Original subtitles

Million Dollar Island kent even geen honger meer.

Eten.

Drie goedgevulde tonnen maken een eind

aan de miserie van onze eilandbewoners.

Lekker. -Absoluut

Er kan weer worden gekookt en gegeten,

behalve in het kamp van Bjorn.

Rantsoeneren, mensen.

Daar wordt alles bewaard voor nog zwaardere tijden.

Wij hebben honger. Wij hebben echt honger.

Jan moet zes spelers kiezen en maakt daar geen vrienden mee.

Jij hebt niks met mij. Ik ook niet met jou. Klaar, toch?

Hij heeft mij voor de bus gegooid, maar als ik win,

staan er tien bussen te wachten.

Tigo is de grote winnaar.

Tigo wint,

maar geeft op.

Waar gaan jouw zes polsbandjes heen? -Naar onze prachtige Mo daar.

En dus niet zoals beloofd naar Jan.

Mo, op dit moment de rijkste op het eiland met 70.000 euro om zijn pols.

En Mark heeft het zo gehad met Bjorn,

dat hij zijn kamp verlaat, en niet met stille trom.

Je bent gewoon een loser, jongen. Een loser ben je.

Hij manipuleert jou, jou, jou, jou, jou, jou en jou.

Dag acht op Million Dollar Island.

Van de oorspronkelijke 100 bewoners zijn er nog 74 over.

Twee van hen, Justine en Romy van kamp Blue Lagoon,

praten na over de turbulente verhuizing van Mark uit hun kamp.

Ben je blij dat we niet met Mark mee zijn gegaan?

Ik zit een beetje met een dubbel gevoel.

Mark als persoon heb ik echt wel graag.

Maar er zijn zo bepaalde aspecten aan Mark

die misschien wel wat hard kunnen overkomen.

Weet je wat ik zo jammer vind? In Mark zijn plaats, mocht ik hem zijn...

Hij is altijd boos. Hij heeft zo veel wrok.

Hij kan niet meer gelukkig zijn hier. Ik vraag me soms af

wat hij hier eigenlijk nog doet. Hij kan alleen maar neuten en...

Ik weet niet of het een meerwaarde zou geweest zijn om weg te gaan met Mark.

Of gewoon hier te blijven en te zien wat hier gebeurt.

Want op zich is het nu wel vrij rustig hier.

Niettegenstaande is er nog altijd Björn die ons wat overheerst.

En misschien zijn we dom door ons daardoor te laten doen.

Ik vind het niet dom. Ik vind het dom van Mark dat hij is weggegaan.

Zijn reactie was echt ziek overdreven. De sfeer is hier nu wel een stuk beter.

Dat wel. En toch erger ik mij nog steeds aan Björn.

Dat heb ik ook. -Dat is niet normaal. Echt.

Björn is wat het is. Weet je?

Vroeg of laat gaat hij er ook uit. Wie weet stapt hij zelf op.

Nee, hij stapt niet zelf op. Echt niet. -Stel dat dat gebeurt,

dan zitten we echt wel in het... O, shit.

Boeien.

We zullen wel zien.

Nee.

Hier, een stukje kokosnoot.

Gadverdamme.

Op het strand voor het dorp klinkt gejuich.

Kijk, een dikke vis. -Hè?

Is er een haai? Ik dacht: Hè? Ik had nog geen haai gezien.

Die zit in een zak. -Het is de eerste haai, of niet dan?

En de eerste haai is gevangen door Stuw

uit kamp Turtle Beach.

Met zijn 19 jaar de benjamin van Million Dollar Island.

Stuur me maar naar huis. Ik heb waar ik voor gekomen ben.

De eerste haai van het eiland.

Ik vis eigenlijk al zolang ik kan lopen.

En om dan met zo'n kleine bamboestok, een heel simpele lijn

en een kleine haak een haai te vangen...

Blijer kan ik niet worden. -Dat zal wel.

Holy shit. Mijn vriendin gaat zo trots op mij zijn. Ik weet het zeker.

Dat is misschien wel een top drie-moment in mijn hele leven.

Goed gedaan, makker. -Ja, toch? Eten als een gek.

Het is je gegund. -Ik ga hem lekker klaarmaken.

Zeker.

Bij de vorige roulette viel het balletje

op Rieneke, Arno en Brechtje.

Zij moeten elk een team van vijf mensen kiezen.

Ze ontmoeten elkaar om te overleggen hoe ze dat gaan doen.

Hoi, girl. En, hoe voel je je?

Helemaal kut. -Ik ook.

Ik heb zo het gevoel dat het hele eiland zich tegen ons zal keren,

omdat we vijf namen gaan uitkiezen. -Of het moeten mensen zijn

die graag willen, maar dan heb je een heel team dat je erin moet zetten wellicht.

Ik had er zo geen zin in.

Ik dacht: Hoe dan ook word je erop aangekeken.

Wie je ook kiest. Tenzij je het in je eigen team houdt.

Wat wil je zelf?

Ik ga sowieso zelf spelen. -Ik niet.

Jij gaat sowieso zelf niet spelen? -Nee.

Jij bent er ook zeker van? -Ik denk dat ik het ook niet ga doen.

Ik hoop gewoon dat er een groepje naar me toe komt waar ik een oké klik mee heb,

dat zegt: Ik wil graag spelen.

Ik denk dat ik dat gewoon zou doen.

En Rieneke heeft geluk,

want in kamp Ocean's, haar buren,

willen ze heel graag wat extra bandjes binnenhalen.

Als er een spel ons op het lijf geschreven is, dan is het wel een teamworkspel.

Want wij zijn wel echt by far het sterkste team, denk ik.

Los daarvan, als je individueel een spel moet gaan spelen, is je kans één op zes.

En nu is je kans één op drie.

De prijzenpot is ook nog eens veel groter.

We moeten er echt nu honderd procent voor gaan.

En ik hoop dat we die kans krijgen.

Toen het duidelijk was wie mocht kiezen, hadden wij al meteen zoiets van:

Rieneke zit bij ons in de hoek daar. Het is echt top dat zij mag kiezen.

Dit wordt ons spel. Weet je wel? We zijn een superhecht team.

We willen allemaal het spel spelen. Dus let's go.

En dus vertrekt er een delegatie onder leiding van Maud

richting het kamp van Rieneke om zich aan te bieden.

Ocean's Eleven en Rocky zijn buren en staan op goeie voet met elkaar.

Er wordt dan ook snel een knoop doorgehakt.

Ik wil, denk ik, wel gewoon jullie team kiezen.

Ja? -Ik gun het jullie wel echt.

Ik had ook stiekem gehoopt dat jullie wilden,

want dan is voor mij de keuze gewoon iets makkelijker. Weet je?

En ik denk ook als jullie winnen, dat jullie mij niet als eerste eruit gaan...

Dat was wel eerst het plan. Nee.

Als ik niet wil spelen, dat jullie mij niet als allereerste kiezen.

Op een gegeven moment, natuurlijk... Dat is met iedereen.

Maar ik denk dat we dat sowieso met deze twee kampen hebben, dat we dat niet doen.

Daarom. -Goeie deal.

In kamp Copacabana, het kamp van Brechtje,

moeten ook keuzes worden gemaakt.

Rieneke en Arno gaan sowieso niet zelf spelen, omdat ze niet tegen mij willen.

Jij wil spelen? -Honderd procent. Honderd procent.

Dan is het eigenlijk heel duidelijk. Fien en ik willen heel graag spelen

met Mo, natuurlijk. Dan hebben we een soort van teamverband.

Dan hebben we echt al een team. Dan heb je al een soort van connectie.

Een soort van sterke band met iemand. -Sowieso twee van ons team.

Dus jij of... En Mo. Of om het even wie. We hebben sowieso een connectie.

Dat maakt het teamverband sowieso al sterker.

De tussenstand: kamp Copacabana gaat met vijf sterke spelers

een team vormen, net als kamp Ocean's Eleven.

Het is allemaal leuk bedacht,

maar wat ze niet weten, is dat Arno op hetzelfde moment

zonder verder overleg zijn team al kiest.

Björn. Angel heeft het zelf gevraagd.

Dan Talisa.

Arno kiest ook twee spelers uit Ocean's Eleven.

Martijn. Ja. En nu naar beneden.

Met Joachim heb ik eigenlijk nog nooit meer dan twee woorden gesproken.

Dat is ook... Ik pak gewoon Joachim nu.

Ik ben blij dat ik er al vanaf ben. Mijn part of the game zit erop.

Dat de beste moge winnen.

En zo staan Angel, Talisa, Martijn, Björn en Joachim

opeens op het bord.

Inmiddels is ook Rieneke op de hoogte.

Jij staat er ook bij. Ik heb je niet gekozen.

Boeit me niet. -Nee?

Dit boeit me. Spelletjes niet. Dank je om dat mee te delen.

Ja, geen probleem. Doei, doei. -Doei, doei.

En dan moet Rieneke het nieuws ook nog

aan Ocean's Eleven vertellen.

Arno heeft het erop gezet. Wel twee uit jullie team. Martijn en jij.

Flikker op, man. Flikker op, man. -Hoe kan dit?

Fuck.

Godverdomme. -Wij hebben net gestemd.

Wij hebben net ons team gevormd hier.

Door de actie van Arno mislukt het plan van Ocean's Eleven.

Zij wilden met de vijf sterkste kampgenoten,

waaronder Joachim, een dreamteam vormen.

Nu Arno hem op het bord heeft gezet, valt hun plan in duigen.

In Turtle Beach geen stress. Enkel genieten.

Ik heb nog nooit haai gegeten.

En we eten gewoon haai, alsof het niks is.

En nog een soepje erbij.

Haaienvinnensoepje erbij.

Wat is dit lekker, man. Dat ga ik echt nooit meer vergeten.

Iedereen is bezig met zijn ochtendritueeltje.

En zo wordt de afwas gedaan.

De afwas wordt anders gedaan dan thuis.

Maar ik hoop niet dat mijn ouders dit zien

en dat ik vanaf nu altijd de afwas moet doen.

Daar wordt misbruik van gemaakt. -Want afwassen doe ik totaal niet graag.

Maar het moet.

Heb je een nieuwe beha, meid?

Beeldig.

Een kleine delegatie is op weg naar het bord.

Brechtje en Rieneke gaan hun teams bekendmaken.

Zal ik ze eerst pakken en daarna jij? -Ja, is goed.

Brechtje gaat als eerste

en kiest de vijf sterkste spelers uit haar eigen team.

Dat zijn Mattheus, David, Fien, Mohamed.

Onze Rambo.

En natuurlijk zichzelf.

Sterk team, jongens. -We zijn het enige team

dat sterker is dan jullie.

Het is ook het enige team van wie ik zou willen verliezen.

Dat was exact wat wij hadden. -Wij ook. Het wordt sportief.

My turn. -Yes.

Rieneke kiest, zoals afgesproken, vijf sterke spelers

uit Ocean's Eleven.

Joachim en Martijn zijn al door Arno op het bord gezet.

Dus het worden nu Maud, Mark, Jil, Floris...

en Yuri.

Vamos.

Let's go.

Na zijn vertrek uit Blue Lagoon blijft Mark boos en bitter

en zet hij de hetze tegen Björn voort.

Bij Cindy, Shani en Jerico vindt hij opnieuw een gewillig oor.

Kijk, weet je, het is, en dat meen ik serieus, want het is echt zonder dollen...

Wat ik echt heel lullig vind voor mijn oude kampgenoten van Blue Lagoon,

is dat die drie meiden eigenlijk ook weg willen.

'Ik heb schrik voor Björn.' Volgens mij ben je dan bang, als je dat zegt.

Dat vind ik best wel heftig. Jonge meiden. Weet je wel?

Die worden zo geïntimideerd door één... -Hij voelt dat.

...zwerver. -Veel praatjes, maar...

Ze zeggen altijd: Blaffende honden bijten niet.

Die blaft enkel. Ja, inderdaad.

En om het vuur nog wat extra op te stoken,

vertelt Mark ook nog het grote geheim van zijn oude kamp.

Namelijk dat Björn op dag 1, zonder dat iemand het zag,

eitjes heeft meegenomen...

Ik zweer het. -Amai, zalig.

...en dat ze die 's avonds stiekem hebben opgegeten.

Eet smakelijk.

Is het lekker, of niet? -Iedereen is aan het genieten.

Ik heb nog nooit twaalf mensen zo blij zien kijken met één ei.

Iedereen heeft eten?

Een simpel verhaal over eitjes,

maar verteld aan eilandbewoners met een kort lontje...

Je gaat me leren kennen deze dagen. Ik zeg je dat.

Niet aankomen. Over mijn lijk.

En als Björn dan langsloopt...

Hé, Björn.

...ontploft de boel.

Kom eens. Ja, kom eens.

Ik kom gewoon aangelopen voor wat water en dan roept er iemand:

Hé, Björn. Kom eens hier, jij.

Oké, ik kom niet. Ik ga gewoon water halen.

Hoezo, hij komt niet?

Ik ben geen hond. Ik moet niet zo geroepen worden.

Ik moet niks bevolen worden.

Jij hebt fucking al die eieren opgegeten.

Mag ik door, alsjeblieft? -Nee, zeker niet.

Zeker niet. Als jij eten steelt van iedereen.

Waar zijn die noedels? Waar zijn die eieren? Waar is wat je hebt gepikt?

Waar is dat fucking eten? -Kom.

Ik ben hier. Ik ben hier. -Waar is dat eten?

Van mij blijven. -En anders wat?

Van mij blijven. -Anders wat?

Er zijn ook vrouwen die niet bang van je zijn.

Het woeste gekrijs is over het hele eiland te horen,

maar Björn laat zich niet intimideren

en daardoor worden zijn belagers nog bozer.

Waar is alles wat jij hebt gepikt van iedereen?

En blijf zo niet kijken naar haar, of je krijgt direct eentje op je hoofd van mij.

Ben je een woos?

Ik denk dat er één op de brandstapel gegooid wordt vanavond.

Ik ben echt bang als dit verdergaat, dat er iemand naar huis gestuurd wordt.

Dat denk ik echt.

Ik ga nu door. -Ga je door? Wij gaan mee naar jouw kamp.

Jouw kamp gaat leeg worden gehaald. Leeg. Empty.

Ken je dat, empty?

Het gaat leeg. -Mag ik door?

Raak hem niet aan, man. Raak hem niet aan. Ik zweer het jou.

Ik ga jou echt een klap verkopen.

Mongool, maat.

Kijk, je hebt verkeersagressie. Dan zetten ze ook hun wagen dwars.

Loopt het dan uit de hand? Dikwijls wel, hè.

Ik ga jou naaien. Ik ga jou naaien, vriendje.

Wacht maar. Ik naai je ondersteboven.

Dat moet je doen. -Dat ga ik zeker doen, motherfucker.

Als dit soort mensen mij komt intimideren en op zo'n manier tekeergaat

en staat te roepen en tieren, dat is onmacht. Dat is gewoon onmacht.

Kom, nu gaan we echt dat hele kamp leegroven.

Ze weten het inmiddels zeker. Een kamp dat eitjes verborgen houdt,

heeft vast meer te verbergen.

Ik denk dat wij even moeten praten, dames.

Ik heb juist jullie leader of the kinder-daycare gesproken.

Wat heeft die mens toegegeven aan mij? -Begin met jullie tas

één voor één leeg te maken. -Dat gaan we niet doen.

Toen iedereen vroeg 'waar zijn die eieren', heb je je bek gehouden.

Net als met Mark komen er mensen binnenstormen

en beginnen meteen te schreeuwen.

Toevallig zat ik daar in een hoekje en was ik dus het target.

Jullie laten je intimideren door één persoon.

Je mag alleen op zondag eten. Nummertje trek voor een kokosnoot.

Zijn jullie allemaal niet meer snik geworden?

Ik stond daar zelf ook achter. -Jij bent de kontlikker van de groep.

Jij hebt die eieren in je tas gesmokkeld.

Jouw kleren stonken rot. -Kan dit op een normale manier?

Maar begin eten boven te halen, dames. Jullie hebben genoeg gegeten, toch?

Er werd van alles geschreeuwd.

Ik probeer op dat moment echt de mindset op nul te zetten.

Ze schreeuwen gewoon allerlei dingen naar je toe,

maar op dat moment probeer ik het echt even uit te zetten.

Wij hebben ons eten gewoon goed bewaard.

Ja, nu. -Nu geef je het toe.

Toen mensen honger leden en vroegen waar die eieren waren,

zat je daar als een of andere halvegare.

Dus... -Probeer...

Nee, nee. Ik probeer niks meer. -Rustig. Je moet niet zo roepen.

Ik hoef niet rustig te doen. Ik ga zeker roepen.

Mensen hebben duizend keer gevraagd: Waar the fuck zijn die eieren?

En niemand wist dat. En nu ineens hebben we dit gegeten. Jullie hebben dat.

Je houdt dit achter. Gedaan. Klaar. Mij boeit het niet.

Ik ben hier niet een of andere Jan of Piet of wie je denkt dat ik ben.

Die mensen hebben dat gewoon gezegd, hoor. -Maar jij bent zelf de dief.

Cindy, dit gaan we niet doen. -Jullie zijn de dieven. Dit gaat mee.

Nee, nee. Dit gaat... Dit gaat niet gebeuren.

Dit gaat mee, schat. Dit wordt gedeeld. -Nee, dat wordt niet gedeeld.

Wat ga je eraan doen? -Wij hebben die eerlijk gevonden.

Je hebt die eieren ook eerlijk gevonden.

Cindy, echt niet. Ik laat jou niet gaan met die bananen. Oké?

Ik heb ook honger. -Ja, we hebben allemaal honger.

Had eraan gedacht voor... -Hoeveel mensen raken me aan?

Me niet aanraken. Mij niet aanraken.

Blijf van me af. -Maar het zijn mijn bananen.

Raak me aan dan. Raak mij aan

en ik word wacko. Ik ga echt wacko worden hier.

Raak me aan. Loop mee. Wacht even. Moeten er nog mensen iets hebben?

Nog iets hebben, mensen? Pak het dan nu.

En alsof het allemaal nog niet erg genoeg is,

komt Orlando ook nog tussenbeide.

Niet aanraken, gast. -Waarom niet? Het zijn mijn bananen.

Vanaf het moment dat Orlando neus aan neus kwam

en hij mij nog een schop gaf toen ik wegging...

Zo'n gedrag kan ik nooit tolereren of nooit goedkeuren.

Nu ben ik er klaar mee.

Dat is veel zieker dan diefstal, als je dat uit iemands kamp zo gaat plunderen.

Dit is inbreken in plaats van een fietsje wegnemen.

Dit vind ik veel zieker.

Steve heeft het gehad. Eerst worden belaagd door een groep

en daarna nog een schop na krijgen. Voor hem is het einde verhaal.

Ik word zot. Ik heb honger. Ik krijg een schop van die Orlando.

Ze stelen onze bananen.

Ik ga naar huis. Ik heb het gehad.

Gast...

Nee, ik wil één ding zeggen. Sorry voor die tackle.

Maar daar gaat het niet om. Die bananen komen terug.

Ik ga ervoor zorgen dat die bananen terugkomen.

Hebben jullie bananen?

We hebben die gewoon gepakt.

Je mag toch geen eten jatten. -Dat hebben zij de eerste dag ook gedaan.

Wij hebben nu deze genomen en die worden gedeeld,

zoals ze die eieren ook moesten delen.

Björn hebben we in zijn broek laten kakken.

Die is erna weggelopen, omdat hij de confrontatie niet aankan.

We zijn naar dat kamp gegaan, achteraan. Dezelfde pussy's:

'Wij hebben dit. Wij hebben dat.' Ik zeg: Hou je bakkes dicht, man.

De rust is eindelijk teruggekeerd

en Steve probeert te begrijpen wat er zich net heeft afgespeeld.

Volgens mij heeft Mark dat gezegd in dat kamp.

Waarom worden wij nu geviseerd? Omdat daar in het dorp gedropt wordt

dat wij de eieren hebben. En dat is precies ik-weet-niet-wat.

Maar dat is maar een ei. -Jij stond zo tegenover Jer.

Jer is zo'n klein mannetje. Dan kom ik ertussen.

Ik zie jou achter hem aan rennen. -Rustig.

Op een gegeven moment zie ik jou achter hem aan rennen en haak ik je.

Dan geef je mij een schop en dat is allemaal normaal?

Dat is een haak. -Dat is een schop. Dat is een schop.

Orlando, hij loopt niet weg met die bananen.

Het is georganiseerde diefstal. -Maar kijk eens wat er gaande was.

Ik laat me niet onderuittrappen door een medekandidaat. Dat gaat niet.

Ook in deze minimaatschappij op Million Dollar Island

gelden bepaalde regels en wetten.

De actie van Shani, Jerico, Cindy en Orlando past hier niet in

en heeft dan ook grote gevolgen.

Drama. -Dennis.

Seriously? -Ik ben op zoek naar een paar mensen.

Shani. -Ja.

Cindy, Jerico en Orlando.

Gaan jullie even mee? -Ja.

Ik ga er eigenlijk een heel korte boodschap van maken.

Fysiek geweld, dat wist je van tevoren, dat kan niet.

En intimidatie ook niet.

En dat zal iedereen anders interpreteren.

Maar we hebben wel regels hier op het eiland Million Dollar Island.

Dat is heel duidelijk gemaakt, van: Dat is absoluut iets wat we niet willen.

Wat wel gebeurd is.

Dus we hebben eigenlijk geen andere keuze dan dat jullie van het eiland moeten.

De regels zijn duidelijk

en het viertal kan zijn koffers pakken.

Allemaal? -Iedereen?

Or...

Ik snap dat wat ik heb gedaan niet kan. Dat snap ik. Weet je?

Maar dat is misschien de straatmentaliteit in mij, maar ik verdedig mijn mensen.

Cindy.

Godverdomme.

Het is niks. Alles voor het goeie doel. -Dat had ik echt niet gedacht.

Orlando schijnt zich ook gemengd te hebben. Orlando. Die vriend van Lisa.

Nee. -Ja.

Een paar dagen geleden bloeide er nog wat moois op

tussen Lisa en Orlando.

Vanaf vandaag zal Lisa solo verder moeten.

Ik ben een beetje in shock of zo, denk ik.

Dat ben ik ook. Maar zoals ik zei, laat het je niet emotioneel maken.

You got this.

Jij gaat gewoon rocken.

Doe je best.

Shani is er ook uit. -En Jerico.

En Joachim. Ook terecht. -Nee, Jerico.

Hè? -Jerico.

Ja, Jerico. Jerico, ja.

Die liep er ook achteraan, van: Ik ga je naaien. Ik ga je naaien.

Dat kan toch ook niet. Dat is toch ook buitenproportioneel.

Oké. Nou, ja... Prima.

'Kom op, man. Kom op. Ik maak je kapot. Ik maak je kapot.'

Nee, maar het was echt... Ik dacht: Wow.

Ik ging bijna in paniek huilen. Achter mij gingen allemaal meisjes huilen.

Ik denk: Wat gebeurt hier allemaal?

Het laatste wat ik aan jullie ga vragen, dat zijn jullie polsbandjes.

Jij niet, Shani. -Ik was al niks meer waard.

Dit is het mijne. 21.

84 en dat van Glenn, 96. -En dat van Steffie, 43.

Jullie mogen de boot op. - Thanks.

Tot kijk.

Met het achterlaten van hun bandjes

is het eiland een aantal pittige karakters kwijtgeraakt.

Gelukkig is Steve wel gebleven.

Het recht heeft gezegevierd. Ja, maar... -Er blijft altijd iets hangen, hè.

Ja, het is gewoon een dubbel gevoel. Het had allemaal niet hoeven te gebeuren.

Zolang we zelf weten wat we aan elkaar hebben...

Maar natuurlijk zitten jullie ook wel waar de klappen vallen omwille van één man,

die niet mans genoeg is om mij aan te pakken. En dat vind ik spijtig.

Ze weten dat we hier eten hebben omdat we rantsoeneren.

En dan gaan ze van alles beginnen te denken.

Dat is ook ons geluk, omdat we rantsoeneren.

Ja... Part of the game, zeker?

Ja. Bad day at the office.

Bij Hotel Frieda hebben ze zo hun eigen kijk

op wat er nu precies is gebeurd.

Ik vind het natuurlijk wel jammer dat Cindy weg is.

Maar ja... Ze heeft het natuurlijk niet zo goed aangepakt.

Ik denk dat ze heel veel spijt heeft dat ze deze morgen zo fel is...

Ik denk dat ze alle vier met een kutgevoel zijn weggegaan.

Maar gisterenavond in het gesprek hier met Mark

werden ze eigenlijk toch wel een beetje opgejut.

Ja, Mark heeft de boel goed voor elkaar.

Hij ging rellen, maar heeft niet gereld. -Hij gaat en laat de boel achter.

Dat is wel jammer. -Hij heeft de rest laten rellen.

Zij hebben het vuile werk opgeknapt.

Ja, maar ze zijn er ook in...

Dat hebben ze zelf gedaan, hè. -Ja, ja. Wel, ik zeg het.

Je maakt toch altijd je eigen keuzes. -Precies.

Tuurlijk.

Hij was beter zelf gaan rellen.

Ik kon mijn tranen niet inhouden, natuurlijk.

Ik ben sowieso wel een emotioneel persoon als het op afscheid nemen aankomt.

Ik had nog zo veel willen zeggen voor hij ging.

Dat is dus eigenlijk allemaal niet...

Dat is allemaal niet gebeurd. Dat is wel heel moeilijk.

En nu moet ik dat een beetje in mijn eentje doen.

De tros bananen die uit de handen van Amber werd gerukt,

is bij kamp Copacabana achtergelaten.

Dat ze eten gejat hebben en zo, dat vind ik het spel.

Maar de manier waarop deze is afgepakt, vind ik niet de manier.

Daarom wil ik hem terugbrengen. -Ja...

Want weet je, ik... Het gaat me puur om de manier

waarop deze gepakt is. -Ik snap je. Ik loop wel met je mee.

Mensen worden echt barbaren.

Er is gewoon gevochten om een tros bananen. Dat kamp is helemaal in tranen

en voelde zich niet meer veilig. Dat vind ik sneu.

Kom erbij, guys.

De manier waarop deze afgepakt is, vind ik niet part of the game.

Dat had nooit met geweld gemoeten. Het gaat puur om het feit

dat die oneerlijk is verkregen bij jullie. We laten het hierbij.

Alsjeblieft. -Dank je wel.

Geniet ervan. -Bedankt.

Geen probleem. -Geweldig.

Oh my God. Mijn banaantjes. -Je kunt terug koken.

Precies een baby.

Goeiemorgen. Het is even veel lastiger dan ik had verwacht.

Gisteren zijn er onverwachts

en heel plotseling drie teamleden naar huis gegaan.

Shani, Orlando en Jerico.

Dat is een beetje kut.

Vandaag staat een Arena op de planning.

Heel spannend. Vijftien mensen,

waarvan een kamp dat ik heel erg liefheb.

Die gaan allemaal spelen. Dat vind ik ook heel erg spannend.

Ik zou het heel kut vinden als zij verliezen en een bandje kwijt zijn

en met D-day naar huis gaan.

Goeiemorgen, allemaal. -Goeiemorgen.

We zijn hier vandaag voor het roulettespel, maar eerst even iets anders.

Zoals jullie weten, hebben we gisteren vier mensen van het eiland gehaald,

die hun boekje te buiten zijn gegaan en zich niet hebben gehouden aan de regels

van Million Dollar Island.

Deze vier spelers hadden in totaal zes polsbandjes.

Maar het recht om die bandjes aan één van jullie te geven,

dat hebben ze verspeeld.

Wat ga ik daar dan mee doen? Ik ga ze verloten.

Ik ga zo direct zes ballen in de roulette gooien.

Als dat jouw nummer is, dan krijg je er een polsbandje bij.

Cool. - Nice.

Zes ballen in de roulette. Daar gaan ze.

Goed. Dat zijn ze. De zes polsbandjes.

Het eerste nummer dat gevallen is, is nummer 10.

Rieneke. -Ja.

Jij mag er één komen uitkiezen. -Ja.

Het volgende nummer dat gevallen is, is...

97. Dominique. Eén polsbandje. Dat worden er twee.

Het volgende nummer. 86.

Yes. -En 96 erbij voor Stuw.

33. Jij hebt er al een aantal. Nummer 83 voor Mohamed.

Dan heb ik er nog twee. Nummer... 1.

The game is on. -Dit is voor jou. Twee bandjes voor Mark.

Dan heb ik er nog één. Dit bandje valt op nummer...

18.

Matthias. Dit is voor jou. -84. Thanks.

Gefeliciteerd. Nummer 84.

Dan zijn alle bandjes verdeeld.

Dan is het nu tijd voor het roulettespel.

En dat gaan we spelen met drie teams van vijf mensen.

Arno, Rieneke, Brechtje.

Jullie hebben mogen bepalen wie het spel gaat spelen.

Laten we beginnen met het team van Brechtje.

Van de drie die mochten bepalen, ben jij degene die zei: Ik ga zelf spelen.

Tuurlijk. Alles of niets. Kom maar, schatjes.

Vamos, gasten.

Mohamed, Fien, Mattheus en David.

Jullie gaan spelen.

Het volgende team is het team van Arno.

Arno speelt zelf niet, maar hij heeft wel vijf namen uitgekozen.

Angel, Talisa, Joachim, Martijn en Björn.

En dan hebben we nog het team van Rieneke.

Rieneke heeft ook besloten niet zelf te spelen,

maar wel vijf mensen uitgekozen.

Dat zijn Mark, Maud, Jil, Yuri en Floris.

Wat gaan we doen?

Jullie worden straks als team van vijf in één van deze drie kooien opgesloten.

Op mijn teken tillen jullie samen de kooi op en die breng je

naar het eerste van die drie vierkanten die je daar in het zand ziet liggen.

In die vierkanten ligt een sleutel verborgen.

Die zal je moeten opgraven.

Als je de sleutel hebt, til je de kooi weer op naar het volgende vierkant.

Net zolang totdat je drie sleutels hebt.

Boven op de kooi zit een luik. Dat gaat open met deze drie sleutels.

Het team dat als eerste uit de kooi is en gezamenlijk op het plateau staat,

wint het spel.

Teams, zijn jullie klaar? -Yes.

Go.

Eén, twee, drie. -Tillen, tillen.

Het is het team van Brechtje dat als eerste het vierkant bereikt.

Mooi erin. Mooi erin. -Ja.

Oké. -Graven.

En iedereen is aan het graven, op zoek naar de eerste sleutel.

Het is vrij krap met z'n vijven in die kooi. Dat is ook lastig.

Het is het team van Brechtje dat als eerste de sleutel heeft.

Het gaat al naar het volgende vierkant.

De andere twee teams zijn nog aan het zoeken naar de sleutel.

Zand eruit gooien. -Ja.

De tweede sleutel al voor het team van Brechtje.

Rechts. Links, rechts. -Komaan.

Het team van Floris en Maud heeft nu ook de sleutel

en gaat nu naar het tweede vierkant.

En bij Björn zijn ze nog steeds op zoek naar de eerste sleutel.

Ja, jongens. Ik heb hem. -Ja, nu gevonden.

Martijn. -Ja.

En daar gaan ze, op weg naar het tweede vierkant.

Eén, twee, drie. -Zet hem stevig neer.

Ja. -Jongens, sneller.

Komaan. -Zand eruit gooien.

Het team van Brechtje duidelijk aan de leiding nu.

Derde vierkant. Druk op zoek naar die derde sleutel,

die ze nodig hebben om het luik open te maken.

Het is het team van Björn dat nu ook bij het derde aankomt.

Stevig neerzetten, jongens. Stevig neerzetten.

Ja. -En elk team nu

bij het laatste vierkant.

Ja. - Go.

Wie vindt de derde sleutel?

Superspannend. -Zand eruit.

Ik heb hem. Ik heb hem. Ik heb hem.

Het is inmiddels het team van Maud... -Geef me een sleutel.

Zij hebben als eersten de sleutel gevonden.

Open. Ja.

Eén is eraf. Twee is eraf. Drie is eraf.

Het luik gaat open. -Ga maar. Ga maar. Hup.

Komaan. -De eerste is eruit. De tweede is eruit.

De derde is eruit.

Nog twee. Richting het plateau.

Dit kan niet meer fout gaan.

Ocean's Eleven.

We hebben een winnaar.

Allereerst staan hier om mij heen vijftien eilandbewoners

die keihard hebben gestreden.

Eén team heeft gewonnen. Jullie moeten allemaal één polsbandje

aan de winnaars geven. Aan jou de eer.

En de tien bandjes worden keurig over het winnende team verdeeld.

Zij keren als trotse eigenaren van twee extra bandjes

terug naar hun kamp.

It is what it is.

Thanks, Rieneke. -Rieneke, bedankt

Rieneke, bedankt

Riene, Riene, Rieneke, bedankt

Het team van Brechtje heeft het moeilijk.

Bijna iedereen in dit kamp is nu zijn bandje kwijt.

Als niemand ze voor D-day een bandje gunt,

dan zitten ze binnenkort op de boot naar huis,

want na D-day mogen enkel spelers met bandjes op het eiland blijven.

We kunnen afwachten of we een bandje krijgen en lekker de chill erin gooien.

Hoe maak jij het? -Ik vind het gewoon klote voor jullie.

Voor mij gebeurt er niks, want ik had het geluk

dat ik nog een bandje had. -Je had er al zeven, ja.

Maar ik vind het gewoon jammer. Ik had jullie ook meer bandjes gegund.

Wat niet is, kan nog komen, jongens. -Dat is zo.

Aanpappen met de opgevers. Dat wordt onze taak.

Bij Ocean's Eleven zitten Joachim en Martijn na hun verlies

ook zonder bandje.

Maar zij hoeven zich minder zorgen te maken.

We gaan de bandjes honderd procent delen met de rest van het kamp.

Wij hebben reserves. Als die nodig zijn om één van ons negen te redden,

dan gaan we dat zeker weten doen.

Helemaal aan het eind van het strand

is Björn aan het bijkomen van een paar roerige dagen.

Gaat het een beetje? -Ja, hoor.

Ja? Ik zag de situatie gisteren zo'n beetje. Jij was heel rustig, man.

Je hebt het echt goed aangepakt.

Ik laat me niet provoceren. -Nee, nee.

Je bent heel kalm gebleven. Met zo veel mensen om je heen, die je allemaal...

Net een wespennest. Ze steken je van alle kanten. En nog was je rustig.

En er is niemand die verhaal komt halen bij mij.

Er is niemand die komt zeggen: Is het waar, is het niet waar?

Wat is ervan waar? -Ja, ja.

Echt... Ik hoef het dorp niet. Ik ben een eenzaat.

Ik zit liever aan de kant.

Maar wat vind je ervan dat je dat ene bandje kwijt bent? Nu heb je niks.

Ik heb er nog één. -Heb je er nog eentje?

Oké. -Ik zit hier niet voor de bandjes.

Ik ben hier om dit te beleven. Kijken hoever ik met mezelf raak.

Kijken in hoeverre ik mezelf trek in dit avontuur.

Dat bandje weg en dan ben ik naar huis. En er zijn meer mensen zoals wij,

die gewoon echt graag op zichzelf zijn. Die geen groep nodig hebben,

maar die ook wel functioneren in een groep als het nodig is.

Ja. Zo ben ik ook. Ik ben precies zoals jij. Echt precies zoals jij.

Ja. -En we zijn evenveel waard. Hè?

Daarom. Daarom.

Mark zit erdoorheen. Zijn vrienden zijn weg

en hij voelt zich slecht.

Sowieso vind ik het woord opgeven heel naar.

Het zou voor mij dan eerder toegeven zijn, denk ik.

En het toegeven zit 'm toch echt wel in het slapen en het eten.

Ik eet echt wel heel weinig.

Dus ja, misschien ga ik wel naar huis.

René, die geen bandje heeft

en er heel graag voor D-day eentje wil krijgen,

ziet een kansje liggen.

Je weet zelf hoe het werkt. Als je geen bandje hebt, lig je eruit.

Dan is het vertrekken. Snap je?

Als je om je heen kijkt... Bij wie kan ik het dan vragen op dit moment?

Dat ben jij. Zo slecht zijn we niet met elkaar.

Nee, nee, nee. -Maar je weet niet of je zeker gaat?

Nee. Dat ligt eraan hoe ik de komende dagen slaap.

Als ik fucked up slaap... Ik zeg je eerlijk, aan de andere kant denk ik ook:

waarom zou ik hier blijven? Weet je?

Het heeft ook te maken met de hele maatschappij.

Hoe je hier met elkaar omgaat en zo. Dat vind ik gewoon...

Stelletje paupers. Niet allemaal, maar wel een heleboel.

Denk erover, pa. -Het zijn er sowieso al meer

dan ik van tevoren had bedacht. Ik had mijn keuze eigenlijk gemaakt.

Dat ik erover ga nadenken, dat zegt wel heel wat.

Ja. Ja, nee. Denk erover na, broer. Denk aan je maatje.

Ik heb het echt nodig. Ik wil hier nog blijven, snap je?

En dan gaat het regenen en is iedereen opeens heel blij

met Hotel Frieda.

Hoe blij zijn we met dit dak? -Nu is het lekker.

Goed dat we die hut hebben laten staan. -Iedereen zegt wel van alles,

maar wanneer het echt stormt en regent, is iedereen hier te vinden.

Yes.

De tweede al. -Ja, het is een mooie.

Million Dollar Island geeft mij momenteel wat ik ervan verwacht had. Zalig.

Dag elf op Million Dollar Island.

Degenen die willen opgeven, krijgen daar vandaag weer de kans voor.

Willen jullie even komen? -Wat is het probleem?

Terwijl her en der koffertjes worden ingepakt,

heeft Evi uit kamp Palm Power, trotse bezitter van zes bandjes,

een mededeling voor haar kampgenoten.

Ik ben er 99 procent zeker van dat ik naar huis ga.

Moppie. -Ach.

Evi is haar opa kort voor vertrek verloren

en dit is heftiger dan ze gedacht had.

Ik voel me gewoon niet goed. Ik heb alles gedaan wat ik wou doen.

Plus, ik wil gewoon bij iedereen zijn, met opa en zo.

Opa...

Die is mee.

Eerst dacht ik: Lekker, twee maanden op zo'n eiland zitten.

Maar nu komen ook die dagen dat het allemaal gaat vervelen.

Dan ga ik ook over dingen nadenken, waar ik helemaal niet over wil nadenken.

Dan wil ik gewoon met die mensen om me heen zijn.

Ik had met hem een klik die ik met niemand anders had, eigenlijk.

Ja.

Jammer, maar het zij zo.

Welkom, iedereen. Welkom in de Arena.

Jullie zijn hier ondertussen elf dagen. Ik vind dat een heel bijzondere prestatie.

Echt waar. Heel veel respect. Maar ondanks dat moet ik toch de vraag stellen.

Wie wil Million Dollar Island vandaag verlaten?

En toch een paar verrassingen, vind ik wel.

Jullie mogen naast me komen staan.

Zoals altijd is het in de Arena eerst de beurt aan de opgevers.

Het zijn er dit keer zeven.

Wie nog een bandje heeft, geeft dat aan een achterblijver,

die er in één keer 10.000 euro bij krijgt.

In het geval van Evi zelfs 60.000 euro.

En ten slotte, Mark, waarom ga je weg?

Ik kies echt voor mijn gezondheid. Gisterenmiddag ging ik wegtrekken.

Ik heb het een hele dag volgehouden.

En toen dacht ik: Ik kies gewoon voor mijn gezondheid.

Het is niet anders.

Mark, niet één, maar twee bandjes kan je weggeven. Aan wie ga je ze geven?

Dan is er wat mij betreft nog één alfamannetje in ons midden.

Dat is Arie.

Arie.

Wat een geschenk.

Onze oudste inwoner van het eiland krijgt gewoon twee bandjes erbij.

Hij had er geen meer. -Mark, kanjer.

Alsjeblieft, maat. Ik gun het je van harte. Je bent de oudste.

Ik geef op en jij blijft staan. Respect.

En ook gewoon knokken. -Veel succes, Arie. Wat een ruggensteun.

Mensen, wel thuis.

Er zijn nu vandaag zeven mensen vertrokken.

Er zijn in totaal al 37 mensen weg van het eiland.

Dat betekent dat jullie nu nog met 63 zijn.

Morgen zie ik jullie terug.

Want morgen is het D-day.

Dat is niet waar.

Dat kan niet. Dat kan niet.

What the fuck?

Wat?

Beste mensen, mag ik even jullie aandacht?

Op D-day nemen we afscheid van iedereen die geen bandje heeft.

Tenzij ze gered worden door een eilandbewoner

die meer dan één bandje heeft.

Ja?

Beste mensen, jullie mogen gaan. Tot morgen.

Tot morgen.

En weer verliest Million Dollar Island een deel van haar bewoners.

De 63 overgebleven eilandbewoners hebben D-day gehaald.

En ze keren terug naar hun kampen.

Zij zetten hun avontuur en droom voort.

Hun kans op een deel van het miljoen is nog niet verkeken.

Ik ben verdrietig. Ik heb me weleens beter gevoeld.

Ik vind het niet zo tof. -Nee.

Vandaag is het D-day.

Vanaf nu mogen er alleen nog maar mensen met bandjes blijven.

Shit, man. Shit. Amber.

Ik vind het een vieze actie van jullie. Basta.

Dat is het spel. Sorry.

Ik weet het. -Ik kan er ook niks aan doen.

Het spel is hard.