Original subtitles

Vrij gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Heeft het een ziel? - Dat weet ik niet.

Onder de 40 dagen nog niet, zegt men. - Ik weet het niet.

Klopt het hartje? - Ja.

Nu ook al? - Ja.

Je hebt nog zeven weken om na te denken.

Verandert er niks in die tijd? - Natuurlijk wel.

Maar dan mag het nog.

Na twaalf weken mogen we de ingreep niet meer verrichten.

Maar stel dat...

dat ik het na die 12 weken nog wil?

Dan regelen we dat in Nederland.

Mag het daar wel? - Ja, tot 18 weken.

Dat kan goed. Spreek je Nederlands?

Een beetje. - Dat komt goed.

Alleen is het duurder. - Hoeveel?

Los van de reis en andere kosten: 800 euro.

En hier? - Als je verzekering in orde is: 3,50 euro.

3,50 in totaal? - Ja.

Als het maar niet in het verzekeringsdossier komt.

Nee, ook als de verzekering betaalt, komen je ouders

niets te weten. - Die zijn het probleem niet.

Ik heb mijn beroepsgeheim, net als iedereen hier.

Wat ik wilde vragen...

Hebt u er ervaring mee? - Hoe bedoel je?

Hebt u in dezelfde situatie gezeten?

Waarom vraag je dat?

Weet ik niet.

Vindt u het erg?

Om een baby weg te halen?

Het is geen baby, het is een embryo.

Ik vind het wel erg.

Woensdag. - Kon het niet eerder?

Nee, er moet minstens een week zitten tussen de intake en de ingreep.

Waarom?

Om de tijd te hebben om na te denken.

Normaal is het nog langer. Maar ik heb gezegd dat er haast bij is.

Ik heb een kleine Pakistani in m'n buik.

Ik weet het.

Een Pakistani, een moslim.

Ik weet het. Zahira, ik weet het.

Wanneer werk je in de winkel?

Morgen.

Morgen is oké.

Dan praat je morgen met hem. - We zien wel.

Oké...

Beloof dat je met hem zult praten.

Beloof het.

Ik zal met hem praten.

Oké?

Zo ja. Nog een beetje...

Voorzichtig.

Nu de kruiden erbij. Niet te veel.

Ziet er heerlijk uit.

Wacht even, Fares. Dit is heel belangrijk.

De eerste biryani die Zahira gemaakt heeft.

Wacht even.

Eerst proeven.

Wacht.

Nee, niks aan de hand.

Ja, normaal gesproken.

Ze denken dat de ingreep woensdag is. Maar ik ga niet.

Ja, ik snap het.

Oké, morgen na school.

Vijf uur.

Tariq?

Er is nog een kans.

Hoeveel kost het?

3 euro 50.

Wat? - Ja, belachelijk, hè.

Mijn cardioloog kost 100 euro.

Die heeft gevonden wat ik heb. Het syndroom van...

Brugada. - Ja,

het brugadasyndroom. 100 euro.

Pap?

Ja.

Zahira wil dat je Tariq ontmoet.

Tariq? Waarom?

Ze vindt het belangrijk. Dat snap ik: hij is de vader van het kind.

Er is geen kind.

Maar...

ze zijn bereid om te trouwen.

Tariq is moslim.

En hij is Pakistaan. Dat verandert toch alles?

Wat voor spelletje speel jij? - Niks.

Ik wil alleen dat alles goed komt.

Daar starten we woensdag mee.

En Hina? - Hoezo?

Wat vindt zij ervan?

Als ze het wist, was ze het met ons eens.

Ik geloof dat jij het niet goed begrijpt. - Toch wel.

Maar ik begrijp Zahira ook.

Begrijp je haar?

Ja, heel goed zelfs.

O ja? - Ja.

Ik heb haast. Ik heb 'm gesproken, maar hij is tegen.

Ben je het met hem eens? Of ben je bang voor hem?

Ik ben het niet eens, maar ik snap hem wel.

Je weet hoe hij is.

Sta je aan zijn kant?

Nee, dat is het niet.

Hoe moet het met jou, zonder de familie?

Straks ben je alleen, Zahira.

Welnee, ik heb Tariq toch?

Tariq?

Hallo.

Besef je wel dat je een geluksvogel bent?

Geluksvogel?

Natuurlijk.

Als je er woensdag heen gaat, komt alles goed.

In andere families zou het een drama zijn.

Ik ga niet.

Dat zou een ramp zijn. Besef je dat?

Denk goed na.

Dat zou een ramp zijn.

Kan ik altijd op je rekenen?

Natuurlijk.

Beloof het.

Je kunt altijd op me rekenen.

Alles goed?

Kom maar even op adem. De leraar is te laat.

Zo, Zahira, weer te laat?

Je weet nog steeds niet wat stiptheid is.

Zonder stiptheid is een mens nergens.

Wat heb je aan talent zonder betrouwbaarheid?

Wie te laat komt... - Is niet betrouwbaar.

Wij zijn aan de beurt, Tariq.

Het is onze beurt, ons leven.

Het is nu.

Heb jij het besloten?

Niet je familie? - Nee, ik wil het niet.

Als we het niet houden...

is het voorbij tussen ons.

Besef je dat?

Ik weet het.

Het spijt me.

Het spijt me.

Het spijt me.

Het spijt me.

Mag ik het scherm zien? - Waarom?

Weet ik niet. - Het is heel technisch.

Zie je het... - Staat je besluit echt vast?

Ja.

Ik ga nu desinfecteren.

Word je straks opgehaald?

Ja, m'n broer wacht op me.

Kun je het morgen rustig aan doen? - Ja.

En wanneer mag ik weer naar school?

Overmorgen in principe.

Wat gebeurt ermee?

Wat bedoel je? - Met de baby?

Hoezo?

Als hij eruit is?

Het is geen baby.

Maar wat gebeurt ermee?

Alles gaat in een plastic zak

in 'n vriezer.

Een vriezer?

En later naar 'n bedrijf

dat gespecialiseerd is in het verbranden van medisch afval.

Verbranden...

Kunnen we nog heel even wachten?

Wachten?

Heel even wachten. - Als je dat wilt...

Ik wil het toch niet.

Weet je het zeker?

Ja.

Het spijt me.

Je hoeft je niet te verontschuldigen.

Dank u.

Zahira?

Waar was je? - Hier.

Ik heb je wel 25 keer gebeld.

Ik ben hier.

Ging het goed?

Pijnlijk? - Viel mee.

Gaat het?

Meisje,

je moeder en ik

kenden elkaar ook niet.

En moet je nu zien.

Op onze trouwdag was ik gek van de zenuwen.

Hoe is ze? Is ze mooi?

Zal ik haar leuk vinden?

Ik voelde me precies hetzelfde.

Die avond maakte ik haar aan het lachen. Geweldig.

Een van de mooiste avonden van m'n leven.

Jij mag nog kiezen.

In andere families heb je niet eens een keuze.

Na die domme streek van je

kan alles nog goed komen.

Dit is een prachtkans, Zahira.

En je mag ze eerst spreken.

Dat regelen we.

Ga ik naar Pakistan? - Nee.

Komen ze hierheen? - Nee.

Je ziet ze via internet.

Oké.

We moeten met onze tijd meegaan.

Hallo. Drie mojito's en een bruiswater.

Citroen of limoen? - Limoen.

Dag.

Heb jij gezegd dat ik zou komen?

Misschien. - Ik heb je niks gevraagd.

Het is geen misdaad.

Dat is waar.

Dit is voor jou.

Proost.

Wat is er?

Ga staan. - Ik blijf gezellig zitten.

Ga staan. - Zeker weten?

We moeten weg.

Ik leg het nog wel uit.

Waarom? - Straks.

Waarom mag je niet uitgaan?

Dat is de traditie.

Maar je broer gaat wel uit.

Dus de traditie zegt: Zahira mag niet stappen?

Zoiets.

En zegt de traditie ook: Zahira mag niet naar de Ardennen.

Dat denk ik.

Jammer.

Mijn oom heeft een huisje in de Ardennen.

Maar ja, de traditie...

Precies. En daar maak ik graag gebruik van als ik iets niet wil.

Dan ga ik maar.

Dank je wel.

Dit was het hoogtepunt van de avond.

Allemachtig.

Dit is een soort Pakistaanse Freddy Mercury.

Jemig, zelfs de derde...

Maar deze is het ergst.

Jemig.

Hier.

Kun je niet proberen om tijd te winnen? - Hoe dan?

Werk voorlopig mee.

Wat willen ze dat je doet?

Met alle drie een keer praten.

Doen. Wanneer spreek je de eerste?

Vannacht of morgen, zei m'n moeder.

Er komt wel een oplossing.

Ik weet het niet. - Je trouwt toch niet met zo'n vent?

Kappen, Aurore.

Niet zo kwaad, zeg. - Sorry.

Ik heb Imran gesproken. - Wie is Imran?

Mijn toekomstige man, ja.

Een van die neven van de foto's.

Wanneer? - Vannacht, via Skype.

Mama heeft me wakker gemaakt.

En? - En? Het was vreselijk.

Vind je hem niet leuk?

Natuurlijk vind ik 'm niet leuk.

Hoe doen andere meisjes dat? - Geen idee.

Het kan me ook niet schelen.

Jij bent de enige...

die zich verzet. - Inderdaad.

Natuurlijk verzet ik me.

Mama was in alle staten toen ze hoorde van je zwangerschap.

En papa z'n hart...

Het is je familie, Zahira.

God ziet je.

God ziet ons allemaal.

En Hina dan? Maakt zij een ongelukkige indruk?

Zahira, is Hina ongelukkig?

Je hebt haar altijd in alles nagedaan. Maar nu niet.

Vind je haar soms zwak?

Karakterloos?

Jij bent de enige

die zich verzet.

Alles in orde?

Ja, hoor.

Hou op met die telefoon, Amara. Leg neer.

Ik ben heel blij.

Het grote moment is daar.

Eindelijk kan ik je dit geven.

Kijk in je kamer maar eens hoe het staat.

Hallo.

Hallo.

Alles goed?

Ik weet niet...

wat ik moet zeggen.

Je bent heel...

mooi.

Wat vind je leuk?

Wat ik leuk vind?

Ja. Ik vind het leuk om films te kijken.

Ik ook.

Wacht even.

Zo...

Wat ik wil vragen...

Hoe komt het dat je Frans spreekt?

Ik heb met m'n oom

15 jaar in Frankrijk gewoond.

We spreken samen nog Frans.

Spreek jij Pakistaans?

Uiteraard.

Je bent heel mooi.

Wat ik wil zeggen...

Wat ik moet zeggen...

Het is belangrijk.

Toen ik de foto zag...

Welke foto?

Die je moeder gestuurd heeft.

Toen ik die zag, wist ik het.

Wat wist je toen?

Ik wist dat ik van je hield.

Ik hou van je.

Alleen maar door de foto aan te raken...

Moeilijk om te zeggen, maar...

Ik weet dat ik van je hou.

Daar is mama.

Het is zover. Ze heeft Adnan gekozen.

Wat?

Heus,

ze heeft voor Adnan gekozen.

Echt waar? - Ja, wat ik je zeg.

God zij gedankt.

Sta je hier al lang? - Nee.

Is er iets?

Ik kan vrijdag niet.

Dan maken we er zaterdag van. - Nee,

en ik heb geen zin. - Geen zin waarin?

Geen zin.

Om te gaan stappen? Om mij te zien?

Om jou te zien.

Dus je komt hierheen omdat je me niet wilt zien?

Precies.

Dus je komt iets uitmaken dat niet bestaat?

Precies.

Daar zit wat in.

Absoluut, ja.

Wat is er?

Het kan niet, Pierre. Te gevaarlijk.

Hoezo gevaarlijk?

Levensgevaarlijk. - Je meent het.

Dat snap je niet. - Wil je stoppen

omdat je bang bent?

Ja.

Licht uit en slapen.

Ik maak je morgen wat vroeger wakker.

Vroeger? - Dan kun je skypen met Adnan.

Tijd om het Adnan te vertellen.

Adnan te vertellen?

Later kan niet.

Hij moet naar z'n werk.

Wat kan niet later?

Ik hoef het toch niet te herhalen?

Je weet wat ik bedoel.

Ik heb nog niks besloten.

Je had Adnan uitgekozen.

Nee, ik heb geen van drieën gekozen.

Ik snap het niet.

Je zei dat Adnan heel aardig was,

dat hij vriendelijk tegen je praatte.

Ja, hij is heel aardig.

Hij is de enige die Frans spreekt.

Wat is het probleem dan?

Over die andere twee zei je:

Ik vind er niks aan.

Dit is geen spelletje, Zahira.

Je hebt voor Adnan gekozen.

Oké?

Ja.

Ik zeg het nog één keer,

voor alle zekerheid.

Imran was de eerste met wie je gesproken hebt.

De tweede was Tanver.

De laatste was Adnan.

Die aardige jongen

die Frans spreekt.

Die jij het leukst vindt.

Je vindt Adnan het leukst.

Ja.

Heel goed. Dan wordt het dus Adnan.

Ja.

Morgenochtend

spreek je hem via Skype.

Is alles duidelijk?

Duidelijk, ja.

Goed.

Dan nu slapen.

Zahira. Ze heeft bij Aurore geslapen.

Ik ga haar halen.

Komt ze naar huis? - Ik zorg dat ze meegaat.

Wat zei ze? - Ik regel het, pap.

M'n vader belde.

Hij komt pas woensdag thuis.

Heb je het verteld? - Ja.

Sinds m'n moeder weg is, hebben we ruimte zat.

Ik ben je dankbaar.

Dat is Amir.

Ik ga met 'm praten.

En?

Nou...

Ze komt niet naar huis.

Wat? Wat zei ze? - Dat...

ze pas naar huis komt als ze niet hoeft te trouwen.

En dat ze van ons houdt.

Is dat alles?

Ja. Ze wil niet trouwen.

Daarom is ze weggelopen.

Wat is er?

Zahira blijft bij Aurore.

Ze wil niet trouwen.

Wat?

Je hoorde me wel.

Ze weigert om te trouwen.

Mijn God.

Nee toch.

Dit kan niet waar zijn.

Hou op, doe jezelf geen pijn.

Hou op, pa. Niet doen.

De schande.

Stop daarmee.

Ze wordt onze dood nog.

Hou op.

Ze is de nagel aan onze doodskist.

Met Zahira. Ik kan nu niet opnemen...

Hou op.

Hallo, met Zahira. Ik kan nu niet opnemen...

Hou op.

Bij hun thuiskomst hoorde je deuren slaan en gelach op de gang.

Spottend liepen ze langs je, stinkend naar wijn.

Op een ochtend verschool ik me achter een deur.

Wij waren net opgestaan.

Polynices zag me. Zijn ogen glansden, hij was mooi in zijn avondkleed.

Hij zei: Ben jij daar?

En hij gaf me een papieren bloem die hij bij zich had.

Die bloem heb je gehouden, niet?

Gisteravond, voor je wegglipte,

heb je lang naar die bloem in je la gekeken.

Wist je wie je broer was? - Wel dat u kwaad over hem sprak.

Heel goed. Ga maar weer zitten.

Geef een bondig antwoord

op de eenvoudige vraag:

In welk opzicht is deze tragische heldin...

iemand van alle tijden? Jullie hebben één uur.

Zahira.

Je moet naar huis komen. - Laat me met rust.

Je moeder eet niet meer sinds je weg bent.

Hou op.

Je moet zelf ophouden.

Schaam je je niet? Voor ons?

Geloof me, Zahira.

Of je komt thuis, of je gaat eraan.

Is dat duidelijk? Heb je dat begrepen?

Laat haar los.

Hé, rustig!

Wat bezielde hem? - Het is niks.

Ik bel de politie. - Nee, alstublieft.

Nee? Dat meen je toch niet?

Hij zal het niet meer doen. - Dat kan me niet schelen.

In dit land wordt niet zo maar gevochten.

Bel een volgende keer dan de politie.

Maar geef hem nu nog een kans.

Een kans? - Ja, een kans.

U begrijpt het toch niet...

Het lijkt bizar, maar u begrijpt het toch niet.

Ik smeek het u.

Je mag terug naar de les.

Ik vroeg je om terug naar de les te gaan.

En wat gaat u doen?

Ga maar snel, dat is voor iedereen beter.

Wat is er?

Weet je nog dat ik die abortus liet doen?

Ik heb het toch niet laten doen.

Wat?

Wat bezielde je? - Ik weet het niet.

Maar het is m'n kindje. Ik heb het recht niet...

Ik weet het niet.

Weet je wel wat je doet? - Ja.

Natuurlijk wel.

Kan het nu nog? - Niet hier.

Maar dat is niet het ergste. - Wat dan wel?

Hij heeft nu een ziel.

Hij heeft een ziel.

Waar heb je het over?

Waar dan?

Rechtsonder. Onder in de la.

Wat moet je daarmee? - Die lag daar.

Hij is geladen.

Wat ben je daarmee van plan?

Niks. Het is gewoon de buurt. - Hoe bedoel je?

Het is hier tegenwoordig gevaarlijk.

Pak de labels nou maar.

André is er.

Zahira heeft me gestuurd.

Dat dacht ik al.

Ik luister. - Zahira wil dat het goed komt.

Wij ook.

Ze wil jullie vooral niet kwijt.

Ze houdt van haar familie, haar broer en zussen.

Ze verwijt jullie niets.

Maar ze is bang als je kwaad bent.

Daarom durft ze nooit met je te praten.

Ze wil gewoon dat het goed komt.

Dan weet ze wat ze moet doen.

Ze wil niet trouwen met iemand die ze niet gekozen heeft.

Dit gesprek is zinloos.

Dit gesprek heeft geen zin, André. - Hoezo?

Hoezo?

Zeg dit maar tegen haar:

Als ze niet trouwt, is ze alles kwijt.

Alles.

Haar vader, haar moeder...

haar grote zus, haar broer, haar zusje.

Alles.

Een Pakistaanse trouwt met een Pakistaan.

Zo werkt het.

Ik ken niemand die het anders doet.

Het gebeurt wel. - Nee.

Dat gebeurt niet?

Een doodenkele keer. Maar niet bij mijn dochter.

Maar het is haar leven.

Verplaats je eens in haar. - Kun jij dat?

Je in haar verplaatsen? Lukt dat?

Knap van je. - Ik wil gewoon dat het goed komt.

Ik heb Zahira van kinds af aan gekend.

Ik heb al je kinderen zien opgroeien.

Ik wil niet dat Zahira bij jou slaapt.

Je hebt het altijd goed gevonden.

Nu niet meer.

Ze komt wel weer thuis.

En ze is meerderjarig, ze kan doen wat ze wil.

Nou en?

Ik begrijp haar.

Dat is jouw ding. Mensen begrijpen.

Jij snapt alles. Jij weet alles.

En wij zijn gek zeker?

Nee, dat heb ik nooit gezegd. En dat denk ik ook niet.

Zie je die straat?

Hoeveel alleenstaande vrouwen wonen er?

Geen idee.

Zeker vijftien, in die straat alleen al.

Vijftien alleenstaande vrouwen. - Ja, en?

Dat is meer dan in heel Pakistan.

Daar heb je geen alleenstaande vrouwen.

Denk je dat die vrouwen gelukkig zijn?

Dat ze geen familie nodig hebben?

Wat heeft dat ermee te maken?

Ik val jullie ook niet lastig over die vrouwen.

Ze zijn ongelukkig.

Ik ken ze. Het zijn m'n klanten.

Doe wat je wilt met je alleenstaande vrouwen,

je normen en waarden.

Doe wat je wilt.

Maar bemoei je niet met m'n dochter. Het is jouw dochter niet.

Begrepen?

Gaat het wel?

Gaat het?

Het gaat wel. - Papa, gaat het?

Water.

Je kunt maar beter gaan.

Ga maar.

Ik wist het wel.

En je moeder? - We hadden meer kans bij m'n vader.

Ze houdt van je.

Natuurlijk. Wat dacht jij dan?

M'n vader houdt ook van me. En Amir al helemaal.

Dat is het probleem niet.

M'n vader kan niet meer naar Pakistan.

Hoezo niet?

Als hij z'n dochters hand belooft, maar zij weigert...

verstoot de hele gemeenschap hem.

Hij kan niet meer terug. Zo werkt het.

Kunnen ze daar geen maling aan hebben?

Nee, dat kan niet.

Gezichtsverlies is het einde.

Wie z'n eer kwijt is, is alles kwijt.

Wat ga je doen?

Ik weet het niet.

Geen flauw idee.

Wat doe jij hier?

Aurore is bij haar moeder.

Hallo.

Ja, ik weet het, ik heb haar net gezien.

Ze is bij Frank. - O ja?

Wat doe jij dan hier?

Wat ik hier doe? Nou...

Ik bedacht dat ik niet bang ben voor de dood.

Niet?

Vind je 't niet gek om me zo te laten staan? - Nee, hoor.

Ik heb het warm.

Ik heb een schoon T-shirt bij me.

Ik zou ook graag m'n handen wassen.

Heb je alles? - Ja, maak je geen zorgen.

Aurore woont hier leuk.

Ben je hier nooit eerder geweest?

Ik kom naar buiten. - Ik ga naar beneden.

Rustig, ik ben aangekleed.

Aurore is er over vijf minuten.

Dat heb ik haar gevraagd.

Oké.

Ze neemt Frank mee.

Prima.

Zag je dat?

Wat? - Een vallende ster.

Echt? Zag jij 'm ook?

Ik heb hem gemist. - Zullen we een wens doen?

Kan dat, als je hem niet ziet?

Die regel ken ik niet. - Rustig maar.

Ik doe toch een wens.

Klaar.

Klaar.

Klaar.

Zahira? - Ik ook.

Aurore zei dat je weggaat. - Ja.

Hoelang? - Minstens twee jaar.

Naar Australië toch?

Twee jaar in Australië?

Wat kan jou dat schelen? - Niks.

Welke stad? - Sydney.

De mooiste stad ter wereld.

Staat het al vast? - Ik heb het contract getekend.

Ben je niet bang om weg te gaan? - Ik ben banger om te blijven.

Zo erg kan het toch niet zijn? Wat is er?

M'n kleine zusje.

Ik weet waarom je er bent.

Ik weet het. Ik weet dat jij het weet.

Heb ik gelijk?

Natuurlijk.

Ik wil het niet.

Ik kwam zeggen dat ik weet hoe je je voelt.

Dat is normaal.

Maar maak je geen zorgen.

Aurore?

Hina.

Dat is lang geleden.

Alles goed? - Ja, en met jou?

Blijf je even?

Dat hangt ervan af.

Mooi weer in Barcelona, hè? - Zie je het?

Heb je je ouders al gezien? - Ja, en Amara.

Ze is prachtig. - Een familie van mooie meiden.

Ik ga ervandoor.

Tot straks.

Tot later, hoop ik.

Kijk niet zo naar me.

Bedenk dat alles

wat er nu van je gevraagd wordt

misschien moeilijk lijkt. Maar het niet doen is erger.

Geloof me maar.

Neem Abbas. Je weet niet hoeveel ik van hem hou.

Maar ik wilde eerst ook niet.

Net als jij.

Maar nu...

kan ik me niks ergers voorstellen dan hem kwijtraken.

Ik heb gehoord dat...

dat m'n maagdenvlies hersteld moet worden?

Dat stelt niks voor.

Bij mij is het ook gedaan.

Echt waar? - Ja.

Dat wist ik niet. - Klopt.

Pap en mam weten het ook niet.

Wat? - Echt.

Die weten van niks. Laat staan Abbas.

Fijn dat je me dat vertelt.

Toch is het niet eerlijk.

Niet eerlijk?

Ja...

Alles, maar dit vooral.

Natuurlijk is het niet eerlijk. We zijn vrouwen.

Wat dacht jij dan?

Het is niet eerlijk.

Het leven is niet eerlijk, Zahira.

Je hebt mannen en je hebt vrouwen.

Mooie mannen, mooie vrouwen, lelijke.

Rijken en armen.

Gezonde mensen, zieken, gehandicapten.

Niks is eerlijk. Nooit. Dat bestaat niet.

Maar als iets oneerlijk is, moet je er tegen vechten.

Alleen als je iets kan veranderen,

en het 't waard is.

Anders kun je maar één ding doen: je erbij neerleggen.

Als je dat niet snapt, maak je jezelf ongelukkig.

Je hele familie, maar vooral jezelf.

En waarom?

Zou je gelukkig zijn?

Zonder Amir, Amara en mij? Zonder ons ooit nog te zien?

Stel je de schande eens voor.

Voor pap. Voor mama.

Hoe ongelukkig ze zouden zijn.

Zou jij dan gelukkig kunnen zijn?

Ik heb het beste met je voor.

Ik ben voor jou gekomen.

Voor jou.

Kijk me eens aan.

Ik begrijp het.

Ik begrijp het helemaal.

Ga nooit meer weg.

Ik beloof het.

Ben je gewond? - Het is niks.

Ik verbind je in de echt met Adnan Zaki,

zoon van Haider Zaki.

De bruidsschat bedraagt twee miljoen roepie.

Aanvaard je dit huwelijk?

Ja.

Ik verbind je in de echt met Adnan Zaki,

zoon van Haider Zaki.

De bruidsschat bedraagt twee miljoen roepie.

Aanvaard je dit huwelijk?

Ja.

Ik verbind je in de echt met Zahira Kazim,

dochter van Mansoor Kazim.

De bruidsschat bedraagt twee miljoen roepie.

Aanvaard je dit huwelijk?

Ja.

Dit is m'n vader.

Dit is m'n moeder.

Dit is m'n zus.

Zahira, gefeliciteerd.

En m'n neef en nicht.

Dat is m'n familie.

Ja, het is gebeurd.

De grootste stommiteit van m'n leven.

Zo gaat het altijd. Ik kom met lege handen aan en vertrek zwaar bepakt.

We zien elkaar over een week.

Kom je terug?

Hebben ze niks gezegd?

Ik ga niet naar Barcelona.

Waarheen dan?

Naar Islamabad, en dan naar het dorp.

Over twee dagen ben ik daar.

Wat ga je daar doen?

Ik ga alles voorbereiden.

Dat is veel werk. - Wat ga je voorbereiden?

Ik dacht dat je het wist.

De ceremonie. Je bruiloft daar.

Dat wist je wel.

Er komen 300 gasten.

We hebben amper een week. Dat is eigenlijk te kort.

Ik wist van niks. - Je wist dat je daar zou trouwen.

Dat is handiger voor iedereen. Voor jou en voor Adnan.

Ik wist niet dat het al zo snel was. - Zo is het gewoon.

Kom, we gaan.

Geef pap en Amara een zoen van me.

Ik ben blij dat het goed gekomen is.

Pas goed op jezelf.

Waarom heb je niks gezegd? Waarom wist ik niks?

Waar heb je het over?

De ceremonie in Pakistan.

Zahira,

je wist dat het ging gebeuren.

Ja, maar later pas.

Wat maakt het uit?

Ik meen het serieus.

Wat maakt het uit?

Niks.

Het is heel belangrijk.

Ze weet het al.

Ze heeft het allang begrepen.

Weet je het zeker? - Ja.

Maar ze gaat wel?

Ja. Ze gaat.

Wat doe je daar?

Niks. We gaan slapen.

We moeten twee uur van tevoren op het vliegveld zijn.

Heb ik je je paspoort al gegeven?

Nee, je wou het houden.

Je hebt gelijk.

Amir heeft z'n paspoort wel.

Waarom gaan wij alleen?

Je vader moet de winkel runnen.

Hij komt zondag.

Dan komen Amir en Amara ook mee.

Waarom gaan wij al eerder?

Het voorbereiden is veel werk.

Maar het komt goed.

We zijn er op tijd.

Wat zou je doen als ik je vroeg om met me weg te lopen?

Als ik je vroeg om mee te gaan, wat zou je dan doen?

Zullen we?

Ik ga niet. Me zoeken heeft geen zin.

Vergeef me.

Mama?

Het komt goed.

Maak je geen zorgen. - Wat is er?

Papa is niet lekker geworden.

Hij gaat niet dood. Het komt goed.

Mam, het komt goed.

Alles komt goed.

Hij gaat niet dood.

Gaat het met hem? - Waar ben je?

Hoe gaat het met hem?

Je moet terugkomen.

Nee echt, hoe gaat het met hem?

Het gaat.

Het gaat.

En mama en Amara?

Goed.

Je moet terugkomen, Zahira.

Ik ga ophangen.

Hallo?

Hallo?

Hoe zeg je nek?

En oren?

En lippen?

Ik kan iets zeggen.

Toe dan. - Ik wil het al heel lang zeggen.

Waar heb je dat geleerd? - Ik heb onderzoek gedaan.

Ik zou zeggen:

Is dat 'ik hou niet van jou'? - Nee, zo zegt een meisje het.

Hoe bedoel je? - Dat zeggen meisjes.

Maar ik niet tegen jou. - Waarom niet?

Omdat ik dat niet tegen je ga zeggen.

Ik heb je paspoort gevonden. Kom het morgen om 10 uur halen. Liefs, Amara.

Ben je dan alleen?

Ja. Anders hoor je het. Ik mis je.

Ik jou ook.

Tot morgen.

Rood papier...

Is het een liefdesbrief? - Er was niks anders.

Mag ik het lezen? - Het is een liefdesbrief, dus nee.

Hoe gaat het met hem?

Het was schrikken, maar het gaat.

Gelukkig.

Door dat syndroom... - Van Brugada.

Vreselijk.

Maak je geen zorgen.

Het was schrikken, maar hij komt er weer bovenop.

En je moeder en je zussen? - Goed. Alles gaat goed.

Wat weet jij?

Dat het goed gaat. Het gaat goed met Zahira.

Weet je... - Meer weet ik niet.

Kan ik helpen? - Nee, ik denk het niet.

Wat moet ik doen?

Ik weet het niet.

Wat moet ik doen?

Ik weet het echt niet.

En wat kan ik doen? - Je kunt niks doen.

Ik heb je gemist. - Ik jou ook.

Het spijt me.

Het spijt me zo.

Wat is er?

Ik kan niet blijven. - Dit is ernstig.

Dat weet ik. Ik weet alles.

Je weet niet alles.

Voor ons is het voorbij.

Voorbij.

Voor papa, mama... - Ik weet het.

Amara, Hina... - Ik weet het.

Voor mij ook. - Dat weet ik.

Waarom doe je het dan?

Ik ga.

Zahira.

Je bent m'n zusje.

M'n zusje.

Lieve Amir, ik heb besloten weg te gaan.

Ik zeg niet waarheen,

maar ik hou je op de hoogte, dat beloof ik.

De tijd heelt alle wonden.

We moeten afwachten.

Ik hoop dat papa beter wordt.

Geef mam een zoen van me, en Hina en Amara ook.

Ze mag m'n knuffels en toiletspullen hebben.

Ik ga jullie enorm missen.

Ik hou van jullie. Ik hou van jou.

Zahira.