Original subtitles

Dit is Million Dollar Island, een plaats waar vijftig Vlamingen

en vijftig Nederlanders binnenkort zullen stranden.

Vijf weken lang zullen ze aan hun lot worden overgelaten

op dit schitterende eiland in de Filipijnen.

Om het tot het eind op Million Dollar Island vol te houden,

moet je wel wat kunnen. Ze hebben hun 8 kilo bagage

en enkel dit kleine huisje. Hier kunnen maximum 10 mensen in wonen.

Nu, al het hout en materiaal

dat ze nodig hebben om hun kampen te bouwen, zit hierin verwerkt.

Wat hebben we nog meer? Wel, we hebben een zoetwaterbron.

We hebben een mooie moestuin. We hebben een fantastisch eiland.

Maar wat hebben ze niet?

Er is geen voedselvoorraad.

De honderd mensen die op dit eiland komen wonen,

gaan een soort minimaatschappij creëren.

En hoe ze dat zullen doen? Dat weten wij ook niet,

want dat bepalen zij helemaal zelf.

Handen omhoog voor delen. -Ja.

Waar is je eten? -Jij bent een loser, jongen.

Je gaat me leren kennen deze dagen. Ik zeg je dat.

Eten.

Dit is het?

Na een lange reis van drie dagen komen de vijftig Vlamingen

en vijftig Nederlanders aan in een kleine, afgelegen haven

in de Filipijnen.

Hier krijgt iedere deelnemer een polsbandje.

De bandjes zijn genummerd van 1 tot 100

en zijn elk 10.000 euro waard.

Samen zijn ze dus 1 miljoen euro waard.

Dat is de inzet van dit unieke avontuur.

De bedoeling van Million Dollar Island:

zo veel mogelijk van deze polsbandjes verzamelen.

Dat doe je hier, in deze Arena.

Eén, twee, drie.

Rustig.

Dat was heel close.

Je verzamelt ze door het winnen van spellen

en door het sluiten van vriendschappen,

want wie hier opgeeft,

zal zijn of haar polsbandje aan een achterblijver moeten geven.

Die wordt dan het dubbele waard. Of zelfs meer.

Als iemand hem verdient, dan is het mijn vriendin Lisa.

En degene die op de allerlaatste dag op het eiland is,

speelt de finale en mag zijn deel van het miljoen proberen te cashen.

De honderd deelnemers zijn er helemaal klaar voor.

Welkom op de Filipijnen.

Het gaat beginnen.

En jullie gaan straks aan boord van drie lokale vissersboten.

Die vissersboten varen jullie naar Million Dollar Island.

Maar voor jullie vertrekken, nog één belangrijk ding...

De polsbandjes. -Ja.

Mensen, zo'n polsbandje is misschien wel het allerbelangrijkste.

Eén bandje is 10.000 euro waard.

Jullie krijgen er elk een.

En de komende tijd is het enorm belangrijk dat jullie er meer verzamelen.

Dennis en ik gaan rondkomen. Je neemt een doosje.

Pak het bandje en doe het meteen om.

De bandjes zijn genummerd van 1 tot en met 100.

Iedereen hoopt op een geluksnummer.

Dat is echt mijn geluksnummer: 3.

Nummer 2. Wat zijn je verwachtingen?

Dat ik er meer win dan nummer 1.

22. -Fantastisch, allemaal meestergetallen.

33, 22.

10.000 euro om mijn pols is echt een magisch gevoel.

Ik heb het gevoel dat het spel nu onmiddellijk al begonnen is.

Ik heb ook gezien dat de mensen direct een klik in hun hoofd maakten, van:

Nu begint het spel voor iedereen.

100. -Ik ga voor...

Kijk. Bandje 100, jongens. Ja.

13.

Ik heb 74. -88.

Wat een gaaf gevoel. 10.000 euro om mijn pols.

Ik heb ook geen Rolex gehad.

Dit is het duurste wat ik ooit rond mijn arm heb gehad, ja. Vet.

Van alle honderd mensen is er eentje

voor wie de drukte nu al te veel wordt.

Bjorn, een 53-jarige West-Vlaming die houdt van het avontuur,

maar minder van mensen.

Honderd man, dat zijn er 99 te veel. Absoluut.

Dus... niet de meest plezante start, maar ja...

We zijn met honderd. Er moeten er nog veel afvallen.

En hoe rapper, hoe liever.

Iedereen heeft zijn polsbandje.

Je mag je spullen al pakken en dan gaan jullie naar de boot,

naar Million Dollar Island.

Dank je wel. -Alsjeblieft.

Kijk, en als die nu zinkt, dan zijn we er al dertig kwijt.

En zo varen de honderd deelnemers naar Million Dollar Island.

Allemaal hebben ze hun eigen verhalen,

hun dromen en redenen waarom ze dit bijzondere avontuur zijn aangegaan.

Ik ben hier gekomen met een reden. Ik heb drie kinderen en een man achtergelaten.

Dat is best wel heftig.

Dit is mijn avontuur. Ik heb gekozen voor mezelf op dit moment.

En ik kijk ernaar uit.

Het is gewoon te mooi en te fantastisch voor woorden, eigenlijk.

En dat raakt me ook helemaal.

Gewoon de overweldiging omdat het zo fantastisch is.

Ik ben al zo lang alleen. Een alleenstaande moeder.

Mijn grootste pijnpunt is, denk ik, ook wel een beetje mijn eenzaamheid.

Dat ik best wel alleen ben. Daarom werk ik ook zo veel.

Ja, en dan zo'n avontuur gewoon helemaal voor en met mezelf...

Dat is gewoon bijna niet te bevatten.

En daarom wil ik er ook zo bewust van genieten.

Het doel is het geld winnen. Je doet mee aan Million Dollar Island.

Ik ga er wel van uit dat je ook echt voor het geld gaat.

Als ik over lijken moet gaan, dan ga ik dat natuurlijk gewoon doen.

Ik verwacht chaos. Ik hoop dat we een leuk plekje vinden

en dat we gewoon al een pot rijst kunnen bemachtigen.

Dan ga ik al zo blij zijn.

Kijk eens om je heen.

Zo idyllisch, zo crazy. Wat is dit voor plek?

Het was iets van mijn bucketlist sinds ik veertien was.

En dat ik dit nu echt hier beleef...

Crazy.

Alle honderd kandidaten zijn inmiddels aangespoeld

op Million Dollar Island

en zetten vol adrenaline koers richting het huisje.

De vraag is: Wat gaan ze daarmee doen?

En hoelang duurt het voor ze erachter komen

dat er geen voedselvoorraad is?

De potten zijn zo goed als leeg

en de enige luxe die ze kunnen vinden,

is deze schelp gevuld met eieren.

Rennen, jongens. Ja, rennen. Anders kan je niks pakken, hoor. Rennen.

Moet je hierin of zo?

Hola. -Kun je hier in die hutjes?

Ik denk het niet.

Er is een tuintje.

Een hondenhok. -Een hondenhok.

Is dat echt voor ons? -Ja.

Je moet het nu ineens pakken. -Moet dat?

Het is nu al met pakken. O, nee.

Vanaf moment één is het grote grabbelen begonnen.

Maar niemand die kan tippen aan de snelheid

waarmee Bjorn spullen verzamelt.

Het is een snoepwinkeltje.

Allemaal lekkere snoepjes.

Je moet voor jezelf kijken. Als je wil overleven op een eiland,

dan moet je gewoon pakken wat je pakken kan.

Zorgen voor jezelf en zorgen dat je hier twee, drie weken kan zitten.

En wat de anderen doen, kan me echt gestolen worden. Echt.

Even later is het ook Bjorn die achter het huisje de eitjes vindt,

die door hem al snel meegenomen worden.

Ander voedsel heb ik niet gezien. Dus, als er geen rijst is,

dan worden het eieren. Dus, gewoon die eieren meenemen.

Het is voedsel. Het kan dienen. Dus, meenemen.

Alle anderen lopen door elkaar heen op zoek naar iets bruikbaars

of iets eetbaars.

Ze proberen ook aansluiting te vinden bij een paar mensen.

Ik moet mijn groepje gaan vinden en kijken of ik iets moet doen

Dat was zo'n chaos, dat ik dacht: waar is iedereen? Waar zijn mijn mogelijkheden?

Ik had verschillende mogelijkheden, met wie ik in een groepje kon.

En ik zag helemaal niemand meer. Ik dacht: jeetje, dit is niet normaal.

Wat ga ik doen? Ga ik hier gewoon zitten en het allemaal bekijken van een afstand?

Ga ik meedoen?

Kan ik, als ik niemand vind, bij jullie? -Ja.

Ja? -Nee. Nee.

Nee. -Niet?

Nee, niet. Niet. -We hebben lang zitten kletsen net.

Tuurlijk. Wat heb ik jou gezegd? Elk voor zich.

Wat dan? Ieder voor zich?

Ja. Elk voor zich. -Dan ga ik wel in het hondenhok.

Dan kom ik jou hondenvoer brengen. Is het goed?

De leftovers krijg je.

Hé, heb jij... O, ja. Jij had ook geen kamp, hè?

Nee. -Jij ook niet? Kom maar.

Nee, maar ik weet 't. Ik moet even zoeken. -We gaan groepjes vormen.

Ik heb twee kampen. Of gewoon dat ene met een beetje de harde mensen.

Maar ik wil in het kamp met... Maar ik weet niet hoe zij heet. Juliette of zo.

Cindy? -Nee, nee, nee.

Nee? -Nee, ook een wat oudere vrouw. 62.

Frieda? -Nee, ook niet.

Maar zij zei: Kom je bij ons in het team? -En zie je haar ergens?

Nee, ik zie haar niet.

O, ja. Nu zie ik haar. Ik zocht jou. Ik zocht jou.

Wij zitten daar met spulletjes. -O, oké. Waar?

Ik ben aan het plunderen en de rest staat bij de...

Iedereen ging toch alles delen? -Ik wil echt bij jullie.

Maar als zij hun huis niet delen... -Ah, zo.

Eigenlijk is de tactiek veranderd? -Ik weet niet meer hoe je heet.

O, ja. Sylvia. Oké, bij die rode zak? -Ja.

Oké, ik kom erbij. Ik pak mijn tas en dan gaan we Steffie zoeken.

Jongens, kom op. Allemaal even normaal doen.

Even met z'n allen hier komen. Alle honderd.

Even bij mekaar.

In de complete chaos probeert een aantal jongemannen

de leiding te nemen.

Survival of the fucking fittest.

Een van deze leiders is de 36-jarige acteur uit Zaandam, Orlando.

De mensen die willen delen, kom hier staan.

Ja, iedereen die wil delen. -Wie wil delen, kom hier staan.

Als je fatsoen hebt, kom hier.

Mensen die willen delen, kom hier staan. Hier. Precies hier.

Hallo. Hallo.

Het draait om pakken wat je pakken kan. Ook onze groep is zo.

Ik probeerde te pakken wat ik pakken kon.

Shit. Dit komt gewoon niet goed.

Blijf ik zitten? Hou ik het? Bescherm ik het?

Wat doe ik ermee? Geef ik het af?

Dat was eigenlijk even mijn bezinningsmoment.

Allemaal rustig blijven.

Allemaal rustig blijven. Laten we gewoon alles delen met elkaar. Toch?

De mensen die willen delen, staan hier. -Handen omhoog voor delen.

Ik dank jullie.

Delen, delen, delen...

Wat ga ik doen? Volg ik mijn groep?

Ben ik sneaky? Ben ik de bad guy?

Hou ik het? Of volg ik de massa?

Op een gegeven moment is er ook 'delen, delen' geroepen.

Dat was best een grote groep. Het is best moeilijk om dat in stand te houden

als je anderen ziet roven, zal ik maar zeggen.

Iedereen graaide en pakte en nam mee.

Op een gegeven moment waren mensen iets terug aan het leggen.

Wat ze teruggelegd hadden, pakten anderen weer mee.

Het was echt een chaos.

Bjorn wil duidelijk niet delen.

En het clubje dat hij om zich heen heeft verzameld,

heeft daar ook geen zin in.

En dat schiet sommige deelnemers helemaal in het verkeerde keelgat.

Ho, broer. Ho, broer.

Ik heb hiervoor gekozen. Jij gaat niet beslissen wat...

Je hoeft mij niet te duwen. Je hoeft mij niet te duwen. Raak ik jou aan?

Nee. -Mij niet aanraken.

Mij niet aanraken. -Ik raak jou niet aan.

Gewoon loslaten. -Kijk, we brengen alles naar daar.

Twee van elk team zullen daar iets gaan halen. We verdelen dat eerlijk.

Ik snap niet waarom jullie zo hebberig moeten doen. Jullie doen moeilijk.

Iedereen heeft alles teruggebracht. -Wij zitten ook in een groep.

Jazeker, we zullen wel rekening houden met de grootte van de groep.

We zullen alles... We zullen zo veel mogelijk terugbrengen.

Maar iemand die het niet wil, zoals hij, dat moet je respecteren.

Ja, oké, maar wij willen wel. Dat moet ook gerespecteerd worden.

Je moet het respecteren als mensen het niet doen.

We zijn aangekomen en iedereen heeft vooraf gezegd: Wij gaan graaien.

Jullie waren er niet bij toen we konden graaien.

En jullie hebben de boot gemist. En omdat je de boot gemist hebt,

moet alles in het midden. -Ik ben hierbij, Björn.

Dit zijn ook mijn spullen. -Ah, ja. Oké.

Sorry. -Nee. Ik dacht dat... Oké.

Ik probeer juist te zeggen... Laten we gewoon...

Zo maken we alleen maar ruzie. Het is beter als we met de groep meedoen.

Maar niet alles, want de anderen steken nu ook gerief weg.

Daar ben ik het mee eens. Laten we een gedeelte zoals dit meenemen.

Hetgeen dat we het minst nodig hebben, kan weg van mij.

Maar hetgeen dat we het meest nodig hebben, dat blijft hier wel.

En dat breng ik niet naar het midden. -We zien wel hoe het daar is.

Zullen we dit in ieder geval meenemen? Hier.

De volgende keer vraag je het gewoon. Oké. -Dank je wel.

Met ruziemaken bereik je ook niks, hoor.

Je kan altijd iets vragen. Je kan altijd vragen:

Kan het? Mag het? Zou het?

Maar moeten kan nooit voor mij.

En zeker zoals sommigen zich gedragen hebben,

dat vond ik echt achterbaks.

Die rijst kan er ook nog wel bij.

Nee, die moet je er nog bij doen. Ik kan hem ook pakken. Dat kan ook.

En nu? Wat gebeurt er nu? -Wel, moet je meenemen.

Wat gebeurt er nu? -Moet je meenemen.

Wat gebeurt er dan? -Dat weet ik niet.

Die ga je vast opeten. -Ik breng die daarheen,

zodat we die eerlijk kunnen verdelen. Snap je?

Wel, doe het. -Tjongejongejonge.

En een mooi lampje hier. -Van die lampen hebben ze er al zes mee.

Wie? Ja? Daar? Oké. Dan mogen jullie die houden.

Pak onze visdraad ook mee, hè.

Ongelooflijk, jongen. Ongelooflijk.

Iedereen is zo druk bezig met de verdeling van de spullen,

dat niemand zich ontfermt over het huisje.

Op één na: de 63-jarige Frieda.

In het midden van het plein stond iedereen te roepen en te tieren.

'Dat is van mij en dat.' En ruzie en geroep en...

Twee, drie mensen probeerden te regisseren.

Maar dat lukte even niet.

Ik kwam aan met Cindy. Die waren bezig. Roepen: Ik neem dat en dat en dat.

En ik zeg: Hier is een mooi huisje, zeg.

Wat ga je doen, schat? Gewoon blijven.

Er zijn toch geen spelregels. -Blijf maar hier.

Ik ga zitten in de schommelstoel.

En ik wacht hier. -Delen.

Delen, delen, delen.

Ik blijf gewoon zitten tot het hier wat rustiger is.

Iedereen is hysterisch, zot. Alles aan het pakken en aan het scharren.

Het is precies oorlog. Ik blijf zitten. Tot alles wat gekalmeerd is.

Rustig blijven zitten.

Maar ga jij hier dan, Frieda? -Ik blijf hier.

Ga je hier slapen dan? -Ik weet het niet. Waarom niet?

Maar, ja... Kijk, ze hebben zelfs zo'n overkapping en zo.

Welkom in het bejaardenhuis.

Naast het grote huis is er ook een klein huisje.

En ook hier zit er al een eigenaar in.

Het is René, een vechtsporttrainer uit Amersfoort.

Hij heeft zijn eigen tiny house.

Dat is een hondenhok. -Ja, ja. Dat is voor mij.

Echt? Ga jij daarin? -Ja, alsjeblieft.

Je kan het een naam geven. Dog pound.

Een hondenhok. Het is gewoon nu even mijn kamp.

Ik heb het niet zelf gebouwd,

maar het voelt wel alsof het nu even van mij is. Snap je?

Als ik vecht, word ik ook wel...

Met het vechten en sparren word ik ook wel pitbull genoemd. Snap je?

Ik vond het zelf... Ik dacht: Dat is wel grappig.

Dus, ja...

En ook Ilone heeft intussen onderdak gevonden.

Is dit een goed plekje? -Ja, kijk eens wat een uitzicht.

En we zitten in een hoek, want je mag daar niet meer de zee in.

Terwijl iedereen ruziede, dachten we: We proberen het gezellig te maken.

Goed idee. Dus hier gaan we iets bouwen?

Ja. -Top.

zullen we alles delen? ik iets meer dan jij

Nu alles zo'n beetje verdeeld is,

verspreidt iedereen zich over het eiland,

op zoek naar een plek om zich te settelen.

Of om te ontdekken

wat hun nieuwe thuis nog meer te bieden heeft.

Zijn dat tomaten?

Oh my God. Er is echt superveel.

Kijk.

Die mensen daar hebben alles verdeeld. Het kan toch niet door 100 man gedeeld worden.

En zo worden er op allerlei plaatsen kampen gevormd.

Sommigen bouwen een kamp voor zichzelf,

anderen werken samen.

En Bjorn sleept met zijn kampgenoten

een compleet vissersbootje mee,

inclusief alle verzamelde spullen.

Ja, zo is het goed, denk ik.

We gaan 'm even oplappen. Tuurlijk. -Ja?

O, oké. -Vertel eens, Justine, hoe heet het kamp?

Blue Lagoon. -Leuk, hè.

Het eerste kamp met een naam is een feit.

Blue Lagoon. Het kamp van Bjorn en Duni

ligt ergens halverwege het strand.

Dan is daar ook nog een clubje jonge ondernemers

dat ver weg de rust heeft opgezocht.

Zij noemen zichzelf Ocean's Eleven.

Dit is wel chill voor de zijkanten. -We moeten gewoon hout en shit hebben

om mee te kunnen bouwen.

Deze twee dingen zijn echt top. Daarmee kunnen we echt wel wat.

En hiervan een dak maken. Ze zijn veel te lang ook. O nee, we zijn met z'n elven.

En dan is er natuurlijk nog het huisje op de kop van het eiland

met Frieda als eerste bewoner.

Ik vraag me af: Waarom zouden wij hier niet mogen slapen?

Dat vraag ik me af. Omdat dat er al staat?

Ik dacht dat dit het bejaardentehuis zou worden

voor de mensen van mijn leeftijd. -Niet proberen. We gaan dat gewoon doen.

Ik pik het niet als ze nee zeggen. -Alle mensen van ongeveer mijn leeftijd

zijn hier welkom. Die zijn hier welkom.

Airbnb. -Hotel Frieda, hè. Ja, maar ja...

Jong en oud, man of vrouw,

iedereen sluit zich aan bij een clubje

dat, in ieder geval voor dit moment, goed voelt.

Dit is perfect. Nice. -Lekker.

Neem deze dingen. This is it.

Voilà. -Top, top, top.

Ik heb gemerkt dat je niet mag twijfelen om bepaalde groepen samen te stellen.

Je moet echt zeggen: Kijk, ik zie jou eigenlijk als een goed teamlid.

Je moet op voorhand al eens met elkaar spreken.

Dat lukt ook niet. Je wordt hier gedropt op een eiland

en dan: go. Ja, maar ja, we kennen elkaar niet.

Gaat dat wel klikken in de groep? -Ik ben wel blij dat we samen...

Ja, inderdaad. We hebben elkaar gevonden. Gelukkig.

Dit is onze rijst die wij hebben. -All right?

Ja. Ongelooflijk, maar waar. -Dat is genoeg, hè.

We hebben niet meer nodig.

Tien kampen of zo zijn het. Hoeveel?

Dat weet ik toch niet. Wat boeit mij dat nu? Ik zit hier.

Ik heb er een paar gezien. Voor de rest maakt het me niet uit.

Volgens mij ongeveer tien of zo. Wel verdeeld, oud en jong. Dat wel.

Gaan jullie bananen planten, Glenn?

Ja, ze hebben gezegd: Als je die in de grond steekt, dan komt er een boom.

Nee, geen boom. Nee, dan worden ze rijp, als je die in de grond steekt.

Ik denk dat wij wel het best... We hebben het wel naar onze zin.

We maken het leuk. Wij zitten sowieso in hetzelfde kamp.

Jullie zitten samen in het kamp, natuurlijk. Ik heb ook een leuk kamp.

Ik wou zeggen: Mocht je je eenzaam voelen...

Ja, dan kom ik langs. Tuurlijk. Ja. -Dan kom je lekker bij ons keuvelen.

Gezellig. Nu iedereen min of meer zijn kampmaatjes heeft gevonden,

is de volgende opdracht: het zoeken naar een dak.

En Hotel Frieda doet al snel dienst als doe-het-zelfzaak.

Mattheus en Katinka doen hun eerste aankoop.

Wat? -Jullie gaan toch geen muren afbreken?

Nee, nee, nee. Ik zag dat gebeuren en daarom...

Je hebt wel makkelijk praten zo. Je zit in het meest luxueuze.

Inderdaad. -Makkelijk praten?

Mag ik van jouw kamp ook iets komen afbreken om te gebruiken?

Maar mens toch. -Awel... Nee dan.

Wil jij dit vasthouden? -Mag het, ja?

Ja, ik heb het gevraagd.

Steve en Justine uit het kamp van Bjorn negeren

de boze blikken van Frieda en gaan voor een luik.

Ik ga de andere kant niet kunnen pakken.

Moet ik het hier vasthouden, of niet? -Dan maak je het helemaal kapot. Toch?

Maar nee. Het zijn gewoon die vijzen die kapot moeten.

Wel, maar stamp op de zijkant dan.

Typisch. -Kapot.

Fucking egoïstisch, man.

Dit wordt nooit gebruikt, toch? Dat zijn allemaal zaken die nooit worden gebruikt.

Waarvoor ga jij glas gebruiken?

De anderen zeggen: Je moet dat niet doen. Je moet dat niet kapot doen.

Omdat ze zien dat wij iets pakken. Zij kunnen dan niks pakken.

Iedereen is kwaad op mij omdat ik hier zit. Was dan zelf ook naar hier gekomen.

Ik bedoel... Wat is het nu? Hoe belachelijk is dat?

We zijn hier. -Ja, ja.

Nee, ik vind het prima dat je hier slaapt. Als we dit kunnen pakken...

Kom, Justine. Hoe gaan we dat doen?

Wat een shit allemaal. Anders kom ik straks aan alle kampen ook iets halen.

Zo van: Dat kan ik wel gebruiken. Mag ik dat meepakken? Ik kan dat gebruiken.

Maar bij het afbreken van de hut is er buiten Cindy gerekend,

die Frieda's hotel met hand en tand verdedigt.

Jullie gaan dat afbreken? Oké, wacht even.

Jullie mogen dit pakken, oké.

De volgende keer... 'Ik wil die achterkant.' 'En ik wil die zijkant.'

'En ik wil dat.' En er blijft niks van over.

Binnenkort giet het. Als ik zeg: 'Giet het...' Het gaat hier echt gieten.

Dan ga je blij zijn dat je hier kan komen. -Dan heeft niemand nog beschutting.

Terwijl we anders allemaal naar hier kunnen komen.

Er is geen probleem, want we komen niet aan het dak.

We komen nergens aan. -Jij niet. Maar jij pakt nu dit.

Dan vindt iemand anders dat hij dat pakt. Daar, kijk, zie.

Frieda haar stem is luid genoeg om te zeggen: Nee, niet aankomen.

Ik zeg ook: Nee, niet aankomen. Laat hangen.

Je hebt niks te zeggen. -Ik zeg ook: Nee, niet aankomen.

Over mijn lijk. Je breekt dat niet af. Binnenkort giet het en is iedereen nat.

Ja. -Alles nat, schat. Alles.

Oké, maar het luik... -Nee, niet het luik,

want iemand anders gaat de rest pakken.

En Cindy, kooivechtster en moeder van zes,

spreek je niet tegen.

Jij mag het koord. Laat het luik alsjeblieft, voor ons eigen goed, staan.

Loyaliteit is iets heel belangrijks voor mij.

Sommigen vinden het een mooie eigenschap en anderen ergeren zich er dood aan,

want ik bemoei me ook met alles. Ik ben pietmoei-Cindy.

Ik moet overal met m'n neus in zitten en overal iets over te vertellen hebben.

Dat snap ik ook wel weer. Maar ik blijf wel pietmoei-Cindy.

Ik slaap hier ook niet, maar maakt niet uit.

Ze gaan het laten staan.

Na de chaos over bouwmateriaal, kampen en huisjes

doen ook de eerste spookverhalen de ronde.

Want hoewel er geen voedselvoorraad is,

weigeren de bewoners dit te geloven.

Zelfs op een onbewoond eiland gaat fake news razend snel viraal.

De mensen die hier het eerst aangekomen zijn, hebben al het eten gepakt.

Die hebben we ook nooit meer teruggezien. Maar we vinden het wel.

We gaan het gewoon halen. We gaan gewoon rond in de kampen.

Er zijn mensen die tegen etenstijd iets zullen koken.

Zij hebben al het eten gestolen.

Niemand hier heeft eten. -Het bioritme blijft hetzelfde, denk ik.

We hebben helemaal geen rijst, we hebben geen pasta.

Hoe gaan we dat doen? -Ik heb het nog niet gezien.

Of dat ene kamp heeft het, of het is er niet.

Ik heb ook al mensen met potten zien rondlopen. Eten.

Dat zijn lege potten volgens mij. -Ah. Oké.

Ik denk dat er wel eten verstopt is. -Sowieso.

Dat je heel veel zelf moet kweken. -Iemand zei dat er pakken rijst waren.

Pakken rijst? -Ja, heb ik gehoord.

Misschien is het nog ergens anders.

De mensen vertrouwen mekaar niet meer echt,

omdat ze denken dat er wel iemand eten verstopt heeft.

Er is een verhaal dat er toch... Er moet iets zijn.

Iets van rijst. Dus, iedereen denkt dat iemand rijst heeft.

Dat is zoals het monster van Loch Ness, want niemand heeft het gezien,

maar het zou er wel zijn. -Dat is het.

In welk kamp zitten ze? Daarachter?

Helemaal daarachter. Daar gaan we nu naartoe.

Orlando, gaan we allemaal? -Jij gaat ook mee.

Want jij weet het. Jij gaat ook mee.

Ja, maar gaan we allemaal? -Want ik ben het zat, man.

Het raadsel over het verdwenen eten bereikt zijn kookpunt.

Iedereen die kan en wil meegaan... -Nee, nee. Mo gaat ook nog mee.

Iemand heeft gehoord dat al het eten

in één van de kampen op het strand ligt.

Ze hebben het allemaal achterin. -Dus toch?

En dus gaat een clubje heethoofden onder leiding van Orlando

wat uitleg vragen.

O, man. Een groep van dertig man die gewoon in één keer echt...

bij wijze van spreken met hooivorken mensen op de brandstapel wou gooien.

Hier, eten.

De groep is op weg naar dit kamp, Ocean's Eleven.

De bewoners zaten zo ver weg

om geen last te hebben van al het gedoe

aan de andere kant van het eiland. Mislukt.

Ze komen niet naar ons, mag ik hopen. -Iedereen komt onze kant op.

Wij hebben niks. -Wij hebben geen eten.

Als de boze groep voor hen blijkt te komen,

snappen ze er helemaal niks van.

Ik hoor net van...

Zeker. Wij komen jullie kamp ondersteboven halen.

Voor eten? Oké, succes. Kijk overal. Alsjeblieft.

We hebben echt niks.

We zijn hier nog maar één dag. Gek zijn we nog niet van de zon.

Ik dacht: Ze komen ons halen om mee te gaan naar de groep.

Ik denk: Jullie komen naar ons toe om te zeggen waar er eten is.

Wij hebben echt geen eten. We hebben helemaal niks.

Hij... Nee, maar hij kwam daarmee. Ik wacht ook gewoon eventjes...

Wacht heel eventjes. Gaan we naar hem toe?

Het is de woeste club al snel duidelijk

dat hier niks te halen valt.

Maar dat wil niet zeggen dat de rust meteen is weergekeerd.

Wat is er aan de hand? -Ze denken dat wij eten hebben verstopt,

maar we hebben geen eten.

Ik ben gewoon mee om te kijken. -Voor het drama.

Ik weet van niks. -Jullie hebben me inmiddels leren kennen.

Ik ga niet tegen jullie liegen. Wij hebben geen eten.

Oké. -Je mag alles doorzoeken.

Wie heeft de rijst überhaupt gezien met zijn eigen ogen?

Ik niet. Glenn heeft iets gezien. -Die gast met dat been.

Er gaan zo veel verhalen rond, eigenlijk. Ik weet het niet.

Allemaal die roddels. Ze stonden met dertig voor ons,

omdat ze dachten dat ik rijst had. -Dat is wel grappig.

Met honderd man gaan... Een klein gerucht dat iemand start uit het niks,

wordt heel, heel groot. Ze stonden met dertig man voor onze tent.

'Jullie hebben het eten.'

Grappig. Een verhaal dat klein begint en dan staat er een boze groep voor je deur.

Maar wat ik heel erg vervelend vind...

Ik ben vandaag drie keer heel agressief benaderd door een groep mensen

en dat gaat mij echt in het verkeerde keelgat schieten.

Dat snap ik. -Ik vind het heel vervelend

als mensen zo op me afkomen en dan: hop, hop, hop.

En dan denken van: jullie hebben wat verstopt.

Ja, op oorlogspad. -Op het oorlogspad.

Vanmiddag in het dorp ook twee keer.

En daar voel ik mij niet lekker bij. Ik wil dit graag op een leuke manier doen.

Zo. -Wij zijn er voor je.

Kom, we gaan wat rijst eten. -Ja, we gaan rijst eten.

Mooi. -Amai.

De vijftig Vlamingen en vijftig Nederlanders

moeten duidelijk nog even wennen aan hoe te overleven

op een onbewoond eiland.

Die grote zak rijst is er dus niet. Maar vuur gelukkig wel.

En het vuur wordt wel eerlijk gedeeld.

Geen risico, hè.

Kijk uit.

Kijk uit voor je handen. Ja, ja. Nee, het gaat goed.

Zorg dat ik niet val, hè.

Jongens, het was aan. Kom even helpen dan.

Het is nog aan. Het is gewoon eng.

Rustig, rustig, rustig.

Kijk uit. Kijk uit. Ja. Kijk dan. -Blazen. Blazen.

Nee, niet...

Hier, pak het over.

Of takjes. Kleine takjes. -Het was echt goed vuur.

Maar doet die het, jongens? -Nee, dat komt niet goed.

Jawel. Blijven doen. -Ja. Ik denk dat we weg zijn.

Ook in kamp Blue Lagoon hebben ze vuur geleend.

En hier hebben ze als enigen ook echt iets te koken:

de eitjes die Bjorn direct na aankomst heeft meegenomen.

O, ja. Daar komt er al iemand. -Ja. Fuck.

Mag ik bij jullie komen? -Om vuur te halen? Ja, tuurlijk.

Dan moet je even een grote pan meenemen. -Ik ga een grote pan zoeken.

Ja, heel goed. -Of een pot.

Ja, een heel... Ja, een grote pot of pan.

Ik kom terug. -Wij hebben het ook gekregen

van de buren. Wij zijn ook niet zo slim.

José, wij zijn wel eitjes aan het bakken, hè.

Dat regel ik wel. -We pakken gewoon een kokosnoot.

Pak een kokosnoot en... -Jullie gaan met haar babbelen.

Zij geeft die pan, ik regel het. Ze komt niet achter deze draad.

Ik weet alleen niet wat erin moet. -Ja, dank je.

Wat gaan jullie eten dan? -Bananen.

Hoe? -Gekookte bananen.

Echt? -Er zijn mensen

die al vis hebben gevangen. -Wat?

Echt waar? -Hoe groot? Zo?

Wij niet. -Ik ook niet. Wij ook niet.

Er is vrij veel wind. Normaal moet dat lukken.

Ja, ik doe mijn best. -Blazen, rennen. Ja. Ja.

Met de wind, man.

Dat was smooth, hoor. Heel goed gedaan.

Nee, dat komt goed.

Sneller, jongens. -Ja, dat komt goed.

Iedereen heeft eten? Ja? Zeker weten? -Ja.

Er komen mensen aan. -Pas op. Verstop het.

Ja, maar die komen niet naar hier. -Eet smakelijk.

Is het lekker, of niet?

Steve...

Iedereen is aan het genieten.

Ik heb nog nooit twaalf mensen zo blij zien kijken met één ei.

Ja, toch? -Nu zijn we weer blij.

En dan valt de avond.

Einde van de eerste intense dag op Million Dollar Island.

Shit. -O mijn God.

Maar ligt het wel lekker, of niet? -Nee, dit ligt... Au.

Ze zegt nog zo: 'Ik kan wel een spijker slaan.' Ja, ja. Doei.

Hoe ervaren we het hier? -Ik vind het helemaal top.

Ja? -Ja, het is alles wat ik gedacht had.

Helaas. -En ook alles wat ik niet gedacht had.

Slaap lekker.

Ik heb eigenlijk niet zo goed geslapen, maar ik vond het wel supergezellig

dat er veel gasten zijn komen slapen. Maar...

Er waren nog veel nachtelijke gesprekken. Niemand kon eigenlijk slapen.

Maar het sfeertje was geweldig en alles. -Ja. Ja.

Mekaar leren kennen ook. Gesprekken gehoord.

Goeiemorgen.

Dit is Duni van Blue Lagoon.

Mijn teammates zijn even gaan vissen.

Dat wordt waarschijnlijk ons ontbijt, als ze iets vangen.

Daar komt de rest aan. Die volgen Blue Lagoon. Die gaan ook allemaal vissen.

Die dachten: dit is het moment.

Het was een rotnacht. Echt een rotnacht.

Niemand heeft geslapen. We waren echt om het uur wakker.

In de ochtend van dag twee zijn de deelnemers al vroeg uit de veren,

want iedereen weet dat de eerste Arena eraan komt.

Dat is tegelijk ook de eerste gelegenheid om op te geven.

Bjorn spreekt zijn kampgenoten nog snel wat moed in.

We gaan nog niet opgeven, hè. -Nee, nee. Dat ken ik niet.

We brengen een week met z'n allen door. Dan mag er opgegeven worden, maar...

Zelfs dat niet. Daar doen we niet aan mee. -Dan is de keuze aan hen.

Maar ik wil wel met iedereen een week doorbrengen.

Laten we het nog eens vragen als we over drie dagen geen eten hebben.

Ja, maar dan nog. Voor eten ben je aan het zorgen.

En dan is het tijd voor de Arena,

dé plek waar de bandjes bijna allemaal

van eigenaar zullen wisselen.

Vrijwillig, omdat er iemand opstapt.

Of omdat ze worden gewonnen bij het roulettespel.

Net zolang tot er op de laatste dag

nog maar drie eilandbewoners over zijn.

En die kunnen hun deel van het miljoen proberen te verzilveren.

Welkom, allemaal. Welkom in de Arena.

De eerste keer dat we hier zijn.

Frieda. -Ja.

Een eigen huis. Een plek onder de zon. - Oh my God. Daar gaan we weer. Ja.

Inderdaad. Ik heb naar het schijnt een eigen huis.

Hoewel dat huis niet van mij is. Dat heb ik nooit beweerd.

Maar sommige medekandidaten zeggen dat ik dat heb geclaimd.

Er slapen momenteel acht of negen mensen.

Dus dat is niet mijn huisje. -Maar Frieda...

Ja? -In principe zitten hier wel iets meer

dan acht of negen mensen.

Maar die wilden survivallen. Die wilden echt zelf iets bouwen.

En ik was van plan om ook alleen ergens een kamp te bouwen,

maar dat is mij niet gelukt. -Ja, maar Frieda...

Ga jij dan ook eens uit het huisje als er iemand anders in jouw plaats kan komen?

Als ik dan in een van jullie kampen mag slapen.

Want jullie gaan me niet op het strand zetten. Ah.

Zo. Frieda... -Voor wat... Ja.

Het is een survivalprogramma. -Ja.

Oké. Luister...

Deze plek gaat de komende weken heel belangrijk worden.

Hier kan je polsbandjes winnen of verliezen.

Hier wordt ook bepaald wie mag beslissen wie het roulettespel moet spelen.

En het is ook hier dat je iemand anders je polsbandje geeft

als jij opgeeft.

Stel, je speelt het spel en je verliest je polsbandje.

Dan mag je nog op het eiland blijven tot D-day.

Op D-day moet iedereen die geen polsbandje heeft Million Dollar Island verlaten.

Over het eiland verlaten gesproken...

Zijn er mensen die nu al Million Dollar Island willen verlaten?

Zo veel, jong. -Nee.

Dit is een behoorlijk aantal. -Kom maar naar beneden.

Goed, dan mogen jullie naar voren komen en naast ons komen staan.

Nee.

Waar gaat hij naartoe?

Er staan zes mensen naast ons.

James, jij was heel beslist. Meteen. -Ja.

Vertel waarom. -Je begint aan een avontuur.

En dan begint er een hele heisa rond alle goederen en dergelijke.

En dan doe je alsof mee.

Toen was het al heel snel beslist bij mij van: Oei, dit is toch niet wat ik zoek,

eerlijk gezegd. Daar krijg ik geen voldoening van.

Je kunt zeggen: Dat wist je op voorhand. Je gaat op avontuur. Je speelt een spel.

Dat is waar. Dat weet je op voorhand. Maar je weet niet of je dat volhoudt.

James, aan wie wil je je polsbandje geven? -Aan...

Jan.

De eerste. -James, waarom Jan?

Waarom Jan? Van in het begin klikte dat. Wij hadden ons groepje.

En ik denk persoonlijk dat Jan een persoon is die hier ver kan geraken.

Sowieso. -En dat wens je hem toe?

En ik wens hem dat zeker toe. -Merci, maat.

Alsjeblieft, jongen. -Bedankt.

Tof. -Jan...

Succes, jongen. -De eerste op het eiland

met meer dan één bandje.

Je mag weer gaan zitten. -Dank je wel.

Nawel. -Ik geef mijn polsbandje aan Cattleya.

En zo wisselen voor het eerst bandjes

van de ene naar de andere speler,

die daardoor 20.000 euro waard wordt.

Wat is er nu bij jou thuis mooier dan dit? -Alles, behalve het uitzicht.

48 plus.

Heb je heimwee?

Dan komen we bij Sven. Met je prothese, ik dacht: Wauw,

dat zal niet makkelijk zijn hier op het eiland.

En toch heb je het aangedurfd. -Ik wou het proberen.

Het is niet gelukt. Ik heb heel veel pijn aan mijn stomp.

Ik wil die pijnen niet doorstaan een hele week.

Jij gaat iemand blij maken. -Ja.

Wesley.

Ook voor Wesley van 10.000 naar 20.000 euro.

Iemand gaat jouw bandje krijgen. -Compleet verrassend.

Ik kies niet voor mijn team, want ik wil de dynamiek daar goed houden.

Ik ga het aan Björn geven, omdat ik geloof dat hij er heel lang gaat in blijven.

Dat hij heel hard gaat vechten.

En dat hij dat zeker kan gebruiken, het extra bandje.

Björn. -Wauw.

Björn.

Oké. Beste mensen, dank je wel. Jullie mogen gaan.

Nawel, we love you.

Ik heb zin in een feestje.

Dag twee en we zijn al lang niet meer met honderd eilandbewoners over.

Tijd om voor de allereerste keer hier in de Arena een draai te geven

aan de roulette.

Dat ga ik vandaag één keer doen.

Degene op wiens nummer straks het balletje valt,

moet morgen bekendmaken welke zes mensen

het eerste Million Dollar Island-roulettespel gaan spelen.

Zes mensen.

En dat is schrikken, want dat betekent

dat al bij het eerste roulettespel

vijf mensen hun bandje zullen verliezen.

Nummer...

41.

Evi. -Evi, gefeliciteerd.

Bedankt.

Of kan ik beter zeggen 'gecondoleerd'?

Ja, het is wel meteen shots fired dan.

Maar op zich... Er moet iemand de eerste zijn, toch?

En dat ben jij, Evi. -Yes.

Hoe ga jij dat bekendmaken?

Ik denk dat iedereen het al gezien heeft op het eiland, dat enorme bord

met honderd foto's erop. -Ah, ja.

Niet zo heel erg ver daarvandaan

staat een kleiner bord. Daar staat bovenop: spelers.

En aan jou de schone taak

om uiterlijk morgen daar zes foto's op te plaatsen.

Je mag jezelf kiezen.

Maar dat hoeft niet.

De inzet van het spel: één polsbandje per speler.

De winnaar wint ze allemaal.

En de verliezers zijn hun polsbandje kwijt.

Welke vaardigheden heb je nodig om het spel te winnen?

Concentratie, evenwicht en een goed gevoel voor balans.

Succes. Jullie mogen gaan. -Dank je wel.

Het is pas dag twee op Million Dollar Island.

Van de honderd spelers zijn er al zes naar huis.

Aaron. Bedankt, jongen.

Bedankt voor je bandje.

De 94 bewoners die overblijven, zetten hun avontuur verder.

En hebben nog heel wat concurrentie weg te werken.

De rest komt wel.

Daar moet iets zijn.

Eten.

Dit is het? Hebben we daar zo veel moeite voor gedaan?

Ik snap niet hoe iedereen het doet.

Mensen zijn gewoon kut. -Je bent gewoon een stumperd.

Flikker op, man. -Karma gaat je naaien, manneke.

Je kamp gaat leeg worden gehaald.

Zeg, waar is de kapper hier?