Original subtitles

Charles, jak się masz?

Włączam urządzenie rejestrujące.

Bez pośpiechu.

Na pewno wszystko przemyślałeś. Nie spiesz się.

Halo, Stella.

BEZ GRZECHU

WOLNY

- Możesz delikatniej? - Przepraszam.

Ostrożnie.

Zabolało cię? Wybacz.

Pewnie różni ci się trafiają.

Tak.

Przestań.

Tylko cię dotknąłem.

Zostaw mnie!

- Masz ładne nogi. - Wiem, ale...

Trzymaj ręce przy sobie.

- To nie tutaj. - Owszem.

Jedziemy dalej. Co jest?

Ona jedzie, ty nie.

Za kogo się masz? Chcesz mnie wysadzić?

Powiedz "cześć" do kamery.

- W porządku? - Tak. Dzięki.

I tak miał gównianą fryzurę.

- Dzień dobry. - Cześć.

Siemasz!

- Proszę. - Dzięki, kochana.

Herbatę i wegebułę, proszę!

- Się robi. - Cześć, dziewczyny!

- Dołóż mi ziemniaczków ekstra. - Jasne.

- Cześć, rybko. - Jak tam?

- Długa noc. - Serio?

- Chce się rzucić tę robotę. - Co się stało?

Wszystkim nagle strzeliło do głowy, żeby wiać.

- I kto ci uciekł? - No co ty?

Mnie jeszcze nigdy nikt nie uciekł.

Ej, popatrz!

- Co to? - Wiesz, kogo wyhaczyłem na Tinderze?

Mój Boże, kogo?

Barmankę z King's Head, tę z amerykańskim akcentem.

- Ona jest z Huthwaite. - Wiem.

Dwa tygodnie w Kalifornii i wracasz z akcentem!

- Ma z pięć dych. - Świntucha z niej.

Jesteś za stary na malinki.

Cześć.

Nie spodziewałam się tego tak szybko.

Spotkamy się wieczorem.

Załatwmy to.

Usiądźmy w stołowym.

Gotowa?

Tak.

Halo, Stella. Paul...

Na początku chciałbym podziękować,

że mnie wysłuchacie.

- W porządku? - Musimy słuchać jego głosu tutaj,

- w tym domu? - A gdzie indziej?

Nie wiem, ale to wciąż jest takie... bliskie.

Mamy nad tym pełną kontrolę.

Możemy w każdej chwili przerwać.

Tak...

Trudno mi nawet wyobrazić sobie, ile wycierpiałaś od tamtej nocy.

Widziałem to na twojej twarzy podczas procesu.

Niech to będzie jasne: nie proszę o przebaczenie.

Nie o to tu chodzi.

Odtwarzam sobie tamtą noc w pamięci, minuta po minucie...

Chciałbym to cofnąć.

Ale nie mogę.

Co mi pozostało?

Mogę powiedzieć, że szczerze przepraszam za to,

co zrobiłem twojej córce.

Chcę cię prosić o spotkanie.

Co? To jakiś żart?

W ramach programu, oczywiście.

Wiem, że nie zasługuję na szansę,

ale mam nadzieję, że i ty byś na tym skorzystała,

że to pomogłoby ci dalej żyć.

Niezależnie od tego, co postanowisz, dziękuję, że mnie wysłuchałaś.

Charles.

Przyznał się wreszcie.

W porządku?

Nie. Daj mi chwilę.

- Nie, Paul... - Nie odrzucaj mnie, proszę.

Spójrz na mnie.

Co robisz?

Nie...

Spójrz na mnie, Stella!

Chcę cię widzieć.

Co my robimy?

- Mogę napić się wody? - Jasne.

Dzięki.

Cześć!

Kurwa...

Wróciłam wcześniej, ale mogę pójść na górę...

W porządku. Skończyliśmy.

Przesłuchaliśmy nagranie.

- Cześć, Stella. - Hej.

I co?

On... się przyznał.

- Och, Paul... - Tak.

Powiedział, że mu przykro, cokolwiek to warte.

Zaproponował spotkanie.

- Serio? - Tak, trudno uwierzyć.

Jakbyśmy chcieli mieć z nim cokolwiek wspólnego.

To koniec. Już po wszystkim.

Pójdę już.

Do zobaczenia.

Przyjdę cię ucałować, jak będziesz leżał w łóżku.

Daj mi babcię.

Kłamie w żywe oczy!

Jeśli nie zje płatków, nie dasz mu na słodycze po szkole.

Nie daj się robić w konia, mamo.

Chłopak mydli ci oczy.

Zadzwonię w porze lanczu. Pa!

- Bobbi Carter? - To nie z panią byłam umówiona?

Dziś pani nie wcisnę, ale znajdziemy późniejszy termin.

- To jakaś nowa sprawa? - Nie.

Nazywam się Stella Tomlinson.

Przepraszam, nie zapamiętałam pani z sądu.

- Była tam pani? - Czytałam w prasie.

To było trzy lata temu.

Poświęcę pani 10 minut,

ale muszę jeszcze sprać plamę po syropie.

Rozmawiała pani z Paulem?

Kilka dni temu.

Podobno odsłuchała pani nagranie i nie chce uczestniczyć w programie.

Nie zamierzacie spotkać się z Charlesem Stone'em?

Zgadza się.

Dałabym pani kilka dni na zastanowienie.

Proszę zamknąć sprawę.

- Pani go poznała? - Charlesa?

Tak.

Jestem tylko pośredniczką,

ale najważniejsze jest dla mnie pani dobro.

- Radzi mi pani się z nim spotkać? - Niczego nie gwarantuję,

ale wielu ludzi pozwala to na głębsze zrozumienie...

Zna pani jego kartotekę.

Dopuszczał się przemocy na długo, nim dopadł moją córkę.

Ale to nie znaczy, że wyrażone wprost przeprosiny nie mogę...

odmienić pani życia.

Mam dość porad,

- jak urządzić sobie życie. - Znam to.

- Podróżuj, przebiegnij maraton... - Urodź drugie dziecko.

Ludzie mają dobre zamiary, a przy tym... żądnego pojęcia.

Wierzą, że to cenny proces.

- 85% ofiar po spotkaniu... - Straciła pani dziecko?

Nie, niezupełnie.

Mój młodszy brat Darrell został zabity.

Dźgnięty nożem w szyję.

Na domowej imprezie dziewczyna poprosiła go

o otwarcie butelki cydru.

Pomógł jej. Nie wiedział, że przyglądał się temu jej chłopak.

Chwilę później wykrwawiał się na podłodze od ciosu kuchennym nożem.

Spotkała się pani z zabójcą?

Byłam jedną z pierwszych objętych programem.

Co panią do tego skłoniło?

Byłam na dnie.

I...?

To spotkanie... odmieniło moje życie.

W jaki sposób?

Dzięki przebaczeniu.

To dla pani niewyobrażalne.

Rozumiem.

Chwilę, Ray.

Dziękuję za rozmowę.

Nie przeszkadzam dłużej.

Stella?

Liczę, że jeszcze cię spotkam.

Cześć, mamo.

Słoneczko!

- Lepiej uważaj! Śmierdzę. - Daj spokój.

Ładne?

- Kokietka. - Są urocze!

Wyglądasz na zmęczoną.

Mam sporo na głowie. Słabo sypiam.

Weź szczotkę i pomęcz się w stajni.

Kto to?

Masz faceta?

Który to?

Kelvin.

- Kto taki? - Kentucky Kelvin.

Właściciel stajni.

Stetson, ostrogi, lubi westerny.

Niezła partia!

- Przedstawię ci go wieczorem. - Dziś?

Kurde, przepraszam...

Bardzo przepraszam. Wszystkiego najlepszego!

W porządku, rybko.

- Masz zmartwienia? - To nic.

Porozmawiamy?

Wstawię wodę.

Paul chce się z nim spotkać?

A skąd!

A ty?

Być może to spotkanie...

nawet jeśli mu nie wybaczysz...

pomoże ci przestać dreptać w miejscu.

- Może zejdziecie się z Paulem. - Mamo...

On jest teraz z Meerą.

A może wrócisz do biura? Uwielbiałaś tę pracę.

Strasznie się martwię, że tak jeździsz po mieście.

- Daj spokój! - No co?

Wszystko gra.

Chcesz wciskać kit mnie?

Zadaj sobie takie pytanie:

Czy żyjąc tak, jak żyjesz...

masz coś do stracenia?

Żyją tu nie tylko ludzie.

Creswell jest domem dla wielu zwierząt,

których w ogóle nie kojarzymy z Nottinghamshire.

Jak wiadomo...

Ciocia Stella!

- Cześć! - Jak się macie?

- Nie trzeba było! - Oj tam!

Gdzie ten Kelvin?

- Pojechał po ciotkę Winnie. - Mogłam ją zgarnąć.

Chciał być miły dla twojej mamy.

To nic złego.

- Za dużo mi nałożyłaś. - Cicho!

Dziś masz jeść, pić, tańczyć i się śmiać.

- Remy, nalej jej ponczu. - Ona nie pije, mamo.

- Jasne, przepraszam, rybko. - Nie ma sprawy.

Za to zjesz więcej mojej potrawki!

Remy, wstawaj! Daj jej usiąść i zjeść.

Impreza! Bawimy się!

Widziała pani?

Dawaj, Eileen!

Co ona taka kwaśna?

O co chodzi?

Meera jest w ciąży.

Czekała, aż odsłuchamy nagranie, by mi powiedzieć.

Chciała, żeby to był dla nas nowy rozdział.

To wpadka?

Nie.

Staraliśmy się.

Co do tamtego wieczoru...

Powiedziałaś komuś?

Nie.

Twoja mama ma jęzor jak stąd do Mansfield.

Nie.

- Remy'emu też nie? - Nikomu, Paul.

Super.

- Czuję się kurewsko podle. - Daj spokój.

- Muszę cię spytać o coś jeszcze. - No?

Zażyłaś tabletkę dzień po?

Bo wiesz...

Jeśli nie...

- Nie chciałbym... - Wyduś wreszcie!

Nie mogę tego znów spieprzyć.

Wzięłaś?

Tak.

Gratuluję. Życzę wam szczęścia.

Tu Bobbi Carter. Zostaw wiadomość.

Mówi Stella Tomlinson.

Umów mnie na spotkanie ze Stone'em.

Nie wolałaś przyjść z Paulem lub z matką?

On nie chce o tym słyszeć.

Zresztą to sprawa między mną a Charlesem.

Nie zamierzam mu przebaczyć.

Chcę mu spojrzeć w oczy i usłyszeć, jak to było.

W porządku. To pierwsze spotkanie.

I ostatnie.

Czekają na ciebie, Charles.

Bobbi Carter i Stella Tomlinson na widzenie z Charlesem Stone'em.

Będziemy mówić o zabójstwie córki Stelli, Maisy Tomlinson,

które miało miejsce 10 grudnia 2018 roku.

Spotkanie zostanie zarejestrowane.

To bezpieczna przestrzeń.

Uszanujemy prawo do wypowiedzi obu stron.

Niezależnie od trudnych emocji nie będziemy podnosić głosu

i postaramy się, by z tej sytuacji wynikło coś dobrego.

Sprawca przybliży wydarzenia tamtej nocy.

Powie, co się stało i co w związku z tym czuje.

Oby jego odpowiedzi na twoje pytania przyniosły ci ulgę.

W porządku?

Dzień dobry.

Skoro nie ma pytań...

możemy zaczynać.

- Charles? - Tak...

Chcę powiedzieć,

że masz prawo usłyszeć odpowiedź na wszelkie swoje pytania.

To dobry początek.

Czy jest ci zimno?

- Można podkręcić c.o.? - Nie trzeba.

Charles, powiedz nam,

co poprzedziło wydarzenia tamtej nocy.

Spróbujmy cofnąć się nieco w czasie.

To może pomóc ustalić nam kwestie

dla nas niejasne.

- Pochodzisz z Millfields? - Co?

Dziwne, że nigdy się nie spotkaliśmy.

- To naprawdę zastanawiające. - Tak...

Wróćmy do tamtej nocy.

Co tobą kierowało, kiedy postanowiłeś ukraść jej auto?

Pytam o to, ponieważ nierzadko motywy sprawcy

są znacznie mniej osobiste, niż sądzi ofiara.

Trzeba wyjaśnić każdy szczegół.

To pomaga odzyskać pewność.

Byłem wtedy świeżo...

po trzymiesięcznej odsiadce.

Potrzebowałem pieniędzy.

To był zły czas.

Dużo wtedy piłem.

Opowiesz nam o wydarzeniach tamtej nocy?

Twój...

Twój range rover stał na podjeździe.

Za taki samochód można dostać sporo forsy.

Okna domu były ciemne.

Choć nie było wcale późno.

Naprawdę myślałem, że wewnątrz nikogo nie ma.

Zwietrzyłem szansę.

Chciałbym to cofnąć, ale nie mogę.

Żałuję tego, co się stało, całym sobą.

Wiem, że czujesz to samo.

Że wyrzucasz sobie, że zostawiłaś ją samą.

Zrobimy przerwę.

- W porządku? - Nie. Chcę wyjść.

- Rozumiem. - Co on wygaduje?

Początek bywa trudny, ale przebrniemy przez niego.

Wciąż możesz uzyskać to, czego chcesz.

Pamiętaj, że to proces.

Tu chodzi o ciebie.

Wyjdziemy, gdy dostaniesz to, czego chcesz.

Dobrze.

Charles...

słuchaj...

Stella nie przyszła słuchać usprawiedliwień.

Chce usłyszeć, że przyznajesz się do winy.

Powiedz, co zrobiłeś i dlaczego.

- Chcesz to zrobić? - Dlatego poprosiłem o spotkanie.

Zależy mi na prawdzie.

Dobrze.

Rozliczyłem się ze swoją przeszłością.

Chcę pomóc w tym i tobie.

Chodzi o to, by uczyć się na błędach,

zrozumieć nasze obecne położenie i ruszyć w życiu naprzód.

- Kontynuujemy? - Tak.

- Charles? - Tak.

Powiedz, co się wtedy stało w domu Stelli.

Wyważyłem drzwi wejściowe.

Znalazłem kluczyki do auta.

Wtedy ją zobaczyłem.

Mów dalej.

Mów.

Powiedz, dlaczego zabiłeś moją córkę.

To nie ja.

Co?!

- Znalazłem ją martwą. - Nie...

Przestań!

Przyznałeś się.

Odsłuchałam nagranie. To ty.

Nie zabiłem Maisy. Wrobili mnie.

- Skończ to... - Wysłali mnie tam!

Ci ludzie są nadal na wolności.

Właśnie zaginęła kolejna dziewczyna z Millfields.

- Nazywa się Cleo Dale! - Zabierzcie go!

Posłuchaj!

To robota tych, którzy mnie wrobili!

Zrobią jej krzywdę, tak jak twojej Maisy!

Nazywa się Cleo Dale!

Cleo Dale!

- W porządku? - Nie!

Za chuja!

Przykro mi.

Nie wiem, jak to się mogło stać.

Przeszedł wszystkie testy.

Wmówił nam,

że weźmie odpowiedzialność za śmierć twojej córki.

Nie zdołałam cię ochronić. Bardzo przepraszam.

Wykreślam go z projektu.

Nie kontaktuj się ze mną.

Gdy się poznaliśmy, zdało mi się,

że rozumiesz, jak ważna jest dla mnie moja praca

i jak bardzo wierzę w jej sens.

Zrobiłeś coś niewybaczalnego.

Nie dość, że podważyłeś zaufanie do metody,

która niosła pocieszenie potrzebującym,

ale też wykorzystałeś ją do swoich celów.

Nie pojmiesz, ile trzeba odwagi,

by usiąść twarzą w twarz z kimś, kto zniszczył twój świat.

Nigdy nie wierzyłam w krągłe zdania, ale wpisałam ci do akt,

że powołałeś się na fałszywe wyrzuty sumienia, którego w ogóle nie masz.

To wszystko?

Tak.

- Nie jest ci chłodno, rybko? - Nie, mamo.

Mam tu koc.

Przeszłaś wstrząs i czujesz się źle.

Wyhamuj trochę.

Kto to?

Ona zaginęła?

Znasz ją?

Ze stajni.

Właśnie, Cleo.

Biedaczka.

Chyba miała problemy w domu.

Znała Maisy?

Przyjaźniły się.

Czekaj...

Mam gdzieś zdjęcia.

O proszę.

Tak...

Były sobie bliskie?

Owszem.

Czemu o niej nie słyszałam?

Skąd miałaś wiedzieć?

Nie bywałaś w stajni.

W tamtym czasie trzymałaś się od Millfields z daleka.

To ja wciągnęłam ją w konie, ale ty też poświęcałaś jej czas.

Do środka!

Cześć.

Jestem Jamal.

Tak.

Dobrze poszło. Bez obaw.

Załatwię to.

Niedługo będziemy razem, obiecuję.

Rozliczyłem się ze swoją przeszłością.

Chcę pomóc w tym i tobie.

Wyważyłem drzwi wejściowe.

Znalazłem kluczyki do auta.

Wtedy ją zobaczyłem.

To nie ja.

Nie zabiłem Maisy. Wrobili mnie.

Zaginęła kolejna dziewczyna z Millfields.

Nazywa się Cleo Dale.

Przepadła.

Zrobią jej krzywdę, tak jak twojej Maisy!

Dzięki, że wróciłaś.

Tekst: Tomasz Tworkowski