Original subtitles

POPRZEDNIO - Maisy i Cleo się znały.

Chodziły razem do stajni.

Brały tam razem prochy.

Kupowały od McKellerów?

- Dragi dzieciom? - Misty nie była dzieckiem!

Nikt przy mnie nie nazywał jej Misty.

Był incydent w szkole.

Pobiła się z Aashną.

Wściekła się i mnie zaatakowała, bo powiedziałam,

że zadaje się z dilerem.

I ty mi wytykasz, że nie pilnuję swojej córki?

A twojej kto pilnował?

Tydzień przed zniknięciem zadzwoniła na policję.

Miała informacje dotyczące śmierci Maisy.

Dziadek zmarł.

Pogrzeb za kilka dni.

Przyjdziesz?

Ojciec ci zmarł.

Twój Teddy został sam. Nikt się o niego nie zatroszczy.

- Musisz wyjechać. - Tato, skończ z tym!

Nie mogę, synu.

Nie żyjesz, Charlie!

Charles, to ja. Chyba wiem, kto ją wywiózł.

BEZ GRZECHU

Nie wzięli cię do karceru?

- Nie. - Dlaczego?

Karl ani pisnął.

Wolą trzymać mnie tu niż w izolatce.

Może im powiedz?

Klawiszom.

- Grozi ci niebezpieczeństwo. - To nieważne.

Mnie mogą ochronić, ale mojego syna nie.

Już po niego idą.

Ej!

Nie martw się.

Mnie chcą dopaść, nie ciebie.

Cześć.

Cześć.

- Co ci się stało? - Nic, drobiazg.

Posłuchaj...

Spotkałam się z Lee McKellerem, synem Romana.

Myślę, że był chłopakiem Maisy.

To on dawał jej i Cleo dragi w stajni.

Dobrze się znali.

Sądzę, że to Lee zabił Maisy...

a Cleo o tym wie.

I dlatego postanowił się jej pozbyć.

Roman oczywiście go kryje.

Dlatego...

Tak...

Wierzę ci, Charles.

Nie sądziłem, że kiedyś to powiesz.

Dziękuję.

Ale to koniec.

Dość.

- Musimy to przerwać. - Co ty mówisz?

Za daleko to zaszło, wymyka mi się...

Jasne. Przycisnęli cię McKellerowie.

- Nie boję się i nie wycofam. - Musisz, bo cię skrzywdzą.

Nie. Sam mnie w to wciągnąłeś.

- A teraz mówisz: zrezygnuj? - Koniecznie.

- Chcesz pozostać w więzieniu? - Nie mam wyboru.

- Mój syn jest w niebezpieczeństwie. - Moja córka też była, pamiętaj!

Znam to uczucie!

Powiem ci coś, czego nikomu dotąd nie mówiłam.

Tamtego wieczoru...

poszłam się napić, jak to miałam w zwyczaju.

Napisała mi, że się boi.

I co zrobiłam?

Zlekceważyłam to.

Olałam.

Do dziś się zastanawiam,

czy gdybym przeczytała tę wiadomość i wróciła do domu,

to bym ją uratowała!

A ty każesz mi się wycofać?!

Chcę znaleźć tego, kto zabił moją córkę.

- I chcę żeby cierpiał! - Wiem.

Ale nie mogę ci pomóc.

Muszę dorwać Lee McKellera.

Znał moją córkę. Powiedział o niej: Misty.

Nikt jej tak nie nazywał.

Samochód, Cleo...

wszystko obciąża jego,

a ty robisz krok wstecz?

Nie kontaktuj się ze mną.

Jasne? W żaden sposób.

Nie waż się tego robić! Charles!

Żadnych kontaktów!

Kurwa!

Jamal, muszę zadzwonić. Wyjdziesz na chwilę?

Gdzie telefon? Jamal?

Przykro mi.

Zmusili mnie.

Remy?

Mam tylko parę minut.

Dostałeś wiadomość o Lee?

Tak.

Okej. Aresztowaliście go?

Na jakiej podstawie?

A samochód?

- Macie numer, zróbcie przeszukanie. - Bez nakazu się nie da.

Zdobądź go!

To nie takie proste.

Owszem! Cleo jest w niebezpieczeństwie.

Bez twardych dowodów nic nie mogę zrobić.

Muszę kończyć.

Na razie!

Więc cię wrobili.

Nie zasypiaj!

Ktoś wysłał cię tamtej nocy do mojego domu. Kto?

Twój Teddy został sam.

Nikt się o niego nie zatroszczy.

Tato?

Tato!

Nie zmuszaj mnie do tego, Charlie.

Trzymaj się.

- Tato, proszę... - No, wyduś to.

Bądź ostrożny.

Nie wiem, nie trzymam z nimi...

- Lee, ktoś ci grzebie w aucie! - Co?

- Robią ci włam! - Pierdolisz?!

Poważnie! Rusz dupę!

Ej!

Szlag!

Kurwa!

PRZYWIEŹ JĄ TU...

O Boże!

Coś ty narobiła?

Mam wiadomości z dnia, gdy znikła. Dowód, że ją porwał.

W ukradzionym telefonie na kartę?

Lee McKeller może ci podziękować!

- Co z adresem? - Przekażę, komu trzeba.

- Możemy tam pojechać. - Jakim prawem?

To poważna sprawa.

Mam za krótkie ręce.

- Musi się tym zająć wydział śledczy. - Rozumiem.

- Ale wkrótce może być za późno. - Zaufaj mi.

Stella...

Nic w świecie...

Nic nie przywróci Maisy życia!

Błagam cię...

Daj temu spokój, póki sprawy nie zaszły za daleko.

Teraz!

Chodź do mnie.

Chodź!

Już dobrze.

Zrobiłaś dla Cleo wszystko, co mogłaś.

Okej?

Okej?

Odpocznij trochę.

Jasne.

Ma być na wtorek. Wtorek!

- W porzo? - Tak.

Znów piszesz z tą swoją laseczką?

Masz to po ojcu.

Schowaj do kieszeni.

To warte 50 funciaków.

Będziesz miał za co zaszaleć z Misty.

Dzięki. Wysiądę tu.

- Podrzucę cię, chcesz? - Nie, to za rogiem.

- Na pewno? - Tak.

Przepraszam?

Przepraszam cię.

Znasz tę dziewczynę?

Cleo?

Cleo, jesteś tam?

Cleo.

Chcę ci pomóc. Jestem Stella,

matka Maisy. Nic ci nie jest?

Coś cię boli?

Cleo?

Szukam cię od wielu tygodni.

Wreszcie cię znalazłam.

Bardzo się martwiłam.

Twoja mama jest zrozpaczona.

Tęskni do swojej córeczki.

- Zabiorę cię stąd... - Nie wrócę.

Nie wrócę tam, bo mnie zabiją! Nie...

Nikt cię nie skrzywdzi, słowo.

Lee McKeller cię tu trzyma, wiem.

Znam sprawki jego rodziny.

Przyrzekam, że nikt cię nie tknie.

Nie możesz tu zostać.

Zadbam, byś była bezpieczna.

Proszę cię...

Możemy do kogoś zadzwonić?

Tak.

Już niedaleko.

Zajedziemy do mnie. Przebierzesz się, zjesz coś.

Boże, to Lee! Co tu robi?

W porządku.

Pojedziemy gdzieś indziej.

Słuchaj, nie musimy teraz rozmawiać.

Wejdziesz, oporządzisz się, zjesz.

Tak?

Co jest, kurwa, grane?

Położyłam ci ubrania.

W razie czego, jestem na dole.

Okej?

- Maisy, chodź! Zimno mi! - Powoli...

Cleo, buty mam całe w błocie.

- Czemu jęczysz? - Zimno mi!

- Czego chcecie? - A jak myślisz?

Kurwa, Ted! Komu jeszcze się wygadałeś?

- Masz piguły? - Akurat mam.

Piątak za sztukę.

- Sprzedasz cztery za dychę? - Spierdalaj!

Zimno tu!

Pójdziemy do mnie?

Tak, dobra.

Idziesz?

Jest chata i chlanie.

Wchodzę w to.

Podwieziesz nas.

O co chodzi? Co ona tu robi?

- U mnie nie jest bezpiecznie. - Dlaczego?

McKellerowie.

Stella, to jakiś obłęd!

Jest zmaltretowana. Powinniśmy wezwać policję.

Ona wie, jak było z Maisy.

Muszę to usłyszeć, Paul.

Co ty mówisz?

Przeszła Bóg wie co! Potrzebuje fachowej pomocy.

Po tym, co przeżyła, jest jak sparaliżowana.

Na komisariacie zamknie się w sobie.

Gliny uznają to za ucieczkę z domu. Mają ją w dupie.

A McKellerów i tak nie ruszą.

Proszę cię, czy po wszystkim, co się stało, mogę zostać na noc

i z nią porozmawiać?

Proszę.

Okej.

Dobra, ale jutro idziemy na policję.

Tak.

Okej.

Tato?

Co się stało?

To McKellerowie?

Miałeś wyjechać.

Chcę, żebyś wyzdrowiał, tato.

Mówisz?

Oczywiście.

Zbliż się.

Podejdź.

Chodź!

Może niedługo mnie wypuszczą.

Stella jest coraz bliżej prawdy...

o tym, co się zdarzyło tamtej nocy.

Wiele się dowiedziała...

o swojej córce...

o Misty.

Tato, ja...

Znałeś ją, prawda?

Miałeś ją zapisaną w telefonie.

- Była twoją dziewczyną. - Przepraszam...

Bardzo cię przepraszam.

Jak tam? Zdołałaś się przespać?

Nie bardzo.

Zrobiłam herbatę.

- Czemu się nie rozbierasz, Cleo? - Zimno tu. - Wcale nie!

Patrz, jaka choinka!

Ja pierdolę! Ładnie tu macie, Maisy.

To jest życie, bracie!

Myślałem, że to my jesteśmy forsiaści!

- Gdzie chlanie? - W kuchni.

W kuchni?

Tylko nie rusz whisky ojca!

Proszę.

Ciepło ci?

Paul?

Mógłbyś podkręcić ogrzewanie?

Dlaczego jesteś dla mnie taka dobra?

Jak to?

Szukałaś mnie

i przyjechałaś po mnie.

Bo zaginęłaś.

Nie zasługuję na to.

Nie oczekiwałam, że ktoś zechce mnie znaleźć.

Musimy porozmawiać o tym, co się stało.

Już wiem, że ten Lee to wredny typek.

Jesteś tu bezpieczna.

Spokojnie.

Po tamtym...

chciałam powiedzieć prawdę.

Dlatego zadzwoniłam na policję.

Ale Lee powiedział...

że jego ojciec mnie zabije, jeśli ich w to wciągnę.

Musiałam... wyjechać.

Dlaczego?

Byłam przy śmierci Maisy.

Co?

Byli też Lee...

i Teddy.

Ten Teddy?

Syn Charlesa?

Był chłopakiem Maisy.

To stało się...

tak szybko.

Nie chcieliśmy zrobić jej krzywdy.

Dowiedziała się, że kręcę z Teddym za jej plecami.

- Maisy... - Ufałam ci.

- Wiem, przykro mi... - Byłaś moją kumpelą!

Maisy ze złości zaczęła dojeżdżać Teddy'ego.

Ty do mnie startujesz?

Jesteś jebanym dilerem!

Ja...

nie wiedziałem, co robić, tato.

Więc wpadałeś co tydzień na widzenia?

Za nic nie wytrzymałbym w więzieniu.

Nie jestem jak ty.

Nie chciałem żyć jak ty.

Ale nie pytałeś...

Chodź tu!

Masz się za lepszą?!

Jesteś małą dziewczynką, Maisy.

Żal mi ciebie.

Chciałem powiedzieć ci prawdę.

Czułem się jak śmieć.

Ale po kilku dniach...

przyszła ulga.

Było mi lżej,

kiedy nie było cię obok i nie mogłeś mnie kontrolować.

Nareszcie mogłem żyć...

swoim życiem, tato!

Co ty zrobiłeś?

Czemu ją zabiłeś?

Tato...

Idziemy.

Chodź, Cleo.

Teddy chciał wyjść, ale Maisy zaczęła nadawać na moją mamę.

- Nie mogłam tego słuchać... - Nie.

Kradniesz mi faceta, bo żaden cię nie chce?

Co?

- Nawet własna matka. - Zamknij się!

- Woli przyćpać... - Zamknij się!

Dajesz mu dupy za szajs dla starej?

- Zamknij się! - Nie wrzeszcz na mnie!

Nie chciałam jej zabić.

Cleo, ktokolwiek ci kazał...

podać tę wersję, nawet jeśli to McKellerowie,

przyznaj się teraz i skończ z tym.

Dosyć!

To wina Charlesa.

On zabił Maisy. Stella go tu nakryła.

To było ustawione.

Cholera!

- Nie wiem, co robić. - Mój ojciec nas zajebie.

Lee zadzwonił do ojca i powiedział, co się stało.

Tamten powiedział, że to załatwi.

Nie wiedzieliśmy, że przyśle Charlesa.

Teddy by się nie zgodził.

Maisy wysłała mi wiadomość.

Napisała, że ktoś kręci się koło domu.

To ja napisałam.

Żeby cię ściągnąć do domu.

Nie...

To ty?

Spójrz na mnie.

Ty?

Tak.

Przepraszam.

Chciałam umrzeć, gdy mnie znalazłaś.

Trzymaj się ode mnie z dala! Nie zbliżaj się!

Wiedziałam, że coś tu nie pasuje. Czułam!

Domyślałam się, że było inaczej,

ale nie tego...

Naprawdę nie chciałam jej zabić!

Proszę...

Zadręczałam się myślą, że mogłam ją uratować.

Ja nie chciałam...

Wmawiałam to sobie!

Przez ciebie myślałam, że mogłam ją ocalić!

A ty ją, kurwa, zabiłaś!

- Na litość boską, ja oszaleję! - Stella!

Zabiłaś, kurwa, moje dziecko!

Stella, proszę cię...

Zabierz ją stąd. Niech idzie.

Wynoś się! Precz!

Wynocha!

Przepędź ją, proszę.

Przez pieprzonego chłopaka...

Niech ona stąd wyjdzie, proszę...

Będziemy mówić o zabójstwie Maisy Tomlinson,

które miało miejsce 10 grudnia 2018 roku.

Uszanujemy prawo do wypowiedzi obu stron

i postaramy się, by z tej sytuacji wynikło coś dobrego.

Cleo poprosiłaś o spotkanie, by odpowiedzieć na wszelkie pytania

Stelli i Paula, dotyczące śmierci ich córki,

oraz by wyrazić swoją skruchę.

Jeśli jesteś gotowa, możemy zaczynać.

- Cześć. - Cześć.

- Przyniosłem herbatę. - Dzięki.

- Nie wiem, jaką pijesz. - Nie wybrzydzam.

Dziękuję, że przyjechałaś.

Wyglądasz inaczej.

Chcę ci powiedzieć...

że wyjeżdżam.

Gdzieś daleko.

Co z Teddym?

Chcę być w lepszej formie...

kiedy skończy odsiadkę.

To była moja wina.

Teddy nie chciał żyć jak ja.

Popełniłem mnóstwo błędów.

Ja też.

Wszyscy błądzimy.

Dobrze wyglądasz.

Wciąż miewam gorsze dni...

ale rzadziej.

To już coś.

Tak.

A smak herbaty pomińmy.

Nadal jeździsz taryfą?

Lubię to.

Tekst: Tomasz Tworkowski