Original subtitles

RATUNKU, DZIECIAKI WRACAJĄ!

- Już wstałeś? - Nie.

Właśnie się kładę, tylko sprawdzałem kąt promieni słonecznych.

Gardenia jako bonzai wymaga oranżerii, a u nas rośnie na dworze.

Bonzai, które w Marsylii rośnie na zewnątrz,

w Paryżu można trzymać albo na zewnątrz, albo w środku.

- Dlatego się waham. - Jasne.

Wychodzę na cały dzień. Zamówimy coś na kolację?

Na co masz ochotę?

Wszystko z wyjątkiem kuchni japońskiej.

Japonia jakoś przestała mnie kręcić.

Ramiona! Ramiona!

Anna, ruszasz się jak stara krowa.

Olgo, nie bierz tego do siebie.

Po co chodzimy na zajęcia tu tego zboka?

Ja go lubię.

Bo nie dostrzegasz facetów poniżej pięćdziesiątki.

Fatou, zamknij dziób i otwórz czakrę!

- Masz już termin obrony? - Czekam.

W poniedziałek spytam promotora.

Założę się, że zaraz po dyplomie Thomas wrobi cię w ciążę.

- Niech matka natura sama zadecyduje. - Tak się teraz nazywa

- seks bez zabezpieczeń? - Fatou, nie przyszłaś się bawić.

Ruszaj się!

Mieszamy!

Zgodnie z ruchem wskazówek zegara! Bez przerwy.

Chodź, Catherine. Dostaniemy śmietanę?

Znamy naszych panów, przepracowali razem 15 lat.

Brakuje im adrenaliny, czują się jak lwy w klatce.

Estetyka podania.

Nie patrz na mnie, tylko na gofry!

Twój Yann zachowuje się jak mój Alain pół roku temu.

Yann stał się ekspertem od bonazi. Seksy czy nie?

Wcale. Spokojnie, to minie.

- Oby. - Co z waszą podróżą dokoła świata?

Czepek!

Estetyka podania, na litość boską!

Nie lubię się mądrzyć, ale twój facet potrzebuje wyzwań.

Mam założyć start-up oferujący kursy z podstaw ekonomii?

Dobre!

Nisza już zajęta, kiciu, mają to w szkole .

- Coś nie tak? - Skądże.

Oferta jest niedostępna?

Dwa tygodnie, all inclusive, wycieczka tuk-tukiem i słonie?

- To zawsze jest dostępne. - A już się bałam...!

Wcale się nie dziwię. Można się przestraszyć.

- Dlaczego? - Podróż powinna być przygodą.

Żeby wnuki słuchały potem z zapartym tchem.

Dlatego przyszli państwo do mnie.

Po wycieczkę skrojoną na miarę.

Oferta jest dla turystów, nie dla prawdziwych podróżników.

Oni są tu...

A państwo tu.

- Nie rozumiem. - Podróż jest spełnieniem marzeń.

Chociażby pańska żona.

Nie wybrał jej pan z katalogu.

- Ale, jak to? - Czym mogę służyć?

Pański pracownik robi z mojej żony dziwkę!

- Tak! - Skądże! Ja tylko tłumaczyłem panu,

że jako osoba o wyrafinowanym guście nie może wybierać byle czego.

- Mówi o mnie czy o wycieczce? - Nie denerwuj się, skarbie.

Pięknie! Nie wiem, skąd pan bierze pracowników!

W dodatku żona straciła matkę...

Yann, strasznie głośno!

Ścisz.

To zmniejsza stres u bonzai, ale skoro ci przeszkadza...

Daruj, ale Wagner na ful w domu...

Jesteś jak bonzai: silnie reagujesz na muzykę.

- Jak to rozumieć? - Sam już nie wiem, co puszczać.

Od twoich Pink Floydów bonzai gubi liście.

- Nieważne. - Trzeba ogromnie uważać.

Goździkowiec jest bardzo wrażliwy.

Przycinanie go jest jak operacja na otwartym sercu.

Co o tym sądzisz?

- O czym? - Nie widać?

Piękne!

Dziękuję.

- Zamówiłeś może kolację? - Tak. Japońską, jak prosiłaś.

Długo już czeka?

- Pójdę spać. - Idziesz "kengai".

Idziesz się położyć. To jak bonzai. Kengai, czyli kłaść się.

Niezwykle... fascynujące.

Prawda? Większość tego nie rozumie.

A ja nie rozumiem, jak można nie rozumieć.

- Anna wciąż nie wie, że cię wylali? - Nie chcę jej stresować.

Schemat stary jak świat!

Za kilka dni się broni, nie chcę jej obciążać.

- Zresztą, szybko coś znajdę. - Bo ja wiem?

Nawet moja babka kupuje wczasy w sieci.

Serio?

Hi, Max!

Przestań się wygłupiać.

To nie twoja wina.

Będziemy w kontakcie.

- Coś nie tak? - Gość, u którego mieszkamy,

- potrzebuje lokalu. - Słabo.

Gramy?

Zaznaczył pan minigolf, ale nie wiem...

W rubryce "hobby".

- Brak dyplomu? - Prawie.

Brak.

Zacząłem studia,

ale turystyka interesowała mnie bardziej niż licencjat.

- Szkoda że nie odwrotnie. - Dużo podróżowałem, znam się na tym!

A ja znam się na bezrobociu, chociaż mam pracę.

Rozumiem, że nie boi się pan podróży

i pasjonuje pana wszystko, co egzotyczne?

- Właśnie. - I jest pan dyspozycyjny.

- Chyba będę coś miała. - Naprawdę?

- Twój kumpel zachował się niefajnie. - Nie jego wina,

że przez brexit musieli wrócić do kraju.

- Mógł zamieszkać w hotelu. - To jego mieszkanie.

A my za nie płacimy.

Spokojnie, znajdę coś. Ty skup się na obronie.

- Jesteś kochany. - Wszystko będzie super..

Absolutnie.

Super.

Genialnie.

- I? - Nic z tego.

Anton mówi, że tylko byśmy się męczyli.

Cholerni Angole!

Znajdę coś.

Jasne. W trzy dni.

Może mój brat?

Jak będziesz dojeżdżał do pracy z Meaux?

Twoi rodzice? Widzimy się jutro.

Moi rodzice? Pogięło cię?

Wolę mieszkać na ulicy.

Jeszcze dwie, skoro tak dobrze wam idzie.

- Proszę. - Dzięki, mamo.

Mówiłaś im, że to obiad, nie kolacja?

- Znasz swoją siostrę. - Którą?

Punktualną jak zegarek, gdy chodziła z wojskowym

czy spóźnialską, od kiedy poznała Fabrice´a?

Wolałem wojskowego. Jedzenie nie stygło.

Bardzo cię proszę, nie obrażaj jej chłopaka.

Trzeba uszanować jej wybór.

- Nawet jeśli nas wkurza. - Mnie to śmieszy.

- A gdyby tata traktował tak Thomasa? - Thomasa nie mogę się przyczepić.

Dynamiczny, elegancki, nowoczesny.

- Coś się pali! - To kaczka.

Opowiadałem panu o tokijskiej wystawie Kimury?

Oglądałeś wystawę Masahiko Kimury?

Wieki temu.

Bonzai od pół roku jest w centrum mojego świata.

Miesiącami wahałem się nad tym zastrzalinem.

Nie ze względu na cenę. Po prostu nie czułem się go godny.

- Tak samo jak ja Anny. - Słusznie.

Anna to mój zastrzalin.

Ten ma prawie sto lat. Niezwykły okaz.

Samo podlewanie go jest sztuką. Catherine tego nie rozumie.

Sto lat? Przy tym nasze troski wydają się mikre.

- Masz kłopoty? - Nie.

Przecież widzę. Tak.

Nie.

Kaczka najlepsza jest krwista, ale...

Przepraszamy, ale Fabrice miał pokaz w Mediolanie

i rano nie mógł wstać. Wiecie, jetlag.

Jasne, Mediolan to drugi koniec świata.

A mnie bardzo smakuje.

Choć zauważyłem, że ostatnio szwankuje mi węch.

Smak też.

Jak sprzedaż biobawełny? Opłacalna?

Najważniejsze, że ratujemy planetę

Matilde ma na myśli,

że marki odzieżowe mentalnie tkwią w średniowieczu.

Chociażby Ancien Monde odporny na nowinki.

Pieprzysz.

- Takie są realia. - Daruj, Yann.

- Wiem, że masówka to twoja branża... - Była!

I nie szedłem na łatwiznę.

Ancien Monde był moim głównym dostawcą.

A jednak wycyckał cię, wykupując twoją firmę.

Zarobił kupę szmalu, uważa się za władcę świata...

I co z tego?

Tak naprawdę wlecze się w ogonie.

Arogancki gnojek!

Tylko dupek uważa, że zawsze ma rację.

- Ale, dobrze, przekonałeś mnie. - Co robisz?

Po co czekać, aż świat nawróci się na biobawełnę?

- Chodźmy na golasa. - Tata ma rację.

Rewolucja!

- To nie jest śmieszne. - Matilde, broń słusznej sprawy!

Metale ziem rzadkich w twojej komórce.

Za 20 lat ich zabraknie, Matilde.

- Za 20 lat! - Matilde, trzymaj z nami!

Wyrzuć komórkę.

Ekorewolucja wymaga poświęceń.

- Kaczka to mięso. Wyrzucamy. - Tylko nie kaczka mamy! Ona zostaje.

Głosujemy. Kto jest za?

- Jej ślad węglowy jest do przyjęcia. - Zwłaszcza gdy jest krwista.

- Ta była zbyt wypieczona. - Zapomniałem. Wiadomość stulecia.

Anna i Thomas sprowadzają się do nas.

Przysięgam, wyciągnął to ze mnie siłą.

Gówno prawda. Ojciec potrafi myśleć wyłącznie o bonzai.

Właśnie! Zaczęło się od zastrzalinu, potem przeszliśmy do grabu

i ani się obejrzałem, jak zaproponował nam przeprowadzkę.

Nie wiem, co kombinujesz, ale jeśli znowu usłyszę...

Nie rób tak, to mnie stresuje.

Za dwa tygodnie wyjeżdżają, będziemy mieć chatę dla siebie.

Za dwa tygodnie poderżnę sobie żyły!

- Nie uwierzysz... - Nie teraz!

Później?

Znacznie, znacznie później.

Tu będzie ci dobrze. Odpoczniesz sobie. Sucha jak pieprz!

- Podleję. - Nie mogłeś tego ze mną uzgodnić?

Uspokój się, stresujesz ją.

- Kogo? - Sageretię.

Biedactwo będzie się denerwować. Dochodzi do siebie po operacji.

Yann, skarbie, zejdź na chwilę na ziemię.

Dwie pary pod jednym dachem. To nie może się udać.

Przypominam, że nasza córka została na bruku.

Pomyśl o mnie! Nie mam siły opiekować się Anną i Thomasem.

- Zwłaszcza że... - Co?

Jakbyśmy nie mieli własnych kłopotów.

Gadanie.

Dobranoc, aniołki. Dzień dobry, aniołki.

Co to ma znaczyć?

Dość! Nie będę rywalizować z jakimiś roślinkami!

Pójdziesz do psychologa, wyjaśnisz, dlaczego kazałeś mi zostawić

uczniów dla podróży, w którą nie wyruszyliśmy do dziś

i dlaczego od sprzedaży firmy tak się zachowujesz.

Niby jak?

Ponieważ proszę o to od miesiąca, a ty wciąż się nie umówiłeś,

będzie lepiej dla ciebie, dla mnie i dla twoich maleństw,

jeśli zostaniesz tu z nimi, żeby lepiej im się spało.

Tak? Zgodziły się.

To nie roślinki, to drzewa!

Tato?

Mój Kudłatek!

- Jeszcze raz dziękujemy za gościnę. - Drobiazg.

- Muszę włożyć kapcie? - Nie zaczynaj.

Spodziewaliśmy się was jutro.

Przepraszamy, przyjaciele wrócili wcześniej.

A dwie pary pod jednym dachem to zły pomysł.

- Mówiłem? - Lodówka pusta, pojadę po zakupy.

Pomogę wam.

- Przepyszne, mamo. - Smakuje?

Cieszę się. Dla czwórki przynajmniej warto gotować.

Jesteś znakomitą kucharką.

U mojej mamy nigdy nie wiem, czy to mięso czy ryba.

Ale to jest...?

Pyszne jak zwykle.

Wziąłem leki nasenne, więc wybaczcie...

Potem wszystko mi opowiecie.

Nie zdradzę rocznika, ale Chirac był prezydentem.

2005.

- Wszyscy usłyszeli. - Ja nie.

Co o nim sądzisz, Kudłatku?

- Ładny kolor. - To rodzinna ekspertka.

- Jedz, bo ostygnie. - Dobra struktura.

Eleganckie, wyrafinowane...

Carillon de l´Angelus?

Zgadłaś!

- Brawo, córeczko! - Dziękuję, mamo.

- Ma wszystko. - Oprócz mieszkania.

- I dziecka. - Spokojnie, wszystko po kolei.

Słusznie.

Od czego zaczniecie?

Na pewno nie będziemy zwlekać.

A zanim wrócicie z wyprawy, nas już tu nie będzie.

Macie termin?

Tak.

Kiedy kupimy bilety. Tak?

Thomas może wam pomóc.

- To jego fach. - Racja!

- Zajmiesz się tym? - Oczywiście.

- Mogę dokładkę? - Śmiało.

- Dodałaś do sosu miodu? - Jak zwykle.

- Yann, podać ci...? - Nie, dziękuję.

Schowały się pod ziemniakami.

Obejrzymy horror?

Mamo?

- Czekać na ciebie? - Z czym?

Z filmem!

Już idę!

Tata często cię nazywa Kudłatkiem?

Daj spokój, to jeszcze z dzieciństwa.

Dla mnie to krępujące. Jakby nazywał cię cipką.

Jesteś o niego zazdrosny?

W sumie zrozumiałe, to przystojniak.

Wspominałaś, że między rodzicami się nie układa.

Każda rodzina ma swoje problemy. Za trzy dni pożrę się z mamą.

Ale nie z ojcem, bo jestem jego mamą.

Nieważne, grunt, że ja ich kocham, a oni mnie.

I już?

O co ci chodzi? Ty chciałeś się wprowadzić.

Nie! Tu wszystko słychać.

- Będziemy cichutko. - Zero szans!

Odsuń się.

- Dawno przyszedłeś? - Ładnie pachniesz.

- Jest kochany. - Kto?

Twój psycholog. Cudownie, że znalazł dla ciebie czas w środku nocy.

Bardzo śmieszne.

Ucałuj ode mnie swoje kochane bonzai.

Cześć, maluchy!

To moja bluzka?

Moje są brudne, więc pozwoliłam sobie...

Jasne.

- To ci przeszkadza? - Skądże. Co moje, to twoje.

I odwrotnie.

Jak się spało we dwójkę na materacu wodnym?

Na szczęście jestem starym wilkiem morskim, więc jakoś przeżyłem.

- Nie ma soku? - Jest w szafce,

ale tata nie pozwala otwierać.

To idealne miejsce dla goździkowca, a on nie znosi, żeby go przestawić.

Nie pozwala otwierać.

Zbieram się. Pociągi co kwadrans jak zawsze?

- Odstawię cię. - Nie kładziesz się?

Spałem wczoraj.

Jedziemy?

- Idź, ja posprzątam. - Dzięki, mamo. Buziak?

- A ty o której zaczynasz? - Później.

Sympatyczny ten twój Thomas.

Mocny pień, dobrze osadzony, a przy tym rozgałęziony.

Mówisz o moim chłopaku czy o swoim bonzai?

Wiesz, że Thomas to mój chłopak?

Zdajesz sobie sprawę, że Thomas i ja...

Miłego dnia.

Tylko nie zrób mi obciachu, będę tu kiedyś uczyć.

Więcej szacunku! Jestem twoim ojcem!

Właśnie.

Tylko poczekam, aż wejdziesz.

Miłego dnia, pani Kudłatek!

Skończone.

Gotowe.

Co czujesz?

Ulgę.

I pustkę.

Przeczytam w weekend i zorganizuję komisję.

- Zastanawiałaś się, co dalej? - CNRS organizuje konkurs,

ale jeszcze nie wiem...

Porozmawiamy o tym później.

Złożenie pracy to ważny moment w życiu młodej badaczki.

Spróbuj trochę odpocząć, należy ci się.

- Przepraszam, Martine. - Nic takiego.

Wstyd, nie powinnaś za nich sprzątać.

- Od tego jestem. - Pomogę ci.

Zgubiłem się.

Wygrałeś, idziemy.

- Mam cię po uszy. - Tu nie ma nic ciekawego.

To wydział socjologii, nie znajdziesz tu nic o bonzajach.

A szkoda, bo to niezwykła sztuka. Bonzai jest bardzo wrażliwy na stres!

Anna, zaciskamy pośladki, nie zęby!

Co z tobą?

- Tak jest dobrze? - Bierz przykład z pana!

- Mam na imię Yann. - Bierz przykład z Yanna.

Zajmij się golfem, jak twoi rówieśnicy!

O co ci chodzi?

- Nie napinaj nóg, kiciu! - Fakt, są naprężone.

- Nie. Nie są. - Są.

Yannu, uginamy ramiona!

Super że pan przyszedł.

Ja też się cieszę, tylko...

Zablokowałem się.

Tak?

- To zejdź z piłki. - Nie mogę.

Seb! Yann się zablokował.

- Zablokowałem się. - Nonsens!

Pomóż mu.

Co z tą czekoladą?

Wygląda świetnie.

Są kochani, ale ten bałagan...

Okruchy w nutelli, ciuchy na podłodze. Ile można?

Masz ich dość.

- To nie to. - Chcesz, żeby ich nie było.

- Właśnie. - Znam ten ból.

Po studiach dziewczyny nie chciały wyfrunąć z gniazdka.

- I co zrobiłaś? - Z dzieciakami jak z karaluchami.

Mają ciepło i żarcie: nigdy się ich nie pozbędziesz.

Uprzykrzaj im życie.

Drzyj się bez powodu, budź w środku nocy,

podpal ciuchy, odetnij wodę.

- Nie cackasz się. - Niech Guantanamo wydaje się rajem!

Twarda jesteś.

Nie, to dopiero początek.

Co tam się wyprawia?

Odbiło ci?

10 km na godzinę pod górkę! Pocę się jak świnia!

- Ale ta muzyka... - Włączyłam, żeby zagłuszyć bieżnię!

To w trosce o was!

Matce odbiło, bawi się w Usaina Bolta.

- Dobrze, że trenuje. - Dlaczego w środku nocy?!

A skoro już się obudziliśmy...

Też możemy pohałasować.

Uwzięliście się na mnie? Chcę spać!

Makaron na śniadanie?

Co za różnica? Mąka to mąka.

- Dobrze się spało? - Świetnie.

- To moja bluzka? - Pozwoliłam sobie.

Sport wczesnym rankiem − polecam.

W mojej łazience nie ma wody.

Zapomniałam, wezwę hydraulika. Korzystajcie z naszej.

Fuj!

Pokaż.

- To twoja tylko wczorajsza kawa. - Dlaczego ją zostawiłaś?

Ty zostawiłaś.

Sądziłam, że postanowiłaś być eko, jak siostra.

Inaczej wstawiłabyś do zmywarki.

Wyrzuciłam nutellę. W środku były okruchy.

Powiedz, że tego nie zrobiłaś. Nie przeżyję bez niej.

Młodzi... Za wami nikt nie trafi.

Zauważyliście, że smak makaronu zależy od jego kształtu?

Racja.

Kiedy się zastanowić...

Carbonara z muszelkami albo wstążkami smakuje zupełnie inaczej.

Prawda?

Może to kwestia stosunku?

- Czego? - Stosunku makaronu do sosu.

- Prawdziwa tajemnica. - Zupełnie jak zagadka piramid.

Zgadza się. Zauważcie, że wszystkie mają ten sam kształt.

Tymczasem makarony mają nieskończoną ilość...

- Moja herbata! - Moja bluzka!

Nie martw się, zaraz wrzucę do pralki.

Wykluczone! Jedwab tylko ręcznie.

Całe szczęście, że to nie kawa.

Właśnie, wczoraj się wam skończyła. Dobrze, że nie dokupiliście.

Tylko na Sycylii mają 400 rodzajów makaronu.

Od największego do najmniejszego: piconito.

Azja też ma swoje makarony. Noodle.

Dlaczego tak się nazywa? Bo nie jest makaronem.

Egipcjanie oprócz piramid robili też makaron.

Trójkątne pierożki.

Eksportowali je do Włoch, gdzie zostały nazwane tortellini.

Dziękuję, że znalazł pan dla mnie czas.

I jak idzie?

Super. Znakomicie.

Super.

Chciałby pan wiedzieć coś więcej?

Na przykład, co pana sprowadza.

Właśnie!

Tak pomyślałem...

Zechciałby pan napisać dwa słówka dla mojej żony?

- Dla żony? - Tak, dla żony.

I jak miałyby brzmieć te dwa słówka?

Że zgłosiłem się do pana.

I że nic mi nie dolega na ciele ani duchu.

Coś prostego, kilka linijek, jak panu serce dyktuje.

I?

Jeśli mam być całkiem szczery,

to ona powinna się do pana zwrócić.

- Słucham. - Rok temu sprzedałem firmę.

Myślę, że czuje się trochę zagubiona.

Zechce pan rozwinąć?

Przez 20 lat bardzo, bardzo...

ogromnie intensywnie pracowałem.

Żona nie rozumie... Nie chce zrozumieć,

że niełatwo mi przejść od tego do podlewania bonzai.

Bonzai?

- Tak. Na pewno pan o tym słyszał. - Nie

Nie wie pan, co to jest bonzai?

- Nie. - Niech pan poczyta.

Nie zrozumiemy ludzi, dopóki nie zrozumiemy drzew.

Tak, to wyjątkowe istoty. Nie ludzie, ale prawie.

Dlatego ich uprawa jest tak pasjonująca.

Zechce pan powiedzieć, co tutaj widzi?

Wiadomo, to podocarpus, sosna buddyjska.

Widać wyraźnie.

Podo czyli stopy.

Carpus czyli "carpe diem".

W wykonaniu drzewa to gałęzie wzniesione ku górze,

bo jutro jest nowy dzień. Nadzieja. Podocarpus.

Może przyszedłby pan we wtorek o tej samej porze,

żebyśmy jeszcze o tym porozmawiali?

Dobrze.

A... liścik?

Napiszemy wtedy.

Albo innym razem. Nie spieszy się.

Głęboki oddech, Klarowny umysł,

Radość życia, Błogostan, Dobra noc...

Albo wino.

Cudowne uczucie.

- Tam, w głębi. - Dziękujemy za szybką reakcję.

- To naprawdę pilne. - Znam ten ból.

Zimą wprowadziłem się na dwa tygodnie do rodziców i...

Ojciec nazywa ją Kudłatkiem.

I co z tego?

Nie jest to Wersal, ale złe też nie jest.

Mnie się podoba. A tobie, Thomas?

Tak.

Uprzedzam, że pierwsze dwa miesiące i kaucja płatne gotówką.

Czujecie ten dziwny zapach?

Nie.

A ja tak. Mieszkanie zostało odmalowane.

Ale mimo świeżej farby czuję wilgoć. Mam niesamowity węch.

Ja nic nie czuję.

- Co jest na górze? - Nic.

Zapach dochodzi z góry.

I ten pogłos...

- Ewidentne echo. - Czego?

Nie wiem, ale to mi przeszkadza. Wchodzi do głowy.

- Jak? - Poczekam na zewnątrz.

O co właściwie chodzi?

Nie spinaj się tak. Za bardzo bierzesz wszystko do serca.

Strasznie nie chcę tam wracać.

Twoi rodzice mają wady, ale nie są potworami.

Trzeba tylko trochę się postarać.

- Masz rację, skarbie. - Widzisz?

Moja koszulka!

Skąd pan ma moją koszulkę?

- Gdyby była twoja, nie nosiłbym jej. - To moja, poznaję!

Ma rozdarcie z boku!

Pewnie dlatego pani Catherine mi ją dała.

Suka, cholerna dziwka!

Rodzice nie są potworami, a mama suką.

Trzeba tylko trochę się postarać.

- Oddaj i rozejdziemy się w zgodzie. - Ja z nikim się nie pokłóciłem.

Zaraz, to mój zadig!

Wypraszam sobie. Pies jest mój i wabi się Emy, nie Zadig.

Suka!

Zobaczysz!

Obedrę jędzę ze skóry, wypatroszę i wrzucę do wrzącego oleju!

- Spokojnie, jeszcze ktoś usłyszy! - Zapłaci mi za to!

- To na pewno jakieś nieporozumienie. - Gówno prawda.

- Oddychaj... - Wiem!.

Będę udawać, że wszystko gra. Zobaczysz, jak się wkurzy.

Nie wtrzymasz pięciu minut.

- Co u was, udany dzień? - Super, a twój?

- Zaparzyć ci "radość życia"? - Nie trzeba, kochana jesteś.

Rodzina świrów.

Nigdy nie uwierzysz, kogo widziałam.

- Kogo? - Psa twojego kumpla Abdela.

Z moją apaszką Zadiga zamiast obroży.

Dobrze, że komuś posłuży, zamiast iść do kosza.

Kto powiedział, że chcę ją wyrzucić?

Ciuchy walały się po podłodze. Pomyślałam, że są do wyrzucenia.

- Przelejesz do karafki? - Skarbie!

Rozpuszczasz nas.

- Obie córki w domu to święto. - Racja.

To pewnie Matilde.

A koszulka Thomasa reprezentacji Francji leżała w szafie.

Stary łach z lat 90.

- To collector´s item. - Jestem ekonomistką, nie anglistką.

Na co patrzysz?

To ono na mnie patrzy. Obserwujemy się nawzajem.

Piękne.

- Wiesz, że dwa razy starsze niż ty? - Tak?

Dlatego trzeba się dwa razy zastanowić,

zanim odetnie się mu ramię. Gałąź.

Kocham cię, tato.

- Fabrice nie mógł przyjść? - Wyjechał na Ibizę.

- Pokaz kolekcji bielizny. - Ktoś tam nosi bieliznę?

- A ty zostałaś? - Na jego prośbę.

Chciał byś sfokusowany.

Jasne, sfokusowany.

Jego strata. Nie skosztuje tego nektaru bogów.

- W tym domu nie podaje się alpagi. - Tato, nikt już tak nie mówi.

Alpaga wymarła razem z disco.

Plwajmy na tę...

- Jak to szło? - Skorupę.

Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do łez padołu.

Nie. "Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi".

- Widzicie? Zięć się przydaje. - Nie jesteśmy małżeństwem.

- Jedzcie, stygnie. - Naleję ci.

- Nie, dziękuję. - Odrobinkę, na spróbowanie.

Kropelkę.

Już! Tyle wystarczy!

Wygląda na wino z charakterem.

Jesteś naszą koneserką, wszystko zaraz nam powiesz.

- Salu! - Nie. Salut.

To po włosku.

Trochę piecze.

Może za mocno zdekantowałam.

Pyszne.

Prawda?

- Trochę pali. - To chateau Angelus.

Pali jak ogień.

I dobrze. To legendarny produkt.

- Przypala się! - Nie moja wina, byłam punktualnie.

- Znakomite wino. - Legendarne.

Pyszna woda!

- Nie wstawiasz do zmywarki? - Jest pełna.

Pomożesz? Trzeba wytrzeć.

- Przyznaj, zrobiłaś to specjalnie. - Co?

Wyrzuciłaś ciuchy, żeby mnie wkurzyć.

Jeśli przyznasz, że rozrzuciłaś je mi na złość.

Zachowujesz się dziecinnie.

Ja?

Wkurzasz mnie!

Wszystko u ciebie mnie wkurza.

Twoje grafiki, cholerna kaczka,

twoje "Nie chodź boso, nie mów z pełną buzią".

Teraz już nie mówisz tego na głos, tylko spojrzeniem.

To wkurzało mnie dawniej i ciągle wkurza!

Złości cię, że oczekuję odrobiny szacunku dla osób,

z którymi mieszkasz pod jednym dachem?

Wybacz, że obu wam starałam się zapewnić cudowne życie.

Sama, bo kochany tatuś, który odwozi Kudłatka na uczelnię

i podaje najlepsze wina, nawet nie poczuł chili!

- To twoja robota! - I co z tego?

Widzisz? Sam twój ton mnie wkurza!

Myślisz, że twoje szpileczki, złośliwe uśmieszki mnie nie wkurzają?

Wkurzają, wkurzają na maksa!

- Lecę, ucieknie mi pociąg. - Odprowadzę cię.

Dzięki. Buziak?

Uściskaj Fabrice´a.

- Na czym stanęłyśmy? - Wkurzam cię na maksa.

Czyli wszystko sobie powiedziałyśmy.

Dobranoc, mamo.

Co tu robisz?

- Kładę się. - Ale...!

- Tak, poszedłem do psychologa. - Naprawdę?

- Bardzo się cieszę. Jak było? - Dobrze.

Zgodził się ze mną: jeśli ktoś ma tu problem, to ty.

Tak powiedział?

Umówiliśmy się na wtorek, żeby o tym pogadać.

Cudownie. To mi ogromnie pomoże.

A jak się dowie, że wsypałaś do wina chili,

żeby pozbyć się córki z domu...

- Nie. Przestań. - Tak jest lepiej.

Nie będziemy się kochać z zatkanymi uszami.

- Jak wolisz. - Nie mogę się skupić.

Posuń się.

Masakra.

- Jak idzie? - Z czym?

- Z Anną. - Pełna klęska.

- Przejrzała mnie. - Spryciara!

- Moja krew. - Moja chrześnica.

Przytyłam?

Tyłek mi urósł.

Cukiernia się rozkręca, więc degustuję. I tyję.

- A gdybyś tak poderwała zięcia? - Odbiło ci?

Jeśli Anna jest równie uparta jak ty, to podziała.

Zobaczysz.

Przepraszam.

Miarkuj się, człowieku!

Gapi mi się na tyłek.

Może lubi grube?

Napij się.

Zinedine Zidane we własnej osobie!

Abelhakim, ale wszyscy mówią na mnie Abdel.

- Yann. Możemy porozmawiać? - Jasne.

Przyjaźni się pan z moją żonę.

- Catherine. - Pani Catherine!

- Przemiła kobietka. - Tak, przemiła. I bardzo hojna.

Panu na przykład dała coś, co do niej nie należy.

A ty chciałbyś to odzyskać.

Świetnie wyglądasz.

Miło z twojej strony, ale naprawdę...

Zgódź się. Wciąż mam wyrzuty po tej historii z koszulką.

- Ale cena jest zabójcza! - Tym się nie przejmuj.

- Bombowa, prawda? - Bombowa.

Nie wiem, czy chcę aż tak dopasowaną.

Leży jak ulał.

Żona ma rację, świetnie pan wygląda.

Nie jest moją żoną.

Ona też.

Zgłodniałam. Uczcimy lunchem twój nowy look?

Dobrze, ale ja stawiam.

LANGUSTY − 230 EURO

- Langusty wyglądają zachęcająco. - Nie przepadam za nimi.

Szkodzą mi na żołądek.

Nie dziwię się, że Anna się w tobie zakochała.

Jakbym widziała młodego Yanna.

Promieniujesz charyzmą i siłą.

Przesada.

Do tego skromny. To oznaka prawdziwej wielkości.

Pani też jest niczego sobie.

Tak?

Mogłabym ci się spodobać?

- Chodzimy tymi samymi ścieżkami! - Tak.

Co pana tak rozbawiło?

Co CIEBIE tak rozbawiło.

Będziemy kolegami, możemy przejść na ty.

Co cię tak rozbawiło? Nie wiem, czy przywyknę.

Porównuję nieokrzesaną studentkę sprzed czterech lat

ze wspaniałą, wyrobioną kobietą,

którą zabiorę na kolację, by uczcić jej doktorat.

Wzruszające.

Wszystko będzie dobrze.

Zobaczysz, wyleczą cię.

Bardzo przepraszam. Nic się panu nie stało?

To ty?

Co to ma znaczyć?

- Długo tak pracujesz? - Od paru dni.

Anna wie?

Nie chciałem jej niepokoić przed obroną.

Nie nudzi cię odstawianie troskliwego tatusia?

- Przypominam, że ma ojca. - Ale nie troskliwego.

Smaczne.

- Klienci się nie wkurzą? - I tak dostaliby zimne.

Pożyczę ci forsę. Poszukacie sobie z Anną mieszkania.

- Nie, nie mógłbym... - To dla niej, nie dla ciebie.

W sumie... Tak byłoby najlepiej dla wszystkich.

Wspólne mieszkanie... i Catherine...

Myślisz, że cię podrywa?

Nie.

To kolejny spisek z Mylene, żeby was spławić.

Nie masz szans.

- Catherine i ja... - Nie byłbym taki pewny.

Dobrze.

Wieczorem spróbuj pójść na całość...

I zobaczysz.

Mogę o coś spytać? Przeszkadzam?

Skądże.

Chyba nadwerężyłam bark przy tenisie.

Rozmasowałbyś mi go?

Nie wiem, czy potrafię.

Przecież widziałam, jak masowałeś Annę.

Masz talent w rękach.

Siadaj.

Do roboty.

Wygodnie?

Zaczynamy?

Cudowne uczucie...

- Oszalałeś? - Coś nie tak, boli?

Dziękuję, już mi lepiej.

Stuknięta rodzinka.

Idę do sklepu. Potrzebujesz czegoś?

Nie, dziękuję. Zamkniesz za sobą drzwi?

Jasne. Do zobaczenia wieczorem.

I?

Właśnie biorę prysznic.

Nie, chodzi o Catherine. Spróbowałeś?

Co byś powiedział na zamek? Mogę zamontować.

- Po co? - Żeby zapewnić minimum intymności.

Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

Yann, zostaw chłopaka w spokoju.

- To już naprawdę krępujące. - Patrz, biedaczek kuli się z zimna.

I już znam odpowiedź.

- Na pewno nas na to stać? - Tak.

Mój klient prowadzi agencję.

Pamiętaj, będziemy mieć współlokatorów.

- Żaden problem. - Na szczęście dużo podróżują,

więc praktycznie będziemy mieć je tylko dla siebie.

Super.

To chyba...

ten.

Wy w sprawie pokoju?

- Tak. - To ten.

Ty jesteś Thomas? Donna. Pokazać, gdzie jest pościel?

Możemy porozmawiać?

- Co to za agencja, towarzyska? - Nie. Modelek.

Nie zamieszkamy tu, zero szans!

- Dokąd wychodzisz? - Fatou robi urodziny.

- Gdzie? - U ojca. Ma firmę w XI Dzielnicy.

- I jak wrócisz? - Spokojnie, poradzę sobie.

- Przyjadę po ciebie. - Nie fatyguj się.

- O której? - Koło drugiej.

Koło czy o drugiej?

- Koło. - W nocy czy rano?

W nocy. Rano. Jutro.

O drugiej!

- To nie jest takie oczywiste. - Idę! Pa!

Baw się dobrze.

- Już przyjechałeś? - Mówiłaś "koło drugiej".

- A jest północ. - Nie było korków.

Wszystkiego najlepszego.

Dziękuję.

Cudownie, że wpadłeś.

Jedziemy?

Jeszcze pięć minutek.

A to co? Co to ma być?

To? Muszkieter.

- Tato, błagam. Bez wygłupów. - Oglądałem "Trzech muszkieterów".

Nie jestem kompletnym debilem.

A ty spadaj.

Lubię cię.

Buziak?

A ja? Dostanę buziaka?

Czemu nie? Jesteś taka zakompleksiona...

- Ja? - Tak, ty.

Wciąż tak uważasz?

Gdzie moja córka?

Patrz, mój kumpel wciąż czeka.

Daj buziaka, malutki.

To mój kumpel, muszę go przytulić. I ciebie też.

Dobrze.

A teraz idź spać.

Dziękuję, nie jestem głodny.

Wiesz, że was kocham. Całą trójkę. I Thomasa też.

- Ciebie i Thomasa. - Cieszę się.

Pewne rzeczy trzeba mówić na głos.

A niektórych lepiej nie mówić.

Jak wolisz.

Dlatego nie gniewaj się, że Thomas cię okłamał.

To dla twojego dobra.

Kiedy wyleciałeś z roboty?

- Co takiego? - Nie udawaj, ojciec mi powiedział.

Kochanie, to nie tak.

A jak?

Cholera.

Mój kark.

Mnie przez pewnego kapusia bolą plecy, a nie klnę.

Wychodzę. Wracam późno.

Mógłbyś...?

- Przyznaję, wczoraj nie byłem sobą. - A ja myślę, że byłeś.

Przepraszam.

- To chciałeś usłyszeć? - I że zachowałeś się jak fiut.

I zachowałem się jak fiut.

Dogadacie się później?

Szczerze? Urządza cię, że z wami mieszkamy,

bo w głębi ducha boisz się zostać sam z Catherine.

Zgłupiałeś? Nie zrobiłem tego specjalnie.

Ty nie, ale twoja podświadomość...

Przewodniczący komisji spał przez całą moją obronę.

Byłem przerażony,

ale mój promotor dyskretnie pokazał:

"Niech pan mówi dalej".

Przepraszam.

- Tu też odezwała się podświadomość? - Nie, to wypadek przy pracy.

Uznajmy, że jesteśmy kwita.

- Nieźle oberwałeś. - Wypadek przy pracy.

Czyli nic groźnego.

- Nie wiecie, gdzie jest Anna? - Nie. Dzwoniłeś do Fatou?

Tak.

- Odrzuca. - Cała Anna.

Martwię się.

Tatuś kwoczka martwi się o kurczątko.

- Nie naciskaj! - To ty naciskasz.

- Nic nie robię! - Naciskasz i boli.

Typowy związek przyczynowo skutkowy.

Za to ty rozwaliłeś mi bańkę i nawet palcem nie kiwniesz, żeby pomóc.

- Pięknie! - Skąd się tu wziąłeś?

- Dzięki Bogu za geolokalizację. - Słucham?

Martwiłem się. Wydzwaniałem.

Śledzisz mnie?

Jak widać słusznie!

- Intuicja mnie nie myliła. - Proszę nie urządzać scen.

Jest pan żałosny.

Ja? To ty jesteś!

Wynoś się!

Spadaj!

Bardzo przepraszam.

- Nie wiem, co go opętało. - A ja myślę, że wiesz doskonale.

To chyba nie jest dobry pomysł.

- Wprowadzę się sam. - W porządku.

Nie jesz?

Nie chce mi się.

Dość tego! Wstawaj!

- Zaraz przyjedzie France. - To jakiś żart?

- Trzy dni wystarczą. Jazda. - Jestem duża.

- Wiem, co robić. - Tak, przestań się cackać.

- Odstawię ją o 19.00. - Świetnie.

Miłej zabawy. Kino dobrze ci zrobi.

Pojechała, droga wolna.

Będzie za kwadrans.

Pyszne, skąd to?

Od Mylene, najlepszej przyjaciółki Catherine.

Muszę pogratulować.

Lepiej nie. Siedzi w kuchni zapłakana.

- Mąż rzucił ją 20 latach. - Przykre.

Zostawiłam ją w sklepie, będzie za pięć minut.

- Będzie za pięć minut! - Zaśpiewa pani swoją piosenkę?

Wczorajsza woda różana

Harmonia sfer i sufit wysoko wysoko

Tęsknię choć mam cię blisko

Tęsknię choć jesteś obok

- Pani Mylene? - Kto pyta?

- Abdel. - Czym mogę służyć?

Nie.

Czym JA mogę służyć?

Dajemy całą miłość bezwarunkowo

Bezwarunkowo

Zdmuchujemy naszą miłość bez złudzeń

Bez złudzeń

Miasto zasypia i neony też

Kłamstwa, w szklance grzechocze lód

Tęsknię choć mam cię blisko

Tęsknię choć jesteś obok

Dajemy całą miłość bezwarunkowo

Bezwarunkowo

Zdmuchujemy naszą miłość bez złudzeń

Bez złudzeń

Wczorajsza woda różana

Harmonia sfer i sufit wysoko wysoko

Tęsknię choć mam cię blisko

Co się stało?

- Numer zastrzeżony. - Odbierz, nigdy nie wiadomo.

Tak, to jej matka.

"Pieprzyć was. Gnidy, sukinsyny, dupki.

Wytłoczyny szambiarki.

Poronione płody.

Potem klasyka: "cholerna psiarnia", "jebać policję".

Jeszcze "leśne dziadki". To jej daruję, jest urocze.

To kochane dziecko.

- Przymknę oko na kradzież nutelli... - To nie była kradzież.

Nie miałam pieniędzy, zamierzałam potem zapłacić.

- Wszystko przez ochroniarza. - Leśnego dziadka.

Marsz do pokoju.

- Nie jestem dzieckiem. - To zachowuj się jak dorosła!

- Za kogo się macie? - Za twoich rodziców!

To dla mnie!

- Zrozumiałeś? - Tak.

Niech ten wyjazd mnie zaskoczy.

Jeśli poczuję, że sam bym na to wpadł, jesteś skreślony.

Jak się czuje Anna?

Źle.

Ale spokojnie, pozbiera się.

Aralię podlewam obficie.

Portulacarię też.

Sageterię z umiarem.

Szeflerę też.

Bonzai z oranżerii spryskuję.

- Chyba że...? - Jest bardzo gorąco.

- A w razie problemów? - Dzwonię do ciebie.

Znakomicie.

Maya? Jesteś Wietnamką?

Znasz to miejsce?

- Rezerwat w Lao Cai? - Nie.

Super, górą nasi.

GOTOWE

Thomas. Idziemy na piłkę.

Przerywasz operację na otwartym sercu?

Nie przesadzajmy, to tylko korekta nosa. Poczeka.

Martine, pożyczysz mi wóz?

Uwaga, trójka się zacina!

Tutaj są wszystkie bilety.

Samolot, statki.

Wizy. Birmańską trzeba wykupić w Laosie.

Rezerwacje: hotel, samochód, atrakcje.

Na wszelki wypadek wysłałem też na komórkę.

Jesteś zadowolony?

O takiej podróży bym marzył. Gdybym był tobą.

- Dobra. Idziemy. - Dokąd?

Na piłkę. Tak powiedziałem Catherine.

Jasne.

Podróż dokoła świata. Zazdroszczę.

Maja bardzo mi pomogła w części azjatyckiej.

- Miło z jej strony. - Thomas wyszperał atrakcje,

- o których nawet ja nie wiedziałam. - Mój identyfikator!

Idźcie, zaraz was dogonię.

- Skąd pochodzisz? - Jestem pół Wietnamką.

A druga połowa?

- Coś sobie ubzdurałaś. - Miał grać w piłkę z Thomasem,

a nie wychodzić z kamienicy z twoją rówieśnicą.

Kiedy się poznaliśmy,

tata był na pierwszym roku studiów, a ja na drugim.

Nie przejmowaliśmy się, bo wiedzieliśmy, że to jest to.

Choć czułam, że kiedyś będę musiała za to zapłacić.

Liczyłam, że jeszcze nie teraz, ale cóż...

Stało się i nie jest łatwo.

Dość o mnie. Powiedz, zadzwonisz do Thomasa?

Nie potrafię.

Nie rozłączaj się, daję ci Annę.

Co takiego?

Ojciec miał zawał.

Wypiszą go jeszcze dziś, to tylko napad wagalny.

- Mówiłeś, że zawał. - Tak mi powiedział!

- Zaraz, byłeś z nim? - Graliśmy w nogę.

Sala 229.

A ty go pocałuj! Życie jest za krótkie!

Przepraszam.

To ja przepraszam. Niepotrzebnie tak się uniosłam.

Próbowałem odgrywać koguta, a tylko się ośmieszyłem.

To moja wina. Niepotrzebnie tam poszłam.

Mam wrażenie, że ostatnio moje hormony trochę wariują.

Ostatnio? Kocham cię, ale jesteś małym tajfunem.

Fakt.

- Ale... spóźnia mi się. - Obrona? Trudno, to nie katastrofa.

Nie obrona. I to nie jest katastrofa. Przeciwnie.

Skarbie, straszny z ciebie tępak, wiesz?

Napędziłeś mi strachu.

Thomas powiedział, że to zawał.

Zawał wagalny.

- Nie ma takiej choroby. - Jest wyjątkowo bolesny.

Tak się przestraszyłam.

Nie mogę bez ciebie żyć.

Chociaż bardzo mnie zraniłeś.

Jak to?

Widziałam, jak wychodziłeś z budynku z dziewczyną.

Najmilsza żonko, muszę ci coś wyjaśnić.

PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ

Czujesz, skarbie?

- Co? - Tak pachnie dom.

Racja. Patrz, odrosły mu liście!

Rzeczywiście.

Uczcimy to?

Wróciliście!

Fabrice mnie rzucił. Wszystko przez te suki z Ibizy

i ich eko stringi, których nawet nie noszą!

Mogę się do was wprowadzić na kilka dni?

Co powiedziała?

Jasne, nie ma sprawy.

Tekst: Anna Maria Nowak