Original subtitles

[ΘΟΡΥΒΟΣ ΒΡΟΧΗΣ]

Η ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Μετάφραση, επιμέλεια, συγχρονισμός © Chaos70

Μάιος 2023 © Chaos70

Νόμιζα ότι θα ήμουν μόνη μου.

Ζουν τρία εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτή την πόλη.

Δύσκολο να είσαι «μόνη σου».

Γιατί όμως επιμένεις να κάνεις μόνο τη νυχτερινή βάρδια;

- Άλλαξέ την. Με την ημερήσια βάρδια. - Όχι, η νυχτερινή βάρδια μου ταιριάζει γάντι.

- Θέλω να καταλάβω το λόγο. - Να το συζητήσουμε αύριο, εντάξει;

Θα σε κεράσω καφέ και θα πούμε πως το αύριο είναι σήμερα, εντάξει;

Δύο καφέδες, παρακαλώ.

- Ένα λεπτό θα μου πάρει. - Και την προηγούμενη φορά τα ίδια είπες.

Ω.

Δεν λέει να σταματήσει.

Βάλτο στην άκρη, Arianna.

Τέλος πάντων, εγώ είμαι η Emilia.

- Napoleone. - Σοβαρά τώρα;

Συγνώμη.

- Νομίζεις ότι είναι μπάτσος; - Δεν ξέρω τι είναι.

Είσαι εδώ για τους ίδιο λόγο με εμένα;

Ελπίζω πως όχι.

Δηλαδή, για σένα το ελπίζω.

(Μπάρμαν) Νάτοι οι καφέδες.

Ευχαριστώ.

Μην γυρίσεις.

[Πυροβολισμός]

Θέλετε λίγη μουσική;

Η τζαζ της ταιριάζει της βροχής.

Σας αρέσει η Τζαζ;

[ΡΑΔΙΟ, "L-O-V-E" ] Λατρεύω την τζαζ.

♪ Το L είναι για τον τρόπο που με κοιτάς ♫

♪ Το O είναι για το μόνο που βλέπω ♫

♪ Το V είναι πολύ, πολύ ♫

♪ Ξεχωριστό

♪ Το E είναι ακόμη περισσότερο από οποιονδήποτε λατρεύεις ♫

♪ Αγάπη είναι το μόνο που μπορώ να σου δώσω ♫

Δώσ’της ένα χεράκι.

Τα καταφέρνω και μόνη μου.

Ελάτε.

Τα δωμάτια είναι στον δεύτερο όροφο, μέσα θα βρείτε ό,τι χρειάζεστε.

Τα λέμε αύριο το πρωί στις 9 στην αίθουσα πρωινού.

Καληνύχτα.

ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ

- Δεν έχω νερό στο δωμάτιό μου. - Ούτε κι εγώ.

Ξέρει κανείς σας τι συμβαίνει;

Σας έκανε τίποτε κόλπα κι εσάς;

Εκτός του ότι με έβγαλε από το αυτοκίνητο ενώ προσπαθούσα να αυτοκτονήσω, δε νομίζω.

Καλημέρα.

Αυτή είναι η αίθουσα πρωινού; - Ακριβώς.

Δεν βλέπω τίποτα που να τρώγεται.

Δεν μπορείτε ούτε να φάτε, ούτε να πιείτε, κανείς σας δεν μπορεί.

Δεν είναι στο χέρι μου, είναι γεγονός, λυπάμαι.

- Δεν υπάρχει νερό στα μπάνια. - Ακριβώς.

- Δεν μπορούμε να πλυθούμε; - Δεν το χρειάζεστε.

- Κατούρημα; - Ούτε καν.

Είμαστε νεκροί;

- Ούτε νεκροί, ούτε ζωντανοί. - Που σημαίνει;

- Χθες δεν κάνατε όλες αυτές τις ερωτήσεις. - Χθες ήμουν σε κατάσταση σοκ.

- Σήμερα θέλω απαντήσεις. - Daniele!

- Φαντάσου ότι αιωρείσαι στο χρόνο. - Τι σημαίνει «αιωρούμαι στο χρόνο»;

Μου δώσατε μια εβδομάδα.

Έχουν περάσει μόνο λίγες ώρες, λίγη υπομονή.

Daniele! Είναι αργά.

[ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ]

Πεινάω.

Λοιπόν, δε θα χαιρετήσεις;

Γεια.

Άντε, πάμε, είναι αργά.

[ΣΙΓΟΤΡΑΓΟΥΔΑ "A KISS TO BUILD A DREAM ON" DI LOUIS ARMSTRONG]

♪ Δώσε μου ένα φιλί να στηρίξω το όνειρο. ♫

♪ Και η φαντασία μου θ' ακμάσει πάνω σε αυτό το φιλί ♫

♪ Γλυκιά μου, δε ζητώ τίποτα παραπάνω από αυτό ♫

♪ Ένα φιλί για να στηρίξω το όνειρο. ♫

♪Δώσε μου ένα φιλί, πριν με αφήσεις ♫

♪ Και η φαντασία μου ... ♫

(Άνδρας) Όλοι έξω, πρώτη στάση.

Εσύ είσαι;

Ναι.

Λυπάμαι.

Γιατί παρακαλώ; Είναι ακριβώς αυτό που ήθελα.

(Άνδρας) Μπορείς να πλησιάσεις αν θες. Δεν μπορούν να σε δουν.

Όχι, μπορούμε να πηγαίνουμε.

Όταν τελειώσετε, θα σας περιμένω στο αυτοκίνητο.

Δηλαδή δεν μπορούν να μας δουν;

Όχι, κανείς δεν μπορεί να σε δει.

Και σε σένα; Εσένα μπορούν να σε δουν;

Όταν χρειάζεται. Όταν χρειάζεται, μπορούν να με δουν.

Μπορείτε να φανταστείτε ένα station wagon χωρίς οδηγό;

[Ο Daniele ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΓΕΛΟΥΝ]

(Δημοσιογράφος) Η σορός που βρέθηκε σήμερα το πρωί

μπροστά στο Grand Hotel, ανήκει στην Emilia Fiore.

Η πρώην πρωταθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής

φαίνεται πως πήδηξε από τη ταράτσα του ξενοδοχείου.

Θυμίζουμε ότι η Fiore είχε πάρει το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2015.

Ασημένιο μετάλλιο επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο 2016.

- Δεν θέλω να μπω. - Κανείς δεν μπορεί να σε δει.

Εγώ είμαι που δε θέλω να τους δω.

Η πρώτη μέρα είναι η πιο δύσκολη, μετά καλυτερεύει. Εμπιστέψου με.

(Emilia) Το αναγνωρίζεις;

Ναι, αυτό είναι...

ήταν το μπαράκι μας.

Πάντα εδώ ερχόμαστε για ποτό μετά τη βάρδια.

Συνήθως η ατμόσφαιρα είναι λίγο πιο εύθυμη.

Η Livia, ο Lucian...

και αυτός είναι ο Max.

Κάναμε συχνά μαζί βάρδιες.

Ο κακορίζικος.

Ήταν μαζί μου χθες το βράδυ.

[ΚΟΥΔΟΥΝΙΣΜΑ]

Συγγνώμη, θα ήθελα να πω λίγα λόγια.

Η Arianna είναι ο καλύτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει.

Με αποκαλούσε Braveheart.

Αλλά δεν ήταν θάρρος, αν μη τι άλλο ήταν απερισκεψία.

Εκείνη ήταν η θαρραλέα.

Όχι μόνο δεν έκανε πίσω ποτέ, αλλά και ποτέ δεν τα σκάτωσε.

«Μας πληρώνουν για να ρισκάρουμε τη ζωή μας», έλεγε. «Όχι, για να την πετάξουμε».

Και το ότι είμαι ακόμα εδώ, επίσης σε εκείνη οφείλεται.

Για αυτό και ...

θα βρίσκεται πάντα δίπλα μου.

Για να με προστατεύει από την απερισκεψία μου.

Ναι, Arianna, πάντα εσύ θα βάζεις τη σειρήνα.

Και να καλεί τα Κεντρικά με αυτή την αχνή φωνή, που δεν ακουγόταν τίποτα.

«Πρέπει να ουρλιάξεις», της έλεγα. Αλλά που.

Ήταν ευγενής ακόμη και όταν καλούσε ενισχύσεις.

Ήθελα να της ζητήσω να βγούμε.

Αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ.

Κάθε βράδυ, όταν σχολάγαμε, ήμουν έτοιμος να το κάνω μα μετά αντίθετα...

από ντροπαλότητα...

Ίσως και να το έκανα, αν είχαμε μιλήσει,

Αν μπορούσα να την κάνω να ανοιχτεί λίγο…

Όχι, όχι, δεν θα άλλαζε τίποτα. Όχι, Max, δε φταις εσύ.

Ίσως.

- Στην Arianna. - (μαζί) Στην Arianna.

- Στην Arianna. - Στην Arianna.

Παράξενη μέρα.

Είμαστε όμως τόσοι πολλοί;

Όχι και πάρα πολλοί.

Τέσσερις σε μια νύχτα, την ίδια νύχτα. Λοιπόν, πολλοί.

Πιστεύεις, πως ο τύπος καταφτάνει όταν πας να το κάνεις, ή αρκεί να το σκέφτεσαι;

- Όταν πας να το κάνεις. - Λες;

- Διαφορετικά θα ήταν σκατοδουλειά. - Και τότε θα ήταν χειρότερα για σένα.

Τουλάχιστον το σώμα μου ήταν κλεισμένο σε κάποιο θάλαμο κατάψυξης.

Το δικό σου ήταν στο ποτάμι στον ντάλα ήλιο.

Λοιπόν, αλλά προσέλκυσες πολύ περισσότερο κόσμο από εμένα.

Ναι, πολύ κόσμο. Τηλεοράσεις, δημοσιογράφοι.

- Σαν τον παλιό καλό καιρό. - Ας γελάσω.

θα μου προσφέρεις ένα;

Μια αθλήτρια που καπνίζει.

Να σου θυμίσω ότι είμαι νεκρή και ανάπηρη. Ή ανάπηρη και νεκρή, διάλεξε και πάρε.

Ποιος νομίζεις πως είναι;

Κάποιος που θα ήθελε να αλλάξουμε οπτική.

Έχω ήδη αλλάξει την οπτική μου.

Τώρα είναι 50 εκατοστά χαμηλότερα και με αηδιάζει.

Λοιπόν, έχεις δίκιο, δεν είναι τίποτα σπουδαίο.

Αλλά, είναι η μόνη οπτική που έχεις.

Άλλο αυτό.

Σταμάτα, τι κάνεις;

- Νομίζεις ότι γίνεται να πεθάνουμε 2 φορές; - Και περισσότερες.

[ΧΤΥΠΟΣ ΠΟΡΤΑΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ]

Γεια.

- Κοιμούνται; - Ειλικρινά το ελπίζω.

- Πώς πήγε χθες; - Τέσσερις.

Ω να σου... Μια ζωή ολάκερη, τέσσερις δεν μου έχουν τύχει.

- Είναι κι ένα παιδί. - Ναι.

- Τι έκανες; - Αρχικά πήγαμε στο ποτάμι.

Ψάρευαν το πτώμα του ενός από αυτούς.

- Με ένα παιδί; - Χμμ.

θα το είχα αποφύγει.

Έπρεπε να το κάνω.

Μιλάμε για ένα πολύ δύσπιστο, ήθελα να τον σοκάρω αμέσως.

- Ίσως να ήταν καλύτερη μια κηδεία. - Ίσως αργότερα.

- Εσύ, πως πήγες; - Εγώ, έχω τρεις. Αύριο είναι τελευταία μέρα.

Είμαι πολύ κουρασμένη, σήμερα προσπάθησα να εμβαθύνω στις επιθυμίες τους,

αλλά νομίζω ότι έκανα περισσότερο κακό παρά καλό.

Ξέρεις τι κάνω με τις επιθυμίες συνήθως; Ξεκινάω αμέσως.

Η τελευταία μέρα μπορεί να είναι επικίνδυνη.

Ναι, αλλά είμαι αισιόδοξη, πιστεύω ότι θα τα καταφέρουν και οι τρεις.

Μου δανείζεις το αμάξι σου; Το δικό μου κάνει έναν περίεργο θόρυβο.

Το πιστεύω, έχει ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα.

Πρέπει να πάω εκτός Ρώμης, δεν θέλω να το ρισκάρω.

- Τα κλειδιά είναι πάνω στο γραφείο. - Θα σου το αφήσω στο γκαράζ.

- Βάλε βενζίνη. - Ασφαλώς.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΗΜΕΡΑ

Πίνεις καφέ;

Φαντάζομαι πως πίνω.

Είναι αυτό που μου λείπει περισσότερο.

Κι εμένα.

Ίσως αυτό είναι που θα μας κρατήσει στη ζωή,

είναι να γυρίσουμε για να πιούμε έναν καλό καφέ.

Καλημέρα.

Δεν είναι τυχαίο.

Το ήξερες ότι είχα μια κόρη.

Ήταν ένα γήπεδο μπάσκετ σαν αυτό.

Πήγαινα συχνά να τη δω να παίζει, να την εμψυχώνω.

Ήταν μπροστά στο σκορ.

Σταμάτησε στη μέση του γηπέδου, πάσαρε

και όλη η ομάδα έφυγε στην επίθεση, στη μπασκέτα.

Η Olivia, αντίθετα, παρέμεινε ακίνητη.

Το βλέμμα της έδειχνε έκπληξη,

με κοίταξε και μετά σωριάστηκε στο έδαφος.

Σύνδρομο Brugada.

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι η καρδιά της είχε ημερομηνία λήξης, όπως το γάλα.

Είναι ασυμπτωματικές ασθένειες, δε δίνουν προειδοποίηση.

Μπορεί να συμβεί οπουδήποτε, στο κρεβάτι, στο σχολείο,

ή σε ένα γήπεδο μπάσκετ όπως εδώ.

Πόσο χρονών ήταν η Olivia;

16 ετών.

Άδικο είναι.

Αλήθεια, είναι άδικο.

Αλλά δεν είμαι από αυτούς που μεμψιμοιρούν.

Αντίθετα, πάντα έβλεπα το ποτήρι μισογεμάτο.

Μέχρι που οι Θεοί αποφάσισαν να το κατουρίσουν.

- Δεν είμαι νεκρός. - Όχι, όχι ακόμα.

Ούτε να πεθάνω δεν κατάφερα, ηττημένος μέχρι το τέλος.

40 λουκουμάδες δεν ήταν αρκετοί.

Προσπάθησες να αυτοκτονήσεις με 40 λουκουμάδες;

Είμαι διαβητικός, νόμιζα ότι έφταναν.

Μαμά.

Έχουμε νεότερα;

Τίποτα άξιο λόγου. Η κατάσταση είναι κρίσιμη, αλλά σταθερή.

Συγγνώμη, μα γιατί τον αφήσατε να φάει όλους αυτούς τους λουκουμάδες;

Είναι youtuber, κάνει τέτοια βίντεο όπου τρώει μεγάλες ποσότητες φαγητού.

Είναι διάσημος για αυτό.

- Έχει ένα εκατομμύριο φόλοουερς. - 900 χιλιάδες.

Είναι φυσιολογικό να τρώει τόσο.

Αλλά δεν είναι για κάποιον διαβητικό. Δεν μπορεί να παίρνει όλη αυτή τη γλυκόζη.

- Ναι, αλλά κάνει ινσουλίνη. - Την παρέλειψα.

Όχι, όχι τώρα.

- Μα είναι σίγουρο; - Βέβαια.

- Λοιπόν, μου φαίνεται περίεργο, γιατρέ. - Θα μπορούσε να είχε πεθάνει.

Ήταν πάντα υπεύθυνος με την ινσουλίνη, δεν έχανε ποτέ τη δόση του.

Μα δεν καταλάβατε.

Συγγνώμη, μια ερώτηση... κάπως ευαίσθητη..

Άντε, αμόλα τη.

Θα μπορούσε να τη διακόψει επίτηδες;

- Δεν είναι δυνατόν. - Ναι, είναι δυνατόν.

- Ο Daniele ήταν ένα χαρούμενο παιδί. - Δεν είναι αλήθεια.

Δείξε στον γιατρό ένα από τα βίντεο του Daniele.

Γιατί δεν κατάλαβαν οι γονείς μου;

- Δεν μπορούσαν να το φανταστούν. - Ο γιατρός όμως το σκέφτηκε.

Ποιος θέλει να μου δώσει μια ευκαιρία;

Ηρεμήστε, δεν θα σας καθησυχάσω, αντίθετα...

Θα σας πω ότι είναι χάλια εκεί έξω

και ότι ο καθένας μας πρέπει να μαζέψει ξανά τα κομμάτια του.

Θα σας πω επίσης πως μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Και μπορούμε να το κάνουμε, μα αν το κάνουμε όλοι μαζί.

Λοιπόν;

Ποιος μου δίνει αυτή την ευκαιρία;

Λοιπόν, είμαστε λίγοι.

Προχωρήστε, σας εμπιστεύομαι, εμένα ποιος με εμπιστεύεται;

- Πως σε λένε; - Nicolas.

Nicolas.

Σήκω.

Αν ο Nicolas είναι εδώ, είναι επειδή υποφέρει.

Ίσως όμως να είναι εδώ και για κάτι που ψάχνει.

Ας κάνουμε μια συμφωνία λοιπόν, Nicolas.

Πες μου τι ψάχνεις και θα σε βοηθήσω να αλλάξεις την οπτική σου.

- Εντάξει. - Και ξέρεις γιατί;

Ξέρετε γιατί;

Γιατί δεν θα αφήσω κανέναν από εσάς να χαθεί, ούτε έναν.

Τι αγαπάς Nicolas;

- Να τραγουδώ. - Θα τραγουδήσεις εδώ για όλους;

- Δεν μπορώ. - Και βέβαια μπορείς.

Δοκίμασε. Μια στροφή, μόνο μία.

- Τίνος; - Εσύ διαλέγεις.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ: “Hallelujah”, Leonard Cohen]

♪ Άκουσα για ένα ακόρντο μυστικό ♫

Συνέχισε.

♪ Που έπαιξε ο Δαυίδ και αγαλλίασε ο Κύριος ♫

♪ Μα δε σε ενδιαφέρει στ' αλήθεια η μουσική, έτσι; ♫

Πιο δυνατά. Να το ακούσουν όλοι.

♪ Πάει κάπως έτσι το Τέταρτο, το Πέμπτο ♫

♪ Η ελάσσων Πτώσις Η μείζων Ανάληψις ♫

♪ Ο μαχόμενος βασιλιάς συνθέτει Αλληλούια ♫

♪ Αλληλούια ♫

♪ Αλληλούια ♫

♪ Αλληλούια ♫

♪ Αλληλούια ♫

Ευχαριστώ.

[Τραγούδι: "We Will Rock You", Queen]

Ευχαριστώ.

Σήμερα κι εμείς θα ξεκινήσουμε με αυτή τη λέξη.

Ευχαριστώ, Napoleone.

Μια τραγική μοίρα τον πήρε μακριά.

Αλλά οι ιδέες και τα λόγια του, η ενέργειά του είναι ακόμα εδώ, ανάμεσά μας.

Ώστε ήσουν ένας από τους: «η ζωή είναι ωραία, να τη ζεις στο έπακρο».

"Πίστευε σ' εαυτόν" και άλλες τέτοιες μαλακίες;

Ναι, τέτοιες μαλακίες.

Το έργο του θα μας καθοδηγεί.

Και τώρα, όπως έκανε εκείνος,

θέλω να σας δείξω ότι η ευτυχία είναι στο χέρι μας.

Αρκεί να ξέρετε πώς να αλλάξετε οπτική.

Ποιος θα μου δώσει μια ευκαιρία;

Έλα πάμε, ποιος με εμπιστεύεται;

Αυτά είναι μαλακίες.

Είναι όλα μαλακίες.

Γιατί δεν λες τι πραγματικά συνέβη;

Γιατί δεν λες ότι ο Napoleone αυτοκτόνησε;

[ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ]

Καταλαβαίνω ότι είσαι συγκλονισμένη, όπως όλοι μας.

Ο Napoleone μας είπε ένα σωρό μαλακίες

και ήμουν αρκετά αφελής ώστε να τον πιστέψω, όπως και εσείς.

Ηλίθιοι.

Πόσα πλήρωσες για να μείνεις εδώ; Πεντακόσια; Χίλια ευρώ; Πόσα;

Βασικά όχι αρκετά για να μια ευτυχία "take away".

Αλλά, πράγματι υπερβολικά για να κάτσεις να σε πηδήξουν.

Θέλετε να είστε ευτυχισμένοι; Σηκωθείτε και βγείτε έξω.

Ίσως πράγματι βρείτε την ευτυχία εκεί έξω.

Ρε ουστ, πως μπορείτε να τον πιστεύετε, ενώ πήδηξε από μια γέφυρα, το κέρατό σας.

Αυτή η σκηνή είναι στημένη;

- Όχι. - Άντε, στημένη είναι.

- Όχι, δεν είναι στημένη. - Και που το ξέρεις εσύ;

Είναι η γυναίκα μου.

Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.

Πάμε πάλι.

Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε

έξι, επτά, οκτώ, εννέα, δέκα...

Τι κάνετε;

- Σκοινάκι. - Θέλω να αδυνατίσω. Αλλά είναι αδύνατον.

Χρειάζεται χρόνος, δεν γίνεται να ζητάς να αδυνατίσεις μέσα σε μια ώρα.

Στο λέει κάποια που περνούσε ολόκληρες μέρες στο γυμναστήριο.

(Daniele) Αρκετά.

Συγνώμη, μα δεν τον ακούτε αυτόν τον θόρυβο;

[ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ]

Είναι αλήθεια, να ξέρεις.

Γυμναζόταν έως και 12 ώρες την ημέρα.

Δείτε εδώ πόσο καλή ήταν.

- μα εσύ είσαι; - Ναι, ήμουν 18 χρονών.

Τελικοί Στουτγάρδης.

Μα πού το βρήκες αυτό το βίντεο; Η δοκός.

Αυτή είναι η ειδικότητά μου.

- Και εκεί που ήσουν; - Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Ρότερνταμ, 2010.

Ευρωπαϊκό.

Και γαμώ τους σφικτούς κώλους

Κέρδισες όμως;

- Δεύτερη. - Ουάου.

Κι άλλο μετάλλιο.

Λονδίνο, και πάλι δεύτερη.

Όχι.

Εκεί ήμουν έξι χρονών. Ήμουν ανυπόφορη, δεν μπορούσα να σταθώ ούτε στιγμή.

Μα που τα βρήκες αυτά τα βίντεο;

Όχι, δεν είμαι εγώ αυτή. Ούτε και αυτή.

[Ο Daniele ΞΕΚΑΡΔΙΖΕΤΑΙ]

Είναι αστείο.

Καλά; Τι ήθελες να αποδείξεις; Ότι όλοι πέφτουμε; Ότι είναι φυσιολογικό;

Κρίμα που όλες οι άλλες σηκώθηκαν.

Ενώ εγώ κατέληξα σε αυτό το γαμημένο καροτσάκι.

Το πρόβλημα δεν είναι στα πόδια.

Μα ποιος στον πούτσο είσαι εσύ; Τι θες;

Πώς ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα;

Ώρα είναι να μου πεις ότι όλα είναι στο μυαλό μου;

Ότι ίσως ο χρόνος γιατρεύει τον πόνο;

Δεν είναι έτσι.

Επειδή ο χρόνος, άχρηστος, το κατάλαβες;

Άνθρωπε που δεν ξέρουμε ούτε το όνομά σου, ο χρόνος είναι άχρηστος.

Κι όμως, ναι.

Ο χρόνος γιατρεύει τον πόνο.

Δυστυχώς.

Μια μέρα θα σου μάθω πώς να κάνεις κυκλάκια.

Πόσο καιρό είσαι παντρεμένος με την Greta;

Ήταν οδυνηρό να την δω, αν θες και να ξέρεις.

Πολύ.

Αυτό όμως δεν αλλάζει κάτι.

Το ξέρω, το να βλέπει κανείς τη ζωή χωρίς τον ίδιο είναι πάντα οδυνηρό.

Και όχι γιατί είναι καλό ή κακό, αλλά γιατί έτσι κι αλλιώς συνεχίζεται.

Και συχνά το κάνει με απρόσμενους τρόπους.

- Τίποτα απρόσμενο στην περίπτωσή μου. - Α, ναι;

Αυτός στη σκηνή ήταν ο Zeno.

Είναι ο συνεταίρος μου και ήταν πάντα ερωτευμένος μαζί της.

Πρέπει να μετακομίσει στο Μιλάνο, θα της ζητήσει να πάει μαζί του.

Θα δεχτεί.

Και η νέα πόλη θα βοηθήσει την Greta να ξεχάσει.

Όλα αναμενόμενα.

Κι αν κάνεις λάθος;

Καληνύχτα.

Συγνώμη.

Λυπάμαι που γέλασα νωρίτερα.

Μα όχι, δεν μπορούσες να το ξέρεις.

Οι πτώσεις είναι πάντα αστείες.

Εκτός από την περίπτωση που πέφτεις εσύ ενώ σε παρακολουθούν εκατομμύρια.

Παραλίγο να κερδίσω.

- Γεια, τι κάνεις ξύπνιος; - Βλέπαμε λίγο τηλεόραση.

Άκου, ήταν δική σου ιδέα αυτό το youtuber;

Όχι, του μπαμπά.

- Πάντα έτρωγες τόσο πολύ; - Ναι.

Τότε μια μέρα ο μπαμπάς είπε: «Έλα, θα τραβήξουμε ένα βίντεο».

Και με τράβηξε να τσακίζω τέσσερα κοτόπουλα σε έξι λεπτά.

- Το έχω δει αυτό το βίντεο. - Όλοι το έχουν δει.

(Emilia) Μέσα σε μια στιγμή έμεινε στο πιάτο μόνο ένας μικρός σωρός από κόκαλα.

Έγινε αμέσως viral, εκατοντάδες χιλιάδες προβολές.

Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε.

Διάλεξε το όνομα, είπε πως κάτι τέτοια κάνουν οι Αμερικάνοι .

- Και ότι ο Johnny BigBoy θα πετύχαινε. - Και οι φίλοι σου; Τι έλεγαν;

Δεν είχα φίλους.

Αλλά δε με πείραζε, κανείς δεν με πρόσεχε στο σχολείο.

Ήμουν...

αόρατος, όπως τώρα.

Τότε αυτό το ηλίθιο βίντεο μου αφαίρεσε την αορατότητα.

Και όλοι άρχισαν να με κοροϊδεύουν.

Κάποιοι στο διαδίκτυο έλεγαν ακόμα κι ότι θα με σκότωναν.

Γι' αυτό μου αρέσει εδώ.

Εδώ νιώθω προστατευμένος.

Δεν νομίζω ότι η παραμονή εδώ παίζει σαν επιλογή.

Δεν σου λείπουν οι γονείς σου;

Σίγουρα τους λείπεις.

ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΑ

Σήμερα δεν θα σας πω ότι όλα είναι καλά. Σήμερα θα σας πω ότι είναι χάλια εκεί έξω.

Πολύ αστείο.

Βασικά, κάνουμε σχεδόν την ίδια δουλειά.

Ναι, αλλά είσαι πιο αγροίκος από μένα.

Καφέ.

- λουκουμάδες. - Ζεστά κρουασάν.

Μπέργκερ, τηγανιτές πατάτες.

Αν μπορείς προχώρα, κάνε μας τη χάρη.

- Πού πάμε; - Να βρούμε κάποιον.

- Ποιον; - Κάποιον.

Λοιπόν, να παίξουμε ένα παιχνίδι; - Μμ-Μμ.

"Μάντεψε ποιος".

- Από παιδί πάντα έπαιζα στα μεγάλα ταξίδια. - Εντάξει.

- Ξεκινάω. Άνδρας ή γυναίκα; - Άνδρας.

- Είναι διάσημος; - Όχι.

- Κάτω ή πάνω από 50; - Κάτω.

- Είναι Ιταλός ή ξένος; - Ιταλός.

- Τον ξέρει κανείς μας; - Όχι.

Νεκρός ή ζωντανός;

[Τραγούδι "The End of the World", Skeeter Davis]

♪ Γιατί ο ήλιος συνεχίζει να λάμπει ♫

♪ Γιατί η θάλασσα ορμά στην ακτή ♫

♪ Δε ξέρουν ότι είναι το τέλος του κόσμου ♫

♪ Αφού δε με αγαπάς πια ♫

♪ Γιατί η καρδιά μου συνεχίζει να χτυπά ♫

♪ Γιατί τα μάτια μου κλαίνε ♫

♪ Δε ξέρουν ότι είναι το τέλος του κόσμου ♫

♪ Τελείωσε όταν μου είπες αντίο ♫

Ήταν ανάγκη να έρθουμε εδώ;

Βασικά, για εμάς είναι λίγο σαν να ψάχνουμε για σπίτι.

Συγγνώμη, αλλά ποιος είναι;

Simone.

Μα πως γίνεται να αρνηθείς μια προσφορά σαν τη δική μου;

Αντί για εκεί, τώρα θα μπορούσες να είσαι εδώ, δε θα ήταν καλύτερα;

Έπρεπε να είναι ένας από εμάς.

Πώς και δεν τον έπεισες καθόλου;

Έτσι είναι, συμβαίνει κάποιες φορές.

Κρίμα, έχει μια συμπαθητική αύρα.

Άσε που έχασε ένα σωρό πράγματα.

Εσάς τους τέσσερις.

Εσάς τους τέσσερις έχασε.

[ΗΧΟΙ ΚΑΜΠΑΝΑΣ]

- (Daniele) Πού πας; - Στον κινηματογράφο.

Μπείτε εσείς, επιστρέφω αμέσως.

- Που πας; - Για κατούρημα.

- Αυτό το μέρος με αγριεύει. -Ενώ όλα τα υπόλοιπα, όχι;

Να ‘μαι κι εγώ. Μόλις τα έφτιαξα.

Ορίστε.

- Είναι ζεστά. - Μυρίζουν βούτυρο.

-Μπορούμε όμως να τα φάμε; - Τα ποπ κορν;

- Ναι - Όχι.

Τότε, γιατί μας τα έφερες;

Μπορούμε να δούμε μια ταινία χωρίς το άρωμα φρεσκοφτιαγμένου ποπ κορν;

Καθίστε.

- Τι θα δούμε; - Ανθρώπους.

(Emilia) Τι ανθρώπους;

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σας περιμένουν μελλοντικά.

Δεν τους ξέρετε ακόμα, αλλά είναι εκεί.

Μελλοντικά, λίγο ως πολύ, αλλά είναι εκεί.

Θα θέλατε να γνωρίσετε κάποιους;

Ναι, ή όχι;

Ωραία.

Φώτα!

[ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Σιγά.

- Δεν τα έφαγες όλα; - Όχι, δεν έφαγα ακόμα.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- Αυτό ήταν όλο; - Αυτό ήταν.

- Και τι σημαίνουν όλα αυτά; - Δεν ξέρω.

Είναι μερικά από τα άτομα που θα είναι μέρος της ζωής σου σε περίπτωση...

Τώρα είναι η σειρά της Emilia.

[ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ]

(Emilia) Dolly. Dolly, έλα εδώ.

(Άνδρας) Emilia;

Emilia;

Dolly.

Έλα, έλα. Bello, έλα εδώ.

Ορίστε;

Τώρα ο Daniele.

[ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ]

ΠΑΛΜΟΙ

[ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ]

[ΚΛΑΜΑ ΜΩΡΟΥ]

Όλοι αυτοί περιμένουν εμένα;

- Μπορώ να το ξαναδώ; - Σσσ, τσιμουδιά, υπάρχει κι άλλος ακόμα.

Πάμε στον τελευταίο.

[ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ, ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ]

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα μας κάνουν ευτυχισμένους;

- Οι πιο σημαντικοί. - Αυτοί που θα μας κάνουν ευτυχισμένους.

Οι σημαντικά είναι σημαντικοί.

Αυτό δε σημαίνει ότι θα μας κάνουν υποχρεωτικά ευτυχισμένους.

Ποιο ήταν το αγόρι στο βίντεο;

Δεν ξέρω.

- Άντε, αυτό τουλάχιστον μπορούσες να μας το πεις. - Αλήθεια δεν ξέρω, δεν τα φτιάχνω εγώ.

Α, όχι; Και ποιος τα φτιάχνει;

Ε;

Είναι δυνατόν το πιο σημαντικό πράγμα στο μέλλον μου να είναι ένας σκύλος;

Υπήρχε και ένας άντρας.

- Φλου και αόριστα. - Υπήρχε όμως.

Ωστόσο, το Όσκαρ καλύτερης ταινίας το κέρδισε η Daniele.

Θα ήθελα να το ξαναδώ, έπαιξε πολύ γρήγορα.

Μην παραπονιέστε, σας πήγα στο μέλλον.

Εμένα πάντως μου άρεσε. Ειδικά το κομμάτι με τους λουκουμάδες.

Τι υπέροχος τρόπος να πεθαίνεις.

Οι λουκουμάδες είναι ότι αγαπώ πιο πολύ στον κόσμο.

Δεν το καταλάβαμε. [ΓΕΛΟΥΝ]

Και αρκούσε να μη πάρω την ινσουλίνη. Εσύ τη γέφυρα τη σκέφτηκες αμέσως;

Η γέφυρα είναι κλασική αξία. Δεν πρωτοτύπησα σαν κι εσένα.

Εμένα δε μου ήταν εύκολο να διαλέξω.

Με τις αναθυμιάσεις των αυτοκινήτων, έχεις πολύ χρόνο να το ξανασκεφτείς.

Με τις πλαστικές σακούλες είναι αδύνατο να αυτοκτονήσεις.

Είναι πολύ λεπτές, σπάνε με το παραμικρό.

Κι εμένα θα μου άρεσε η γέφυρα. Αλλά με το αναπηρικό καροτσάκι είναι περίπλοκο.

Είναι το ζήτημα της προσβασιμότητας. [ΓΕΛΟΥΝ]

- Είσαι σχεδόν συμπαθητικός σήμερα. - Θα μου περάσει σύντομα.

[ΓΕΛΟΥΝ]

Ωστόσο, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι αυτό εδώ το αγοράκι,

αφού αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με 40 λουκουμάδες,

το πρώτο πράγμα που είπε το επόμενο πρωί ήταν: «Πεινάω».

[ΓΕΛΟΥΝ]

ΤΕΤΑΡΤΗ ΗΜΕΡΑ

(ΜΕΓΑΦΩΝΟ) "Προσοχή, άφιξη τρένου. Απομακρυνθείτε από την κίτρινη γραμμή.

Άφιξη τρένου. Απομακρυνθείτε από την κίτρινη γραμμή.

Χθες το βράδυ, φαίνονταν όλα τόσο φυσιολογικά.

(Emilia) Ναι.

Τέσσερις "Walking Dead" τύποι που μαλώνουν για τον καλύτερο τρόπο να πεθάνουν;

Τι εννοούσες με το «δυστυχώς»;

Είπες ότι ο χρόνος γιατρεύει τον πόνο, όμως γιατί "δυστυχώς";

Γιατί φοβάμαι πως θα φύγει ο πόνος.

Μου έκανε παρέα τόσο καιρό, με κράταγε ξύπνια μέχρι τα ξημερώματα.

Και ύστερα...

ένα βράδυ κοιμήθηκα.

Όταν ξύπνησα σκέφτηκα ότι ο πόνος θα έφευγε.

Έχασα την κόρη μου, δεν θέλω να χάσω τίποτε άλλο δικό της.

- (Napoleone) Πού είναι; - Τι συμβαίνει; - Πού είναι αυτός;

Που είναι;

Εδώ είμαι.

- Θέλω να σταματήσω τώρα. - Μου έδωσες μια εβδομάδα.

- Το ξανασκέφτηκα, δεν θέλω να περιμένω. - Λυπάμαι, δεν μπορείς.

Ξέρεις γιατί δέχτηκα. Ξέρεις πολύ καλά την παγίδα.

- Δεν υπάρχει καμιά παγίδα. - Ναι, υπάρχει παγίδα.

Πόσοι άνθρωποι σου είπαν όχι, βλέποντάς σε να αιωρείσαι σαν περιστέρι ;

Ε; Πόσοι;

Ποιος σου δίνει το δικαίωμα να μπαίνεις στις ζωές των ανθρώπων μια τέτοια στιγμή;

Ξέρεις πόσος χρόνος χρειάζεται για να φτάσεις εκεί;

Ξέρεις;

- Ναι, ξέρω. - Όχι.

Δεν ξέρεις.

Ίσως κάποιος να μη θέλει να σωθεί. Ίσως κάποιον πρέπει να τον αφήσεις ήσυχο.

- Τι στον πούτσο συνέβη; - Ξαναπροσπάθησε.

Δεν σου έχει συμβεί ποτέ, ε;

Μα τι ξαναπροσπάθησε;

Ναι, ξαναπροσπάθησα, αλλά όπως μπορείτε να δείτε είμαι ακόμα εδώ.

Γιατί προσπάθησες πάλι; Εμάς δεν μας σκέφτηκες;

"Εμάς"; Εμάς ποιους; Εμάς τι; Εμείς τι;

Που νομίζεις ότι είμαστε, στους Ανώνυμους Αλκοολικούς;

«Γεια, είμαι η Emilia, δεν έχω προσπαθήσει να αυτοκτονήσω εδώ και τρεις μέρες».

Δεν έχω καμία σχέση μαζί σου.

Δεν έχω καμία σχέση με κανέναν σας, είναι σαφές; Είναι σαφές σε όλους;

- Όχι. Πονάμε το ίδιο όπως εσύ. - Μα τι ξέρεις για το πόσο πονάω;

Τι ξέρετε όλοι σας;

Κάθε πρωί ξυπνάω νιώθοντας σαν να έχασα ένα παιδί.

Σαν να είμαι σε αναπηρικό καροτσάκι,

ή σαν να μην νοιάζονται οι γονείς μου για μένα.

Κάθε πρωί.

Κι όμως δεν μου συνέβη τίποτα.

Είμαι άρρωστος και δεν ξέρω γιατί.

Δεν ξέρω γιατί.

Κωλόφαρδοι.

Θα τον αφήσεις να φύγει;

ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΠΟΡΤΑΣ

Ω, "μπρο", θα μου απαντήσεις;

Σήμερα έχετε ρεπό.

Napoleone.

Napoleone, σταμάτα.

Θες να σταματήσεις;

Μα ποιος στον πούτσο νομίζεις ότι είσαι; Ω!

- Μας κάνεις να χάνουμε κάθε ελπίδα. - Δεν με νοιάζει.

Η γυναίκα σου είχε δίκιο, είσαι ένας σκατοαπατεώνας.

Σταμάτα.

Σταμάτα.

Σταμάτα!

Σταμάτα! Σταμάτα!

Εγώ εξαπατώ τους ανθρώπους, ενώ εσύ τι ακριβώς κάνεις;

Μα τρελάθηκες; Παραλίγο να με σκοτώσεις.

Δεν άκουσες; Ούτε καν να πεθάνουμε δε μπορούμε.

- Γιατί; - Γιατί έτσι.

- Τι έτσι; - Μέχρι εδώ.

- Εδώ τι; - Η πάλη.

- Γιατί; - Γιατί δεν μπορώ να κερδίσω.

- Μα παραλίγο να κερδίσεις. - Ναι, αλλά έπεσα.

- Και λοιπόν; - Το βλέπεις αυτό το γαμημένο καροτσάκι;

Είναι το μόνο μέρος όπου νιώθω γαλήνη.

Δεν το νομίζω, ήθελες να αυτοκτονήσεις.

- Τι εναλλακτικές είχα; - Να συνεχίσεις.

Γιατί;

Γιατί ίσως να αξίζει τον κόπο.

Εάν το χρειάζεσαι ακόμα, εδώ είναι.

Εμψυχωτής του κώλου.

Ναι, είμαι ένα εμψυχωτής του κώλου.

- Με βλέπεις; - Ναι.

- Και με ακούς; - Ναι.

- Με κόβεις για τρελή; - Όχι.

Λοιπόν, ω, θεοί,... ίσως μια στάλα.

Όταν νιώθω έτσι χάλια, παίζω πάντα το ίδιο παιχνίδι.

Κοιτάζω γύρω μου, παρατηρώ τους ανθρώπους,

σκέφτομαι ότι σε 80, το πολύ 100 χρόνια, δε θα υπάρχουν πια.

Αυτός ο αστυνομικός.

Ακόμα και εκείνο το παιδί με το μπαλόνι σε σχήμα δράκου.

Δεν θα υπάρχει πια κανένας μας.

Και όλοι θα αντικατασταθούμε από άλλους εξίσου πολλούς ανθρώπους

με τις ίδιες αγωνίες, τους ίδιους φόβους με εμάς.

Και μετά από άλλα 100 χρόνια κάποιοι άλλοι άνθρωποι.

Ίσως λοιπόν στο ίδιο αυτό παγκάκι να ξανατύχει να συναντήσω

ένα απελπισμένο κορίτσι και έναν τύπο σαν εμένα που λέει ένα σκασμό βλακείες.

Σκέψου πόσο αναλώσιμοι είμαστε.

Είμαστε όμως και κάπως μοναδικοί.

Γιατί η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ίδια με κανενός άλλου.

- Είσαι άγγελος; - Όχι.

Εσύ είσαι άγγελος.

- Είπε "σαν περιστέρι". - Τι;

Ο Napoleone είπε πως αιωρείται σαν περιστέρι.

- Άρα πετάει. - Πετάει; Τι λες; Δεν καταλαβαίνω.

Καταλάβαινες πάντα την κόρη σου;

Λοιπόν... Άλλες φορές ναι, άλλες φορές όχι.

Γιατί οι δικοί μου δεν πήραν πρέφα τίποτα;

Έλεγαν ότι ήμουν χαρούμενος, μα είναι ποτέ δυνατόν;

Καλά...

Κάποιες φορές οι γονείς δεν χαμπαριάζουν. Πρέπει να βρεις τρόπο να γίνεις κατανοητός.

Και γράμμα τους έγραψα.

Μάλλον δεν το βρήκαν, αλλιώς θα είχαν καταλάβει.

- Το πιστεύεις; - Βέβαια, βέβαια.

Άντε.

Λοιπόν, τι το ιδιαίτερο έχει αυτός ο άνθρωπος;

Με φέρνει σε δύσκολη θέση.

Αποδέξου το γεγονός ότι κάποια μέρα θα χάσεις κι εσύ κάποιον.

Το ξέρω, έχει συμβεί σε όλους, θα συμβεί και σε μένα.

- Μα όχι αυτόν; - Γιατί όχι αυτόν;

Γιατί μέσα του υπάρχει κάτι από εμένα.

Μέσα στον καθένα από αυτούς υπάρχει κάτι από εμάς, αλλιώς δεν θα ήμασταν εδώ.

- Παρακαλώ. - Είναι για σένα.

Ευχαριστώ.

Σήμερα για πρώτη φορά με έκανε να αμφιβάλλω.

Άφησέ τον.

Άφησέ τον.

-Μα δεν γίνεται. - Αν θέλεις, μπορείς.

Αλλά δεν θέλω.

Το πρόβλημα, ούτως ή άλλως, δεν υφίσταται, την έκανε.

- Θα γυρίσει. - Δεν το πιστεύω.

Νάτοι οι δικοί μου. Είναι η πρώτη τους μέρα.

Στην αρχή είναι τόσο εύθραυστοι.

- Με τι ξεκινάς σήμερα; - Πλυντήριο αυτοκινήτων.

Κλασική περίπτωση.

Μην τρως πολύ, σου κάνει κακό.

Αυτό που έκανα ήταν πραγματικά τραγικό.

Σηκώνομαι πάντα με την αγωνία να πάω στο γραφείο,

πάντα ίδια ώρα, ίδια πράγματα.

Ένα πρωί βγαίνω από το μετρό, όπως πάντα στην ίδια στάση.

Και στο πεζοδρόμιο, ακριβώς δίπλα στον τοίχο...

βλέπω έναν άστεγο να κάνει κοιλιακούς.

Κοιλιακούς.

Τώρα μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί ένας άστεγος κάνει κοιλιακούς;

Και τέλος πάντων, πάω στη δουλειά με αυτή τη σκέψη στο μυαλό.

Χωρίς να το καταλάβω, πάω στον διευθυντή και παραιτούμαι.

- Μα γιατί; - Έλα μου ντε. Δεν ξέρω.

Θυμάμαι ότι το μόνο που σκεφτόμουν

ήταν ότι λαχταρούσα ένα καλό γεύμα στο σπίτι.

Είχα 10 χρόνια να φάω μεσημεριανό σπίτι. Και μετά μια ωραία σιέστα.

Και από εκείνη την ημέρα, η αγαπημένη μου λέξη είναι η "Σχετικότητα".

Σχετικότητα;

- Ωραία ακούγεται, μου αρέσει. - Τέλος πάντων...

- Tommaso. - Emilia.

Την Πέμπτη είναι τα γενέθλιά μου.

- Χρόνια πολλά. - Ευχαριστώ.

Θα τα γιορτάσω με ποτάκι σε ένα μέρος εδώ κοντά, το La piccola vineria.

Αν θες και μπορείς, έλα.

ΟΚ, κατάλαβα, σκέψου το.

Ναι.

- Γεια. - Γεια.

Daniele;

Daniele;

Πού είναι ο μπαμπάς της Olivia;

Την έκανε όταν ήταν δύο ετών.

Ξέρεις ποιος είναι αυτός ο κύριος που είδες στο βίντεό σου;

Δεν είναι κύριος, ήταν παιδί.

Όπως κι εγώ.

ζδεν κατάλαβες; Αυτό το παιδί στο βίντεό σου είμαι εγώ.

- Και πως το ξέρεις αυτό; - Ήταν στον κήπο του σπιτιού μου.

Τι μουσική άρεσε στην κόρης σου;

Θα σταματήσεις να αγγίζεις τα πάντα; Τα μαγαρίζεις. Άστα.

Βγες από το δωμάτιο, άντε.

Όχι επειδή σε αφήνω να μπαίνεις σπίτι μου, να κάνεις ό,τι γουστάρεις.

Ούτε καν τρόπους δε σου έμαθαν οι δικοί σου.

[ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΠΟΡΤΑΣ]

[ΗΧΟΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ]

(Pietro) Οφείλω τη ζωή μου στον Napoleone.

Όπως και εκατοντάδες άλλα άτομα.

Μας βοήθησες να βρούμε το μπούσουλά μας.

Ακόμα κι αν αυτή τη φορά σε ολους μας φαίνεται αδιανόητο.

Είναι κάπως σα να ξαναπαντρεύεσαι, ε;

Ίδιο μέρος.

Ίδιοι καλεσμένοι, λίγο μεγαλύτεροι.

Και εγώ "τεντωμένος".

Τρία.

Εξαιρετικό ξεκίνημα.

Τόσες φορές μου ζήτησε ο Napoleone να βγούμε πριν δεχτώ..

Είναι αλήθεια.

Γιατί μου πήρε τόσο καιρό;

Γιατί από την πρώτη φορά που τον είδα

Νόμιζα ότι υπήρχε κάτι απροσδιόριστο πάνω του.

Κάτι υπέροχο...

ανακατεμένο με κάτι σκοτεινό.

Ο Napoleone ήξερε πώς να σώσει τους ανθρώπους.

Πρόσφερε ενέργεια,

ενώ έκρυβε επιδέξια την κακοδαιμονία της ζωής της.

Όσο περισσότερο έσωζε ανθρώπους, τόσο περισσότερο πέθαινε μέσα του.

Αποτελειωμένος από τους ίδιους του τους δαίμονες,

τους οποίους πολεμούσε υπέροχα, αλλά μόνο αυτούς των άλλων.

Λυπάμαι που δεν πρόσεξα ότι ξεγλιστρούσες από τη ζωή μου.

Συνεχίζω να αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να κάνω κάτι.

Όχι.

Ναι.

Κάτι θα μπορούσα.

Αλλά τώρα είναι αργά.

Τώρα ας σηκωθούμε και ας προσευχηθούμε μαζί.

Ποια είσαι;

- Α! - Είσαι ελεύθερος πια να κάνεις ό,τι θέλεις.

- Είπες ότι κανείς δεν μπορούσε να μας δει. - Έκανα μια εξαίρεση.

Και γιατί;

Ελεύθερη βούληση. Την έχουμε κι εμείς, ναι;

- Ίσως δεν ήθελα να με δουν. - Φυσικά και ήθελες να σε δουν.

- Οι άλλοι; - Γύρισαν.

Όλοι;

Σχεδόν.

Νυστάζω, μαμά.

Σκεπάσου, κάνει κρύο.

Συγνώμη.

Για προηγουμένως.

Όχι, δεν πειράζει.

Θύμωσα, αλλά με μένα, όχι με σένα.

Χιπ χοπ.

Η αγαπημένη μουσική της κόρης μου ήταν το χιπ χοπ.

Ευχαριστώ.

Κοιμήσου.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ "HALLELUJAH", Jeff Buckley]

♪ Άκουσα για ένα ακόρντο μυστικό ♫

♪ Που έπαιξε ο Δαυίδ και αγαλλίασε ο Κύριος ♫

♪ Μα δε σε ενδιαφέρει στ' αλήθεια η μουσική, έτσι; ♫

♪ Πάει κάπως έτσι το Τέταρτο το Πέμπτο ♫

♪ Η ελάσσων Πτώσις Η μείζων Ανάληψις ♫

♪ Ο μαχόμενος βασιλιάς συνθέτει Αλληλούια ♫

♪ Αλληλούια ♫

♪ Αλληλούια

♪ Αλληλούια

♪ Αλληλούια

♪ Η πίστη σου ήταν ισχυρή αλλά χρειαζόσουν αποδείξεις ♫

♪ Την είδες να πλένεται στην ταράτσα ♫

♪ Η ομορφιά της και το σεληνόφως σε κυρίευσαν ♫

Έπρεπε να μ' έχεις μάθεις.

Είναι απλό.

Τραβάς μια καλή τζούρα,

αλλά δεν κατεβάζεις όλο τον καπνό στα πνευμόνια, τον κρατάς στο λαιμό.

Στη συνέχεια σφίγγεις τα χείλη, σαν να προφέρεις ένα "ΟΥ".

Και βγάζεις τον καπνό με λίγο βήχα.

Έτσι.

Δεν πίστευα ότι θα επέστρεφες.

Καλά, και τι θα έκανα εδώ έξω;

Ούτε να πιώ μπορώ, ούτε να φάω, ούτε καν να αυτοκτονήσω.

Τώρα μπορείς. Πώς και άλλαξες γνώμη;

- Επειδή με χρειάζεσαι. - Α.

- Εγώ σε χρειάζομαι; - Ναι, αλλιώς τους χάνεις όλους.

- Είσαι αλαζόνας. - Ναι, όπως κι εσύ.

- Επέστρεψαν; - Σ' έπιασε ο πόνος για αυτούς;

Όχι, μόνο περιέργεια.

Ή σου ξανάρθε η επιθυμία να σώσεις κόσμο;

-Τι θα τους βάλεις να κάνουν αύριο; -Εσύ τι θα τους έβαζες να κάνουν;

(Napoleone) Μια φυσιολογική μέρα.

Απολύτως φυσιολογική.

ΠΕΜΠΤΗ ΗΜΕΡΑ

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ "SOULFULDRESS", SUGAR PIE DESANTO]

♪ Θα βάλω το φόρεμά μου ♫

♪ Αυτό με το σκίσιμο ψηλά στο πλάι ♫

♪ Αυτό με τη στενή λεπτή μέση ♫

♪ Αυτό με το χαμηλό ντεκολτέ ♫

♪ Θεοί, θα πάω στο πάρτυ ♫

♪ Και θα περάσω φίνα ♫

♪ Θα κουνηθώ και θα φωνάξω ♫

♪ Μέχρι το ξημέρωμα ♫

Ευχαριστώ.

[ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΣΤΡΟΦΕΣ]

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ "SE MI LASCI NON VALE", JULIO IGLESIAS]

♪ Η βαλίτσα στο κρεβάτι Αυτή για τα μεγάλα ταξίδια ♫

♪ Κι εσύ, δίχως να μου πεις κουβέντα, βρήκες το κουράγιο ♫

♪ Με την πληγωμένη περηφάνια κάποιου που επαναστατεί εκ των υστέρων ♫

♪ Αλλά όταν θυμώνεις είσαι ακόμα πιο όμορφη ♫

♪ Και έτσι απλά θα διαλυόμουν ♫

♪ θύμα, το ξέρεις, μιας χαλασμένης ισορροπίας ♫

♪ Όταν απατά ένας άντρας, απατά μισά ♫

♪ Πέντε λεπτά μόνο και δεν ήσουν πια εδώ ♫

♪ Αν μια μέρα σε χάσω ♫

♪ Αν μια μέρα σε χάσω ♫

Ευχαριστώ.

♪ Αν μια μέρα σε χάσω ♫

♪ Αν μια μέρα σε χάσω ♫

♪ Θα πάψω να υπάρχω, θα πάψω να ζω ♫

Μπορούμε;

Μπορείτε.

- Δεν είναι καμιά απάτη; - Όχι, καμιά απάτη.

Νόστιμο.

Σας οφείλω μια συγγνώμη για χθες.

Μας εγκατέλειψες, οι συγγνώμες μου φαίνονται πολύ λίγες.

- Θα πλύνω τα πιάτα. - Όχι, δεν φτάνει.

Τότε μπορείτε να με ρωτήσετε ό,τι θέλετε.

- Τι εννοείς; - Ακριβώς αυτό που είπα.

Ζητήστε μου μια ευχή και θα την πραγματοποιήσω.

- Οτιδήποτε; - Εκτός από αλλόκοτα αιτήματα.

- Το να ζητήσω να πετάξω αλλόκοτο; - Εντελώς.

- Να επισκεφτώ τους γονείς μου; - Αυτό παίζει.

- Και θα ήθελα να βρουν το γράμμα μου. - Καλώς.

- Είναι στη δεξιά τσέπη του μπουφάν. - Το ξέρω.

Emilia;

Ένα νέο φόρεμα. Κόκκινο.

Θα το βρεις στο δωμάτιο απόψε.

Arianna;

Ξέρεις τι θέλω.

Ναι, αλλά πρέπει να μου το ζητήσεις.

- Όταν είμαστε μόνοι μας, εγώ κι εσύ. - Εντάξει.

- Δεν θέλω τίποτα. - Δεν έχεις επιθυμίες;

- Όχι. - Σίγουρα;

Σίγουρα.

Εκτός από το να σε σπρώξει στις γραμμές του μετρό, ε;

[ΓΕΛΟΥΝ]

Πώς ήξερες ότι η Emilia μπορούσε να περπατήσει;

Από τη σκιά της. Στο βίντεο με τον σκύλο υπήρχε η σκιά κάποιου που στεκόταν όρθιος.

- Αναρωτιέμαι αν το παρατήρησε. - - Μην της το πεις.

Πρέπει να το θέλει από μόνη της.

Γιατί θέλεις ένα κόκκινο φόρεμα;

- Από πότε έχεις να κάνεις σχέση; - Οι σχέσεις δεν είναι πλέον το φόρτε μου.

Είχες την αύρα αυτού του

«δεν είναι πια για μένα», πριν ακόμη καταλήξεις στο αναπηρικό καροτσάκι.

- Χμμ; - Πράγματι.

Πάντα κατέληγα με λάθος ανθρώπους. Παντρεμένους, με σχέση.

Ήταν η μοίρα μου να έρχομαι δεύτερη, πάντα, σε όλα.

Ξέρεις ότι δεν έχω κερδίσει ποτέ χρυσό;

Πάντα ασημένιο, ασημένιο, ασημένιο.

Για μένα η δεύτερη θέση ήταν εφιάλτης, μέχρι και σε ψυχολόγο πήγα.

Πραγματικά υπάρχει ένα σύνδρομο, του «αιώνια δεύτερου».

Λένε πως ήταν επειδή φοβόμουν τη νίκη.

Μαλακίες. Εγώ πιστεύω πως δεν ήμουν αρκετά καλή.

Αλλά ξέρεις ότι τελικά το να έρχεσαι δεύτερη δεν είναι και τόσο κακό.

Πάρε εμένα για παράδειγμα, ήμουν παντρεμένη,

ο άντρας μου είχε γκόμενα και εγώ χαμπάρι...

Εν τέλη, μετά που γεννήθηκε η Olivia, με παράτησε για την ερωμένη του.

Έτσι τελικά κέρδισε η δεύτερη.

Daniele!

Daniele! Μα γιατί γδύνεσαι;

Μα κοίτα τι κάνει.

Πρόσεχε, δεν πρέπει να κάνεις μπάνιο!

Το νερό είναι παγωμένο, μόλις έφαγες, θα σου ‘ρθει κάνας κόλπος!

Μα είμαι ήδη νεκρός!

Είναι ζεστή!

Εννοώ... κανονικά ζεστή. Όπως στην μπανιέρα.

Ελάτε κι εσείς!

Γαμάτο, πού είναι το σπίτι μας;

- Εννοώ, το σπίτι σου. - Κάπου εκεί, περίπου.

Αποφάσισε κανείς σας, ή ακόμα;

Εγώ σήμερα πέρασα καλά.

Εννοώ, μισό-χαρούμενος.

Διασκέδασα έστω και λίγο.

Πόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι πιστεύετε ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή;

Δηλαδή, αυτή ακριβώς τη στιγμή, από όσους ζουν σε αυτή την πόλη,

πόσοι πιστεύετε ότι είναι πραγματικά ευτυχισμένοι;

Κοιτάξτε.

Τώρα ας ανάψουμε το φως για κάθε Ευτυχισμένο άτομο.

Ένα δύο τρία,

τέσσερα πέντε.

Έχουν περάσει μόλις πέντε δευτερόλεπτα και ήδη το νούμερο των φώτων άλλαξε.

[ΚΤΥΠΗΜΑ ΔΑΚΤΥΛΟΥ] Δεν μπορώ να σας εγγυηθώ την ευτυχία.

Τη μια μέρα θα είστε ένα αναμμένο φως, την άλλη μέρα ένα σβηστό.

Το μόνο που έχει σημασία είναι να λαχταράτε την Ευτυχία.

Ίσως έτσι θελήσετε να την αποζητήσετε.

ΕΚΤΗ ΜΕΡΑ

[ΧΤΥΠΟΣ ΠΟΡΤΑΣ]

[ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ]

Γεια σου, Arianna.

Πού είναι η κόρη μου;

Είναι νεκρή, Arianna.

Τι εννοείς; Που είναι;

Επέλεξα να παραμείνω μόνο για εκείνη.

Πες μου τουλάχιστον αν είναι κάπου.

Αν εξακολουθεί να υπάρχει στο…

με κάποια μορφή, με κάποιο τρόπο.

Ναι.

Υπάρχει ακόμα.

Που;

Σε παρακαλώ.

Εδώ είναι το σπίτι μου.

Και εκεί έμενε ο Mattia Carboni Το θυμάσαι; Πήγαιναν μαζί στο σχολείο.

Η Olivia ήταν τρελή για κείνον.

Μα, τι έκφραση είναι αυτή;

Δεν το ήξερες;

Και αυτός ο φανοστάτης; Αυτός μπροστά στο παράθυρό σου.

Πόσα βράδια σου έκανε παρέα περιμένοντας την να γυρίσει.

Και αυτή είναι η τσουλήθρα που πήδηξε και έκανε 12 ράμματα στο πηγούνι της.

Ορίστε, βλέπεις;

- Χαμογέλασες. - Όχι.

Ασυναίσθητα, αλλά χαμογέλασες.

Η Olivia στέκεται εκεί.

Ακριβώς εκεί.

Ίσως να μην το αντιλαμβάνεσαι, αλλά ακόμη χαμογελάς.

Και είναι χάρη σε εκείνη.

Ορίστε, βλέπεις; Πάλι χαμογέλασες.

Κράτα την μέσα σου, Arianna.

Μην ανησυχείς, δεν θα σβήσει ο πόνος, ίσως όμως βρεις κάποιο νόημα.

Δεν μου αρκεί.

Λυπάμαι, αλλά αυτό δε μου είναι αρκετό.

(Daniele) «Γεια, μαμά. Γεια, μπαμπά. Η Giusy ήταν η μοναδική μου φίλη.»

«Ακόμη κι αυτή γέλαγε και έλεγε ότι έγινα διπλός.»

«Το "διπλός" ήταν μια γλυκιά έκφραση.»

«Οι άλλοι, που δεν τους ένοιαζε να είναι καλοί,

με έλεγαν «σκατόχοντρο».

«Το ξεκίνησε ο Marco Morale και μετά συνέχισαν όλοι οι άλλοι.»

«Με κλωτσούσαν τον κώλο, μου έκλεβαν τα πράγματα,

ακόμα και το κολατσιό μου κατούρησαν.»

«Έλεγαν ότι είμαι βόθρος, ότι ακόμα κι αυτόν τον έφαγα.»

«Δεν ήθελα καν να κάνω εκείνο το βίντεο, δεν ήθελα να γίνω ο Johnny BigBoy.»

«Αλλά λέγατε ότι ήταν σωστό, ότι τα χρειαζόμασταν αυτά τα λεφτά,

ότι ήταν ευκαιρία, και είπα, εντάξει.»

«Δεν είπα ναι, είπα εντάξει.»

«Αφού ήταν σωστό για σας, θα ήταν σωστό και για μένα.»

«Μα δεν ήταν εντάξει για μένα, όλοι με πρόσβαλαν.»

« Κάποια φορά ο Colucci είπε ότι με λυπόταν».

«Ακόμα κι εγώ με λυπάμαι λίγο».

«Πολύ, στην πραγματικότητα».

«Λοιπόν, μαμά, το αποφάσισα, μην με ξυπνήσεις.

«Άσε με να κοιμηθώ."

Δεν φταίμε εμείς.

Κατάλαβες; Δεν μπορούσαμε να το αντιληφθούμε.

- Με ακούς ή όχι; - (Daniele) Μην της μιλάς έτσι.

Τέλος πάντων, μόλις ξυπνήσει πρέπει να του μιλήσουμε.

Καταλαβαίνεις αγάπη μου; Πρέπει να μιλήσουμε.

Μπορούμε να τον στείλουμε σε ψυχολόγο.

Τόσα διάσημα παιδιά πάνε εκεί, δεν είναι καμιά ντροπή.

Δεν θέλω να είμαι πια διάσημος.

Το διάβασες, δεν θέλει πια να κάνει βίντεο.

Οπότε δεν θα τα κάνουμε πια, εντάξει;

Το άκουσες; Δεν χρειάζεται να ξανακάνεις βίντεο.

(Πατέρας) Το να είσαι youtuber ήταν μόνο η αρχή.

- Μπορούμε να δοκιμάσουμε στο σινεμά. - Λοιπόν, δεν έχεις καταλάβει τίποτα.

Και όσο αφορά σε αυτούς τους νταήδες, ίσως να σκεφτούμε να αλλάξουμε σχολείο.

Μαμά, είναι κι άλλα πολλά.

Πάλι με δαύτο το σχολείο;

Φτάνει.

- Το μισεί. -Μα δεν είναι αλήθεια.

- Πρέπει να σπουδάσει. - Εντάξει, θα σπουδάσει στο σπίτι.

Θα προσλάβουμε έναν καθηγητή να κάνει τα μαθήματα στο σπίτι.

Πείνασα, πάμε στο καφέ.

Τέλος πάντων, θα αναλάβω εγώ μάνατζέρ του.

Αρκετά με αυτούς τους απατεώνες που μόνο να παίρνουν τα λεφτά ξέρουν.

Το άκουσες; Ο μπαμπάς θα φροντίσει για τα πάντα από δω και πέρα.

(Μητέρα) Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ξυπνήσεις.

Και σβέλτα, χάνουμε ένα σκασμό οπαδούς.

Λοιπόν, Johnny BigBoy, τελείωσε.

Τώρα μπορείς να κοιμηθείς.

Γεια, Arianna.

Γεια, μαμά.

Γεια, Olivia.

- Λυπάμαι. - Γιατί διάολε με ανάγκασες να πάω εκεί;

- Τώρα ξέρεις πώς να προστατευτείς. - Να προστατευτώ; Από τους γονείς μου;

Από μικροί μεγαλώνουμε με την ιδέα ότι η γονική αγάπη είναι καλή.

Είναι καλή, τελεία και παύλα. Αλλά δεν είναι πάντα έτσι.

Μερικές φορές, για χιλιάδες λόγους...

ακόμα και οι γονείς μας μπορούν να μας βλάψουν.

Ακόμα κι αν είναι τα σημαντικότερα άτομα στη ζωή μας;

Ακόμα κι αν είναι τα σημαντικότερα άτομα στη ζωή μας.

- Μπορώ να συνεχίσω να είμαι αόρατος; - Όχι, αυτό δεν γίνεται.

- Μπορώ να μείνω μαζί σου; - Όχι, δεν μπορείς να μείνεις μαζί μου.

Μα θα πάρουν άλλοι πολλοί τη θέση μου.

Αυτοί που μου έδειξες στο σινεμά;

- Κι ακόμα περισσότεροι. - Και θα με αγαπάνε;

Κάποιοι, ναι.

(Μεγάφωνο) Επόμενη στάση, Termini.

Σταμάτα.

Δώσε μου το χέρι σου.

Το ήξερα ότι μπορούσες να πετάξεις.

Ναι, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- Τι έγινε; - Έχει σχέση.

- Όχι, δεν παίζει αυτό. - Μα κοίτα την.

- Είναι φίλη.

- Θα 'θελε να είναι φιλενάδα. -Μα δεν είναι.

- Θα γίνει. - Προσπάθησε να τον διεκδικήσεις.

- Θα τα φτιάξει μαζί της. - Όχι αν κατέβεις τώρα.

- Όχι.

- Πάμε. - Emilia...

Σε παρακαλώ, πάμε.

Συγνώμη.

Συγγνώμη για την καθυστέρηση.

Αυτό της Greta δεν της αξίζει.

Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για μένα, πρέπει να το μάθει.

Λοιπόν, μια ευχή την έχεις.

- Πρέπει να της μιλήσω. - Δεν είναι δυνατόν.

- Θα υπάρχει τρόπος επικοινωνίας. - Δυστυχώς, δεν υπάρχει.

- Τότε, φεύγω. - Περίμενε.

Διάλεξες;

- Δεν πεινάω, ευχαριστώ. - Πρέπει να φας κάτι.

Θα ήθελα λίγο κρασί ακόμα.

Greta, δεν θέλω να σε πιέσω, αλλά μήπως το σκέφτηκες;

Αυτό που σου χρειάζεται είναι μια ριζική αλλαγή. Έλα μαζί μου στο Μιλάνο.

Πες του όχι.

- Δεν μπορώ να με φανταστώ στο Μιλάνο. - Μπράβο.

Μα έχει γίνει μια υπέροχη πόλη.

- Τότε τράβα εσύ. - Γιατί δεν θέλεις να έρθεις;

Ο Napoleone την αγαπούσε αυτή την πόλη.

Ναι.

Την αγαπώ αυτή την πόλη.

Ένας λόγος παραπάνω για να ξεφύγεις έστω για λίγο.

- Δεν μπορώ. - Γιατί δεν μπορείς;

Μην επιμένεις.

Greta...

Είμαι έγκυος.

Τι είσαι έγκυος;

Ναι.

- Πες μου ότι δεν είναι αλήθεια. - (Greta) Ναι.

Γιατί δεν μου το είπες;

- Γιατί δεν του το είπες; - Φοβήθηκα ότι δεν το ήθελε.

Επειδή είμαστε μεγάλοι και... δεν ξέρω, περίμενα την κατάλληλη στιγμή.

Και ήμουν μπερδεμένη. Δεν ξέρω.

Ίσως αν του το είχα πει...

Δεν μπορούσες να το ξέρεις, ούτε και να το σκεφτείς.

Το αγόρι στο βίντεο είναι ο γιος μου.

(Zeno) Greta.

Όλα θα φτιάξουν, Greta.

Όχι, δεν θα φτιάξουν όλα.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ "NOD", JULIANNA BARWICK]

"Ο Daniele ήταν εδώ"

Άντε, πάμε.

Να κάνω μια τελευταία ερώτηση;

Και ύστερα...

Θα θυμόμαστε ο ένας τον άλλον;

Θα μας θυμόμαστε όλοι, όλους.

Γιατί όμως επιμένεις να δουλεύεις μόνο τη νυχτερινή βάρδια;

- Θέλω να καταλάβω το λόγο. - Να το συζητήσουμε αύριο, εντάξει;

Θα σε κεράσω καφέ και θα πούμε πως το αύριο είναι σήμερα, εντάξει;

[ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙΝΗΤΟΥ]

(Greta, τηλέφωνο) Γεια, αγάπη, θα καθυστέρησω λίγο.

«Βγάλε την παρμεζάνα από την κατάψυξη, σε παρακαλώ. Τα λέμε μετά, γεια.

- Καμάρι μου, πας να κάνεις κι άλλο βίντεο; - Ναι.

Τράβα, BigBoy, πρέπει να φτάσουμε τους 1,5 εκατομμύριο φόλοουερς. Πήγαινε.

[ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ]

Μα τι έκανες;

- Μπορώ να μάθω τι σου συμβαίνει; - Τίποτα.

- Έριξα μια μπαλωθιά. - Τρύπησες το πίσω τζάμι...

- Max, άντε. - Που;

Σε διάφορα μέρη.

Daniele.

Ω, θεοί. Daniele, πόσους έφαγες; Μίλα.

Λουκουμάδες, πόσους έφαγες;

Ω, θεοί. Πού είναι η ινσουλίνη; Που την έβαλες; Που;

- Σκατά, πού είναι η ινσουλίνη; - Εδώ είναι.

- Άντε. -Μα δεν τη χρειάζομαι.

- Πόσους λουκουμάδες έφαγες; -Τους πέταξα.

- Που; - Από το παράθυρο, κάτω στον κήπο.

Η ARIANNE ΓΕΛΑΕΙ

Ω, θεοί...

Παραξενεύτηκες, ε;

Έλα, πάρε τα πράγματά σου. Πιάσε το μπουφάν σου, πάμε.

- Που; - Σσσ, τσιμουδιά.

Τι πρέπει να κάνω;

Τα λόγια μου δεν έπιασαν, ας δοκιμάσουμε τα δικά σου, πες μου τι να κάνω.

Αρχικά, πρέπει να με αποκαλείς με το όνομά μου.

Εντάξει. Napoleone.

Μετά, πρέπει να έρθεις πιο κοντά, να με κοιτάξεις στα μάτια

και να προσπαθήσεις να καταλάβεις γιατί το κάνω.

Ξέρω γιατί το κάνεις.

Γιατί τα πάντα στη ζωή, μας ωθούν να της δώσουμε ένα τέλος.

Ο κόσμος είναι ένα εξαντλητικό μέρος, σε κουράζει μόνο και που ζεις σε αυτόν.

Αυτό πρέπει να είναι το φυσιολογικό τέλος ενός ανθρώπου.

Το γράμμα πρέπει να το γράφουν αυτοί που μένουν, όχι αυτοί που πεθαίνουν.

- Αυτοί θα πρέπει να δίνουν εξηγήσεις. - Θα κάνεις παιδί, δεν αλλάζει τίποτα;

Σχεδόν κατάφερες να με κάνεις να αμφιβάλλω.

Αλλά αν τον έβλεπα να γεννιέται, δεν θα είχα το κουράγιο να το κάνω.

Στο 'πα, κάτι σαν εμένα πρέπει να τους αφήσεις στην ησυχία τους.

Κάτι σαν κι εσένα ειδικά είναι που δεν μπορώ να αφήσω να χαθούν.

Και εγώ ξύπναγα σαν να μου είχαν συμβεί τα χειρότερα

πράγματα στον κόσμο και όμως δε μου είχε συμβεί τίποτα.

Και ούτε εγώ άκουσα εκείνον που έκανε ό,τι μπορούσε για να με σώσει.

Και τώρα μου λείπει εκείνο το κομμάτι της ζωής μου, που δεν έζησα.

Και θα έδινα τα πάντα για να γυρίσω πίσω σ'αυτές τις επτά μέρες

και να μπορώ να έχω πάλι επιλογή.

Κι εγώ είχα διαλέξει γέφυρα, ξέρεις.

Κλασική περίπτωση..

Στο είπα, εγώ κι εσύ μοιάζουμε.

Δεν μοιάζουμε, είμαστε ίδιοι.

Πάμε, δεν ήρθε.

Θα είναι στο σπίτι, σίγουρα.

Πάμε, τότε.

(Napoleone) Είναι ψηλά, ε;

Ποιος είσαι εσύ;

Μετάφραση, επιμέλεια, συγχρονισμός © Chaos70

Μάιος 2023 © Chaos70