έκανες;

- Βεντούζες. - Γάμα μας κι εσύ, ρε Ραντού!

Σε 20 λεπτά βγαίνουμε στη σκηνή, βιαστείτε!

«Μη χάνουμε τον καιρό μας με τα λόγια,

Να κάνουμε κάτι, τώρα που έχουμε την ευκαιρία!

Δεν μας τυχαίνει κάθε μέρα

να μας χρειάζεται κάποιος.

Και μάλιστα να χρειάζεται εμάς προσωπικά.

Άλλοι μπορεί να ανταποκρίνονταν εξίσου καλά,

μπορεί και καλύτερα.

Αυτή η έκκληση για βοήθεια, που αντηχεί ακόμη στ' αυτιά μας,

απευθυνόταν σ' όλη την ανθρωπότητα!

Όμως σ' αυτό το μέρος, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή,

εμείς είμαστε όλη η ανθρωπότητα, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Η ανθρωπότητα είμαστε εμείς».

«Λοιπόν...

πάμε;»

«Πάμε.»

Μπράβο!

Μπράβο!

- Μπράβο, μπράβο! - Antonio, Antonio.

Μπράβο!

Antonio, ο Κέβιν είναι εδώ. Ο Κέβιν είναι εδώ, Antonio!

Ευχαριστώ, μαμά.

Ομορφιά μου!

Ομορφιά του μπαμπά!

Κάτσε να σε κοιτάξω. Κάτσε να σε κοιτάξω, τι όμορφος που είσαι!

Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.

Ινστιτούτο Αισθητικής...

Τι μαλάκες!

Ευτυχώς γιατί αυτή η φορά ήταν πραγματικά και η τελευταία.

Σε εξοργίσαμε, αλλά όλα πήγαν καλά.

Ναι, όλα πήγαν καλά, Diego.

Ήσασταν υπέροχοι, ναι.

Σας παρακαλώ, μην πάνε στράφι όλα όσα έχουμε κάνει.

Ορκιστείτε ότι δε θα κάνετε άλλες μαλακίες.

Στο ορκιζόμαστε, Antonio, μην ανησυχείς.

- Ορκιστήκατε, ναι; - Antonio, ναι. Ηρέμησε.

Στα ματάκια μας.

Καλώς.

- Γεια, Antonio. - Γεια σας παίδες.

- Γεια σας παίδες. - Καθηγητά.

Να προσέχετε, ε.

Ήσασταν υπέροχοι.

- Α, συγκινήθηκε. - Βρε, άι γαμηθείτε.

Λίγο σπαστικός, αλλά είναι καλός άνθρωπος.

Μη με ρωτήσετε γιατί μια διευθύντρια θεάτρου

κάνει δώρο χάρισε σε πέντε κρατούμενους τέσσερα ουίσκι και μια γκράπα.

Τώρα, ή τα παραδίδουμε στις αρχές...

- Ή τα πίνουμε. - Τα πίνουμε.

Γκράπα στο διαφορετικό, στο Ρουμάνο, πιάσε».

- Τι στον πούτσο κάνετε; - Τι στον πούτσο πάθατε;

- Κοίτα κι αυτό. - Δείξε τους τον κώλο σου!

- Ποιος τους έδωσε να πιούν; - Θα βούτηξαν στη ζούλα κανένα μπουκάλι.

Ψάξτε το μαλάκα!

Ψάξτε το μαλάκα! Ψάξτε το μαλάκα!

Ψάξτε το μαλάκα, ψάξτε το μαλάκα!

Ψάξτε το μαλάκα! Ψάξτε το μαλάκα!

Ψάξτε το μαλάκα! Ψάξτε το μαλάκα!

Ψάξτε το μαλάκα! Ψάξτε το μαλάκα!

Ψάξτε το μαλάκα! Ψάξτε το μαλάκα!

Ψάξτε το μαλάκα! Ψάξτε το μαλάκα!

Ψάξτε το μαλάκα! Ψάξτε το μαλάκα!

Γαμώτο, Antonio, μα δεν το σηκώνεις ποτέ αυτό το κινητό;

Ξέρεις ποιος τηλεφώνησε και θέλει την παράσταση;

Το θέατρο Αργεντινής, Αντόνιο, καταλαβαίνεις;

Το θέατρο Αργεντινής της Ρώμης, Αντόνιο!

Όλοι οι ηθοποιοί σας κατέληξαν στην απομόνωση.

- Δεν θα βγουν μέχρι τα Χριστούγεννα. - Τέλεια.

- Η παράσταση είναι 23 Δεκεμβρίου. - Δεν θα τους δοθεί ποτέ ξανά άδεια.

Απλώς γδύθηκαν, δεν σκότωσαν κανέναν, για όνομα.

- Κάποιος από αυτούς έχει. - Μα μιλάμε για το θέατρο Αργεντινής!

Καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.

- Πρέπει να μιλήσετε με κάποιον δικαστή. - Είναι μάταιο.

- Τότε θα του μιλήσω. - Δεν θα το σηκώσει καν.

Με λίγα λόγια, την ξεχνάμε την Αργεντινή, μια τέτοια ευκαιρία...

- Μια ευκαιρία για εσάς. - Υπονοείτε κάτι;

Ότι γι' αυτούς "Αργεντινή" είναι μόνο η χώρα του Μαραντόνα.

Την αγαπούν αυτή η παράσταση!

Άμα μάθουν τι είναι, θα σοκαριστούν.

Πώς να σας το πω; Τελείωσε!

Δώσε τους αυτά, έχει ένα και για σένα.

- Αντίο, Λάουρα. - Αντόνιο, περίμενε.

«Περιμένοντας τον Γκοντό».

Μα τι κάνεις;

Δεν αισθάνεσαι καλά;

Όχι, είμαι ηθοποιός και έκανα πρόβα μιας σκηνής.

Ίσως να άλλαζες δουλειά, ε;

Αν μπορείτε να τους καταλάβετε.

Χειροκροτούνται, επευφημούνται σαν σταρ

και μετά πρέπει να επιστρέψουν στα κελιά τους. Δεν είναι εύκολο.

Αυτό κανονικά θα ήταν ήδη ένας καλός λόγος για να σταματήσει.

Όσο κι αν υπερασπίζεστε το σκοπό τους,

υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν μπορώ να ανεχθώ.

Μου αποκρύψατε έναν καυγά μεταξύ κρατουμένων.

Δεν έλαβα μέτρα,

γιατί γνωρίζω τη σοβαρότητα που δείχνετε πάντα στη δουλειά σας.

Ξέρω ότι ποτέ δεν αφήνετε τίποτα στην τύχη.

Αντιλήφθηκα πως οι τρόφιμοι ήταν καλύτερα.

Και αυτό δουλειά μου είναι.

Κρίμα που δεν τους είδατε επί σκηνής.

Εδώ...

Αυτό που κάνατε είναι υπεραρκετό.

Ίσως, κυρία διευθύντρια, έρχεται μια στιγμή που πρέπει να πείτε «αρκετά».

- «Μπορεί να είναι χαζός.» - «Κρετίνος.»

«Μάλλον βρογχοκήλη.»

«Πόζο! Ίου, τον λένε Πόζο. Ε;

Αφήστε τον στην ησυχία του. Δεν βλέπετε ότι θέλει να ξεκουραστεί;»

Θέλει να ξεκουραστεί. Δώσε, φάε, θηρίο».

Είμαι ντυμένος με κουρέλια, αλλά αισθάνομαι ντυμένος...

αισθάνομαι καλοντυμένος.

Θέλω να πω, με συμπαθώ. Δηλαδή, αισθάνομαι όμορφα, φαντάσου!

Με... με βοήθησε.

Στην τελική, ίσως είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου,

που αισθάνομαι πραγματικά καλά

και ότι έχω κάνει κάτι σωστά.

Είναι ωραίο το να παίζεις.

Τα λόγια, το να παίζεις σε μια παράσταση με τους υπόλοιπους.

Κι έπειτα είναι και τα φώτα, ο εξώστης...

Κοίτα πώς σε θωρούν,

πως σε προσέχουν, πως γελούν.

Να 'μαι κι εγώ, εγώ είμαι ο Γκοντό.

Είναι ωραίο γιατί με τον Antonio...

μας τα λέει, κι εμείς τα επαναλαμβάνουμε,

μας τα επαναλαμβάνει και τα ξαναεπαναλαμβάνουμε όπως μας λέει και...

Είναι ωραίο, γιατί είναι κάτι που...

Μα την Παναγιά την Πεκινουά!

Όλο αυτό είναι σαν τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, καθηγητά.

- Μα είναι χρυσός; - Όχι βέβαια, θα το έβαψαν.

Αντιλαμβάνεσαι ποιος υποτίθεται θα μας έφερνε στο Αργεντίνα;

- Τρελή φάση. - Και τώρα;

- Πως σας φαίνεται; - Α, καλά.

Να υποθέσω ότι αυτό είναι πραγματικά το τελευταίο, ε;

Γιατί μετά από αυτό τι άλλο απομένει;

- Το Κολοσσαίο. - Ακριβώς, το Κολοσσαίο.

Τι θες να πεις;

- «Υπερβολικά όμορφο.» - Υπερβολικά όμορφο.

- Εξαιρετικό. - Εξαιρετικό;

Εξαιρετικό.

Παναγιά μου Αργεντίνα.

Μοιάζει με τις Βερσαλλίες.

Φτάσαμε, παίδες ε. Φτάσαμε σχεδόν. Ελάτε εδώ.

Λοιπόν, ηρεμήστε.

Να παίξετε όπως ξέρετε, θα είστε μια χαρά.

Συγκεντρωθείτε, γιατί αυτό είναι πραγματικά το τελευταίο ρεσιτάλ.

Πρέπει να καταπλήξετε όχι μόνο εσάς τους ίδιους, αλλά κι εμένα.

Πρέπει να καταπλήξετε τους πάντες, σύμφωνοι; Όλα αυτά σας ανήκουν,

και κανείς δεν μπορεί να σας τα πάρει, ούτε με όλο το ψάξιμο του κόσμου.

Μαλάκες, ελάτε εδώ.

Έτοιμοι;

Σκατά! Σκατά! Σκατά!

- Παρακαλώ; - Antonio;

- Ναι; - Εδώ είμαι, με βλέπεις;

- Ναι, σε βλέπω, σε βλέπω. - Είναι και ο δικαστής.

- Που; - Εδώ, μπροστά μου.

Α, τον βλέπω. Ναι, ευχαριστώ, θα το πω στα παιδιά, θα τα ευχαριστήσει.

- Περίμενε. - Ναι.

Κοίτα ποια έρχεται.

Ήρθαμε σε επαφή αυτές τις μέρες για να σου κάνουμε έκπληξη.

- Ναι, σε ευχαριστώ, Laura. - Είναι ο Antonio.

- Γεια σου, θυγατέρα. - Γεια. Όλα καλά;

Ναι, όλα είναι καλά.

- Θα τα πούμε μετά; - Εντάξει, εντάξει.

- Σκατά! - Σκατά, ναι.

- Γεια. Ευχαριστώ. - Γεια σου, Antonio.

- Καλώς ήρθατε. - Είσαι το κορίτσι του μπαμπά;

Όχι.

Κρίμα.

Δέκα λεπτά.

Ω, παίδες, ήρθε η ώρα.

Ω! Ω!

Γαμώτο. Είδατε τους ηθοποιούς;

Κοιτάξτε, νομίζω ότι θα είναι στο μεγάλο δωμάτιο.

- Όχι, έχω πάει εκεί, δεν είμαι εκεί. - Θα είναι κάτω.

- Είδατε τους ηθοποιούς να περνούν; - Όχι.

Μπορείτε να κάνετε μια ακόμη ανακοίνωση; Ευχαριστώ.

Φυσικά.

Ραντού! Ραντού! Ω!

Πού είναι τα παιδιά;

Ραντού! Ραντού, ξύπνα!

- Ω, Michele. - Ε!

- Τρόμος, ε; - Όχι, είναι που δε βρίσκω τα παιδιά.

Τι δεν τα βρίσκεις; Έψαξες στη σκηνή;

- Όχι. - Τι στον πούτσο, Antonio!

- Πού θέλεις να είναι; Στη σκηνή, ε; - Ναι.

Γαμώ το... Όχι, όχι.

Όχι...

Καλό απόγευμα. Καλό απόγευμα.

Η Υπουργός Δικαιοσύνης.

- Μα έχει καθυστερήσει; - Ναι, κάτι θα έχει συμβεί.

Μα γιατί; Γιατί;

Γιατί;

- Θα προσπαθήσω να του τηλεφωνήσω. - Ναι.

- Δεν απαντά; - Όχι.

- Τίποτα, πάω να δω. - Ναι, ναι, ναι.

Καλησπέρα, συγγνώμη.

Είμαι ο σκηνοθέτης της παράστασης και...

Κάτι συνέβη.

Έχασα τους ηθοποιούς μου.

Αλλά πως;

Ήταν στα καμαρίνια και εξαφανίστηκαν.

Ξέρω, ούτε εγώ μπορώ να το πιστέψω και δεν πρόκειται για φάρσα.

Πάμε.

Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω, από το να περιμένω,

αλλά δεν θα επιστρέψουν, οπότε δεν μου φαίνεται καλή ιδέα.

Θα ήταν σαν να περιμένω τον Γκοντό.

Κάποιοι από εσάς θα έχετε διαβάσει το κείμενο.

Θα ήταν για γέλια, αλλά είναι ένας εφιάλτης και σας ζητώ συγγνώμη.

Είναι αλήθεια, μπορεί να φαίνεται τρελό, αλλά…

Είναι εντελώς Beckett.

Λες και έγραψε για αυτή την κατάσταση, το καταλαβαίνετε;

Ξέρεις τι είπε για τη θεατρική συγγραφή;

Που είναι μια ψυχαγωγία θεσπέσια και λυτρωτική.

Και να, αυτό νομίζω ότι συμβαίνει ακριβώς αυτή τη στιγμή:

Τίποτα.

Τίποτα δεν συμβαίνει, όπως σε ένα θεατρικό του Beckett.

Σε αυτό το υπέροχο θέατρο,

Ήταν πάντα όνειρό μου να δουλέψω εδώ, ξέρεις;

Είμαι ηθοποιός στο επάγγελμα, τώρα κάνω μόνο ντουμπλαρίσματα.

Ω, θεοί, «ντουμπλαρίσματα»... Ας το αφήσουμε αυτό.

Για πολλούς από εμάς τους ηθοποιούς, αυτό το θέατρο αποτελεί το αποκορύφωμα.

Σίγουρα, όλα μπορούν να συμβούν.

Κρίμα που είμαι εδώ για να σας διώξω.

Από την άλλη, εξ αρχής με αυτή τη παράσταση,

δυστυχώς τίποτα δεν πήγε όπως είχε προγραμματιστεί.

Χαμήλωσε τα φώτα και ρίξε μόνο ένα πάνω του.

Έχετε πάει ποτέ φυλακή;

Ως επίσκεψη, εννοώ.

Έτσι, έτσι.

Μπαίνεις στη σειρά, παραδίδεις την ταυτότητα,

και κάποιος σου δείχνει την είσοδο, πίσω ένα φιμέ τζάμι.

Μπαίνεις μέσα, σου δίνουν μια κάρτα και περνάνε τα πάντα από ανιχνευτή μετάλλων,

όπως στο αεροδρόμιο, ένα αληθινό και κανονικό ταξίδι.

Και δώσ' του κι άλλες πόρτες, κι άλλοι έλεγχοι, είναι μακρύς ο διάδρομος.

Οι τρόφιμοι φωνάζουν «πουστράκι»,

«καθίκι», «κάθαρμα», «καριόλη»...

Στο τέλος του διαδρόμου βρισκόταν η αίθουσα για τις πρόβες μας.

Εκεί με περίμεναν πέντε κρατούμενοι.

Μεταξύ μας, κανείς δεν ήξερε πραγματικά γιατί ήμασταν εκεί.

Έτσι σκέφτηκα τον Γκοντό, γιατί θα το καταλάβαιναν.

Ξέρουν πώς είναι να περιμένεις. Δεν κάνουν τίποτα άλλο.

Περιμένουν τον προαυλισμό, τις επισκέψεις, τα γεύματα.

Περιμένουν το σκοτάδι, τη νύχτα, τον ύπνο.

- Καλό απόγευμα. - Ένα δίκλινο, ευχαριστώ.

Μα, πάνω απ' όλα, περιμένουν την αποφυλάκιση.

Γεια σου, αδερφέ.

Απόψε...

θα την έχουν χορτάσει.

Κανείς τους δεν κατάλαβε αμέσως τον Beckett.

Ίσως ένας τους, ο Aziz.

Ίσως εκείνος το κατάλαβε, γιατί το είχε μέσα του.

Έφτασε στην Ιταλία σε ηλικία έξι μηνών.

Η μητέρα του διέσχισε τη Λιβύη με τα πόδια και τη Μεσόγειο με μια ξεφούσκωτη λέμβο,

κρατώντας τον πάντα στην αγκαλιά της. Όταν έλεγε...

«Ίσως απόψε να κοιμηθούμε με γεμάτο στομάχι».

Το έλεγε και το εννοούσε.

Ο Diego, το μεγάλο αφεντικό, έπαιζε μόνο για να τον δει ο γιος του

και μια φορά τον ανέβασε στη σκηνή, μαζί μας.

Ο Νταμιάνο δεν μπορούσε να γράψει και μετά βίας διάβαζε.

Κάθε τόσο φρίκαρε, αλλά πιστέψτε με, ήξερε πως να κάνει τον κόσμο να γελάει.

Ο Μινιόλο... ποτέ δεν κατάλαβε τίποτα από όσα έλεγε.

Έπαιζε για να τον βλέπει η σύζυγός του,

με την οποία πηδιόντουσαν παντού, σε κάθε μέρος.

Εγκληματίες, ναι,

αλλά θα τους αγαπούσατε.

Βήμα - βήμα, ανέβαιναν τούτο το βουνό: τον «Γκοντό».

Η ανάβαση ήταν δύσκολη. Για μένα ήταν μια μοναδική εμπειρία,

γιατί εκείνοι έχουν κάτι που εμείς οι ηθοποιοί έχουμε χάσει.

Η φωνή τους βγαίνει ποιος ξέρει από που, δεν ξέρω, από κάπου αλλού, ποιος ξέρει.

Ειδικά τώρα.

Δεν έχουν τις δικές μας αναστολές μας, όχι.

Ο Beckett δεν είναι ιερός,

ήθελαν να δουν τον Γκοντό.

Και το πέτυχαν στο ντεμπούτο τους, στο φινάλε, σαν όραμα, ένα φάντασμα.

Και έμοιαζε με Ρουμάνο δολοφόνο, το Ραντού, το βοηθό μου,

το μόνο που δεν έφυγε τρέχοντας, γιατί δεν είχε κανέναν για να πάει.

Αυτό ήταν ιδιοφυές και το κράτησα.

Ο Γκοντό. Είμαι ο Γκοντό.

Γιατί πιστεύω ότι και ο Beckett το ίδιο θα έκανε.

Κάναμε πρόβες παντού, πιστέψτε με. Στο θάλαμο επισκεπτών...

Πέντε άντρες που έπαιζαν ο ένας πάνω στον άλλο

σε ένα δωματιάκι τριών τετραγωνικών μέτρων.

Να βλέπατε τα πρόσωπα των φρουρών, παραλίγο να με πετάξουν έξω.

Σιχτίρισαν όλοι μαζί μου:

Οι φρουροί, οι κρατούμενοι, ο δικαστής, το υπουργείο και...

η διευθύντρια.

Laura, συγγνώμη. Χωρίς εσένα, η παράσταση δεν θα ήταν εφικτή.

Αλήθεια, είμαι ένας σπασαρχίδης,

αλλά για να οργανώσεις κάτι τέτοιο πρέπει να είσαι τεράστιος σπασαρχίδης.

Ευχαριστώ.

«Όμως σ' αυτό το μέρος, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή,

εμείς είμαστε όλη η ανθρωπότητα, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Εμπρός, να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία, πριν να είναι πολύ αργά!

Να εκπροσωπήσουμε επάξια για μια φορά αυτή την απαίσια ράτσα

στην οποία μας έριξε η μοίρα!

Όμως δεν είναι αυτό το ζήτημα. Τι κάνουμε εδώ, ιδού η απορία.

Και είμαστε ευλογημένοι, που ξέρουμε την απάντηση.

Ναι, σ' αυτή την τρομερή σύγχυση,

ένα πράγμα μόνο είναι ξεκάθαρο.

Περιμένουμε να έρθει ο Γκοντό.

Μέσα σε μια στιγμή θα εξαφανιστεί το παν και θα είμαστε πάλι μόνοι,

στη μέση του μηδενός».

Samuel Beckett.

Θα μου λείψουν πάρα πολύ τα πέντε αυτά παιδιά, πάρα πολύ.

Ευχαριστώ παίδες.

Λυπάμαι πολύ, δεν μπόρεσα να κάνω κάτι.

Μπαμπά...

ήσουν υπέροχος.

Καλησπέρα, Αστυνομία. Είστε ο σκηνοθέτης;

Ναι.

Παρακαλώ, μπορείτε να μας ακολουθήσετε στα καμαρίνια;

Antonio, σε φωνάζουν στη σκηνή, άκου!

Θα επιστρέψει αμέσως, δεν θα το σκάσει, μην ανησυχείτε. Ε;

- Πήγαινε, σε περιμένουν. - Άντε, άντε, άντε, άντε, άντε!

Άντε, άντε. Πήγαινε, Antonio, πήγαινε.

Πήγαινε.

- Ποιος είναι; - Είμαι ο Diego.

Antonio, λυπάμαι, αλλά δεν μπορούσαμε να μείνουμε άλλο μέσα.

Ήθελα να σε ευχαριστήσω. Για όλα.

Δεν ξεχνάω τίποτα.

Ξέρω πως σε παρατήσαμε μέσα στα σκατά, ε.

Άκου αυτό.

- Το άκουσες; - Μα, εσένα χειροκροτούν;

Όχι εμένα. Εσάς, τους μαλάκες.

Το αφήνω ανοιχτό.

Μπράβο!

♪ Είμαστε οι ασήμαντοι ♫

♪ Τέτοιοι είμαστε ♫

♪ Είμαστε οι δύσκολοι ♫

Έλα εδώ.

♪ Έτσι φτιαγμένοι ♫

Αγάπη...

Ακίνητος, Αστυνομία!

♪ Είμαστε αυτοί των ψευδαισθήσεων ♫

- Σ' αγαπώ! Αγάπη μου, σ' αγαπώ! - Τι συμβαίνει αγάπη μου;

♪ Των μεγάλων παθών ♫

- Μαμά! - Aziz! Aziz! Aziz! ♪ Είμαστε αυτοί που...

♪ που βλέπετε εδώ ♫

Ακίνητος! ♪ Είχαμε συχνά...

♪ Επικίνδυνες συνήθειες ♫

Σιγά!

♪ Και είμαστε ζωντανοί, σαν από θαύμα ♪

♪ Χάρη στους διακόπτες ♪

♪ Είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι ♪

♪ Ελεύθεροι να πετάξουμε Είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι ♪

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΠΑΙΔΕΣ!

♪ Ελεύθεροι να κάνουμε λάθη ♪

♪ Είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι ♪

♪ Ελεύθεροι να ονειρευόμαστε ♪

♪ Είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι ♪

♪ ελεύθεροι να ξεκινήσουμε ξανά ♪

♪ Είμαστε οι ασήμαντοι ♪

♪ Πάντα έτσι ♪

♪ Είμαστε οι άχρηστοι ♪

♪ Φτιαγμένοι Έτσι ♪

♪ Εμείς είμαστε η ευκαιρία ♪ Μπράβο!

♪ Που πιάνεται στον αέρα σαν τα περιστέρια ♪

♪ Εμείς είμαστε αυτοί ♪

♪ Που βλέπετε εδώ ♪

♪ Έχουμε εντρυφήσει στις επικίνδυνες συνήθειες. ♪

♪ Μα επιστρέψαμε σώοι και αβλαβείς ♪

♪ Χωρίς επιπλοκές ♪

♪ Είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι ♪

♪ Ελεύθεροι να πετάξουμε ♪

♪ Είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι ♪

♪ Ελεύθεροι να κάνουμε λάθη! ♪

♪ Είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι ♪

♪ Ελεύθεροι να ονειρευόμαστε ♪

♪ Είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι ♪

♪ Ελεύθεροι να μην ξαναγυρίσουμε ♪

♪ Εμείς είμαστε Ελεύθεροι επαγγελματίες ♪

♪ Τέτοιοι είμαστε! ♪