Original subtitles

POPRZEDNIO - Będziemy mówić o zabójstwie

córki Stelli, Maisy Tomlinson,

które miało miejsce 10 grudnia 2018 roku.

Halo, Stella.

Trudno mi wyobrazić sobie, ile wycierpiałaś od tamtej nocy.

Proszę cię o spotkanie.

Jakbyśmy chcieli mieć z nim coś wspólnego.

Umów mnie na spotkanie ze Stone'em.

Powiedz, dlaczego zabiłeś moją córkę.

- To nie ja. - Co?!

Ci, którzy mnie wrobili, są na wolności.

Właśnie zaginęła kolejna dziewczyna z Millfields.

- Nazywa się Cleo Dale! - Zabierzcie go!

- Ona zaginęła? - Znała Maisy?

Przyjaźniły się.

Załatwię to. Niedługo będziemy razem, obiecuję.

Dzięki, że wróciłaś.

BEZ GRZECHU

Powiedz mi o tej zaginionej dziewczynie.

Nazywa się Cleo Dale.

Co ma ją niby łączyć z moją córką?

Przez ostatnie trzy lata tutaj

nie miałem nic prócz mnóstwa czasu...

na to, by wyszukiwa wszelkie skrawki informacji,

które pozwoliÅyby skojarzyÄ Millfields

z Maisy.

MyÅlÄ, że Cleo jest tu kluczem.

SÄdzÄ, że coÅ jej zagraża.

Twierdzisz, że ciÄ wrobiono.

Kto wysÅaÅ ciÄ tamtej nocy do mojego domu?

- Przecież po to mnie tu ÅciÄgnÄÅeÅ. - Wiem.

To McKellerowie. PracowaÅem dla nich kiedyÅ.

Dlaczego zataiÅeÅ to w sÄdzie?

JesteÅ z Millfields.

Znasz ich. Wiesz, do czego sÄ zdolni.

Mój syn mieszka z nimi na osiedlu. ZnajÄ go.

Co ma do tego Cleo Dale?

Jej matka jest narkomankÄ. Zaopatruje siÄ u nich.

Wiem, bo sam jej sprzedawaÅem.

Chcesz powiedzieÄ,

że porwali mÅodÄ, bo jej matka miaÅa dÅugi?

Nie wiem. To możliwe.

SÄ bezlitoÅni.

PorywajÄ ludzi i czasem torturujÄ,

aż ich rodziny zapÅacÄ. Sam widziaÅem.

Dlaczego uciekÅeÅ?

- Co? - Dlaczego?

Twierdzisz, że byÅeÅ niewinny.

Czemu nie próbowaÅeÅ jej ratowaÄ?

PróbowaÅem.

Ale bez skutku. Już nie żyÅa.

Nikt by mi nie uwierzyÅ, że znalazÅem jÄ martwÄ.

MusiaÅem uciekaÄ.

Dlaczego wróciÅaÅ?

Co siÄ zmieniÅo?

JeÅli wiesz coÅ o Cleo, mogÄ ci pomóc.

Stella?

Dobrze wrócić na stare śmieci, co, rybko?

Chodź tu!

To jak? Czemu raptem zajęłaś się tą Cleo?

Poszłam znów do Charlesa.

W ramach programu?

Nie.

Więc dlaczego?

Była koleżanką Maisy ze stajni.

Mama rozpoznała ją wśród osób zaginionych.

Charles twierdzi, że jej zniknięcie ma jakiś związek z Maisy.

Mówi, że wrobili go McKellerowie i że mogli porwać Cleo.

A jeśli ona wie coś o zabójstwie?

Przestań!

Czepiasz się nadziei.

Rzucanie na nich podejrzeń jest nierozsądne.

- Dlatego się tu umówiliśmy? - Oni pracują dla McKellerów?

To możliwe.

O sprawie Cleo jest cicho, Remy. Policję to w ogóle obchodzi?

Oczywiście.

- Wiesz, gdzie dotąd mieszkała? - W hostelu Riverside Lodge.

Wypytałem opiekę społeczną.

Uciekała już wcześniej.

Pracownicy socjalni współdziałają z nami, są spokojni.

Słuchaj, mam jeden wolny wieczór.

Możemy go spędzić jakoś przyjemnie?

- Tak, wybacz. - Dzięki.

Zamknij się.

Słuchaj,

stul, kurwa, pysk,

bo inaczej twoje jęki usłyszą wszyscy.

Nie masz pojęcia, jak tu jest.

Jeśli chcesz płakać, to po cichu.

Ani mru, mru!

- Cześć. - Dzwoniła Bobbi.

Pytała, co u ciebie.

Wejdź.

Spotkałaś się z nim?

Stella?

Chciałam usłyszeć, co naprawdę się stało.

Powiedział ci?

Mówił, że jest niewinny.

- Ponoć pracował dla McKellerów. - Stella...

Dodał, że zaginęła druga dziewczyna, koleżanka Maisy,

i że to się wiąże.

- Mówisz poważnie?! - Tak.

Pojebało cię!

Znów jarasz ten syf!

Zamknij się.

Oboje wiemy, że policja nie znalazła ani telefonu,

- ani narzędzia zbrodni. - Bo się ich pozbył!

Wiedział, co robi.

- Skąd ta pewność? - Był jedynym podejrzanym.

Nakryłaś go przy niej!

Wiem, ale tych nowych danych nie wolno zignorować.

On miesza ci w głowie!

Dlaczego?!

- Po co przeciągasz ten koszmar? - Chcę wiedzieć, co się stało!

Dość tego!

Dosyć już nam odebrał!

Nie gadaj z nim, nie chodź tam.

Zostaw go w spokoju!

Przecież on cię wykorzystuje, by wyjść na wolność.

A jeśli nie, to uprawia jakieś chore gierki!

Tak czy siak, jest potworem.

Chcesz?

Tak.

- Jak to było? - Z czym?

Tu wieści szybko się rozchodzą.

Wszyscy już wiedzą.

Pokłóciłem się z dziewczyną.

Dałem w gaz.

Zalałem się.

Wsiadłem za kółko.

Za późno ją zauważyłem.

Była w ciąży.

Jeśli mam kiedykolwiek spojrzeć córce w oczy

i poprosić ją o drugą szansę,

muszę odsiedzieć swoje.

Chcę ponieść karę.

- Tu spotkają cię gorsze rzeczy. - Trudno.

- Jak inaczej zasłużę na wybaczenie? - Daj sobie czas.

Masz go teraz w bród.

"MÓJ SYN TO POTWÓR Z MILLFIELDS"

Wychowałam się na tym osiedlu.

Musiało być panu trudno, po tym, co się stało.

To mój dom.

Byłam u Charlesa.

Twierdzi, że go wrobili.

Przeczytałam też wywiad z panem.

Nazwał pan go Potworem z Millfields.

Sądzi pan, że to zrobił?

Charles...

jest trudny.

To znaczy?

Nie był jak inne dzieciaki.

Łatwo wpadał w gniew.

Wszystko było dobrze,

a już po chwili dostawał szału.

Tak jakby stawał się kimś innym.

Pogorszyło mu się...

po śmierci matki.

Miał ledwie 10 lat.

Chorowała przez długi czas.

Wyżywała się na nim.

Sięgała po przemoc?

Wobec Charlesa?

Nigdy go nie lubiła.

Dawała mu w kość.

Ja byłem zawsze w pracy.

Mogę spytać, jak zmarła?

Zabiła się.

Podcięła sobie żyły.

On ją znalazł.

Sąsiad dostrzegł go przez okno, pokrytego krwią matki.

Martwiłem się potem o niego,

ale do głowy mi nie przyszło...

Bardzo przepraszam...

za to, co wyrządził pani córce.

Remy?

- Zainteresowałem się tą Cleo. - No i?

Tydzień przed zniknięciem zadzwoniła na policję.

W jakiej sprawie?

Ponoć miała jakieś informacje dotyczące śmierci Maisy.

- Co powiedziała? - Nic.

Nie stawiła się na posterunku.

Jasne.

Mówiłeś, że gdzie mieszkała?

Kim pani jest?

Jej matką?

Nie, przyjaciółką.

Mieszkasz tu?

Jesteś jej kolegą?

Wiesz, gdzie jest?

- Martwię się o nią. - Nie wiem.

Gdzie mieszka jej matka? Pogadałabym z nią.

Wie pani, ja ją raczej słabo znam.

Jej matka jest narkomanką.

Zaopatruje się u nich.

Wiem, bo sam jej sprzedawałem.

- Daj spokój, Jess. - Czy nie jest wspaniały?

Bratanek Kelvina jest tu krajczym.

Ale miał niestrawność i dziś go nie ma.

To i lepiej dla wszystkich.

Czuprynę ma jak karakuł. Ciacho!

- Na razie się rozwodzi. - Mamo...

Dam znać, jak wróci do obiegu.

Masz dzieci, Kelvinie?

Nie.

Ale odchowałem kilka jako ojczym.

Na pewno lubią zaglądać do stajni.

Zapisujesz adresy jeżdżących dziewcząt?

Nie robię tego.

A powinieneś. Gdyby doszło do wypadku,

- musisz jakoś zawiadomić bliskich. - Stella!

Dość!

Nie możesz spokojnie zjeść i nie robić mu koło pióra?

Po co się uczepiłaś? Spytaj mnie, to ci powiem.

- Niby co? - Wiem, o co ci chodzi.

Znam adres matki Cleo.

Pójdę do toalety.

Powiedz.

Martwisz mnie, rybko.

Nie chcę pobudzać twoich dziwacznych zachowań.

- Mów! - Powiem.

Jak dojem.

- Tak? - Pani jest matką Cleo?

- A bo co? - Szukam jej.

Co zrobiła?

Nic.

Zaginęła.

Wie pani o tym?

Ucisz psa!

Już wam mówiłam, że za nią nie nadążam.

Jak zechce, to wróci.

- Elaine, kto to? - Z opieki!

Spław ją!

Cleo wiedziała coś o zabójstwie Maisy Tomlinson.

Wspominała coś o tym?

Znam cię.

Nie jesteś z opieki.

Jesteś jej matką!

I ty mi wytykasz, że nie pilnuję swojej córki?

A twojej kto pilnował?

Chcę tylko pomóc.

To mój numer.

Mówię, chcę tylko pomóc...

Nikt jej nie szuka.

Nikt za nią nie tęskni. Skreślili ją.

Kiedy znika taka Cleo, nikt się o nią nie upomina.

Dobrze robisz.

Byłam u twojego ojca.

Przepraszał za mnie?

Powiedział mi o twojej matce.

Że ją znalazłeś.

To nie była jej wina.

Teraz to rozumiem.

Była chora.

A ojciec lekceważył sprawę.

Widział siniaki, słyszał wyzwiska, ale nie bronił mnie choć słowem.

A odkąd zmarła, zaczął patrzeć na mnie inaczej.

Twój syn też mieszka w Millfields.

Są ze sobą blisko?

Teddy przylgnął do niego w ostatnich latach.

Wierzy ci?

- Teddy? - Tak.

Spytaj go sama.

Teddy? Mam na imię Stella.

Poznaję panią.

Wejdzie pani?

Zapraszam.

Mogę cię podpytać o twojego ojca?

Jasne, nie odmówię pani.

Był tu lubiany?

Tak, był jak wicher.

Jeśli tylko nie siedział w więzieniu, siał zamęt, pił i się bawił.

Ludzi do niego ciągnęło.

Nie masz obecnie żadnych problemów z McKellerami?

Nie mam z nimi nic do czynienia.

Odkąd przymknęli ojca, trzymam się z daleka.

Wie pani, on nigdy nie wspomniał o nich w związku z żadną ze spraw.

Dbał o nasze bezpieczeństwo.

- Moja dziewczyna wraca z pracy... - Cześć!

- O przepraszam, nie wiedziałam. - W porządku.

Pani Stella ma do mnie kilka pytań w kwestii ojca.

A to Grace.

Charles powiedział, że pani się z nim spotkała.

Dziękujemy.

To musiało chyba wymagać wiele...

Chcę dowiedzieć się więcej o tym, co zaszło.

To nic złego.

Wstawię wodę.

- Dzięki. - Nie przeszkadzam.

Rozmawiałam z twoim dziadkiem.

On uważa, że twój ojciec jest winny.

A ty?

Co mam powiedzieć?

To mój ojciec.

Ta Stella...

O co pytała?

Było tak, jak przewidziałeś.

Co jej powiedziałeś?

Wszystko, co kazałeś.

- Wiesz, że cię wspieram, tato. - Wiem.

Słuchaj...

Mam tu związane ręce.

Jesteś moimi oczyma i uszami.

Słyszysz?

Kocham cię i polegam na tobie.

- Nie chcę w to mieszać McKellerów. - Spokojna głowa.

Jak mam się nie martwić?

Panuję nad sytuacją.

Już tak mówiłeś.

Bądź ostrożny.

Jakiekolwiek masz plany, nie zapomnij o nas.

Spójrz na mnie. Co powiedziałem?

Panuję nad sytuacją.

Jasne.

- Tato... - No, wyduś to!

Dziadek chce cię zobaczyć.

Dlaczego?

Bo umiera.

Spotkaj się z nim, tato.

Pozwól mu przyjść, proszę.

Tato?

- Nie. - Ale...

Mówię: nie.

Mam tego dość.

Jeśli tego nie załatwisz, zostawisz mnie z tym.

- Dziadek umrze... - Pamiętaj, z kim gadasz!

Bo cię jebnę w ryj!

Więcej szacunku dla ojca!

Mówię: nie.

Jasne.

Przynieś herbatę.

Idę.

Wybacz ten nalot.

Musiałam zobaczyć przyjazną twarz.

Miałeś jakieś plany?

Owszem, zamierzałem...

urządzić sobie megamaraton filmów o superbohaterach.

Ale z ciebie geek!

- Co to, kurde, jest? - Jak to? Kapcie!

Okropne.

Tylko nie noś ich, kiedy zapraszasz kobiety.

Jak tam Tinder?

W dupie mam te drętwe gadki.

Te laski pukał już co drugi mój koleś.

Stawek jest mały.

A z ciebie gruba ryba!

Nasz kawałek.

- Chodź, zatańczymy. - Daj spokój!

Wstawaj!

Dobra.

- Stella! - Co?

Nie chcę być tylko...

- Zapchajdziurą? - Właśnie.

Wiesz, co do ciebie czuję.

Zależy mi na czymś poważnym.

Inaczej ja, frajer, znów dostanę po dupie.

Skąd wiesz?

Bo wybrałaś jego.

Przepraszam.

Byłam głupia.

Byliśmy dzieciakami, Remy.

Wiem...

ale zawsze myślałem, że uważasz Paula...

sam nie wiem...

za lepszego ode mnie.

Nie wiem czemu. Arogancki ciul...

Uważał, że może sobie wciągać koks do woli,

bo robi to jawnie przy stole, a nie w kiblu.

A jednak odpuścił sobie, kiedy zaszłam w ciążę.

Co?

Niedawno go złapałem, jak kupował.

Tak? Kiedy?

Zapomnij.

Nie chciałem ci nic mówić po tej całej sprawie z Maisy,

ale on zawsze wciągał.

Od kogo kupował?

Od McKellerów?

Dziś w Notts wszyscy handlują koksem.

Większość towaru przechodzi przez ich ręce.

- Co tu robisz? - Wpadłam pogadać.

Dowiedziałam się dziś, że kupujesz dragi od McKellerów.

- Remy powiedział mi wszystko. - O czym?

O tym, że wciągasz i że cię capnął.

Zawsze się do ciebie kleił.

Chcesz mi wypominać?

Sama wracałaś do domu nawalona.

Charles pracował dla McKellerów.

Przysłali go do naszego domu.

A teraz się dowiaduję, że kupowałeś od nich.

Kupiłem od typa na ulicy.

Nie wiedziałem, dla kogo diluje, póki nie zjawił się twój glina.

Z nimi nie wolno zadzierać.

- Byłeś im winien forsę? - Co sugerujesz?

Koniec tej rozmowy!

Bałeś się, że pójdę do Charlesa, bo coś ukrywasz?

Naprawdę tego chcesz?

Obrzucisz gównem każdego, byle tylko uciec od prawdy?

Zalewałaś się w trupa dwie minuty od domu,

zamiast siedzieć w domu z Maisy.

Kłamiesz, skurwysynu!

Ale poznam prawdę.

- Do dwóch wygranych? - Dobra.

Zagrajmy o stawkę, będzie ciekawiej.

- To byłby hazard. - Inni tak grają.

- Wzięli cię do stołu? - Tak.

Słuchaj, jeśli narobisz tu sobie długów,

choćby to były batony ze stołówki, już po tobie.

Mówię poważnie. Nie zadawaj się z nimi.

- Siema, Charlie. - Cześć, Karl.

Kto to?

Karl McKeller.

McKeller?

Po co dali go na nasz blok? Potrzebuje ochrony?

Nie dlatego tu jest.

- Jak leci? - W porządku.

Jesteś grzeczny?

Nie wychylam się.

Za to masz często gości.

Słuchaj...

Nie chcę tu siedzieć...

z pedałami,

gwałcicielami i mordercami dzieci

dłużej niż muszę.

Dla naszego wspólnego dobra...

lepiej przestań gadać...

a niedługo się stąd zwinę.

Jestem twoją matką

- i powinnam trzymać twoją stronę. - Może spróbuj, dla odmiany.

Kiedy oskarżasz Paula o to, że ponosi winę za śmierć Maisy,

to mnie przerasta! W jakim świecie ty żyjesz?!

W tym, co mówi Charles, może być ziarno prawdy.

Wierzysz mu bardziej niż Paulowi?

Wolałam nie burzyć ci spokoju,

bo stała się rzecz straszna.

Ale Paul też stracił wtedy córkę!

Czasami chyba o tym zapominasz.

Wybacz, że zjawiam się tak nagle.

W porządku. Paul niedługo wróci.

Teraz już wątpię we wszystko.

Mam paranoję.

Szczerze mówiąc, Meero, zaczynam, kurwa, wariować.

Wiem, że Paul coś kręcił, zanim zginęła Maisy.

Dziwnie się zachowywał,

siedział w telefonie, późno wracał.

Dziś wiem, że miał sprawy z McKellerami.

Być może o tym nie wiedział,

ale mogli przyjść po Maisy, bo miał u nich długi...

- To dlatego przyszli do domu. - Przestań, Stella!

Grubo się mylisz.

Tamtej nocy Paul był ze mną.

Już wtedy trwał nasz... związek.

Byliśmy w hotelu, gdy zadzwoniłaś z wiadomością, że Maisy nie żyje.

Chcemy stworzyć rodzinę.

Nie chcę więcej kłamstw.

Stella...?

Przychodzą jej do głowy dziwne pomysły.

Musiałam powiedzieć, jak było z nami. Przepraszam.

Kazałeś mi wierzyć, że tamtej nocy tylko ja zawiodłam Maisy.

Jak miałem ci powiedzieć tuż po jej śmierci?

Wydzwaniałam do ciebie godzinami, a ty posuwałeś swoją szefową!

- Nie byłaś lepsza. - I nie udawałam, że jestem!

Teraz wszystko jasne.

To dlatego było cię dalej stać na ten dom i szybko awansowałeś.

A mimo to dwa tygodnie temu chętnie mnie wyruchałeś!

Kurwa!

Twoja dziewczyna była na widzeniu?

Tak, musiało ją to sporo kosztować.

Pierwsza wizyta najtrudniejsza.

Postanowiłeś coś w sprawie ojca?

Kolejnej szansy możesz nie mieć.

Powiedział o matce...

Wynocha! Precz!

...że ją znalazłeś.

Mogę...?

Tak.

W porządku?

- Poproszę o poduszkę. - Dam radę.

Wziąłem dziś mniej leków.

Zaćmiewa mi po nich umysł.

Nie zostało mi wiele.

Tygodnie, nawet nie miesiące.

- Teddy ci mówił? - Tak.

Przykro mi.

Jego widok zawsze mnie koi.

Jestem z niego dumny.

Była u mnie Stella Tomlinson.

Zasługuje, by znać prawdę.

Chcę, byś wziął odpowiedzialność za to,

co zrobiłeś tej dziewczynie.

- Proszę... - Tylko po to przyszedłeś?

Charles, proszę cię.

- Wiem, że cię zawiodłem. - Owszem.

Powinienem był pomóc ci z matką...

ale muszę to od ciebie usłyszeć.

Stać cię na to, prawda, synu?

Przyznaj przede mną,

że zabiłeś Maisy Tomlinson.

Złamałeś mi, kurwa, serce!

Kocham cię, tato.

Żegnaj.

Jak poszło z ojcem?

Coś się stało? Charles?

Zamknij, kurwa, ryj, słyszysz?!

Pilnuj swego nosa!

- Koleś... - Żaden koleś!

Wbij sobie do łba! Nie jesteśmy kolegami!

Jebany dzieciobójca!

Nie jesteś do mnie podobny! Nic a nic!

- Dziękuję za to spotkanie. - Nie ma sprawy.

Musimy porozmawiać.

- To, co mówiłam o twojej córce... - Rozumiem, w porządku.

Wcale nie.

Naprawdę przepraszam.

To, co ten facet zrobił twojej córce...

Znałaś Charlesa?

Nie za bardzo, ale sprzedawał mi.

Zawsze miałam go za kanalię, ale gdy usłyszałam, co zrobił...

to...

Nie wiem, jak ty to robisz.

Jak wstajesz co rano.

Czasem nie wstaję.

Wszyscy popełniamy błędy. Nie osądzam cię.

Zgaduję, że nie chcesz mnie tylko przeprosić.

Mam coś.

To tablet Cleo, odblokowany.

Pewnie ci się przyda...

skoro jej szukasz.

Masz pojęcie, gdzie może być?

Nie wiem.

Oby tylko była cała.

To moje dziecko.

Cieszę się...

że komuś zależy.

Dziękuję.

Lepiej już pójdę.

- Muszę wracać. - Dzięki.

Nie ma za co.

Zamęczy mnie, jak nie wrócę. Do zobaczenia.

Co robisz?!

Będą z tego kłopoty!

Maisy, odsuń się!

Nie drzyj się, Cleo!

Patrz na mnie!

Cleo, filmujesz?

Co ty odwalasz?

Maisie, co ty?

No co?

Gotowa?

No nie....

- Jak się dowie, mamy przesrane! - Nic nie zauważy.

Ktoś idzie! Maisy, chodź!

Tekst: Tomasz Tworkowski