Original subtitles

wat voorafging

We duiken onder. Je moet ons helpen met voedsel en medicijnen.

Wat u maar wilt.

Er was een razzia.

Duitse soldaten hebben de hele buurt afgezet en alle Joden opgepakt.

Kun je me helpen? Kun je een schuilplaats vinden?

Ik heb een schuilplaats gevonden.

Mr Frank. U was toch in Zwitserland? -Welkom in Zwitserland.

Sommigen van ons zijn het niet eens met het beleid van de bezetters.

We willen je er graag bij hebben. -Ja. Ik wil graag helpen.

M'n moeder was alleen en arm. Ze vond een Nederlands adoptiegezin voor me.

En wat doe ik? Haar vergeten? -Je bent haar niet vergeten.

Kent u deze kinderen? -Ja. We huren van hun oma.

Hun ouders zijn gearresteerd. -Alfred, Liddy, kom maar.

Ze zijn weg als ik terugkom.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen...

die soms zijn aangepast voor dramatische doeleinden.

Hou je van appels? -Waar ga je heen?

Naar m'n werk.

Waar gaat Jan heen? -Naar z'n werk.

Je kunt ons hier niet alleen laten. -Dat doe ik ook niet.

Ik wacht tot je oma terug is met je oom.

Waar is dat voor? -Voor m'n lippenstift.

Mag ik je lippenstift proberen? -Nee. Dat is voor volwassenen.

Ik wil geen pap.

Toast dan? -Ook niet.

Ik kan de radslag. Wil je het zien? -Misschien later.

Frannie en Lou zijn opgepakt. Waar zijn ze?

Hoe komen de kinderen hier?

Een SS'er heeft ze bij Miep en Jan afgezet.

Liddy, wat is er precies gebeurd op het station?

Dat weet ik niet meer. -Het is heel belangrijk.

Zeiden die mannen waar ze je ouders naartoe brachten?

Dat weet ik niet meer. -Liddy.

Alfred houdt niet van koude melk. -Maakt niet uit.

Warm het op. -Dit is belangrijk.

Zeiden ze waar ze heen gingen? -Probeer het je te herinneren.

Zeg mama maar gedag. -Mama, nee.

Ze weet het niet meer. Wees er blij mee. Laat haar met rust.

Het spijt me.

Ik maak me ook zorgen om Frannie en Lou.

Max, ze werkte bij de Joodse Raad. Benader hen.

Ja. Ik kan proberen te achterhalen waar ze zijn.

Wil je nu m'n radslag zien? -Graag.

Die kinderen hebben een schuilplaats nodig. Ze zullen ons om hulp vragen.

We kunnen ze toch niet helpen? -Nee, helaas.

Niet in het achterhuis. Ze is onze huisbazin maar.

We kennen haar amper. We zorgen al voor heel veel mensen.

Ja, als we er nog meer nemen, loopt iedereen gevaar.

Precies.

We kunnen niet iedereen redden. -Nee.

Waarom ga je zo vroeg? -Ik moet nog wat dingen ophalen.

Je wilt gewoon weg bij die kinderen.

Nee, ze zijn best lief.

Liddy volgt je overal. Je bent er goed in.

Jan Gies, niet doen. -Wat?

Op kinderen hinten. Zeggen dat ik een natuurtalent ben.

Dat doe ik niet.

Je weet dat ik geen kinderen wil. Dat verandert echt niet zomaar.

Omdat ik meeleef met twee arme kinderen, denk je dat ik kinderen wil?

Is dat zo? -Ik wil mee met deze bus.

Tot straks. -En als ze het vragen?

We kunnen het niet doen. Echt niet. -Nee.

Tot vanavond.

Kan ik u helpen? -Nee. Ik wacht op Otto Frank.

Hij is er niet. -Hij komt wel. We hebben afgesproken.

Er staat niets in z'n agenda.

Bent u zijn secretaresse?

Bel hem. Zeg dat Tonny Ahlers wacht.

Mr Frank is de stad uit.

Wat? Waarheen? -Zwitserland.

Geef het adres. -Heb ik niet.

Ik geloof je niet. -Hij heeft het me niet gegeven.

Sorry dat ik niet meer voor u kan doen.

Fijne dag.

Je bent een geboren crimineel.

Het is makkelijker dan je zei. -Ga door.

Het verzet heeft zoveel mogelijk ID-kaarten nodig.

Vooral die zonder J erop.

Je hebt vier levens gered.

Ken je iemand die kinderen opneemt, die gescheiden zijn van hun ouders?

Onze huisbazin heeft twee kleinkinderen.

Hoe minder ik weet, hoe beter.

Hier? Echt?

We hebben een kwartier voor we opengaan.

Mrs Van Pels, een boek over de Franse cuisine.

We eten alleen bonen. -Gun me m'n dromen.

Peter, dit is voor jou. Voor u heb ik een roman van Hesse, dr Pfeffer.

Heel erg bedankt.

Margot, ik hoorde dat dit een tikje pikant is, dus ik leen het graag.

Miep. -Bedankt.

Mag ik eens zien?

Peter, geef. -Kitty Foyle.

Dat ga ik eerst lezen. Je hebt je eerste boek nog niet uit.

Is Anne niet te klein voor dat boek? -Het is obsceen. Niemand leest dit.

Margot is ouder, maar ik ben emotioneel verder.

Je bent verwaand, Anne. -Moeder, doe niet zo preuts.

Ze spreekt me altijd tegen. -Ze behandelt me als een kind.

Sorry, dit is mijn schuld. -Nee. Het gaat zo de hele tijd.

Dat meisje kent geen grenzen, Otto.

Eerlijk gezegd heeft Anne alleen maar grenzen.

Auguste, zorg jij voor jouw kind, dan zorg ik voor het mijne.

Ik ben groot genoeg. -Geef hier.

Ik wil niet dat je dit soort dingen leest.

Er wachtte beneden een man op u. Tonny Ahlers.

Wat heb je tegen Mr Ahlers gezegd? -Dat u in Zwitserland bent.

En hoe reageerde hij? -Boos. Teleurgesteld.

Hij wilde een adres, maar ik heb hem niets gegeven.

Wat is uw relatie met hem? -Geen.

Jullie hadden afgesproken, zei hij. -Ja.

Maar ik zit in Zwitserland, dus nu niet meer.

Bedankt voor de boeken.

Wilt u iets drinken?

Bier, graag.

Weet u zeker dat u goed zit?

Ik zoek Willem Arondeus.

Dank u.

Willem?

Ik hoorde dat je me misschien kunt helpen.

Ik ken twee kinderen. Hun ouders zijn gearresteerd.

Ze zijn nog maar zeven en vijf. -Wie ben jij?

Het spijt me.

Ik heet Jan. Jan Gies. -Nee, wie ben jij?

Wat kun jij voor mij doen? Ik ben geen maatschappelijk werker.

Als ik jou help, hoe help jij mij dan?

Wat is er zo grappig?

Ik ben maatschappelijk werker.

Zijn die kinderen joods?

Ja. Hun ouders zijn op het station opgepakt.

We hebben een probleem.

Kom later terug.

H�, maatschappelijk werker. Ik heb je nodig.

Ons bedrijf heet 'Opekta'. We maken pectine en kruidenzakjes.

Proeft u maar.

Smaakt naar vlees, h�? Wie kan er nog aan echt vlees komen?

Dit is onze speciale kruidenmix. Die is uniek.

Daardoor smaakt de worst naar echt vlees.

Het is heerlijk. -Geef me er maar twee.

Daar is uw vrouw in een week doorheen. Of houdt u niet van worst?

Ok�, vijf.

Alstublieft. Dank u. -Bedankt.

Smaakt het echt naar echte worst? -Nee. Ze zijn vreselijk.

Het zijn vooral vermalen notendoppen.

Het is fijn om buiten en niet op kantoor te zijn.

Wat een beetje zonlicht niet kan doen. Het maakt de dag zo veel aangenamer.

Maar het is niet voor onze vrienden weggelegd.

Vraagt u zich nooit af wie er nog meer doet wat wij doen?

We zijn toch niet de enigen? Er zijn er vast veel.

Ik hoop het van harte.

Kent u iemand die kinderen onderbrengt?

Ja, wij.

Dus dat hoef je niet aan de grote klok te hangen.

Nee, natuurlijk niet. -Mooi.

Laat me nu van de zon genieten.

Appartement 214. Een Joods gezin is er opgepakt.

Ze moesten belangrijke papieren achterlaten.

De Gr�ne Polizei is er. Er komt zo een verhuiswagen.

Ze halen alles leeg. -Maar als de politie er is...

Je bent maatschappelijk werker. Je komt er toch wel binnen?

Je kunt het pakje ophalen. -De middelste la.

Breng het naar de zuidkant van het Beatrixpark.

Je zult haar herkennen. Geef haar het pakketje.

Wat doe je hier nog?

Doe dit voor mij en ik help je met je kinderen.

Pardon. Is dit voor 214? -Wat wilt u?

Ik kom de woning bekijken voor een niet-joodse familie.

Mag ik binnenkomen? Ik hou het kort.

Ik zou hier een uur geleden zijn, maar m'n ketting begaf het.

Prima. Als je maar opschiet.

Opschieten.

Het appartement is boven. -Hoeveel kamers zijn er?

Het is al goed.

Hier is het.

Heb je een vuurtje?

Alsjeblieft.

Nachtmerrie.

Geen slechte dag, dankzij jou. Jij verkoopt nog water aan een vis.

Ga naar huis. U woont dichtbij. Ik red me wel.

Zeker weten? -Ja. Goedenavond, Mr Kleiman.

Tot morgen.

Miep. -Liddy en Alfred, hallo.

Hallo. -Oom Max nam ons mee op avontuur.

Door de hele stad. -Dan zullen jullie wel moe zijn.

Zij niet, maar oom Max wel.

Neem deze maar en ga de duiven voeren.

Kom, Alfred.

Is het buiten wel veilig voor ze?

Binnen ook niet. Het is nergens veilig.

Ik probeer ze bezig te houden, maar ze houden niet op.

Hoe doet Frannie dat?

Het is ok�. -Dat is het niet.

Ik ben meteen naar de Joodse Raad gegaan.

Frannie en Lou zijn al naar Westerbork gebracht.

Maar Westerbork is een doorgangskamp. Daarna weet je niet waar ze heen gaan.

Ik zei nog dat ze niet naar het station moest gaan.

Kom, Alfred.

Ze lijken precies op Frannie en mij op die leeftijd.

Wij speelden vroeger ook zo. Beter dan een beste vriend.

Heb je broers of zussen, Miep?

Ja, een broer. Ik heb er een paar, maar Cas en ik zijn hecht.

Dan weet je hoe het is.

Hoe hou ik haar kinderen veilig?

Mama Liz. -Hallo. Welkom in Amsterdam.

Ik ben je nieuwe papa. Je tijdelijke papa.

Rustig aan, jongens.

Hermine spreekt alleen Duits. Cas, kun je helpen?

Jij spreekt een beetje Duits.

Hallo, Hermine. Ik heet Cas. Ik leer Duits op school.

Je accent is grappig. -En ik dacht dat je knapper zou zijn.

Ik ben ziek. Wat is jouw excuus?

Cas, wat zegt ze?

Ze zegt dat ik heel goed Duits spreek en dat ze honger heeft.

Daar kunnen we wel iets aan doen. We gaan broodjes smeren, jongens.

'Hermine'? Hermine is een naam voor oude dametjes.

Ik ga je Miep noemen.

Max, ik weet misschien wel een gezin.

Ze hebben eerder kinderen opgenomen. -Echt?

In ieder geval ��n kind: mij. Ik praat wel met ze.

Kijk eens wie er is. -Daar is ze.

Eet je mee? -Nee, ik heb weinig tijd.

Ze wil iets belangrijks met ons bespreken.

Wacht. Ze is zwanger. -Ben je zwanger?

Ja? -Ik ben niet zwanger.

Wie is er zwanger? -Niemand.

Wat wilde je zeggen? -Dat vertel ik zo.

Gaat het?

Ik hoorde net dat m'n vriend Claes is gearresteerd.

Is hij joods?

Nee, hartstikke christelijk.

Blond, lang, Nederlands. Maar homoseksueel.

De gast met wie hij sliep, heeft hem verlinkt.

Geen Duits.

O, mijn god. Dat is wreed. -Ik weet het.

Je weet toch dat ik illegaal ben?

De nazi's hebben me op hun lijst gezet.

Stel dat hij namen noemt en ze me hier komen zoeken.

Ik wil ze niet in gevaar brengen.

Ze kunnen alleen al gearresteerd worden omdat ze mij onderdak bieden.

Ze weten niet eens dat ik anders geaard ben.

Genoeg Duits. Waar wilde je over praten, Miep?

Vind je dat fijn?

Ja, h�?

Dag, schat. Hoe was je dag?

Wacht. Hij vindt dit leuk.

Je moet voorzichtig zijn. -Ik weet het.

Nee, dat moet echt. -Ik ben voorzichtig.

Kun je niet gewoon geen homo zijn?

Dat was eigenlijk geen grap.

Dat zou wel moeten. -Wacht ermee tot de oorlog voorbij is.

Zo werkt dat niet, Miep.

Dat weet ik, maar mensen offeren van alles op voor hun veiligheid.

Mensen duiken onder en verbergen zich.

Kun je niet een deel van jezelf verbergen?

Ik weet hoe ik 'n deel moet verbergen. Dat doe ik al m'n hele leven.

Ik loop elke dag rond met dit enorme geheim.

Ik lieg tegen de mensen van wie ik hou.

Dus zeg mij niet hoe ik dit moet doen.

Ik ga weg voor ik iets zeg wat ik niet zou moeten zeggen.

Schaam je je voor me? -Hoe kun je dat vragen?

Er is iets veranderd. Je doet heel raar.

Je bent afstandelijk en je moet altijd weg.

Ik mis je.

Er is niets veranderd. -Je liegt. En dat zouden we niet doen.

Je hebt die blik... Nu ook weer. Je kunt me niet eens aankijken.

Zeg het gewoon.

Ik moet je spreken.

Wie is hij? -Kun je ons even alleen laten?

Heel even.

Het is je gelukt.

Een stapel papieren? Waarom heb je niks gezegd?

Dan had je misschien geaarzeld. -Reken maar dat ik aarzelde.

Stel dat ik het daar had gelaten. -Dan zou je een monster zijn.

Ik heb aardig wat mensenkennis. -Geweldig. Dat is fantastisch.

Het spijt me.

Wie was dat meisje in het park? -Doet dat ertoe?

Het zijn mensen. Heel dankbare mensen.

Ik ben ook dankbaar.

Dit is het adres van een student aan de Universiteit van Amsterdam.

Hij plaatst joodse kinderen bij families in het land.

Bedankt.

Miep.

Ze vroegen het. Ik was te moe om nee te zeggen.

Je bent laat thuis. Werk? -Ja.

Je bent vroeg op en laat thuis. -Drukke tijden.

Ik moet je iets vertellen.

We zouden de kinderen niet laten onderduiken.

Maar ik ben toch naar m'n ouders gegaan om te zien of zij ze wilden.

Wat zeiden ze?

Ik heb het niet gevraagd. Het zou ze in groot gevaar brengen.

En Cas moet al zo uitkijken.

Dit zou het nog gevaarlijker maken voor hem en voor ons.

Ik wil m'n broer niet kwijt.

Het zijn nog maar kinderen. Wie ben ik om daarover te beslissen?

Het is al goed. -Waarom lach je?

Ik heb een plek voor ze gevonden.

Echt? -Ja.

Studenten die m'n kleinkinderen meenemen?

Nee. Ze brengen ze alleen naar een fijn gezin op het platteland.

Maar het moet wel vanavond gebeuren. Miep en ik brengen ze.

Waarom? -Je bent een wrak, moeder.

Het moet snel en stil gebeuren.

U kunt hier afscheid nemen. Wij zorgen dat ze veilig aankomen.

Als u instemt.

Het is te plotseling. -Jan en Miep hebben alles geregeld.

We moeten ze vertrouwen.

Ok�, goed. Ik zet het in gang.

Mrs Stoppelman, heeft u peroxide?

Waarom? -We moeten hun haar verven.

Gaat het? -Nee.

Wat is het probleem? -Zij.

Vanwege dat boek?

Ik heb een gemene moeder die wil dat ik even na�ef blijf als zij is.

Maak geen ruzie met haar. De hele buurt kan je horen.

Het kantoor gaat bijna open. Dit moet naar boven.

Ik doe het wel.

Het helpt enorm als je geen ruzie meer maakt.

Zeg dat maar tegen haar.

Deze man is van de Nederlandse nazipartij.

Hallo, daar ben je weer.

Je vrienden vertellen me hetzelfde als jij gisteren.

Waar kan ik Otto Frank vinden? Ik moet hem dringend spreken.

We hebben zakelijke betrekkingen, maar hij is weg.

Wat voor betrekkingen? En wat voor afspraak?

Ik werk hier al jaren en ik heb nog nooit van u gehoord.

Ik probeer het gewoon te begrijpen. -Iemand moet weten waar hij is.

Zoals ik gisteren al zei, heb ik geen idee waar hij is. Het spijt me.

Een van u.

Goed. Geef me jullie namen. -Is dat nodig?

Te beginnen met jou.

Hij heeft onze namen. -Hij wil jullie bang maken.

We weten niet wat hij van plan is.

Hij is van de NSB, een Nederlandse nazi. U werkt samen met een nazi.

Meneer.

Mr Frank, we mogen geen geheimen hebben. Zeker niet hierover.

Als ik degene beneden ben, moet ik...

Dat is een goed geheim.

O, nee. Dank u. -Het is goed.

Edith weet niet wat ik je nu ga vertellen, en de meisjes zeker niet.

Een jaar geleden sprak ik een leverancier op een beurs.

Ik had beter moeten weten, maar ik had het over de oorlog.

Ik zei dat die snel voorbij zou zijn.

En dat het dan slecht voor de nazi's zou aflopen.

Deze man, een collaborateur, schreef aan de nazipartij wat ik had gezegd.

Als die voortvarende NSB'er zich niet had gemeld, zou ik zijn opgepakt.

Tonny Ahlers. -Hij onderschepte de brief.

Als ik hem niet betaalde, zou hij hem aan de nazi's geven.

Dus die zakelijke betrekkingen? -Je reinste chantage.

Vroeger was dat prima, maar nu... -Denkt hij dat u in Zwitserland zit.

Dat heeft hij gehoord.

Hij is onwetend en corrupt, maar hij is niet dom.

Hij weet dat er mensen ondergedoken zijn.

Hij is net een hond die maar blijft rondsnuffelen op zoek naar een bot.

En nu vermoorden ze ons met duizenden tegelijk.

We worden opgestapeld.

Ik dacht dat we veilig waren. Ik had het zo zorgvuldig gepland.

Meubels, voorraden en voedsel. Stukje bij beetje.

Ik heb een spoor van papier naar Zwitserland laten lopen.

Edith en de meisjes waren veilig. Ik had ze in veiligheid gebracht.

E�n zin... Ik herinner het me niet eens meer. Ik heb ze laten zitten.

Stop. Sorry. Ik kan dit niet aanhoren.

U hield ��n keer uw mond niet? Ik kan mijn mond nooit houden.

Dit is niet uw schuld. -Zo zit het niet.

U heeft hemel en aarde voor uw familie bewogen.

U hebt ze door Europa verplaatst, een fort voor ze gebouwd.

Niemand heeft z'n kinderen veiliger gehouden dan u.

Mr Frank, u bent de beste vader die ik ooit heb ontmoet.

En die Tonny Ahlers stelt niets voor. We pulken hem van onze schoenzool.

Die twee.

Ze is 13. -Ja, dat is zo.

Zij en haar moeder groeien uit elkaar...

waardoor Edith haar steviger vasthoudt en ik...

Harder tegen haar verzet. -Met hand en tand.

In de meeste gezinnen maken ze ruimte voor elkaar...

maar voor ons is dat onmogelijk.

Nog een probleem dat ik niet voorzien had.

Dat begrijp je wel als je een dochter hebt.

Doe dit niet af, Hermine.

Zo kan de aardige familie in Amsterdam je herkennen.

Ze kunnen je helpen weer gezond te worden.

Ik kan je niet helpen, maar zij wel.

Wees niet bang.

Ik zie er gek uit. Johann, kijk naar mijn haar.

Kom. -Nee, ik wil het niet.

Alfred heeft het ook gedaan. Hij is een jongen.

Het groeit wel weer aan.

Waar gaan we heen? Waarom kunnen we niet bij jou blijven?

Goed. Ik ga je iets vertellen.

Toen ik klein was, ging ik in m'n eentje met de trein.

Ik had geen idee waar ik heen ging. Ik was heel erg bang, net als jij.

Waarom stuurden ze je weg?

Omdat m'n moeder geen keus had. Ik voelde me niet goed.

Ik zat in de problemen. Ik had hulp nodig, anders zou ik sterven.

Zitten wij in de problemen?

Ja.

Waar ging je heen?

Ik ging naar een gezin dat voor me kon zorgen...

en me kon helpen. En dat deden ze.

Ging je daarna naar huis? -Nee.

Ik vond het zo fijn dat ik bleef en dat het m'n nieuwe thuis werd.

Vond je het fijn? -Ja. Het was heel fijn.

En weet je, ik stond er toen helemaal alleen voor.

Maar jij hebt Alfred.

Je hebt je broer. Zolang dat zo is, red je het wel.

Dan ben je veilig.

Ok�? Ga er maar in.

Dappere meid. Daar gaat ie dan.

Gaat het?

Klaar?

Daar gaan we.

Dapper zijn.

Luister, kinderen. Ik heb iets heel belangrijks te zeggen.

Het maakt niet uit welke kleur je haar is of hoe mensen je noemen.

Jullie zijn kinderen van je moeder en van je vader.

En jullie blijven mijn kleinkinderen.

Ze zullen je misschien dingen vragen te doen die van ons nooit mochten.

Stelen, liegen of voedsel eten dat niet koosjer is.

Als brave kinderen zeggen jullie dan: 'Oma zei nee.'

Maar het belangrijkste gebod in het jodendom is het leven behouden.

Je moet leven en doen wat je moet doen.

En oma zal het begrijpen.

En oma zal altijd van jullie houden. Altijd.

Ja, oma.

Wie heeft dit geregeld? -Ik weet het niet.

Het gaat via via. Blijf hier.

Gaan we met de auto?

Hoe? -Dat zeiden ze. Naar binnen.

Wie zijn 'ze'? -Snel.

We zijn er.

We zijn vroeg.

Ze slapen eindelijk.

Waar gaan ze heen?

Ik weet het niet.

Jan, wat? 'Via via' en 'ik weet het niet'.

Wie zijn het? Waar gaan ze heen? Wat als Lidy iets mist?

Hoe krijgen we ze terug? -Dat mogen we niet weten.

Zodat als we op een dag gepakt worden...

en ze zetten een pistool tegen je hoofd en zeggen:

'Zeg waar ze zijn of we vermoorden je vrouw'...

ik het ze niet kan vertellen. Omdat ik het dan niet weet.

Waarom op mijn hoofd? Waarom vragen ze mij niet waar de Joden zijn?

Omdat jij mooier bent. Daarom. -O, ja.

Er is daar iets.

Alfred, Liddy, wakker worden.

Het is zover.

Kom, Alfred.

Hoe heten ze?

Liddy en Alfred.

Hoi, Liddy. Hoi, Alfred.

Wat doen we nu? -Wacht even.

Het is in orde. Ze hoort bij ons.

Ik neem de jongen mee en zij het meisje.

Nee, ze gaan samen. Ze zouden bij elkaar blijven.

Dat wist ik niet.

Twee kinderen in huis is veel te opvallend.

Ze heeft haar broer nodig. -Ze moeten echt uit elkaar.

Laat dan maar. Kom, kinderen.

Dit wordt niks. -Nee. Wacht. Wacht nou even.

Het moet zo zijn. Dat weet je.

Dit is hun kans. Dit is hun enige kans.

Goed. Kom op.

Dit is Alfred.

Dit is Liddy.

Waarom moet ik weg?

Ik hou van je, Hermine. Het is beter zo.

De trein vertrekt. Zeg maar dag tegen mama.

Als je weer gezond bent, kom je naar huis.

Liddy, Alfred, luister naar me.

Jullie gaan naar een fijne plek. Jullie allebei.

Jullie zullen er veilig zijn. Jullie redden het allebei.

Net als jij.

Ja. Net als ik.

Kom.

Ok�. Ga maar.

Anne, goedemorgen.

Wat is er? -O, niets.

Het is bijna tijd om op te staan en ik wilde met je praten.

Anne.

Probeer je moeder een beetje anders te zien.

Probeer niet te denken aan wat ze doet, maar waarom.

Ze wil je gewoon in leven en veilig houden.

Dat betekent misschien dat ze je iets langer haar kleine meisje wil houden.

Maar ze houdt van je.

Heel veel.

Meer dan je beseft.

Vertaling: Rik de Best