Original subtitles

Μετάφραση - Επιμέλεια: mk59.gr

Στα οκτώ χρόνια μου ως επικεφαλής επίσημος φωτογράφος του Λευκού Οίκου

για την κυβέρνηση Ομπάμα,

τεκμηρίωσα όλες τις σημαντικές στιγμές της προεδρίας του.

Το συναίσθημα,

τις δύσκολες αποφάσεις,

τις αγχωτικές στιγμές,

τις στιγμές διασκέδασης.

Αλλά και δείχνοντας το πώς ήταν σαν μπαμπάς...

σαν σύζυγος,

σαν ανθρώπινο πλάσμα.

Για μένα

αυτό δείχνει το πώς πρέπει να γίνεται η δουλειά του προέδρου.

Νομίζω ότι είναι δικαίωμά μου ως Αμερικανός πολίτης

να μιλάω όταν βλέπω λάθος.

Και πραγματικά έρχομαι σε αυτό από μια μοναδική προοπτική,

όχι μόνο ως πρώην φωτορεπόρτερ

αλλά και έχοντας εργαστεί για κυβερνήσεις

τόσο του Ομπάμα όσο και του Ρίγκαν,

και βλέποντας πώς είναι στο εσωτερικό μιας προεδρίας...

είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με τις πολιτικές ενός προέδρου,

πώς πρέπει να συμπεριφέρεται αυτός ο πρόεδρος.

Θα "ρίξω λίγη σκιά" απόψε, αν είναι εντάξει.

Αλλά θέλω να σας πω πρώτα πώς έφτασα εκεί.

Έτσι, αν πάμε πίσω στις 20 Ιανουαρίου 2017,

ο Πρόεδρος Ομπάμα άφησε στον διάδοχό του ενα προσωπικό σημείωμα

στο συρτάρι του γραφείου του, στο "Οβάλ γραφείο"

Και η τελευταία γραμμή του σημειώματος ήταν:

"Η Μισέλ και εγώ ευχόμαστε σε σένα και τη Μελάνια τα καλύτερα"

"καθώς ξεκινάς αυτή τη μεγάλη περιπέτεια."

"Και να ξέρετε ότι είμαστε διαθέσιμοι να βοηθήσουμε"

"με όποιον τρόπο μπορούμε."

"Καλή τύχη, και καλή επιτυχία."

Με αυτό έφυγε για τελευταία φορά από το Οβάλ Γραφείο.

Καλημέρα σε όλους.

Καλημέρα κύριε.

Να προσέχετε τον εαυτό σας, κύριε.

Ευχαριστώ.

- Αντίο, κύριε. - Σας ευχαριστώ παιδιά.

Πήγε και αποχαιρέτησε όλο το προσωπικό:

μπάτλερ, κλητήρες, κηπουρούς.

Και τον Φον Έβερετ, που είναι ένας από τους μπάτλερ

και ήταν εκεί από τα χρόνια του Ρίγκαν...

μπορείτε να φανταστείτε πώς ήταν για εκείνον

να βρίσκεται εκεί για τον πρώτο Αφροαμερικανό πρόεδρο.

Υπάρχει μια παράδοση ο επερχόμενος πρόεδρος

να έρχεται στον Λευκό Οίκο το πρωί πριν την ορκωμοσία

για μια δεξίωση.

Αφού όλοι οι άλλοι είχαν επιβιβαστεί επιτέλους στην αυτοκινητοπομπή,

Ο Πρόεδρος Ομπάμα πήρε στην άκρη τον Τράμπ

για να τον ενημερώσει για ένα εκκρεμές ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

Συνόδευσε τον Τράμπ στη λιμουζίνα,

έπρεπε να πάνε με τη λιμουζίνα μαζί στο Καπιτώλιο.

Ο τύπος στα αριστερά είναι ο Μάικ Γουάιτ.

Ήταν επικεφαλής του Τμήματος Προεδρικής Προστασίας

των Μυστικών Υπηρεσιών.

Και βλέπεις πάντα το άτομο σε αυτή τη θέση

πίσω από τον πρόεδρο ή πίσω από την πρώτη κυρία.

Καθώς έφευγαν από την εξέδρα,

παρατήρησα ότι τώρα ο Μάικ Γουάιτ και ο αναπληρωτής του

ήταν πίσω από τον Τράμπ και τη Μελάνια

και όχι πίσω από τον Πρόεδρο Ομπάμα.

Τότε ήταν που με χτύπησε πραγματικά

ότι αυτό είχε συμβεί πραγματικά.

Ξέρετε, γυρίζοντας στις 20 Ιανουαρίου 2017...

είμαι έτοιμος να λήξει αυτή η δουλειά

γιατί, ξέρετε, σου παίρνει τόσο πολύ ενέργεια

σωματικά και ψυχικά.

Υπήρχε μια αίσθηση ανακούφισης...

σχεδόν ενθουσιασμού...

ότι δεν θα είχα άλλο πια ενα BlackBerry πάνω μου

μέρα νύχτα, όλο το χρόνο για οκτώ χρόνια πια.

Δεν εχετε ιδεα πόσο...

ωραίο συναίσθημα ήταν που τελείωσε αυτό.

Υπήρχε όμως μια αίσθηση δυσπιστίας

και ανησυχίας.

Πραγματικά ανησυχούσα για την... χώρα.

Μέχρι σήμερα έχω την ίδια αίσθηση.

Δεν είμαι κυριολεκτικά πια στο δωμάτιο,

αλλά ξέρω τι συμβαίνει στο δωμάτιο,

και αυτό είναι που με φοβίζει

για το τι συμβαίνει σήμερα στο Οβάλ Γραφείο.

Αφότου έφυγα από τον Λευκό Οίκο,

ξεκίνησα αυτόν τον προσωπικό λογαριασμό στο Instagram.

Η πρόθεσή μου ήταν να επισημάνω κάποιες από τις φωτογραφίες

που είχα τραβήξει σε όλη μου την καριέρα.

Ποτέ δεν είχα την πρόθεση να αναδείξω με οποιονδήποτε τρόπο το τι συνέβαινε.

Έτσι, την πρώτη μέρα, ήρθε σε μένα

με τη φωτογραφία του που ήθελε να δημοσιεύσει στο Instagram

με τον πρόεδρο να κάθεται στο γραφείο του στο Οβάλ γραφείο

και τις κόκκινες κουρτίνες,

και έγραψε μια λεζάντα, κάτι σαν,

"Μου άρεσαν περισσότερο οι παλιές κουρτίνες. "Εσείς τι νομίζετε;"

Και είπα, "Δεν μπορείς να το πεις αυτό."

Γιατί είχε περάσει οκτώ χρόνια χωρίς φωνή

και καμία γνώμη για το τι συνέβαινε,

και ξαφνικά, ιδού μια γνώμη για τις κουρτίνες.

Και είπα, "Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό."

Τώρα, αυτό που δεν σας είπα

είναι ότι μόλις είχα δει μια φωτογραφία

του αναδιακοσμημένου Οβάλ Γραφείου

με αυτές τις χρυσές, περίτεχνες κουρτίνες.

Και υπήρχε ακόμη και ένα σχόλιο σε εκείνη την πρώτη ανάρτηση

από κάποιον που είπε,

"Ο Πιτ 'ρίχνει σκιά' με ένα σχόλιο για τις κουρτίνες."

Και πρέπει να παραδεχτώ

Δεν είχα ιδέα τι σήμαινε το "ρίχνω σκιά."

Ήξερα τι έκανα,

απλώς δεν ήξερα πως λέγεται πετάω ή ρίχνω σκιά.

Κύριε εκλεγέντα Πρόεδρε, μπορούμε να σας κάνουμε μια ερώτηση;

Μην είσαι αγενής.

Μας επιτίθεστε. Μπορούμε να σας κάνουμε μια ερώτηση;

- Μην είσαι αγενής. - Μπορούμε να σας κάνουμε μια ερώτηση;

Όταν αναφέρεις ψεύτικες ειδήσεις, κάτι που το CNN κάνει συνέχεια,

είσαι ο εχθρός του λαού.

- Προχώρα. - Κύριε Πρόεδρε...

Γειά σου Πιτ. Καλώς ήρθες στην Ινδία.

Ευχαριστώ. Είναι ωραίο να βρίσκομαι εδώ.

Υπάρχει ελπίδα για το φωτορεπορτάζ;

Νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κάνουν πολύ καλή δουλειά,

αλλά δεν βοηθάει όταν ο πρόεδρος των Η.Π.Α

αποκαλεί τους δημοσιογράφους fake news και εχθρό του λαού.

Νομίζω ότι είναι πραγματικά επικίνδυνο.

Νομίζω ότι ο πρόεδρός μας προκαλεί σοβαρή ζημιά

στον θεσμό του ελεύθερου τύπου.

Έχουμε μαζί μας τον πρώην Επικεφαλής Επίσημο Φωτογράφο του Λευκού Οίκου

για τους προέδρους των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν και Μπαράκ Ομπάμα.

Καλοσωρίστε στη σκηνή τον Πιτ Τζόζεφ Σόουζα!

Θέλω να σας ρωτήσω ως φωτορεπόρτερ...

η δέσμευσή σας κατά τη φωτογράφηση είναι η αλήθεια,

αλλά όταν είστε ο επικεφαλής φωτογράφος του Λευκού Οίκου,

όταν συνειδητά ή υποσυνείδητα χτίζετε μια δημόσια εικόνα

του "προϊόντος" Ομπάμα, υπήρξε ποτέ σύγκρουση;

Ναι, νομίζω ότι αυτή είναι μια καλή ερώτηση.

Λέω συχνά στους ανθρώπους,

αν και το υπόβαθρό μου είναι φωτορεπόρτερ,

σίγουρα, όταν είσαι ο επικεφαλής φωτογράφος του Λευκού Οίκου,

εργάζεσαι για την κυβέρνηση.

Αλλά, δεν το σκέφτηκα ποτέ σαν εσωτερική διένεξη,

γιατί δεν ήταν... δεν ήμουν φωτογράφος δημοσίων σχέσεων.

Βλέπω τον εαυτό μου σαν ιστορικό με φωτογραφική μηχανή.

Η δουλειά ως επικεφαλής επίσημος φωτογράφος του Λευκού Οίκου

είναι να τεκμηριώσει οπτικά την προεδρία για την ιστορία.

Έτσι, όταν έγινε η ορκομωσία,

είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου,

για το ταξίδι που επρόκειτο να κάνω,

αυτή τη σκέψη:

Βγάλε αυθεντικές φωτογραφίες.

Σκέψου τη διάθεση,

το συναισθημα,

το γενικό πλαίσιο.

Να είσαι έτοιμος για τις φευγαλέες στιγμές

τόσο τις μεγάλες όσο και τις μικρές.

Στόχος μου ήταν να δημιουργήσω

το καλύτερο φωτογραφικό αρχείο προέδρου

που είχε γίνει ποτέ.

Εικόνες που διαρκούν για την ιστορία.

Η προέλευση του γραφείου μου ήταν ένα στρατιωτικό γραφείο

επί διακυβέρνησης Κένεντι.

Ο Λυντον Τζόνσον ήθελε κάποιον να καλύψει τα πάντα,

και προσέλαβε αυτόν τον τύπο που τον έλεγαν Yoichi Okamoto,

που είχε ταξιδέψει μαζί του ως αντιπρόεδρος.

Και, ξέρετε, ο Τζόνσον ήταν ένας τέτοιος χαρακτήρας

και ο Okamoto ήταν τόσο σπουδαίος φωτογράφος

που οι φωτογραφίες του είναι απλά καταπληκτικές.

Ξέρετε, περισσότερο από οποιονδήποτε,

η δουλειά του

ήταν το είδος της δουλειάς που ήθελα να κάνω.

Ήθελα το επίπεδο πρόσβασης που είχε ο Okamoto στον Τζόνσον.

Κάπως έτσι προσπαθούσα με τον Ομπάμα.

Οι φωτογραφίες μπορούν να πουν μια ιστορία

όπως ένα βιβλίο μπορεί να πει μια ιστορία.

Και είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο γιατί απομυθοποιεί την ιδέα

ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι κάπως διαφορετικοί από εμάς.

Ναι, έχουν διαφορετικές ευθύνες,

ναι, έχουν μεγαλύτερες ανησυχίες,

αλλά κάνουν μια ζωή που έχει ένα καθημερινό τελετουργικό.

Νόμιζα ότι ήξερα πώς έπρεπε να γίνει η δουλειά,

έχοντας εργαστεί και για την κυβέρνηση Ρήγκαν.

Ο επιμελητής φωτογραφιών του Λευκού Οίκου

με φώναξε μια μέρα ξαφνικά

και είπε: "Θέλουμε να κάνεις αίτηση για αυτή τη δουλειά."

Ήταν εντελώς απροσδόκητο.

Ξέρεις, ήμουν στα 20 μου,

και δεν είχα ξανασυναντήσει πρόεδρο.

Και ήμουν πολύ αγχωμένος.

Ήταν κάπως... πολύ έντονο για μένα.

Στην πραγματικότητα το απέρριψα στην αρχή.

Πρώτον, δεν ασχολιόμουν και τόσο με την πολιτική.

Δεύτερον, δεν ήμουν πραγματικά ο μεγαλύτερος θαυμαστής του Ρίγκαν.

Πέντε τρόποι φωτογραφίας.

Λοιπόν, αυτό είναι γνωστό.

Αλλά... ελπίζεις πως αυτό που κάνεις

είναι σημαντικό για την ιστορία, σωστά;

Λέγεται ότι η δημοσιογραφία είναι το πρώτο προσχέδιο της ιστορίας.

Και σκέφτομαι, πως, εδώ είναι μια ευκαιρία

να συμμετέχω πραγματικά στην τεκμηρίωση της ιστορίας.

Το "Γραφείο Φωτογραφίας",

κυρίως, ήμουν εγώ και ο Φιτζ και ο Τζακ,

και μετά ο Πιτ... αλλά ήμασταν δεμένη ομάδα.

Δουλεύοντας στον Λευκό Οίκο ως η πρώτη γυναίκα επίσημος φωτογράφος

ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία.

Κατέγραφα για την ιστορία.

Είναι μέσα ο Πιτ;

Φαίνεται ο Πιτ ωραία και καθαρά;

- Ναι. - Εντάξει. Εντάξει.

Η ενορχήστρωση της τηλεοπτικής κάλυψης απορροφά τον Λευκό Οίκο.

Παρέχουν φωτογραφίες που τον παρουσιάζουν ηγέτη,

με το σίγουρο βηματισμό ενός καουμπόι.

Καλό οικογενειάρχη.

Ο Λευκός Οίκος όλο και περισσότερο γίνεται μια σκηνή, ένα θέατρο,

και το ερώτημα έχει γίνει:

Τα τηλεοπτικά δίκτυα θα είναι εκείνα που θα διαχειρίζονται αυτό το θέατρο;

Που διαχειρίζονται αυτή τη σκήνή;

Ή θα το κάνει ο Λευκός Οίκος;

Έδιναν μεγάλη προσοχή στο να δημιουργήσουν

το καλύτερο δυνατό φόντο για τηλεοπτικά δίκτυα

και τα περιοδικά Time και Newsweek.

Τώρα, μας θέλεις δεξιά και αριστερά από το δέντρο ή τι;

Λοιπόν, εμείς...

Νομίζω ότι θέλουν απλά ένα στατικό πλάνο,

αλλά νομίζω, πως για λόγους κυκλοφορίας,

θα ήταν καλύτερα να κάνετε κάτι,

και η πρότασή μου είναι να ποτίζετε το δέντρο.

Έχουμε δύο φτυάρια. Έχουμε αλυσοπρίονο.

Όχι Παρακαλώ.

Πιτ, κάνει πολύ ζέστη.

Μπορούμε απλά να ποτίσουμε το δέντρο;

- Το πότισμα του δέντρου είναι μια χαρά. - Εντάξει.

- Το έπιασες αυτό, Πιτ; - Ναι.

Το έγραψες, ε;

Έχω μια ιδέα για μια άλλη φωτογραφία.

Μόνο μια ακόμη.

Έχω το αλυσοπρίονο.

Και συ με εμποδίζεις.

Με εμποδίζεις να...

Μην στέκεσαι απλά εκεί.

Υποτίθεται ότι λες όχι.

Δεν θα βάλω μπροστά το πριόνι.

- Όχι - Τι;

- Εντάξει. - Ευχαριστώ.

Το πόσο ευρεία πρόσβαση έχεις

ως επικεφαλής επίσημος φωτογράφος του Λευκού Οίκου

εξαρτάται πραγματικά απόλυτα από τη σχέση που έχεις με τον πρόεδρο.

Αυτό που προσπάθησα να κάνω

ήταν να πιέσω για περισσότερη πρόσβαση

για τις παρασκηνιακές στιγμές

οι περισσότερες από τις οποίες δεν ήρθαν στο φως

μέχρι την αποχώρησή του από την προεδρία.

Μερικές από τις φωτογραφίες που πήρα ήταν αρκετά προσωπικές.

Μετά την χειρουργική επέμβαση της κυρία Ρήγκαν

για καρκίνου του μαστού στο Bethesda Naval Hospital,

κάθε μέρα, στο τέλος της ημέρας,

έπαιρνε το ελικόπτερο και πήγαινε να την επισκεφτεί.

Ήταν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο μαζί στα παρασκήνια

όπως ήταν και δημόσια.

Υπήρχε σε μεγάλο βαθμό μια αληθινή αγάπη

και συντροφικότητα ανάμεσά τους.

Πάντα ένιωθα πως οι καλύτερες φωτογραφίες που πήρα τον Ρίγκαν

δεν ήταν από προγραμματισμένες εκδηλώσεις.

Ήταν πράγματα που συνέβαιναν ανάμεσα στα γεγονότα

και στιγμές που δεν μπορούσες να προβλέψεις το τι θα συμβεί

και αυτό πραγματικά εξανθρωπίζει τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ένας από τους ρόλους ενός αρχιστράτηγου

είναι να στέλνει ανθρώπους στην κατεύθυνση του κινδύνου.

Όμως συνήθως μετά ο πρόεδρος είναι αυτός που πρέπει να πάει να μιλήσει

σε όλες τις οικογένειες που έχουν χάσει κάποιον.

Δείχνει ξεκάθαρα συναισθηματική ταύτιση και συμπόνοια,

και μπορείς να δεις τη συγκίνηση στα πρόσωπά τους

καθώς σηκώνουν το βλέμα τους για να δουν τι λέει ο Ρίγκαν.

Έτσι πρέπει να συμπεριφέρεται ένας πρόεδρος... σε τέτοιες εποχές.

Από ορισμένες απόψεις, νομίζω ότι δεν έκανα καλά

που δεν τον έδειξα σε αυτές τις αληθινές, αυθεντικές,

παρασκηνιακές στιγμές περισσότερο απ' όσο το έκανα.

Εντάξει, παιδιά.

Πάντα ήθελα να σταθώ στο τραπέζι του Υπουργικού Συμβουλίου.

Είναι εντάξει με σας κύριε Πρόεδρε;

- Τι έβαλε; - "Στρίβε."

Και, κύριε Πρόεδρε, σας παρακαλώ μισό βήμα πιο εδώ.

Αυτός είναι στα αριστερά και εγώ στα δεξιά.

Άλλο μισό βήμα.

Μεγάλα χαμόγελα.

Ορίστε.

Μεγάλο χαμόγελο.

Ήθελα αυτή τη φορά να σας μιλήσω

για ενα εξαιρετικά ευαίσθητο

και πολύ σημαντικό θέμα εξωτερικής πολιτικής.

Σίγουρα, κατά τη διάρκεια της υπόθεσης Ιράν-Κόντρας,

έβγαλα πολλές φωτογραφίες που τον έδειχναν

να έχει αγωνία για το τι έκανε, ή τι δεν έκανε.

Ήταν μεγάλο σκάνδαλο.

Έβγαλα αυτή την φωτογραφία όπου η Επιτροπή Tower,

μετά από αυτή την πολύμηνη έρευνα,

είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, στην πραγματικότητα,

ο Ρίγκαν είχε πουλήσει όπλα σε αντάλλαγμα για τους ομήρους.

Και βλέπετε αυτό το βλέμμα στο πρόσωπο του Ρίγκαν,

που ήταν ακόμα κάπως σε άρνηση.

Αλλά για μένα, αυτό ορίζει πραγματικά το όλον σκάνδαλο

και πόσο επηρέασε την προεδρία του.

Δεν συμφωνούσα απαραίτητα

με κάποια πράγματα που έκανε ο πρόεδρος Ρίγκαν.

Για παράδειγμα,

πόσο καιρό του πήρε για να αντιμετωπίσει το AIDS.

Νομίζω ότι, εκ των υστέρων, είναι κάτι παραπάνω από απογοητευτικό.

Αλλά αυτή τη φωτογραφία που τον πήρα να κρατά ένα μωρό με HIV

βοήθησε στον αποστιγματισμό της νόσου.

Ήμουν αφελής και όχι τόσο πολιτικά ενήμερος

όπως έπρεπε να είμαι εκείνη τη στιγμή.

Όμως ένιωθα ότι ήταν ένας αξιοπρεπής άνθρωπος.

Σεβόταν τους άλλους ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα.

Όταν, ο Ρίγκαν έφυγε από τη ζωή

και το σώμα του μεταφέρθηκε στη Δυτική Ακτή,

η Νάνσυ Ρίγκαν ζήτησε

να είναι ο Πίτερ στο αεροπλάνο μαζί τους.

Και, φυσικά, ήταν εκτός Λευκού Οίκου τόσα χρόνια.

Και ο Πίτερ το έκανε αυτό.

Όταν έφυγα από τον Λευκό Οίκο μετά τον Ρίγκαν,

δεν ήμουν και τόσο γνωστός.

Έτσι, για εννέα χρόνια, ήμουν ανεξάρτητος φωτογράφος.

Μετά από αυτό, έπιασα δουλειά για την Chicago Tribune,

έχοντας βάση στην Ουάσιγκτον.

Αν μου έλεγε κάποιος ότι στη ζωή μου θα δούλευα

για τον πιο εμβληματικό Ρεπουμπλικανό πρόεδρο της γενιάς μας

και μετά για τον πιο εμβληματικό Δημοκρατικό πρόεδρο της γενιάς μας,

θα έλεγα ότι ήταν τρελοί.

Ποιές είναι αυτές οι λέξεις;

- Ναι μπορούμε! - Ναι μπορούμε!

Ευχαριστώ, Ιλινόις! Σ' αγαπώ!

Ευχαριστώ!

Ευχαριστώ, Ιλινόις.

- Το 2004... - Ευχαριστώ, παιδιά.

Εκλέχτηκε στη Γερουσία ο Μπαράκ Ομπάμα.

Δεν είδα την ομιλία του το 2004 στο συνέδριο

γιατί ταξίδευα με τον Κέρι.

Η ελπίδα ενός αδύνατου παιδιού με ένα αστείο όνομα

που πιστεύει ότι η Αμερική έχει θέση και γι' αυτόν.

Θυμάμαι ότι οι συντάκτες στο Σικάγο μου είπαν,

"Να βεβαιωθείς ότι θα πάρεις μια φωτογραφία του Ομπάμα."

Και ήμουν σαν να... δεν ήξερα καν πώς ήταν ο τύπος.

Είστε στην πρώτη σελίδα κάθε εφημερίδας αυτή την εβδομάδα.

- Είστε παντού στην τηλεόραση. - Σωστά.

Όλοι σας αποκαλούν

το μέλλον, τον σωτήρα του Δημοκρατικού Κόμματος...

Λοιπόν, είστε;

Ξέρεις, είμαι ο 99ος στους 100 σε αρχαιότητα,

οπότε λοιπόν, θα ξύνω μολύβια

και θα τρίβω τα πατώματα, νομίζω,

- για τα πρώτα δύο χρόνια. - Αμφιβάλλω γι 'αυτό.

Ο Τζεφ Ζέλενι,

που ήταν ανταποκριτής της Tribune,

ήρθε κοντά μου μια μέρα και μου είπε:

"Σκέφτομαι να προτείνω στους συντάκτες ένα άρθρο,

για τον πρώτο χρόνο του Ομπάμα στη Γερουσία."

Λατρεύω αυτή την φωτογραφία γιατί,

ξέρεις, έχει μισό σάντουιτς στο στόμα του,

και η Σάσα έχει "καρφώσει" το άλλο μισό.

Αυτή ήταν η μέρα που τον γνώρισα.

Η παρουσία της φωτογραφικής μου μηχανής δεν τον ενόχλησε καθόλου,

ξέρετε, κάτι που δεν συμβαίνει πάντα,

ειδικά με τους πολιτικούς.

Σου είπε κάτι γι' αυτόν;

Χμ, ξέρετε, βρήκα ένα καλό θέμα.

Αυτή ήταν η πρώτη μέρα που ήταν στην Ουάσιγκτον

ως νεοεκλεγείς γερουσιαστής.

Και η Μαλία ήταν έξι.

Ο γερουσιαστής Ομπάμα πέρασε τη μέρα με την οικογένειά του

δείχνοντάς τους τα κατατόπια

και βοηθώντας τους να καταλάβουν πώς ήταν.

Και η Σάσα ήταν τριών.

Δηλαδή, νομίζω ότι σκέφτηκε

πως ήμουν ικανός φωτογράφος.

Συνέχισα να προάγω αυτή την εμπιστοσύνη

καθώς περνούσε η χρονιά.

Γιατί, στην εποχή του YouTube

και των τόσο πολλών βίντεο στο Διαδίκτυο,

οι φωτογραφίες εξακολουθούν να έχουν πολύ ισχυρό αντίκτυπο

όσον αφορά την πολιτική κάλυψη;

Ξέρετε, μου αρέσει η στατική φωτογραφία.

Σταματάει τον χρόνο.

Μπορείς να θυμηθείς μια στατική φωτογραφία.

Πολλοί φωτορεπόρτερ περνάνε τώρα στο βίντεο,

αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι η στατική φωτογραφία,

για μένα λέει πολλά περισσότερα.

Δεν ήμουν μαζί του κάθε μέρα,

αλλά τον γνώρισα αρκετά καλά επαγγελματικά.

Ήταν πολύ ξεκάθαρο ότι ήταν διαφορετικός

από τους περισσότερους πολιτικούς.

Δεν είχα δει πραγματικά κάποιον,

ειδικά έναν νεόκοπο γερουσιαστή, με τέτοιου είδους παρουσία.

Μας έβαλε να τον λέμε Μπαράκ.

Ήταν χαλαρός και άνετος.

Σου έστελνε e-mail στη μέση της νύχτας.

Απο πλευράς γενεών, είχε περισσότερα κοινά

με τους ανθρώπους που δούλευαν για αυτόν στα 20 τους

παρά πιθανώς με τους άλλους γερουσιαστές στην Ουάσιγκτον.

Αυτό ήταν το 2005.

Πήγα μαζί του στη Ρωσία και στην Ουκρανία και στο Αζερμπαϊτζάν.

Είμαστε στη μέση της Κόκκινης Πλατείας,

και δεν τον αναγνωρίζει ούτε ένας άνθρωπος.

Ήταν απλώς ένας... κανονικός τύπος.

Και μετά πήγα στην Αφρική μαζί του το 2006.

Στο νησί Ρόμπεν, πήγαμε στο κελί του Μαντέλα.

- Το πλεονέκτημα αυτού του κελιού... - Είχε λίγο ήλιο.

- Οχι μόνο αυτό. - Ναι.

Έχεις τη θέα προς τα έξω.

Μια καθαρή μέρα, θα μπορούσες να δεις το Κέιπ Τάουν.

Όταν πήγαμε στην Κένυα,

είχε αυτή τη συνάντηση με ορισμένες ΜΚΟ.

Και μαθεύτηκε στον κόσμο ότι ήταν εκεί μέσα.

Και όταν βγήκε από αυτή τη συνάντηση,

χιλιάδες άνθρωποι περίμεναν απέξω να τον ακούσουν να λέει δυο λόγια.

Όταν πήγαμε στο Ναϊρόμπι και έδωσε μια μεγάλη ομιλία,

πήρα αυτή τη φωτογραφία αυτού του άντρα,

που κρατούσε σημειώσεις τα βασικά σημεία της ομιλίας του

Γειά σας. Χαίρομαι που σας βλέπω όλους.

Η υποδοχή στο χωριό της γιαγιάς του ήταν κάτι χαοτικό.

Νομίζω πως κάθε φορά

που ένα παιδί επιστρέφει στον τάφο των γονιών του,

σε κάνει να αναλογιστείς τη δική σου ζωή

και την θνησιμότητα, και...

σε κάνει να σκέφτεσαι την επόμενη γενιά.

Η γυναίκα μου και εγώ...

θα κάνουμε εξετάσεις για HIV / AIDS.

Θέλω, λοιπόν, να θυμούνται όλοι

ότι αν ένας Αμερικανός γερουσιαστής μπορεί να υποβληθεί σε εξετάσεις

και αν η γυναίκα του μπορεί να υποβληθεί σε εξετάσεις,

τότε όλοι σε αυτό το πλήθος μπορούν να υποβληθούν σε εξετάσεις.

Γιατί πρέπει να ξέρεις την κατάστασή σου.

Βλέποντας τη συντριπτική ανταπόκριση που έλαβε στην Αφρική,

Θυμάμαι πως γύρισα από εκείνο το ταξίδι

λέγοντας ότι... στοιχηματίζω πως θα είναι υποψήφιος για πρόεδρος.

Θέλω να πω, ο τρόπος που οι άνθρωποι κρέμονταν από κάθε του λέξη,

μπορούσες να δεις στα πρόσωπα των ανθρώπων

ότι αυτός ο τύπος ήταν κάτι το ιδιαίτερο για αυτούς.

Προφανώς, ήταν πολύ έξυπνος.

Νομίζω όμως ότι είχε και το σωστό ταμπεραμέντο να γίνει πρόεδρος.

Για μένα, η εικόνα αυτή λέει πραγματικά μια ιστορία

για έναν νεαρό γερουσιαστή των ΗΠΑ που ετοιμάζεται να βγει έξω,

να ανακοινώσει ότι είναι υποψήφιος για πρόεδρος,

γνωρίζοντας ότι η ζωή του δεν θα είναι ποτέ η ίδια.

Και νομίζω ότι μπορείτε να το δείτε στο πρόσωπό του.

Μπορείτε να δείτε το άγχος στη Μισέλ καθώς προσπαθεί

για να βουρτσίσει λίγο χνούδι από το πίσω μέρος του σακακιού του.

Ήξερα τη βαρύτητα της στιγμής,

και ήξερα ότι είχε μια ευκαιρία.

Ήξερα ότι...

από τη στιγμή που ο κόσμος τον έβλεπε και τον άκουγε,

ότι είχε μια ευκαιρία.

Είχε τέτοιες ιδιότητες μέσα του

που οι άνθρωποι... σχετίζονταν μαζί του.

Είμαι μπροστά σας σήμερα για να σας ανακοινώσω...

την υποψηφιότητά μου για πρόεδρος των Η.Π.Α.

Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι η Χίλαρι ήταν τόσο μπροστά,

είχε τεράστια υποστήριξη,

που πολλοί νόμιζαν ότι ήταν κάτι άπιαστο.

Αντιμετωπίζει ο Ομπάμα μια μεγάλη και δύσκολη μάχη

παρά την προσοχή των μέσων ενημέρωσης που τραβάει;

Θα πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα

ότι είναι μόλις δύο χρόνια στη Γερουσία των ΗΠΑ.

Τα ΜΜΕ ήταν έτοιμα να μας ξεγράψουν ή να μας υποβαθμίσουν.

Όμως όχι, υπήρχε αυτή η ευρύτερη δύναμη εκεί έξω

που δεν θα το άφηνε αυτό να συμβεί.

Η αμερικανική ιστορία δεν θα είναι ξανά η ίδια.

Οι Αμερικανοί εξέλεξαν έναν νεαρό άνδρα με νεαρή οικογένεια,

έναν Αφροαμερικανό, τον πρώτο ποτέ.

Ερχόταν εδώ και καιρό,

αλλά απόψε,

εξαιτίας αυτού που κάναμε αυτήν την ημέρα,

σε αυτές τις εκλογές, σε αυτήν την καθοριστική στιγμή,

η αλλαγή ήρθε στην Αμερική.

Ο Γκιμπς με πήρε τηλέφωνο στις 5 Ιανουαρίου

και μου πρότεινε τη δουλειά.

Και είπα στον Γκιμπς, του είπα "Κοίτα..."

Είπα, "Κοίτα να δεις, αν το κάνω αυτό, θέλω να έχω πρόσβαση στα πάντα."

Και μου είπε απλά: "Ο εκλεγμένος πρόεδρος το καταλαβαίνει."

"Δεν υπάρχει καμία ανησυχία εκεί."

Και είπα, "Εντάξει, θα είμαι εκεί αύριο."

Δύο μέρες αργότερα, συναντήθηκα με τον Ομπάμα.

Μπήκε στο δωμάτιο και είπε...

"Θα διασκεδάσουμε λίγο."

Νομίζω ότι υπήρξε τεράστιος σεβασμός στο εξωτερικό, όταν εκλέχτηκε.

Νομίζω ότι ο κόσμος ήταν απλά ενθουσιασμένος

πως η χώρα μας είχε επιτέλους παραμερίσει τις προκαταλήψεις

και εξέλεξε έναν Αφροαμερικανό πρόεδρο.

Και πραγματικά ένα διαφορετικό είδος πολιτικού

που είχε απήχηση σε όλο τον κόσμο.

Ο Πιτ ήταν με τον πρόεδρο όλη την ώρα.

Ξεκινούσε τη μέρα του γύρω στις 9:00,

έπαιρνα το πρόγραμμά του,

αλλά με τον καιρό έμαθα ότι το πρόγραμμα

ήταν πραγματικά απλά το σημείο εκκίνησης.

Εντάξει, πάμε.

Κάλυπτα όλες τις παρασκηνιακές συναντήσεις,

όλες τις συναντήσεις της Αίθουσας Επιχειρήσεων.

Θέλω να πω, δεν είναι δικιά μου αυτή η έκφραση...

αλλά φανταστείτε να προσπαθείτε να πιείτε μια γουλιά νερό

από πυροσβεστικό κρουνό που δεν κλείνει ποτέ.

Ήταν ασταμάτητος, κάθε μέρα, 24-7,

πάντα σε ετοιμότητα, πάντα έτοιμος.

Αυτή ήταν η πρόκληση για μένα, για τη δουλειά μου για οκτώ χρόνια.

Ο Πιτ είχε κάποτε άτυπη πνευμονία,

και παρόλα αυτά ήρθε στη δουλειά.

Αν θέλεις πραγματικά

να τεκμηριώσεις την προεδρία για την ιστορία,

πρέπει να είσαι εκεί όλη την ώρα,

γιατί δεν μπορείς να προβλέψεις πότε θα συμβεί κάτι αξιόλογο για καταγραφή.

Ο Πιτ ήθελε πολύ να είναι... ο τύπος που εξαφανίζεται.

Και αυτό είναι χάρισμα όταν είσαι φωτογράφος του Λευκού Οίκου

ο πρόεδρος να μην ξέρει καν ότι είσαι στο δωμάτιο.

Περιστασιακά, το Προεδρικό Συμβούλιο συγκεντρωνόταν

για να παρουσιάσει μερικές πραγματικά σκληρές αποφάσεις στον πρόεδρο.

Ξέρετε υπήρχε φλυαρία, φλυαρία,

άνθρωποι να εκφράζουν συλλυπητήρια,

και το πρώτο σημάδι ότι ο πρόεδρος ήταν επικείμενος

ήταν όταν έμπαινε ο Πιτ.

Όλοι πάγωναν.

Οπότε, δεν ξέρω πώς ήταν για εκείνον

για οκτώ χρόνια να έχει αυτή την ανατριχιαστική επίδραση...

σε κάθε δωμάτιο.

Γιατί πρέπει οι ιστορικοί του μέλλοντος...

να δώσουν την προσοχή τους σε αυτό που κάνετε;

Λοιπόν, νομίζω, ότι για μένα,

η δουλειά του επισήμου φωτογράφου του Λευκού Οίκου

είναι σημαντική για την ιστορία.

Και...το το πράγμα που με ανησυχεί ξέρετε...με την τωρινή κυβέρνηση...

είναι ότι η πρόσβαση δεν είναι ίδια με...

όπως... αυτή που είχα εγώ για τον Πρόεδρο Ομπάμα.

Και νομίζω ότι η ιστορία θα πάσχει ως αποτέλεσμα αυτού.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα θέτει στο επίκεντρο της διακυβέρνησής του

μια ακόμα σημαντική πτυχή

του προβληματικού οικονομικού μετώπου της χώρας:

Την αναδιάρθρωση της αυτοκινητοβιομηχανίας των Η.Π.Α.

Στις αρχές του 2009, ήμασταν στη μέση

αυτής της μεγάλης οικονομικής κρίσης.

Νομίζω ότι αυτή η φωτογραφία βοήθησε να φανεί

ποιος είναι στο δωμάτιο,

τη διάθεση, το συναίσθημα της στιγμής,

που ήταν ότι ετοιμαζόταν να τηλεφωνήσει

στους διευθύνοντες συμβούλους δύο αυτοκινητοβιομηχανιών

να τους πει ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση

επρόκειτο να αναλάβει τις εταιρείες τους.

Όπως ίσως θυμάστε, ήταν πολύ αμφιλεγόμενο εκείνη την εποχή.

Και σκεφτόμουν, "Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;"

Πώς αντιμετωπίζει την κρίση;

Και νομίζω ότι κάποιες λέξεις που περνούσαν από το μυαλό μου ήταν

"ηγεσία", "χαρακτήρας" και "ενσυναίσθηση."

Όσο περισσότερο μελετώ ηγέτες σε περιόδους κρίσης,

είτε είναι ο Λίνκολν είτε ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ

είτε ο Τέντι Ρούσβελτ

ή ο Λίντον Τζόνσον κατά τη διάρκεια του αγώνα για πολιτικά δικαιώματα,

υπάρχει σχεδόν μια οικογενειακή ομοιότητα

των ηγετικών τους χαρακτηριστικών.

Το πρώτο είναι η ταπεινοφροσύνη,

η ικανότητα να αναγνωρίζεις το σφάλμα

και να μαθαίνεις από τα λάθη σου.

Μετά θα έβαζα ίσως, την ενσυναίσθηση,

ως μια απολύτως κρίσιμη ανθρώπινη ποιότητα...

την ικανότητα να κατανοείς τις απόψεις άλλων ανθρώπων

και να νιώθεις μια αίσθηση σύνδεσης

με αυτούς τους άλλους ανθρώπους.

Όλοι οι ηγέτες που έχω μελετήσει

είχαν ενα τρόπο επικοινωνίας με τους ανθρώπους

ώστε αυτοί να νοιώθουν μια αίσθηση εμπιστοσύνης σε αυτά που άκουγαν.

Να εμπνέονται να δράσουν εξαιτίας τους.

Και επίσης πέρα από την επικοινωνία

είναι η ικανότητα να ελέγχουν τα συναισθήματά τους

και να παραμένουν ψύχραιμοι στις δύσκολες στιγμές.

Και στο τέλος, κατά κάποιο τρόπο,

πρέπει να έχεις αρκετή αυτοπεποίθηση

ώστε να δημιουργήσεις μια ομάδα ανθρώπων γύρω σου

που να μπορούν να σε επικρίνουν,

που να μπορούν να αμφισβητούν τις υποθέσεις σου,

που να μπορούν να διαφωνήσουν μαζί σου.

Και μετά να αποδεχτείς ότι αυτό θα γίνεται από τη χώρα

σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα,

είναι ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστικό ενός ηγέτη.

Κοιτάζοντας τον Πρόεδρο Ομπάμα, ανέλαβε την εξουσία

με την επιθυμία να τερματίσει τους πολέμους της Αμερικής στο εξωτερικό

και να εντείνει την εστίασή του στη χώρα.

Όμως τα γεγονότα είχαν τον τρόπο να παρεμβαίνουν,

ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή.

Θέλω να σας μιλήσω απόψε

για την προσπάθειά μας στο Αφγανιστάν.

Δεν ζητήσαμε εμείς αυτή την διαμάχη.

Όμως, ενώ έχουμε κερδίσει με σκληρή προσπάθεια ορόσημα στο Ιράκ,

η κατάσταση στο Αφγανιστάν έχει επιδεινωθεί.

Και ως αρχηγός του στρατού έχω αποφασίσει

ότι είναι προς το ζωτικό εθνικό μας συμφέρον

να στείλουμε ακόμα 30.000 Αμερικανούς στρατιώτες στο Αφγανιστάν.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα ερχόταν ξανά και ξανά στο:

"Εντάξει, αν κάνουμε αυτό που προτείνεις,

πώς είναι πιθανό να εξελιχτεί;"

Αποδεχόταν την αντιγνωμία το διάλογο και τη συζήτηση.

Πίστευε ότι θα έπαιρνε τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις

αν είχε εκτεθεί στη μεγαλύτερη σειρά αντεπιχειρημάτων,

και εναλλακτικών απόψεων.

Ας πούμε ένα πραγματικά δύσκολο σκηνικό όπως η Συρία.

Είχαμε εντάσεις για αυτό.

Είχαμε μόνο άθλιες επιλογές

να αντιπαραθέσουμε στον πρόεδρο.

Αλλά εκείνος που πρέπει να ζήσει με τις συνέπειες

και να ξέρει ότι αυτός χρεώνεται την όποια έκβαση,

είναι ο πρόεδρος και μόνο ο πρόεδρος.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα είπε, στην πραγματικότητα,

ότι έβλεπε την προεδρία ως σκυταλοδρομία.

Έχεις ορισμένα προβλήματα όταν μπαίνεις μέσα.

Εργάζεσαι πάνω σε αυτά τα προβλήματα.

Μερικά από αυτά τα πράγματα δεν θα λυθούν στο χρόνο σου.

Ίσως έχουν γίνει κάποια βήματα προς την κατεύθυνση της λύσης.

Ίσως πήγαμε προς τα πίσω ή προς τα εμπρός.

Οι πόλεμοι θα είναι εκεί

που ίσως δεν θα έπρεπε να έχουν γίνει

ή θα ευχόσουν να μην είχαν γίνει.

Θα υπάρχουν πόλεμοι που θα μείνουν ημιτελείς.

Αλλά είναι πραγματικά αυτή η συνεχής πορεία.

Για μένα,

είναι συνεχώς σημαντικό να υπενθυμίζω στον εαυτό μου

γιατί μπήκα σε αυτήν την δουλειά εξαρχής.

Ειδικά όταν είναι δύσκολο.

Εξετάζεις ένα θέμα αυτή τη στιγμή όπως η υγειονομική περίθαλψη.

Πάρα πολλοί από μας βασίσαμε την προεκλογική μας εκστρατεία

στην ιδέα ότι θα αλλάζαμε αυτό το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης.

Λοιπόν, εδώ είμαστε... με την ευκαιρία να το αλλάξουμε.

Αυτή είναι μια από τις πρώτες ομιλίες για την υγειονομική περίθαλψη

που δούλευε με τον Τζον Φαβρο.

Κάθε σελίδα έμοιαζε έτσι.

Αυτό νομίζω ότι σας δείχνει πραγματικά πόσο εμπλεκόμενος ήταν

στα λόγια που έβγαιναν από το στόμα του.

Δεν θα ευχόσασταν να το είχαμε τώρα;

Αλλά νομίζω ότι αυτή η εικόνα σας λέει επίσης κάτι

για το πώς δουλεύει με άλλους ανθρώπους.

Γιατί αντί να παραδώσει απλώς τον Τζον

το διορθωμένο προσχέδιο το επόμενο πρωί

όταν ήρθε στο Οβάλ Γραφείο, κάλεσε τον Τζον,

και κάθισαν στον καναπέ για μιάμιση ώρα

και πέρασαν μαζί κάθε αλλαγή που είχε κάνει.

Ξέρω πόσο πικρό και αμφιλεγόμενο έχει γίνει το θέμα

της μεταρρύθμισης της υγειονομικής ασφάλισης.

Αυτό το νομοσχέδιο είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ελευθερία

που έχω δει τα 19 χρόνια που βρίσκομαι εδώ στην Ουάσιγκτον.

Παγιδευτήκαμε στο πολιτικό παιχνίδι

με εναν τρόπο που απλά δεν είναι υγιής.

Αυτή είναι η Νανσι-Αν Ντεπάρλ, η οποία ήταν τόσο υπεύθυνη όσο όλοι

για τον νόμο για την προσιτή φροντίδα.

Και η Νανσι-Αν είχε δύο μικρά αγόρια,

και δεν είδαν ποτέ τη μαμά τους για, περίπου, δύο χρόνια.

Έφευγε από το σπίτι νωρίς το πρωί,

και τα αγόρια δεν είχαν καν ξυπνήσει ακόμα.

Και μέχρι να γυρίσει στο σπίτι, συχνά είχαν ήδη κοιμηθεί.

Τέτοιου είδους θυσίες

έκαναν οι άνθρωποι στον Λευκό Οίκο.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα το ήξερε αυτό.

Ποτέ δεν ειπώθηκε ο,τιδήποτε,

αλλά άρχισα να παρατηρώ πως όπου... όποτε μπορούσε,

έλεγε δυο λόγια για να εξασφαλίσει ότι τα αγόρια θα ήταν καλεσμένα

όταν πχ οι μπασκετμπολίστες του ΝΒΑ ήρθαν στον Λευκό Οίκο

ή παρόμοια γεγονότα.

Αυτός είναι ο Νίκυ.

Τον κάλεσε στο Οβάλ Γραφείο,

για να μοιραστούνε μια μπάρα δημητριακών.

Ο Νίκι...

ήρθε σε μια από τις εκδηλώσεις που υπογράφω το βιβλίο μου.

Τώρα είναι δευτεροετής φοιτητής στο Duke.

Και μου είπε πόσο πολλά σήμαινε για αυτόν αυτή η φωτογραφία.

Και πως τώρα συνειδητοποιεί

την καλή δουλειά που έκανε η μαμά του.

Υπήρχε ακόμη κάποια δουλειά που έπρεπε να γίνει.

Πολλά τηλεφωνήματα είναι από...

τη λιμουζίνα με τον Phil Schiliro, τον νομοθετικό διευθυντή του.

Και νομίζω ότι αυτό ήταν το τηλεφώνημα

όπου κατάλαβε ότι μάλλον είχαν αρκετές ψήφους.

Και έβγαλε από την τσέπη του τα γούρια του.

Είδα ότι έβγαλε τα γούρια του εκείνο το πρωί.

Είπα: "Εντάξει, αυτό είναι καλό σημάδι."

Ας το κάνουμε αυτό.

Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε.

Και ένιωσε αυτή τη μέρα ότι κάτι κατάφερε

που βελτίωσε τις ζωές των ανθρώπων.

Πρέπει να αλλάξω κάμερες εδώ.

- Συγγνώμη για αυτό, κύριε. - Κανένα πρόβλημα.

- Είμαστε καλά; - Ναι.

Απλά πρέπει να αλλάξω...

Εντάξει.

Με έπιασε σε μια ντροπιαστική στιγμή.

Αυτό δεν μου συμβαίνει ποτέ.

Συγγνώμη για αυτό, κύριε.

Ναι, ήταν λίγο ντροπιαστικό.

Δεν λέτε τίποτα.

Ακριβώς μπροστά στο National Geographic και ξαφνικά...

ξαφνικά χάλασε η κάμερα.

- Θεούλη μου. - Γέμισα το δίσκο.

Συνήθως είναι πολύ καλύτερος από αυτό, σας το υπόσχομαι.

Θυμήσου, Πιτ, να βγάζεις το κάλυμμα του φακού πριν...

Όχι, δεν ήταν το καπάκι του φακού.

- Το καπάκι του φακού είναι σημαντικό. - Όχι, όχι, όχι, ήταν το...

Γέμισα το δίσκο. Θέλω να πω, η ομιλία ήταν τόσο συναρπαστική

- που γέμισα το δίσκο με... - Ήταν...

Ένα από τα ωραία πράγματα που έκανε το γραφείο μου

ήταν να κρεμάει γιγάντιες εκτυπώσεις

Είναι μια παράδοση που είχε ξεκινήσει

με την κυβέρνηση Νίξον.

Τις ανανεώναμε κάθε μερικές εβδομάδες.

Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο μερικές δεκάδες άτομα

που αλληλεπιδρούν με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών

σε τακτική βάση.

Κι όμως, υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι που εργάζονται γι' αυτόν.

Έτσι, αυτός ήταν ένας τρόπος να τον δουν με πολύ προσωπικό τρόπο.

Νομίζω ότι τους έδινε πρόσθετο σκοπό.

Την πρώτη φορά που πήγαμε στον ΟΗΕ,

είχαμε ένα διάλειμμα ένα απόγευμα,

και αυτός και ο Ρέτζι Λαβ έπαιξαν μπάσκετ για, περίπου, μία ώρα.

Ο Reggie Love ήταν 27 ετών εκείνη την εποχή,

ήταν 1.98.

Ήταν αρχηγός της ομάδας μπάσκετ στο πανεπιστήμιο Duke

όταν κέρδισε ένα εθνικό πρωτάθλημα.

Ο Μπαράκ Ομπάμα ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερος,

τουλάχιστον 10 εκατοστά πιο κοντός

και δεν συμμετείχε στην ομάδα μπάσκετ του γυμνασίου του.

Αλλά είναι, ο πιο ανταγωνιστικός τύπος που έχω συναντήσει ποτέ.

Κάποια στιγμή, ο Πρόεδρος Ομπάμα πηδάει,

και μπλοκάρει το σουτ του Ρέτζι.

Τελείωσαν το παιχνίδι,

και ο Πρόεδρος Ομπάμα έρχεται καρφωτός κατά πάνω μου.

Έρχεται σε μένα, και μου λέει... "Το πήρες αυτό το μπλοκ;"

Και αρχίζω να σκρολάρω,

και έρχομαι σε αυτή τη φωτογραφία, και αυτός λέει...,

"Είναι υπέροχη. Κάνε την γιγαντοαφίσα"

Έβαλε τον Ρέτζι να το υπογράψει,

"Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε, ωραίο μπλοκ. Ρέτζι Λαβ."

Κάποιος ήρθε και μου είπε, "Πρέπει να τις βγάλουμε ονλάιν."

Ο Πιτ είπε: "Ο Λευκός Οίκος θέλει να ανεβάζουμε φωτογραφίες στο Flickr"

που ήταν μια πλατφόρμα ροής φωτογραφιών.

Η δουλειά μου ήταν να επιλέγω... από περίπου 10.000 λήψεις,

περίπου 50 φωτογραφίες την εβδομάδα.

Αυτό ήταν άνευ προηγουμένου.

Καμία προηγούμενη κυβέρνηση δεν είχε βγάλει ποτέ τόσες φωτογραφίες.

Και σκέφτηκα ότι ήταν ένας πολύ καλός τρόπος για το κοινό

για να δει τι γινόταν στα παρασκήνια.

Όταν φτάσεις στην ηλικία μου

και κοιτάς πίσω σε πράγματα που συνέβησαν νωρίς στη ζωή σου,

αρχίζεις κάπως να συνδέεις τις τελείες.

Προσπαθούσα να θυμηθώ με την Τζέιν

πότε πήγαμε στην Ουάσιγκτον.

Νομίζω ήταν το 1965.

Αλλά πήγαμε και επισκεφτήκαμε τον Λευκό Οίκο,

και πήραμε και αυτό το βιβλίο

που ονομάζεται Λευκός Οίκος.

Και συνήθιζα να κοιτάζω αυτό το βιβλίο όλη την ώρα.

Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε λίγο πριν τη δολοφονία του Κένεντι.

Και η Τζάκι Κένεντι έγραψε την εισαγωγή.

Είπε ότι το βιβλίο αρχικά προοριζόταν μόνο για παιδιά.

Μπορεί να συγκινηθώ...

απλά διαβάζοντας αυτό.

"Φαίνεται πολύ κρίμα που αυτά..."

εννοώντας τα παιδιά που επισκέπτονταν τον Λευκό Οίκο...

"δεν έχουν τίποτα να πάρουν μαζί τους."

"Ήλπιζαν ότι θα διάβαζαν περισσότερα για τους προέδρους

που τους ενδιέφεραν περισσότερο."

Ξέρετε, ήμουν ένα από αυτά.

Αυτό το βιβλίο, σε κάθε κυβέρνηση,

ενημερωνόταν συνεχώς.

Στην τελευταία του έκδοση, εγώ τράβηξα τη φωτογραφία εξωφύλλου

και υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες

του προέδρου Ομπάμα μέσα στο βιβλίο.

Λοιπόν, μιλάμε για πλήρη κύκλο.

Εδώ είναι όταν η μαμά μου,

συνάντησε τον Πρόεδρο Ομπάμα για πρώτη φορά.

Και έγραψε: "Στην Λίλιαν, χάρηκα πάρα πολύ που σε γνώρισα."

"Ευχαριστώ που έκανες τόσο σπουδαία δουλειά με τον Πιτ."

Αυτοί είναι λοιπόν η γιαγιά και ο παππούς μου.

Και οι δύο γεννήθηκαν στις Αζόρες.

Μετανάστευσαν με διαφορα ένα ή δύο χρόνια ο ένας από τον άλλο.

Οι γονείς μου δούλευαν και οι δύο.

Η μαμά μου ήταν νοσοκόμα.

Ο μπαμπάς μου ήταν μηχανικός σκαφών.

Δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο εκτός από τον αθλητισμό.

Δεν με ενδιέφερε η φωτογραφία

μέχρι που πήγα στο κολέγιο.

Αν υπήρχε τέτοια κατηγορία, θα ήμουν φαβορί

για "τον πιο απίθανο να πετύχει."

Νομίζω, πως όταν ήταν στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης,

έπαιρνε ενα μάθημα φωτογραφίας.

Και ήρθε σπίτι και είπε:

"Μαμά, θέλω να γίνω φωτογράφος."

Είπα, "Θεέ μου, τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης",

και θα πας να βγάζεις φωτογραφίες;"

Αυτό σκέφτηκα. "Ω Θεέ μου."

Για μένα ήταν μαγικό.

Το να τραβάς ένα ρολό φιλμ,

να το τυλίγεις πάνω στον κύλινδρο,

και καθώς ανακινείς το δίσκο, η εικόνα να αρχίζει να εμφανίζεται.

Έχεις τον έλεγχο από την αρχή μέχρι το τέλος.

Και είπα: "Αυτό θέλω να κάνω."

Ήθελε πολύ να γίνει φωτογράφος, ξέρετε,

και αυτό είναι ένα πραγματικά ανταγωνιστικό πεδίο.

Και τη μέρα που έφυγε για να πάει στο Κάνσας

για να πάρει το μεταπτυχιακό του,

όταν το αμάξι έβγαινε από το πάρκιγκ,

άρχισα να κλαίω.

Και ο μπαμπάς μας είπε: "Γιατί κλαις;"

"Απλά φεύγει για ένα χρόνο."

Και είπα, "Όχι, δεν είναι έτσι. Δεν θα γυρίσει ποτέ."

Πάντα προσπαθούσα να τραβήξω μια καλή φωτογραφία

για κάθε εργασία, όσο κακή κι αν ήταν.

Ξέρεις, αν υπάρχει ενας σκύλος που διασχίζει το δρόμο στη 1:00,

αυτό έχει τη δυνατότητα να γίνει η φωτογραφία της πρώτης σελίδας.

Συνειδητοποιείς ότι οι φωτογραφίες σου έχουν αντίκτυπο.

Πήρα ενα τηλέφωνο μια μέρα

από τον διευθυντή φωτογραφία στους Sunday Times,

και λέει, "Θέλουμε να έρθεις για συνέντευξη."

Έτσι, πέταξα μέχρι το Σικάγο, και με προσέλαβε,

και έτσι πέρασα από μια ημερήσια εφημερίδα 6.000 φύλλων

όπου ήμουν ο μοναδικός φωτογράφος

σε μια εφημερίδα 600.000 φύλλων

όπου ήμουν ένας από τους 25 φωτορεπόρτερ.

Πραγματικά πιστεύω ότι ήταν χρήσιμο για μένα

να περάσω από όλες τις εμπειρίες που πέρασα.

Έκανα κάποια πράγματα για το National Geographic.

Όταν το Life ήταν μηνιαίο, έκανα κάποια δουλειά για αυτούς.

Αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου,

ένας ανταποκριτής και εγώ μπήκαμε κρυφά στο Αφγανιστάν

τη στιγμή που ο πόλεμος ξεκινούσε.

Και κατά κάποιο τρόπο, ήταν ένα από τα πιο ικανοποιητικά πράγματα

που έχω κάνει ποτέ στην καριέρα μου

επειδή οι φωτογραφίες μου εμφανίζονταν στο Chicago Tribune κάθε μέρα,

και πραγματικά ένιωθα ότι έκανα καλή δουλειά

και ο κόσμος το έβλεπε.

Δεν θέλω ο κόσμος να αποκομίσει την εντύπωση

ότι ήμουν φωτογράφος πολέμου, γιατί δεν ήμουν.

Αλλά όταν τα βλήματα πέφτουν δίπλα σου...

Δεν έκανα πολύ καλή δουλειά,

γιατί έτρεμα από το φόβο μου. Θα το παραδεχτώ.

Συνειδητοποίησα πως, "Εντάξει, αυτό είναι...

Δεν είμαι καλός σε αυτό."

Σας ευχαριστούμε και πάλι που ήρθατε εδώ απόψε.

Η Λίνσεϊ στην πραγματικότητα απήχθη δύο φορές στην καριέρα της.

Γνωρίζουμε ότι ο Μπράιαν κολυμπά με καρχαρίες.

Λοιπόν, Πιτ, υπήρξε κάποια στιγμή

που ένιωσες πραγματικά φοβισμένος στον Λευκό Οίκο

πέρα από την 20η Ιανουαρίου 2017; (Σ.τ.μ: Ημέρα ορκωμοσίας Τράμπ)

Σε αυτόν τον Λευκό Οίκο.

Ναι, σε αυτόν τον Λευκό Οίκο.

Όχι, δεν ένιωσα ποτέ φόβο.

Δεν είχα σφαίρες να πετάνε πάνω από το κεφάλι μου,

και δεν είχα καρχαρίες να με περικυκλώνουν

οπότε μου ήταν πιο εύκολο σε σύγκριση με αυτούς τους δύο.

Αυτό που λέγαμε νωρίτερα...

πρέπει να έχεις διαίσθηση

για το πότε είναι ώρα να δώσεις στον πρόεδρο λίγο "χώρο".

Οπότε είναι κυρίως θέμα διαίσθησης

για το πότε είναι ώρα να απομακρυνθείς σιγά σιγά.

Κάθε τρεις μήνες πηγαίναμε στο Νοσοκομείο Walter Reed,

όπου επισκεπτόταν τους Πληγωμένους Πολεμιστές.

Νομίζω ότι τον επηρέαζε συναισθηματικά.

Μια φορά, πήγε και είδαμε τον Κόρι Ρέμσμπουργκ.

Είχε τραυματιστεί από αυτοσχέδια βόμβα.

Ο τύπος με τον οποίο ήταν σε περιπολία στο Αφγανιστάν

σκοτώθηκε ακαριαία.

Ο Κόρι πετάχτηκε σε ενα χαντάκι.

Ήταν κάτω από το νερό.

Κατά κάποιο τρόπο επέζησε, χωρίς να πνιγεί.

Πέρασε μήνες σε κώμα.

Έχασε τη μισή όρασή του

και την ικανότητα να ελέγχει το μισό του σώμα.

Έπρεπε να ξαναμάθει πώς να περπατάει, να μιλάει και να τρώει.

Αλλά εδώ είναι αυτό που πραγματικά με ταρακούνησε.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα είχε συναντήσει τον Κόρι

στη Νορμανδία τον προηγούμενο Ιούνιο,

και είχα τραβήξει φωτογραφία από εκείνη τη συνάντηση.

Και αυτή η φωτογραφία...

είχαμε στείλει ένα αντίγραφο στην οικογένεια,

και ήταν κολλημένη στον τοίχο του νοσοκομείου.

Και κοιτώντας αυτή την φωτογραφία

και μετά κοιτώντας τον Κόρι είπα στον εαυτό μου,

"Αυτό είναι το πραγματικό κόστος του πολέμου."

Εσείς κάποιοι... συνήθως δεν το βλέπετε τόσο έντονα.

Ο Κόρι έκανε αξιοσημείωτη πρόοδο.

Τρία χρόνια αργότερα, επισκέφτηκε ξανά τον Πρόεδρο Ομπάμα

και είχε αρχίσει να περπατάει με ένα Πι.

Τον Ιανουάριο του 2014, ήταν ο επίτιμος καλεσμένος

στην Ετήσια Προεδρική Ομιλία

και κάθισε δίπλα στη Μισέλ Ομπάμα.

Και μετά προς το τέλος της θητείας του,

Ο Πρόεδρος Ομπάμα τον επισκέφτηκε στην Αριζόνα στο νέο του σπίτι.

Ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια στην ημέρα του προέδρου

ήταν όταν πήγαινε σε πόλεις σε όλες τις Η.Π.Α

Πόσο κράτησε;

- Φαινόταν να διαρκούσε για πάντα. - Έτσι ήταν μάλλον.

Δόξα τω Θεώ παιδιά είστε εντάξει.

- Μάλιστα κύριε. - Εντάξει; Και, ε...

Όταν είσαι πρόσωπο με πρόσωπο με ανθρώπους...

αυτές οι εικόνες καίγονται στον εγκέφαλό σου.

Και το κουβαλάς μαζί σου.

Ο Πιτ μου έλεγε πάντα τις ιστορίες

για το τι συνέβη στο δρόμο εκείνη την ημέρα.

Και όταν γυρνάς πίσω σου θυμίζουν συνέχεια

γιατί δουλεύεις τόσο σκληρά.

Η πρωινή συνάντηση γινόταν στις 9:30 στο Οβάλ Γραφείο,

και κάθε μέρα, ήταν παρόμοια συνάντηση.

Άνθρωποι που κάθονται στις ίδιες καρέκλες, στα ίδια σημεία.

Και σκεφτόμουν: "Ω, Θεέ μου, δεν αντέχω να κοιτάζω

κι άλλες φωτογραφίες από αυτές τις συναντήσεις."

Αλλά πρέπει να τις κοιτάξεις καρέ-καρέ για κάθε περίπτωση.

Και ένα βράδυ, είδα μια σκηνή,

και άρχισα να κλαίω.

Και με πιάνουν ρίγη που το σκέφτομαι γιατί ήταν κάτι...

Δεν ξέρω ποια ήταν η συνάντηση,

αλλά ήξερα κοιτάζοντας το πρόσωπο του προέδρου

την ένταση της απόφασης που έπαιρνε.

Και συγκινήθηκα απίστευτα

γιατί ήξερα την ευθύνη

και το βάρος αυτής της δουλειάς,

και με έκανε να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι

να υπάρχει το κατάλληλο άτομο σε αυτή την καρέκλα

για να παίρνει αυτές τις αποφάσεις.

Όταν ψηφίζουμε,

ψηφίζουμε κάποιον που παίρνει αποφάσεις

που ακούει όλους γύρω του

και μετά παίρνει αυτή την απόφαση.

Και οι άνθρωποι λένε,

"Δεν έχει σημασία ποιος είναι στον Λευκό Οίκο.

Δεν πειράζει. Δεν..."

Έχει απόλυτη σημασία ποιος είναι στον Λευκό Οίκο.

Έκτακτη είδηση: Ο πιο καταζητούμενος άνθρωπος στον κόσμο

σκοτώθηκε σε μια αποστολή

με επικεφαλής τις Ειδικές Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Πρόεδρος Τράμπ παρουσιάζει αυτά που παρακολούθησε

καθώς άρχισε να βλέπει αυτή την επέμβαση

στην Αίθουσα Επιχειρήσεων.

Όταν κοιτάς αυτή τη φωτογραφία...

σίγουρα μοιάζει σαν να κοιτάει την κάμερα.

Δεν νομίζεις;

Και ήμουν σε αυτό το δωμάτιο...

ξέρετε, περισσότερες από χίλιες φορές.

Ο φωτογράφος μπλοκάρει εντελώς την σκηνή.

Φαίνεται...

ύποπτο.

Αν πρόκειται να βγάλεις μια τέτοια φωτογραφία,

τότε πρέπει να είσαι ειλικρινής για αυτό που συμβαίνει.

Τι κοιτούσε;

Θα πάω στο άρθρο των New York Times που το είδα.

"Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο κ. Τράμπ δεν επιτρέπει"

"ο προσωπικός του φωτογράφος να τραβάει ελεύθερα"

"φωτογραφίες από τα παρασκήνια"

"της ζωής και της εργασίας στον Λευκό Οίκο."

"Αντίθετα, τις περισσότερες φορές προσκαλεί την κυρία Κρέιγκχεντ"

"ή άλλους φωτογράφους του Λευκού Οίκου"

"στο δωμάτιο ειδικά με σκοπό τη λήψη επίσημης φωτογραφίας."

Πρέπει να έχουμε πραγματικές στιγμές πραγματικής ιστορίας,

όχι "στημένες" στιγμές της ιστορίας.

Έτσι, είναι δύσκολο να ξέρεις τι χάνεις.

Θα μιλήσω για την επιδρομή του Μπιν Λάντεν.

Ήταν μια πολύ τεταμένη μέρα.

Όλη αυτή την ημέρα, είχε συναντήσεις στην Αίθουσα Επιχειρήσεων,

και είχαν δημιουργήσει ενα σύνδεσμο επικοινωνίας

σε μια μικρή αίθουσα συνεδριάσεων

απέναντι από τη μεγάλη Αίθουσα Επιχειρήσεων.

Έτσι, όταν μπήκε ο Πρόεδρος Ομπάμα,

Ο ταξίαρχος Μπραντ Γουέμπ σηκώθηκε για να παραδώσει την καρέκλα του,

και ο Πρόεδρος Ομπάμα είδε ότι στο φορητό του υπολογιστή

είχε απευθείας επικοινία με τον ναύαρχο Bill McRaven,

που ουσιαστικά συντόνιζε την επιδρομή από το Αφγανιστάν,

και είπε, "Όχι, όχι, όχι, μείνε εκεί."

"Απλά θα τραβήξω μια καρέκλα δίπλα σου."

Γι' αυτό, λοιπόν, ο Πρόεδρος Ομπάμα κάθεται εκεί που είναι.

Έχεις τους πιο ισχυρούς ανθρώπους

στην εκτελεστική εξουσία της κυβέρνησής μας

όλους συγκεντρωμένους σε αυτό το δωμάτιο την ίδια στιγμή,

κι όμως ήταν ανίσχυροι.

Ουσιαστικά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα

να επηρεάσουν την έκβαση αυτού που έβλεπαν.

Και τώρα εναπόκειται στις Ειδικές Δυνάμεις στο έδαφος.

Αυτή η φωτογραφία είναι τόσο δυνατή

γιατί κανείς δεν ποζάρει.

Μπορείς να δεις την ένταση

στο πρόσωπο όλων σε εκείνο το δωμάτιο.

Απόψε,

μπορώ να αναφέρω στον αμερικανικό λαό

και στον κόσμο

ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν μια επιχείρηση

που σκότωσε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, τον ηγέτη της Αλ Κάιντα.

Η εικόνα κάτω δεξιά

είναι αμέσως αφού κατάλαβαν ότι είχαν σκοτώσει τον Μπιν Λάντεν.

Και δεν βλέπεις "κόλλα πέντε."

Είναι, κάπως πολύ... απογοητευτικό με πολλούς τρόπους.

Ως φωτογράφος, αλλά και ως άνθρωπος,

ποια ήταν μερικά από τα πράγματα

που ήταν εύκολο να αποτυπώσετε,

και ποια ήταν λίγο πιο δύσκολα;

Δεν ξέρω αν υπήρχε κάτι που να ήταν εύκολο.

Τα πιο δύσκολα ήταν όταν έπρεπε να συναντηθεί

με οικογένειες που επλήγησαν από τραγωδίες.

Και... με λύπη μου λέω

ότι έπρεπε να το κάνουμε αυτό πάρα πολλές φορές.

Και ήταν απίστευτα συναισθηματικό και δύσκολο.

Ένιωθα αδιάκριτος κάποιες φορές

αλλά και ότι ήταν μέρος της δουλειάς μου

να καταγράψω αυτές τις στιγμές.

Αλλά θα έλεγα ότι αυτές ήταν οι πιο δύσκολες στιγμές.

Καλέσατε το 911.

Ποιά είναι η τοποθεσία της έκτακτης ανάγκης σας;

Δημοτικό Σχολείο Sandy Hook. 12 Dickenson Drive.

Νομίζω ότι κάποιος πυροβολεί εδώ, στο σχολείο Sandy Hook.

Κάποιος έχει όπλο. Τον είδα φευγαλέα.

Τρέχουν στο διάδρομο.

- Εντάξει... - Ωχ, ακόμα τρέχουν.

Ακόμα πυροβολούν.

Ακούγονται ακόμα πυροβολισμοί. Σας παρακαλούμε.

Μια από τις χειρότερες μέρες της προεδρίας του ήταν η μέρα

των πυροβολισμών στο Δημοτικό Σχολείο Sandy Hook στο Newtown.

Ο Τζον Μπρέναν, που εκείνη την εποχή ήταν

ο σύμβουλος Εσωτερικής Ασφάλειας,

τον ενημέρωνε όλο το πρωί

και μετά τελικά μπήκε και είπε ότι 26 άνθρωποι είχαν πεθάνει,

συμπεριλαμβανομένων 20 παιδιών δημοτικού.

Αντιδρά ως γονιός

περισσότερο από πιθανώς ως πρόεδρος,

καθώς φαντάζεται τη φρίκη...

να φιλήσεις το παιδί σου το πρωί,

καθώς το στέλνεις στο σχολείο με το σχολικό λεωφορείο,

και μετά μόνο λίγες ώρες αργότερα

να πρέπει να αναγνωρίσεις το σώμα του παιδιού σου

που έχει πυροβοληθεί πολλές φορές από κοντινή απόσταση.

Ένιωθε ότι ήταν καθήκον του ως πρόεδρος

να μιλήσει στο έθνος σε αυτούς τους καιρούς της τραγωδίας.

Δεν τον είχα ξαναδεί να το κάνει αυτό

να φυσάει τα μάγουλά του σαν να μην ήταν σίγουρος

αν θα μπορούσε να μείνει συγκροτημένος.

Η πλειοψηφία αυτών που πέθαναν σήμερα ήταν παιδιά.

Όμορφα παιδάκια

μεταξύ πέντε και δέκα ετών.

Είχαν όλη τους τη ζωή μπροστά τους:

Γενέθλια, αποφοίτηση,

γάμους,

δικά τους παιδιά.

Ανάμεσά τους ήταν και δάσκαλοι,

άνδρες και γυναίκες που αφιέρωσαν τη ζωή τους

να βοηθήσουν τα παιδιά μας να εκπληρώσουν τα όνειρά τους.

Έτσι, οι καρδιές μας είναι ραγισμένες σήμερα.

Απόψε το βράδυ, η Μισέλ και εγώ θα κάνουμε

αυτό που ξέρω ότι θα κάνει κάθε γονέας στην Αμερική,

που είναι να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας λίγο πιο σφιχτά.

Και να τους πούμε ότι τα αγαπάμε,

και να υπενθυμίσουμε ο ένας στον άλλο

πόσο βαθιά αγαπάμε ο ένας τον άλλον.

Αλλά υπάρχουν οικογένειες στο Κονέκτικατ

που δεν μπορούν να το κάνουν αυτό απόψε,

και μας χρειάζονται όλους αυτή τη στιγμή.

Στις δύσκολες μέρες που έρχονται, αυτή η κοινότητα μας χρειάζεται

να είμαστε στα καλύτερά μας ως Αμερικανοί,

και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου ως πρόεδρος για να βοηθήσω.

Η Μαλία, που μόλις είχε γυρίσει σπίτι από το σχολείο,

στεκόταν στο διάδρομο

και εκείνος "γραπώθηκε" πάνω της.

απλά δεν την άφηνε να φύγει.

Δύο μέρες αργότερα, προσκλήθηκε να έρθει στο Newtown.

Έτυχε να συμπέσει με...

το ετήσιο ρεσιτάλ χορού της Σάσα,

που θα έχανε επειδή έπρεπε να λείψει.

Έτσι αποφάσισε να σταματήσει λίγο στην τελική πρόβα

το απόγευμα πριν πετάξουμε μέχρι το Newtown.

Κάθισε μόνος του σε μια άκρη,

και άρχισε να επεξεργάζεται τις σημειώσεις του για το βράδυ.

Και μετά, όποτε χόρευε η Σάσα,

γύριζε και την παρακολουθούσε.

Κάποια στιγμή κατέβηκα μέχρι τρίτη σειρά

για να πάρω μερικές φωτογραφίες της Σάσα με την στολή της

γιατί πίστευα ότι αυτές θα ήταν οι μόνες φωτογραφίες που θα είχαν.

Όσο στεκόμουν εκεί, ενα τσούρμο από μικρούς χορευτές

βγήκε από τα παρασκήνια

και κάθισε στη σειρά ακριβώς μπροστά μου,

και ήταν περίπου 20 ή 25 μικρά παιδιά.

Ρώτησα, "πόσο χρονών είστε παιδιά;"

Μου είπαν: "είμαστε έξι."

Και σκέφτηκα μέσα μου, ξέρεις,

αυτό είναι που μόλις εξαφανίστηκε στο Newtown

όλη αυτή η σειρά.

Και έπρεπε... Έπρεπε να απομακρυνθώ

και άρχισα να κλαίω.

Πετάξαμε μέχρι το Κονέκτικατ,

και πέρασε δυόμιση ώρες

σε συναντήσεις με τις οικογένειες.

Αυτή είναι η οικογένεια Wheeler, η Francine και ο David.

Ο γιος τους, ο Μπεν, έξι ετών, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε.

Και ο μεγαλύτερος γιος τους, ο Νέιτ,

κρύφτηκε σε μια ντουλάπα κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών.

Μάθαμε ότι θα ερχόταν ο πρόεδρος.

Περιμέναμε πολύ γιατί...

οι άνθρωποι του προέδρου προσπαθούσαν

να τον κάνουν να βιαστεί στη διαδικασία.

Και είπε: "Όχι."

"Θα μου πάρει όσο χρειαστεί."

Μπαίνει μέσα, και... και πάει κατευθείαν πάνω στη Francine.

Και απλά την "τύλιξε."

Απλά την κράτησε.

Την άφησε, ξέρετε, να σπαράζει στο κλάμα, στο πέτο του.

Και τον ρώτησα...

Του είπα: "Είναι διαφορετικό αυτό;"

Και είπε: "Το ελπίζω, αλλά δεν ξέρω."

Δεν υπάρχει υποκατάστατο για την ενσυναίσθηση.

Είναι μια θεμελιώδης σχέση

μεταξύ των ανθρώπων.

Και να ξέρεις ότι ο τύπος που είναι στο τιμόνι...

σε νοιάζεται αρκετά...

όχι μόνο να έρθει και να σε επισκεφτεί

αλλά να...

να σου δώσει να καταλάβεις ότι νοιάζεται για σένα,

ότι νοιάζεται για τη γυναίκα σου.

Ξέρεις, ότι νοιάζεται για το εννιάχρονο παιδί σου.

Είμαστε τόσο καλοί...

στο να απορρίπτουμε...

τους ανθρώπους που επιλέγουμε να μας υπηρετούν.

Είμαστε τόσο καλοί στο να τους μετατρέπουμε

σε πράγματα που δεν είναι άνθρωποι.

Και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε αυτό.

Γιατί όταν το κάνεις αυτό,

τότε παίρνεις τους αιρετούς άρχοντες που σου αξίζουν.

Τον έχω δει να ανεβαίνει τρέχοντας αυτά τα σκαλιά, πολλές φορές.

Δεν ανέβηκε τα σκαλιά τρέχοντας εκείνο το βράδυ.

Είτε είναι το Newtown είτε η Aurora ή οποιοδήποτε από αυτά τα μέρη,

Ο Πιτ ήταν ο μόνος τύπος

που ήταν πάντα σε αυτά τα δωμάτια, ξέρεις;

Και έτσι, μπορούσες να αισθανθείς τον θυμό του

σε ό,τι συνέβαινε γύρω του.

Λοιπόν, μπορούμε να πάμε στο μέρος

που συνήθως παίρνω τα ντοματίνια; - Ναι.

Μπορώ να πάρω ένα μάτσο λαχανίδες;

- Ναι ναι. Ευχαριστώ. - Ευχαριστώ.

Δημοσκόπηση προεδρικών προτιμήσεων.

Απλά χρειάζεστε ενα μαρκαδοράκι για να ψηφίσετε.

Α, ναι, θα ψηφίσω.

Γνωρίζω τον Τζο Μπάιντεν, άρα ψηφίζω τον Τζο Μπάιντεν.

Περίμενε ένα λεπτό. Είσαι ο Πιτ, σωστά;

- Ναι. Ναι. - Ήμουν στην ομιλία σου χθες το βράδυ.

- Α, ήσουν; Ω, υπέροχα. - Ήταν φοβερό.

- Ωραία. Ευχαριστώ. - Α! Ήμουν και εγώ!

Είμαι η Τόνι Μπράουν. Καλώς ήρθατε στο Μάντισον.

Ω Γειά. Χαίρομαι που σε γνωρίζω.

Οι φήμες λένε

ότι ο πρόεδρος ευθύνεται

για αυτή την ευτυχισμένη ένωση.

Έτσι, ξέρετε, ως πρόεδρος, ξεκίνησε το 2009.

Έτσι, καθώς με γνωρίζει περισσότερο

και γνωρίζει και την Πάτι,

έλεγε στους ανθρώπους ότι

του άρεσε καλύτερα εκείνη από ό,τι εγώ.

Και έτσι άρχισε να με πιέζει,

του στιλ, "Περίμενε ένα λεπτό."

"Λοιπόν, είστε μαζί εδώ και..."

ξέρετε, όσα κι αν ήταν 15, 17 χρόνια

- "Και τι... ;" - "Λοιπόν, γιατί δεν την παντρεύεσαι;"

Ο Πρόεδρος Ομπάμα πιέζει όλους να παντρευτούν.

Του αρέσουν... λατρεύει τις ιστορίες αγάπης.

Η Μισέλ ήταν σε ταξίδι,

και καθόμασταν στην αίθουσα συνεδριάσεων,

και απλώς δεν το αφήνει να φύγει,

και γυρίζει στη Μισέλ και της λέει:

"Το πιστεύεις ότι ο Πιτ δεν ζητάει από την Πάτι να τον παντρευτεί;"

Και... και τότε ήταν που το ανέφερε,

"Θα κάνουμε το γάμο στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα",

"και θα ιερουργήσω εγώ"

και θυμάμαι πως του είπα... "Όχι, δεν θέλω να το κάνω αυτό"

και μου λέει,

"Τι; Ο Κήπος με τα Τριαντάφυλλα δεν είναι αρκετά καλός για σένα;"

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της δουλειάς μου

ήταν ότι τον έβλεπα

σε όλα αυτά τα διαφορετικά "διαμερίσματα" της ζωής του.

Τον έβλεπα σαν μπαμπά.

Είδα πώς συμπεριφερόταν στα παιδιά του.

Παρακολούθησα αυτή την οικογένεια να μεγαλώνει, ουσιαστικά.

Ξέρεις, νομίζω ότι η Σάσα και η Μαλία έκαναν πολύ καλή δουλειά

κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας.

Και είναι πραγματικά μια καλή μαρτυρία για τη Μισέλ,

και τον Μπαράκ,

και την Μαριάν Ρόμπινσον, που βλέπετε εδώ στα δεξιά,

Η μαμά της Μισέλ, βοηθούσε πολύ,

ειδικά όταν η Μισέλ πήγαινε σόλο ταξίδια στο εξωτερικό.

Εδώ τραγουδάει το "Happy Birthday" στη Μισέλ.

Ήμασταν σε μια βόλτα με βάρκα στην ακτή του Κόλπου.

Είδα τη Μισέλ να του χαϊδεύει το χέρι.

Στη συνέχεια, στα δεύτερη ορκομωσία,

λίγο πριν επιβιβαστούν στην αυτοκινητοπομπή,

τον πλησίασα.

Η Μισέλ στεκόταν δίπλα του.

Του είπα: "Κύριε Πρόεδρε,"

"σας πειράζει να έρθω στη λιμουζίνα μαζί σας"

"για ενα μέρος της διαδρομής της παρέλασης";

Και με κοίταξε στα μάτια και είπε:

"Λοιπόν, η Μισέλ κι εγώ σχεδιάζαμε να φασωθούμε."

Και μετά άρχισε να γελάει.

Λέει, "Φυσικά και μπορείς", ξέρεις.

Και θα σου πει ότι η καλύτερη μέρα στον Λευκό Οίκο

ήταν η ημέρα που το Κογκρέσο ψήφισε τον νόμο για την προσιτή φροντίδα.

Δεν είναι αλήθεια.

Η καλύτερη μέρα για αυτόν στον Λευκό Οίκο

ήταν η μέρα που ο προπονητής της Σάσα δεν μπορούσε να έρθει για το παιχνίδι

και έπρεπε να προπονήσει αυτός το παιχνίδι.

Με λίγη βοήθεια από τον Ρέτζι Λαβ.

Έτσι, οι Sidwell Friends Vipers ήταν αήττητοι.

Και στο πρώτο ημίχρονο,

υπό την καθοδήγηση του προπονητή Ομπάμα,

έμειναν πίσω στο σκορ.

Οπότε κάλεσε τάιμ άουτ.

Και η Σάσα τον κοιτάζει με ενα βλέμα τύπου..

"Μπαμπά, με ντροπιάζεις."

Είναι, εννιάχρονα κορίτσια,

και προπονεί σαν να ήταν ο τελικός του NBA.

Και μια αγαπημένη μου μέρα ήταν όταν είχαμε μια μεγάλη χιονοθύελλα.

Ονομάστηκε "Snowmageddon."

Και βγήκαμε έξω για περίπου δύο ώρες.

Ήμασταν μόνο οι τρεις τους και εγώ.

Κάποια στιγμή βρίσκονταν στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα.

Και η Σάσα... μπορείτε να δείτε τι πρόκειται να κάνει.

Το έκανε.

Εννοώ, ποιος άλλος θα μπορούσε να ρίξει μια χιονόμπαλα

στο πρόσωπο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών

και να μην πέσει απάνω του ολόκληρη η Μυστική Υπηρεσία;

Μέχρι σήμερα έχει φωτογραφία

αυτή είναι η φωτογραφία της οθόνης κλειδώματος στο iPad του,

και είναι αυτή η φωτογραφία των τριών τους

να κάνουν αγγελάκια στο χιόνι στο South Lawn.

Και μετά μεγαλώνουν.

Μία από τις πιο συναισθηματικές μέρες, ήταν το 2015.

Το πρωί αυτής της ημέρας,

το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε τον γάμο ομοφύλων.

Ήταν ένα όμορφο,

καλοκαιρινό, ζεστό πρωινό.

Όλοι γνώριζαν ότι αυτή η απόφαση

θα έβγαινε εκείνη τη μέρα. Δεν ξέραμε πότε.

Και όπως κάθε πρωί, μπήκα μέσα, ξεκλείδωσα την πόρτα,

άνοιξα την τηλεόραση.

Μπορείτε να ακούσετε τις επευφημίες του πλήθους.

Μια πολύ δραματική στιγμή εδώ.

Απόφαση με πλειοψηφία πέντε - τεσσάρων.

Και τηλεφώνησα στον Τζο, τον σύζυγό μου τώρα πια,

που ήταν εκεί, και είπα, "Έγινε."

Και ο πρόεδρος μπήκε μέσα και έβαλε το χέρι του στον ώμο μου.

Ένιωθα ότι, για εκείνη τη χρονική περίοδο,

ήμασταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Ο πρόεδρος έδωσε συνέντευξη στην αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου

αρκετούς μήνες πριν από τότε.

Έχω περάσει από μια εξέλιξη σε αυτό το θέμα.

Όταν σκέφτομαι τα μέλη του προσωπικού μου

που είναι απίστευτα αφοσιωμένοι

σε μονογαμικές σχέσεις, με άτομα του ίδιου φύλου,

νομίζω ότι τα ομόφυλα ζευγάρια πρέπει να μπορούν να παντρευτούν.

Και όταν εξέφρασε σε εκείνη τη συνέντευξη

την υποστήριξή του στον γάμο ομοφύλων,

ήταν μια δυνατή στιγμή και για μένα.

Μερικές φορές υπάρχουν μέρες όπως η σημερινή,

που αυτή η αργή, σταθερή προσπάθεια

ανταμείβεται με δικαιοσύνη

που φτάνει... σαν κεραυνός.

Αργότερα εκείνο το πρωί, πετάξαμε στο Τσάρλεστον.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα κλήθηκε να εκφωνήσει τον επικήδειο λόγο

για τον αιδεσιμότατο Κλεμέντα Πίνκνεϊ.

Ήταν ένας από τους εννέα Αφροαμερικανούς

που πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν

στην Αφρικανική Μεθοδιστική Επισκοπική Εκκλησία του Χριστού.

από κάποιον που είχε προσευχηθεί με αυτή την ομάδα των εννέα ατόμων

σε μια παράκληση για μια ώρα

και μετά έβγαλε ένα όπλο και τους σκότωσε όλους.

Και ο Πρόεδρος Ομπάμα ήθελε να εκφωνήσει εναν επικήδειο

με θέμα τη "χάρη."

"Amazing Grace."

"Amazing Grace."

Ναι!

Τραγουδήστε, κύριε Πρόεδρε.

Ήταν συναισθηματικό αυτή τη στιγμή, όπως μπορείτε να φανταστείτε.

Δεν ήξερα ότι θα τραγουδούσε ΄ το "Amazing Grace."

Και δεν συνειδητοποίησα, το ζόρισμα.

Μπορούσατε να τον δείτε να προσπαθεί να αποφασίσει,

"Μπορώ να τα βγάλω πέρα;"

"Να πω τις λέξεις ή να τις τραγουδήσω;"

Και προσπαθεί να βρει το κουράγιο να τραγουδήσει,

και... και το έκανε.

Αποχαιρέτησε τις κόρες και τη χήρα του αιδεσιμότατου.

Συναντήθηκε με κάποιες από τις άλλες οικογένειες στο παρασκήνιο.

Και μετά πετάξαμε πίσω στην Ουάσιγκτον

Κάποιος είχε αποφασίσει να φωτίσει τον Λευκό Οίκο

σε χρώματα ουράνιου τόξου.

Όλοι αυτοί είναι το προσωπικό του Λευκού Οίκου στη βόρεια πλευρά του.

Ο κόσμος έκλαιγε.

Ο κόσμος έπινε σαμπάνια.

Ήταν, νομίζω, η μία από τις δύο μόνο φορές

που τηλεφώνησα στη γυναίκα μου.

Της είπα: "Δεν με νοιάζει τι κάνεις ή τι φοράς."

"Μπες σε ένα ταξί και έλα στον Λευκό Οίκο."

"Πρέπει να είσαι εδώ για να δεις αυτή τη γιορτή."

Μπροστά σε πόσους ανθρώπους θα μιλήσεις;

Θα είναι περίπου 800 άτομα εκεί.

- Ναι. - Είσαι έτοιμος, φίλε;

Αν είμαι έτοιμος;

- Ναι, είσαι έτοιμος; - Ναι.

Ήταν ωραίος ο Ομπάμα;

Ναι.

Θα ακούσετε τα πάντα για αυτόν σήμερα.

Φίνα.

Σαφώς, μπορούσα να δω

το τι αντιπροσώπευε για την αφροαμερικανική κοινότητα.

Όσο περνούσε ο καιρός, συναισθανόμουν όλο και περισσότερο

να προσπαθήσω να πω την ιστορία

για το τι σήμαινε για αυτούς.

Να τον έχω...

ξέρετε, να τον βάλω στη σκηνή.

Ήταν συχνά στο πίσω μέρος του μυαλού μου

ότι ήταν όντως ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος

και έπρεπε να το ενσωματώσω αυτό στη φωτογραφία μου.

Αυτή είναι η Ρούμπι Μπρίτζες,

αυτοπροσώπως και όπως απεικονίζεται

στον διάσημο πίνακα του Νόρμαν Ρόκγουελ.

Ήταν η πρώτη Αφροαμερικανή

μετά την κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού

στα σχολεία της Λουιζιάνα.

Νομίζω ότι είναι δίκαιο να πω ότι,

αν δεν είχατε προηγηθεί εσείς τότε

μπορεί να μην ήμασταν τώρα εδώ να κοιτάμε αυτό μαζί.

Αυτός είναι ο Πωλ Μακάρτνεϋ

που τραγουδά το "Michelle" στη Μισέλ.

Την επόμενη μέρα,

περπατούσα στην κιονοστοιχία με τον Πρόεδρο Ομπάμα.

Είπα, "Ήταν πολύ ωραίο χθες το βράδυ"

"όταν ο ΜακΚάρτνεϊ τραγούδησε το Michelle."

Και ο Πρόεδρος Ομπάμα γύρισε προς εμένα.

Λέει, "Ναι, δεν νομίζω..."

"ότι η Μισέλ Ομπάμα που μεγάλωσε στη νότια πλευρά του Σικάγο"

"ως νεαρό αφροαμερικανό παιδί"

"της πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι κάποια μέρα"

"θα καθόταν στην πρώτη σειρά του Λευκού Οίκου ως πρώτη κυρία"

"καθώς ένας πρώην Μπητλ θα της τραγουδούσε το ομώνυμο τραγούδι της."

Και μετά υπάρχει αυτή η εικόνα.

Αυτός είναι ο Τζέικομπ Φιλαδέλφεια.

Κάποια στιγμή, η μαμά του Τζέικομπ είπε:

"Κύριε Πρόεδρε, ο Τζέικομπ έχει μια ερώτηση για εσάς."

Οπότε ο Τζέικομπ του λέει κάτι σαν...

"Κύριε Πρόεδρε, οι φίλοι μου λένε"

"ότι το κούρεμα μου είναι ίδιο με το δικό σου."

Και με αυτό...

ο Πρόεδρος Ομπάμα έσκυψε, ο Τζέικομπ άγγιξε το κεφάλι του,

Έκανα κλικ, πήρα μια φωτογραφία και πάει.

Αυτή η εικόνα ήταν αυτή για την οποία μας είχε πει ο Μπαράκ Ομπάμα

πριν από δύο χρόνια σε ένα γραφείο στο Σικάγο.

Αυτό το παιδί κυριολεκτικά δεν μπορεί να το πιστέψει,

παρόλο που βλέπει τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών στο Οβάλ Γραφείο,

μέχρι να νιώσει τα μαλλιά του,

δεν πιστεύει πραγματικά ότι " αυτός είναι σαν κι εμένα."

Αυτή η μοναδική φωτογραφία αντιπροσωπεύει πολλά περισσότερα.

Αντιπροσωπεύει το πώς...

τα παιδιά θα βλέπουν τον εαυτό τους διαφορετικά για πάντα.

Αλλά επίσης, νομίζω ότι σας λέει κάτι για τον Μπαράκ Ομπάμα.

το ότι με εντολή... ενός πεντάχρονου παιδιού,

θα έσκυβες και θα άφηνες αυτό το παιδί

να αγγίξει το κεφάλι σου έτσι.

Το γεγονός ότι ο Πιτ πέτυχε να προσφέρει

ένα παράθυρο στον άντρα που είχε την προεδρία

να δείξει τι μπορεί να είναι η προεδρία, τι ήταν,

τι μπορεί να γίνει και πάλι, να δείξει το...

το είδος της ακεραιότητας του σκοπού,

Νομίζω ότι είναι εμπνευσμένο.

Η προεδρία έχει να κάνει

με κάτι πολύ περισσότερο από ισότιμη, δίκαια πολιτική.

Υπάρχει κάτι απροσδιόριστο σε αυτό το γραφείο.

Τι θυμάται ο κόσμος από τους Ομπάμα;

Θυμούνται τον γάμο

ανάμεσα στον Μπαράκ και την Μισέλ Ομπάμα.

Θυμούνται... μια συγκεκριμένη ομιλία που έδωσε.

Θυμούνται...

πώς τα δωμάτια που παλιά ήταν γεμάτα μόνο λευκούς άνδρες

γεμίζουν ξαφνικά από ανθρώπους διαφορετικών φυλών και φύλων.

Αυτό κρατάνε από την προεδρία Ομπάμα.

Και ειλικρινά, αυτό θα έχει αντίκτυπο διαρκείας

σε αυτή τη χώρα και στον κόσμο...

Νομίζω ότι ο Ομπάμα κατάλαβε ότι οι εικόνες του

όχι απλά ως προέδρου

αλλά ως προέδρου με ένα συγκεκριμένο τρόπο,

αυτό είναι που θα μπορούσε να αλλάξει νοοτροπίες.

Όντως νομίζω ότι άλλαξε την προοπτική

για το τι είναι δυνατό και τι είναι εφικτό

για τους έγχρωμους σε αυτή τη χώρα.

Αλλά ταυτόχρονα αφύπνησε και αυτόν τον...

συνεχώς παρόντα, άσχημο...

φρικτό ρατσισμό.

Όταν πρωτογνώρισα τον Πιτ,

η πολιτική του άποψη δεν ήταν καθόλου εμφανής.

Ξέρετε, πάντα αναρωτιόμουν,

τι πήρε ο Πιτ Σόουζα... από τον Πρόεδρο Ομπάμα;

Πόσο τον άλλαξε

το ότι πέρασε τόσο πολύ χρόνο με τον Πρόεδρο Ομπάμα;

Η πολιτική ενασχόληση ξέρετε, το συναίσθημα

ότι πρέπει να νοιάζεσαι και να κάνεις τη διαφορά.

Μπορείς να κάνεις την διαφορά.

Δεν μπορούσε πια να είναι αυτή η "μύγα στον τοίχο".

Και έβλεπα αυτές τις στιγμές

που ο Πιτ γινόταν έξαλλος για τον Πρόεδρο Ομπάμα.

Αυτό που άλλαξε περισσότεροο με τον Πιτ

είναι ότι έγινε ενεργό πολιτικό πρόσωπο

εξ' αιτίας του προέδρου Ομπάμα.

Αφήστε ελεύθερους τους πρόσφυγες!

Εκατοντάδες κατέκλυσαν τον τερματικό σταθμό αφίξεων

σήμερα στο Σαν Φρανσίσκο.

Πολίτες που βρίσκονται σε σοκ από την ταχύτητα με την οποία

οι εκτελεστικές διαταγές του Προέδρου Τράμπ

μετατρέπονται σε πράξη.

Ο Πιτ Σόουζα είναι ενας πολύ ασυνήθιστος σούπερ σταρ του Instagram,

που απέκτησε εκατομμύρια ακόλουθους

όταν άρχισε να απαντά στα tweets του προέδρου Τράμπ

δημοσιεύοντας φωτογραφίες του Ομπάμα από τον Λευκό Οίκο,

μαζί με δηκτικές λεζάντες.

Είναι ο πρώην επικεφαλής φωτογράφος του Προέδρου Ομπάμα,

του οποίου το Instagram είναι πλέον γεμάτο από φωτογραφίες

που δείχνουν εντυπωσιακή αντίθεση στο πώς χειρίστηκαν

ορισμένες καταστάσεις οι δύο πρόεδροι.

Του χάρισε το παρατσούκλι "ο Βασιλιάς της Σκιάς."

Έχετε μια φωτογραφία για το κάθε πράγμα

που ο Ντόναλντ Τράμπ είπε ψέματα για τον Μπαράκ Ομπάμα;

Λίγο πολύ. Λίγο πολύ, ναι.

Πόση χαρά νιώθεις όταν το κάνεις;

Πραγματικά, το χαίρομαι πολύ.

Δηλαδή χαχανίζεις;

Σε φαντάζομαι να κάθεσαι στο σπίτι,

και να χαχανίζεις καθώς δουλεύεις στον φορητό σου υπολογιστή.

Ναι, η γυναίκα μου είπε ότι δεν ήξερε πως ήμουν τόσο αστείος.

Και της είπα, "Απλώς δεν πρόσεχες."

Όταν το πρωτοξεκίνησα,

προσπαθούσα να έχω χιούμορ στα σχόλιά μου.

Είχα όλους αυτούς τους ρεπόρτερ που ήθελαν να μου πάρουν συνέντευξη

για το τι έκανα στο Instagram,

και δεν τους απαντούσα.

Απλώς έλεγα: "Μιλάει από μόνο του."

Σύμφωνα με τη γλώσσα κάποιων νέων ανθρώπων,

λένε ότι τρολάρεις τον Πρόεδρο Τράμπ. Γιατί;

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύω τώρα στο Instagram

και οι λέξεις που γράφω, νομίζω, μιλούν από μόνες τους.

Και νομίζω ότι έχω βγάλει πάρα πολλά εκεί έξω

για να κάνω αρκετά ξεκάθαρο το πώς νιώθω.

Υπάρχουν επίσης πολλές ερωτήσεις σχετικά με το τηλεφώνημα

που έλαβες από τον Πρόεδρο Τράμπ.

- Αυτό που είπε ήταν... - Ο Πρόεδρος;

Ναι, ο Πρόεδρος.

Είπε ότι ο άντρας μου ήξερε τι υπέγραφε όταν κατατάχτηκε,

αλλά πονάει σε κάθε περίπτωση.

Δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομα του συζύγου μου.

Αν ο άντρας μου έδωσε τη ζωή του για τη χώρα μας,

γιατί δεν θυμάσαι το όνομά του;

Ξέρετε, από τότε που έφυγα από τον Λευκό Οίκο,

Πήρα αυτή τη συνειδητή απόφαση

ότι δεν μπορούσα να μην πω τίποτα,

που δεν μπορούσα να μην μιλήσω.

Ήταν όλα για την αξιοπρέπεια του γραφείου της προεδρίας.

Ειδικά για τους νέους, δεν ήθελα να νομίζουν

πως έτσι υποτίθεται ότι πρέπει να συμπεριφέρεται ένας πρόεδρος.

Οχι δεν είναι.

Ο Πιτ έδωσε μαρτυρία για μια ηθική,

αξιοπρεπή, όχι τέλεια,

σίγουρα με λάθη, νομοταγή,

ανθρώπινη προεδρία για οκτώ χρόνια.

Και η υποψία μου, όταν είδα τον Πιτ

να παρουσιάζει συντριπτικές αντιθέσεις

ανάμεσα σε αυτό που υπήρχε και σε αυτό που υπάρχει,

ήταν απλώς επειδή ένιωθε ότι δεν είχε άλλη επιλογή.

Όποιο ένστικτο κι αν είχε ο Πιτ

για να παραμείνει στα παρασκήνια

φαίνεται να έχει εξαλειφθεί

από τη ζημιά που έκανε ο πρόεδρος Τράμπ

και την επείγουσα ανάγκη να επισημανθεί,

για να κινητοποιήσει τον κόσμο.

Ήταν σαν κλήση στην "Αμεση Δράση".

Σταδιακά γινόταν όλο και χειρότερος.

Απλώς θεώρησα ότι ήταν επικίνδυνος.

Έτσι, νομίζω, πως με την πάροδο του χρόνου,

οι αναρτήσεις μου στο Instagram έγιναν πιο έντονες.

Νόμιζα ότι ο Τράμπ το είχε παρατραβήξει,

και είπα, "Εντάξει, θέλω να κάνω αυτό το βιβλίο, "Σκιά"."

Ενα tweet του Τράμπ στη μια σελίδα,

η απάντησή μου στην άλλη.

"Ομπάμα: Ένα ενδόμυχο πορτρέτο",

ενα εικονογραφημένο λεύκωμα μεγάλου σχήματος

βασισμένο στα οκτώ χρόνια της προεδρίας Ομπάμα,

ελπίζω να διαρκέσει μια ζωή.

Το βιβλίο "Σκιά",

ας ελπίσουμε, να συνεχίσει να πουλάει και αφού πάψει να είναι χρήσιμο

στις 20 Ιανουαρίου 2021 (Σ.τ.μ: Ορκωμοσία νέου προέδρου)

Πήτερ Σόουζα. Γειά σου μωρό μου.

Πιτ Σόουζα.

Δεν μου έκανε έκπληξη που τον είδα

να "χτυπάει αυτό το νεύρο" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Έμεινα όμως έκπληκτος που τον είδα

σε μια τηλεοπτική εκπομπή να μιλάει.

Ξέρεις, είναι ένας τύπος από τα παρασκήνια.

Και νομίζω ότι μίλησε για το πόσο προσβεβλημένος ήταν

από τη νέα πραγματικότητα

και πώς ένιωθε αναγκασμένος να μιλήσει.

Συνήθως δεν το βλέπουμε αυτό

από ένα φωτογράφο του Λευκού Οίκου...

που ο ρόλος του είναι να καταγράφει αόρατος.

Τι σε έκανε να θελήσεις να βγεις έξω και να διατυπώσεις άποψη;

Λοιπόν, νομίζω ότι αυτός ο τύπος δεν σέβεται

το γραφείο της προεδρίας.

Θέλω να πω, είναι τόσο απλό.

Πάντα σε θεωρούσα αρκετά ουδέτερο πολιτικά.

Λοιπόν, τι ιδιαίτερο έχει αυτή η στιγμή

και αυτός ο πρόεδρος που... σε άλλαξε;

Εκφοβίζει τους ανθρώπους. Λέει ψέματα.

Σας αποκαλεί εχθρούς του λαού.

Δεν πιστεύει τις δικές μας υπηρεσίες πληροφοριών.

Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα.

Προσπαθώ να κάνω ένα αντεπιχείρημα

ότι δεν είμαστε αυτοί που είμαστε.

Ότι αυτός ο πρόεδρος πραγματικά δεν μιλά για εμάς ως Αμερικανούς

τι σημαίνει να είσαι Αμερικανός.

Πιστέψτε με, λαμβάνει πολλά μηνύματα μίσους,

γιατί παίρνω πολλά από αυτά για λογαριασμό του.

Δεν είναι αγαπητός σε όλους, σίγουρα.

Αλλά για τους ανθρώπους που το νιώθουν έντονα, όπως και ο ίδιος,

τον βλέπουν σχεδόν ως ηγέτη

για να τους βοηθήσει να περάσουν αυτό το μήνυμα

και να βοηθήσει να γίνει κάποια αλλαγή σε αυτή τη χώρα αυτή τη στιγμή.

- Πώς είσαι; - Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.

- Συγχαρητήρια. - Ευχαριστώ. Και σε σένα.

Θεέ μου, τους ξεσκίζεις.

- Πώς είσαι; - Είμαι καλά.

- Εσυ πώς είσαι; - Είμαι καλά.

- Λατρεύω το βιβλίο. - Ευχαριστώ.

Είδα τον Πρόεδρο σήμερα.

και ένα από τα πράγματα που του είπα ήταν

μπορείς να πεις ιστορίες τώρα

και στο πλαίσιο, βγάζουν απόλυτα νόημα.

Γιατί δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου

όπως έκανες για τη Βεγγάζη, για παράδειγμα

- όσο είσαι στο... - Όχι.

Κι όμως, δεν είχα άλλη επιλογή γιατί μιλούσα,

εξ ονόματος της κυβέρνησης

και εκ μέρους του προέδρου.

Και αυτό ήταν, ξέρεις, αυτό που ήθελα να κάνω

και τι είχα δεσμευτεί να κάνω εκείνη τη στιγμή.

Αλλά αυτό σήμαινε ότι, εκείνη την περίοδο,

δεν είχα δική μου φωνή.

Είμαι μια δημοσιογράφος που θα επιθυμούσα

να μπορούσα να πω τη γνώμη μου μια στις τόσες.

Αναρωτιέμαι, ως επίσημος φωτογράφος του Λευκού Οίκου,

περίμενες κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή

για να εκδόσεις το "Shade";

Ναι, δεν θα το έκανα ποτέ,

επί προεδρίας του... Δεν θα το έκανα ποτέ

αν, ξέρετε, ο Τζεμπ Μπους ή ο Τζον Κάσιτς ή...

Δείτε, αυτό... δεν έχει να κάνει με κομματική τοποθέτηση.

Αυτός είναι κάποιος που νιώθω ότι δεν είναι καλός άνθρωπος,

δεν σέβεται το αξίωμα της προεδρίας,

σκέφτεται τον εαυτό του και όχι τους άλλους ανθρώπους,

μας λέει ψέματα.

Έτσι, αυτό έγινε κάτι που ένιωσα ότι έπρεπε να κάνω.

Δεν θεωρώ, ότι...

ένας φωτορεπόρτερ υποτίθεται να έχει γνώμη.

Τώρα έχω γνώμη.

Εγώ, κατά κάποιο τρόπο,

κατέστρεψα κάθε ευκαιρία

να εργαστώ ξανά σαν φωτορεπόρτερ.

Αλλά για μένα, αυτό είναι ένα μικρό τίμημα

για να κάνω αυτό που πιστεύω ότι είναι το σωστό.

Ο Πιτ και εγώ μάλλον... και δεν έχω μιλήσει ποτέ για αυτό

αισθανόμαστε παρόμοια αίσθηση υποχρέωσης

και το ίδιο κάνουν και πολλοί άλλοι πρώην συνάδελφοί μας

να δώσουμε αυτές τις μάχες

γιατί δεν θέλουμε να το κάνει ο Ομπάμα.

Ξέρεις, δεν πρέπει να το κάνει.

Η φωνή του είναι πολύ σημαντική για να ευτελίζεται...

απαντώντας στα tweets.

Δεν υπήρξα ποτέ ανοιχτά πολιτικό πρόσωπο,

και τώρα είμαι πολιτικό πρόσωπο.

Θέλω να βεβαιωθώ ότι όλοι γνωρίζουν

ότι αυτό που κάνει αυτός ο τύπος

όχι μόνο δεν είναι φυσιολογικό,

αλλά είναι πραγματικά επικίνδυνο για τη χώρα.

Είναι μια σοβαρή δουλειά... το να είσαι πρόεδρος.

Θα κάνω ό,τι μπορώ

για να σιγουρευτώ πως οι άνθρωποι δεν το ξεχνάνε αυτό.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα κάλεσε τον εκλεγμένο πρόεδρο

μόλις δύο μέρες μετά τις εκλογές για τον Λευκό Οίκο.

Ήταν μια σουρεαλιστική μέρα.

Και από καθαρή σύμπτωση

εκείνη την ημέρα είχε προγραμματιστεί μια άλλη συνάντηση,

με ένα νεαρό αγόρι, τον Άλεξ Μιτεμπέρη.

Ο Άλεξ είχε γράψει μια επιστολή στον Πρόεδρο Ομπάμα

που τον ακούμπησε τόσο πολύ

ώστε διάβασε αποσπάσματά της

στην ομιλία του στον ΟΗΕ εκείνη τη χρονιά.

Ακόμα θυμάμαι, να βλέπω τον Ομραν στο ασθενοφόρο,

με το πρόσωπό του καλυμμένο

με αίμα και στάχτη και σκόνη.

Φαινόταν φρικτό που κάποιος στην ηλικία σου,

Μικρότερος από μένα...

Ο Ομραν ήταν ένα χρόνο μικρότερος από μένα...

να είναι τραυματισμένος σε ασθενοφόρο σε άλλη χώρα

ενώ απλά κάθομαι στη γιαγιά μου και βλέπω τηλεόραση.

Για μέρες και μέρες, ήθελε να μάθει για τον Ομραν.

"Δείξε μου τη Συρία. Πού είναι το Χαλέπι;"

Πρώτα, ήθελε να στείλει ένα γράμμα στον Ομραν.

Και όταν του είπα, "Ξέρεις δεν έχω τη διεύθυνσή του,"

"οπότε δεν νομίζω ότι θα το πάρει"

τότε ήταν που αποφάσισε να γράψει στον πρόεδρο.

Η σκέψη μου ήταν, "Εντάξει, να ενα γράμμα τύπου Άγιου Βασίλη."

- Ξέρεις, η ιδέα πως κάτι έγραψες... - Κάτι έκανες...

το ρίχνεις στο κουτί, και τέρμα.

Που να το φανταστούμε.

Είπε ότι ήθελε ο Ομραν να έρθει να ζήσει μαζί του και την οικογένειά του.

"Αφού δεν θα φέρει παιχνίδια", έγραψε ο Άλεξ,

"Θα μοιραστώ το ποδήλατό μου και θα του μάθω πώς να το οδηγεί."

"Θα του δώσουμε οικογένεια και θα είναι αδερφός μας."

Αυτά είναι τα λόγια ενός εξάχρονου αγοριού.

Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω.

- Πως είσαι; - Καλά.

Φαίνεσαι πολύ ωραία με το κοστούμι σου.

- Ευχαριστώ. - Είναι καινούργιο κοστούμι;

- Μμ-μμ. - Το φαντάστηκα.

Ήσουν τόσο... καλός και ευγενικός

ας ελπίσουμε αυτό να κάνει και άλλους ανθρώπους

να σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.

Έτσι, ήμουν πολύ περήφανος για σένα.

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε

22 λεπτά μετά την αποχώρηση του Τράμπ.

Αυτό το εξάχρονο παιδί, γιος δύο μεταναστών,

έδειξε περισσότερη συμπόνια,

περισσότερη ενσυναίσθηση, περισσότερη κατανόηση,

και ξέρει περισσότερα για το τι σημαίνει να είσαι Αμερικανός

από τον σημερινό μας πρόεδρο.

Αυτό είναι κάτι που λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψη.

Μόλις ξεσπάσει μια επιδημία

οπουδήποτε στον κόσμο για οποιαδήποτε ασθένεια,

Το Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων, έρχεται σε επικοινωνία

με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας,

και άλλες πολυμερείς υπηρεσίες

να προσπαθήσουμε να βεβαιωθούμε ότι έχουμε την κατάλληλη απάντηση.

Έχοντας παρακολουθήσει τον Πρόεδρο Ομπάμα,

με βάση τον τρόπο που διαχειρίστηκε την επιδημία H1N1,

και την κρίση Έμπολα το 2014

Θέλω να πω, αν ήταν πρόεδρος τώρα,

θα αντιμετώπιζε και αυτόν τον ιό.

Δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει.

Αλλά θα είχε ακούσει την επιστήμη από νωρίς.

Ευθύνεται πραγματικά ο Τράμπ

το ότι δεν έχουμε λοκντάουν σε εθνικό επίπεδο.

Βάλτε το στην προοπτική.

Αυτό είναι σαράντα "11 Σεπτεμβρίου".

Σαράντα "11 Σεπτεμβρίου".

Τόσο πολλοί άνθρωποι έχουν πεθάνει.

Τα βλέπω όλα τώρα μέσα από το πρίσμα της προεδρίας.

Νομίζω ότι το ένα πράγμα που έχει αλλάξει

είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία της χώρας

τώρα συνειδητοποιεί ότι έχοντας ένα ικανό, έντιμο άτομο

στην προεδρία έχει πραγματικά σημασία.

Θέλω να μιλήσω ευθέως

στους έγχρωμους νέους άνδρες και γυναίκες αυτής της χώρας.

Θέλω να ξέρετε ότι έχετε σημασία.

Θέλω να ξέρετε ότι η ζωή σας έχει σημασία.

Έχετε τη δύναμη να κάνετε τα πράγματα καλύτερα,

και βοηθήσατε να αισθανθεί ολόκληρη η χώρα,

πως αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει.

Η Αμερική ήταν πάντα

δύο ιστορίες που μάχονται μεταξύ τους.

Ξέρετε, η προοδευτική, περιεκτική ιστορία

των ανθρώπων που αποκτούν περισσότερα δικαιώματα

και περισσότερων ατόμων που τους παραχωρείται

η υπόσχεση της υπηκοότητας και των ευκαιριών

και η πάλη για να υπερνικήσουν τα πράγματα

εναντίον ανθρώπων που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν την εξουσία,

Και αν απλώς έβαζες δίπλα-δίπλα τις φωτογραφίες

της προεδρίας Ομπάμα και της προεδρίας Τράμπ,

θα έβλεπες τις δύο αυτές ιστορίες της Αμερικής

στην πιο έντονη αντίθεση.

Και νομίζω ότι γι' αυτό οι εικόνες του Πιτ

έχουν προκαλέσει τέτοια συναισθήματα στους ανθρώπους

Γιατί λένε... όχι, αυτή είναι η Αμερική μου.

Η Αμερική μου είναι σε αυτές τις φωτογραφίες.

Μετάφραση - Επιμέλεια: mk59.gr