Original subtitles

(คุณหมอชา)

กลับมาแล้ว เช็กสัญญาณชีพทีค่ะ

คุณหมอ

คุณหมอชา คุณหมอ

ตั้งสติสิคะ คุณหมอ

คุณหมอชา

อะไรล่ะนั่น

คุณหมอ

เกิดอะไรขึ้น เธอเป็นอะไร

โดนไฟดูดเพราะแตะตัวคนไข้ ระหว่างที่ทำซีพีอาร์ค่ะ

ให้ตายเถอะ เซ่อซ่าเป็นบ้า

โอ๊ะ

ฟื้นแล้วนี่ครับ

เป็นอะไรไหมครับ

ทำไมฉันมาอยู่ตรงนี้

จำไม่ได้เหรอครับ

ก็สลบไปเพราะโดนไฟดูด ระหว่างที่ทำซีพีอาร์ไงครับ

ฉันน่ะเหรอ

คะ

คุณพลาดอะไรที่ขนาดนักศึกษาแพทย์ ยังไม่พลาดเลย

จารึกตำนานบทใหม่ ของโรงพยาบาลเชียวนะคะ

ไงก็เถอะ ฉันว่าคุณหมอนอนมากพอแล้ว ลุกขึ้นมาได้แล้วนะคะ

ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ

ทำแบบนั้นทำไมครับ

ไม่รู้

ฉันคงสติหลุดไปแหงเลย

โอ๊ย ขายขี้หน้า

ประเด็นมันไม่ใช่เรื่องนั้นสิ

รู้ไหมว่าผมตกใจแค่ไหน แล้วเมื่อกี้…

เมื่อกี้คุณพ่อก็อยู่ที่ห้องฉุกเฉิน

ตกใจจนตะโกนบอกให้ทุกคนหลบ แล้วก็แบกแม่มาถึงตรงนี้เนี่ย

ผมเพิ่งเคยเห็น พ่อลนลานขนาดนั้นครั้งแรกนี่แหละ

หลบไปให้หมด หลบไป

ไม่นะ ไม่

ไม่นะ

พ่อน่ะเหรอ

เช็กอาการของแม่บ่อยๆ จองมิน แกคอยดูแลหน่อยนะ

มันอาจจะยาก แต่พ่อเชื่อว่าแกจะเข้าใจในมุมของพ่อ

งั้นก็เต็มที่นะ

คนที่เต็มที่คือฉันเองนี่แหละ

ทำไมฉัน…

เกิดอะไรขึ้น เธอเป็นอะไร

โดนไฟดูดเพราะแตะตัวคนไข้ ระหว่างที่ทำซีพีอาร์ค่ะ

ให้ตายเถอะ เซ่อซ่าเป็นบ้า

ความเห็นใจเพื่อนมนุษย์ของนาย ที่ฉันยังขาดอยู่

พูดให้ดูดีคือความเห็นใจเพื่อนมนุษย์ แต่พูดตรงๆ คือความจุ้นจ้านแหละ

ไงก็แล้วแต่

ตอนแรกฉันยอมคบด้วย เพราะชอบจุดนั้นของนาย

แต่เดี๋ยวนี้ชักจะไม่สบอารมณ์แฮะ

นายไม่คิดว่าตัวเอง เยอะกับยัยป้าคนนั้นไปหน่อยเหรอ

- ฉันน่ะเหรอ - ใช่

อธิบายไม่ถูกจริงๆ ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร

หึงเหรอ

จะเรียกว่างั้นก็จะอ้วก

มิตรภาพเพื่อนร่วมงาน…

จะเรียกแบบนั้นก็ขยะแขยงเกิน

ไอ้คำว่าหึง ฉันได้ยินแล้วก็จะอ้วกเหมือนกัน

ไม่มีอะไรมากสักหน่อย ก็แค่…

คิดว่าเป็นมิตรภาพเพื่อนร่วมงานเถอะ

คำนั้นชวนโมโห

เรียกว่าใจบุญแล้วกัน

เอาเหอะ ตามใจเลย

อันนั้นก็เรื่องหนึ่ง

ว่าแต่ "ยอมคบด้วย" เหรอ

นี่ยอมคบกับฉันเหรอ

ถึงฉันจะเป็นฝ่ายชอบก่อนก็เถอะ แต่แบบนี้มันบ้าอำนาจขั้นสุดเลยนี่

ไม่รู้เหรอ

แม้แต่ในความสัมพันธ์คู่รัก ก็มีฝ่ายที่เป็นต่อกับเป็นรองอยู่

ใครชอบมากกว่า ก็เท่ากับเป็นรองไง

เอ่อ…

ครูคะ

อ้าว มาแล้วเหรอ

ครูไม่ค่อยรู้เรื่องคณะเกี่ยวกับศิลปะ

ไม่รู้เลยว่าจะช่วยเธอยังไงดี

คุณแม่มีกลยุทธ์อย่างอื่น ที่จะสนับสนุนเธอบ้างไหม

แม่เหรอคะ

ตอนที่อีรังเตรียมเข้าคณะแพทย์

คุณแม่ก็น่าจะมีข้อมูลแน่นพอ ถึงขั้นโค้ชเธอได้นี่

แม่ไม่รู้เรื่องการสอบเข้าคณะศิลปะเลยค่ะ

อีกอย่าง ตอนนี้…

แม่ยุ่งกับการหาเส้นทางอาชีพ ของตัวเองอยู่ค่ะ

คือว่า อาจารย์คะ

มีอะไรติดผมอยู่น่ะค่ะ

ตรงนี้

ขอบคุณนะคะ

จ้ะ ลูกสาว

มีอะไรเหรอ

ฉันตาฝาดไปเหรอ

"ลูกสาว" เหรอ

เธอมีลูกสาวด้วยเหรอ

แผลผ่าตัดกำลังสมานดีเลยครับ

หมอว่าน่าจะกลับบ้านได้ภายในสัปดาห์นี้

- โอย ขอบคุณค่ะ คุณหมอ - ไม่เป็นไรครับ

- งั้นเจอกันตอนออกราวด์พรุ่งนี้นะครับ - เดี๋ยวก่อนค่ะ

นี่

ฉันคั้นจากแอปเปิลที่เราปลูกเองที่บ้าน

เอาไปแบ่งกันทานนะคะ

- ขอบคุณนะครับ - ค่ะ

สุดมากใช่ไหมคะ

นี่ ของขวัญครับ

น้ำแอปเปิลแท้ 100 เปอร์เซ็นต์ ที่คั้นจากผลแอปเปิลที่ปลูกเองกับมือ

นี่ของมีค่านะ ค่อยๆ กินอย่างละเมียดละไมล่ะ

- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณค่ะ

ว่าแต่มีอะไรสนุกขนาดนั้นเหรอ

อาจารย์ จำป้าแพทย์ประจำบ้าน คนนั้นได้ใช่ไหมคะ

คนที่ขอซ้อนมอเตอร์ไซค์อาจารย์ ตอนที่เราไปกินเลี้ยงไง

- หมอชาจองซุกเหรอ - ค่ะ

วันนี้แพทย์ประจำบ้านคนนั้นโดนไฟดูด เพราะนางแตะตัวคนไข้ตอนทำซีพีอาร์ค่ะ

สุดมากใช่ไหมคะ

แล้วเขาเป็นอะไรไหม

ไม่บาดเจ็บตรงไหนเหรอ

ค่ะ เห็นว่ากลับมาทำงานได้ในไม่นานนะ

อีกอย่าง เป็นแพทย์ประจำบ้านปีหนึ่ง

ถึงไม่โอเคก็ต้องโอเคค่ะ

โล่งอกไป

ว่าแต่เรื่องนั้นมันน่าขำขนาดนั้นเลยเหรอ

(คุณหมอชา ผมได้ยินข่าวแล้ว…)

จะเข้ารับการผ่าตัดเหรอคะ

อือ

- จะไม่ไปอเมริกาแล้วเหรอคะ - ไม่ไปแล้ว

ฉันจะเข้ารับการผ่าตัดที่นี่

ฝากเธอช่วยดูแลหน่อยนะ

ถึงฉันจะไม่บังอาจมีส่วนร่วม ในการผ่าตัดท่านประธาน

แต่ท่านคิดถูกแล้วค่ะ ท่านประธาน

เราจะทำสุดฝีมือค่ะ

เธอไม่เป็นไรเหรอ

เธอสลบไประหว่างที่ช่วยฉันนี่

ใครบอกมาเหรอคะ

ฉันเห็นกับตา

แต่ตอนนั้นท่านประธาน หัวใจหยุดเต้นอยู่นะคะ

คือว่านะ ฉันได้สัมผัส

ประสบการณ์แปลก ที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต

เขาดึงดันจะออกจากโรงพยาบาลให้ได้

ป่วนจนวินาทีสุดท้ายเลยแฮะ

อันนั้นใครก็รู้ค่ะ

ดูท่าจะอดไปอเมริกา ที่ว่าดีนักดีหนานั่นซะแล้ว

จู่ๆ ก็หมดสติไปน่ะ

ใครจะไม่รู้ล่ะว่าวันเกิดอึนบี

งั้นจะให้ฉันทำไงล่ะ

ให้ทิ้งตาแก่นั่นไว้คนเดียวเหรอ

เดี๋ยวก็โดนด่าตายพอดี

เอาน่า ครั้งนี้…

นี่แค่ครั้งเดียวเองไหม ไม่ใช่ว่าจะเป็นแบบนี้ตลอดนี่

ขอล่ะ

"ตาแก่" เหรอ

อากาศดีสุดๆ เลยแฮะ

วันแบบนี้ฉันต้องออกไปตีกอล์ฟแท้ๆ

พี่ไม่เป็นห่วงคุณพ่อเหรอ

ฉายาตาแก่บ้าน้ำลายนั่น คือ "หนังเหนียว" น่ะสิ

บางทีคราวนี้อาจจะหนังเหนียว รอดตายอีกก็ได้

แกเสียดายเงินที่หามาได้ เลยจากไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้ไง

ไม่ใช่ว่าพี่แอบหวังให้แกตายไปเหรอ

นี่ เธอเห็นฉันเป็นคนยังไง

ฉันไม่จำเป็นต้องหวังแบบนั้นไหม

ยังไงทุกอย่างก็เป็นของฉันอยู่ดี

ไอ้ลูกไม่รักดี

ลูกชั่ว

อยู่ไหนนะ

ชาร์จ 200 จูล

ชาร์จ 200 จูล

หนึ่ง สอง ช็อก

ฉันต้องเรียกสิ่งนี้ว่า ประสบการณ์หลังความตาย

หรือต้องเรียกว่าถอดจิตออกจากร่างนะ

ไงก็เถอะ

พอผ่านความตายมาแล้วฉันก็ได้รู้ซึ้ง

ว่าฉันต้องมีชีวิตต่อ

ไม่ว่าชีวิตจะเส็งเคร็งแค่ไหน แต่การมีชีวิตในชาตินี้ย่อมดีกว่า

ถ้าตายไป ก็มีแต่ฉันที่ขาดทุน

หมอชา

กำหนดวันผ่าตัดให้ฉันทีนะ

ได้ค่ะ ท่านประธาน

ฉันเองก็เข้าใจ เพราะเคยผ่านความตายมาเหมือนกัน

มีชีวิตรอดจนถึงที่สุด แล้วทำทุกอย่างที่อยากทำนะคะ

- ไม่ต้องเสียดายทีหลัง - เอางั้นเหรอ

- ตายแล้ว เป็นอะไรหรือเปล่าคะ - ไม่เป็นไร

โอ๊ย ตกใจหมดเลย ท่านประธานต้องระวังหน่อยนะคะ

ไม่เป็นไรๆ

ฉันมีคนไข้เจ้าปัญหาอยู่สองคนค่ะ

เพราะทั้งสองคน เอาแต่ย้ำว่าจะไม่รับการรักษา

แต่ว่าวันนี้ หนึ่งคนในนั้น ตกลงจะเข้ารับการผ่าตัดแล้วค่ะ

ตอนแรกที่เขาได้ฟังอาการของตัวเอง เขาร้องไห้แทบขาดใจเลย

ฉันเองก็รู้สึกใจไม่ดี

แต่ก็โล่งอกไปค่ะ

ตอนแรกที่ได้รับรู้เกี่ยวกับโรคของฉัน

ฉันเองก็ร้องไห้ค่ะ

เพราะรู้สึกขอบคุณเหลือเกิน

สำหรับคนที่ไม่กล้าพอจะฆ่าตัวตายอย่างฉัน

มันเหมือนเป็นของขวัญ

ถึงฉันจะกล้าทำร้ายคนอื่น

แต่ฉันไม่ใจกล้าพอจะปลิดชีวิตตัวเอง

ในเมื่อไม่ใช่คนใจกล้าแบบนั้น

แล้วทำแบบนั้นกับคนอื่นได้ยังไงกันคะ

- คุณหมอคะ - คะ

ไม่ทราบว่าคุณหมอจ่ายยาแก้ไข้ ให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ

ไม่สบายเหรอคะ

ฉันรู้สึกเหมือนมีไข้

แต่เผอิญครอบครัวผู้คุมที่จะมาเปลี่ยนกะ เสียชีวิตกะทันหัน

ทำไงดีล่ะคะ จ่ายยาในวอร์ดน่าจะยากเลย

แต่เดี๋ยวฉันลองหายาให้ค่ะ

(คุณหมอชา ผมได้ยินข่าวแล้ว เป็นอะไรไหม…)

อ้าว อาจารย์

มาทำอะไรที่นี่

มาดูว่าหัวหน้าฮวังอยู่ไหมน่ะครับ

ไม่ได้อยู่ที่นี่นะ เธอไม่รับสายเหรอคะ

เดี๋ยวผมลองโทรดูครับ

ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อน

ก็ดูไม่เป็นไรแฮะ

แม่

หนูมีเรื่องจะคุยด้วย

- ตอนนี้เหรอ - อือ เดี๋ยวนี้เลย

อือ

เรื่องรายงานโครงการศิลปะ หนูว่าที่ให้ทางกวดวิชาตรวจให้ก็อาจจะไม่พอ

อันนั้นเป็นหัวใจของรอบรับตรงเลย แต่ลำพังหนูคนเดียวทำไม่ได้หรอก

หนูลองหาดูแล้ว

มีที่ปรึกษาที่เชี่ยวชาญ ด้านการสอบเข้าคณะศิลปะ…

แม่

แม่เผลอหลับไปเหรอ

ขอโทษนะ ช่วงนี้แม่เหนื่อยมากเลย

เราคุยกันถึงไหนแล้วนะ

ช่างเหอะ หนูจะคุยกับแม่ ที่ไม่สนใจหนูด้วยซ้ำไปทำไม

โธ่ ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย

ทำไมแม่จะไม่สนใจอีรังล่ะ

งั้นรู้ไหมล่ะว่าวันนี้ หนูปรึกษากับครูประจำชั้นมา

ช่วงนี้สติแม่ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวน่ะ

อีรัง

วันนี้แม่เจออะไรมาเยอะมากเลยนะ

แม่จะอธิบาย…

ไม่ต้องอธิบายหรอก

เราแค่ต่างคนต่างอยู่เถอะ

แม่เองก็น่าจะชอบแบบนั้นนี่

อีรัง

แกทำอะไรน่ะ

ตกใจหมด

นอนแล้วเหรอ

ยัง

แล้วทำอะไรอยู่น่ะ

มีเรื่องอะไรไม่ดีเหรอ

เปล่าหรอก

มีอะไรจะพูดเหรอ

เอ่อ

มานี่สิ

มีอะไร

บอกให้มาก็มาสิ จะพูดมากทำไม

มีอะไรล่ะ

ของขวัญวันเกิดเหรอ

สร้อยข้อมือนั่นเหรอ

สวยจังเลย

สวยมากเลย ที่รัก

ส่งมาสิ

สวยจัง

ได้ยินแบบนั้นค่อยคุ้มที่ซื้อมาหน่อย

ฉันจะทะนุถนอมไปทั้งชีวิตเลย

ขอบคุณนะ ที่รัก

จะถนอมไปทั้งชีวิตทำไม ผมซื้อให้อีกก็ได้

นี่เป็นของขวัญชิ้นแรก ที่ฉันได้จากคุณเลยนี่นา

ก็เลยมีความหมายมากไง

ชิ้นแรกเหรอ

คุณเองก็คิดว่าตัวเองใจร้ายเกินใช่ไหม

เรื่องอีรังน่ะ

แกอยู่ในช่วงวัยรุ่น เลยแข็งข้อขึ้นมาไม่เหมือนที่เคย

ความผิดฉันเองแหละ

ฉันดูแลลูกได้ไม่ดีพอ ทั้งที่แกเรียนม.หกอยู่

ที่ผมจะพูดก็คือ

คุณเลื่อนการเป็นแพทย์ประจำบ้านไปก่อนสักปี

จนกว่าอีรังจะสอบติดหมอดีกว่าไหม

ถ้าคุณยังไม่เปลี่ยนใจ หลังจากที่อีรังสอบติดหมอแล้ว

ค่อยเริ่มตอนนั้นก็ไม่สายนะ

ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจเรื่องอีรังอยู่นะ

ก็แน่อยู่แล้ว

ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่แม่ไม่สนใจไยดี ในช่วงเวลาสำคัญของชีวิตแก

ก่อตัวเป็นความรู้สึกต่อต้าน

คิดดูสิว่าแกจะทรมานแค่ไหน จริงไหม

ฉันคิดว่าฉันคงจะ

มองปัญหาของลูกๆ ง่ายเกินไป

จะว่าไป ที่รัก

เหมือนว่าซึงฮีก็มีลูกสาวด้วยนะ

เหรอ

กินเยอะๆ นะ

มีความสุขนักใช่ไหมที่ได้แอบกินกันสองคน

ทำไมฮะ เวรเอ๊ย

ฮะ ไอ้พวกไร้ค่า

(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกูซาน เงินเข้า 3,260,000 วอน)

(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกูซาน เงินเข้า 3,260,000 วอน)

(แม่)

แม่ อยากได้อะไรไหม

จู่ๆ ก็มาถามว่าฉันอยากได้อะไรซะงั้น อะไรกันเนี่ย

แม่ หนูได้เงินเดือนแล้วนะ

แม่อยากได้อะไรเหรอ

เดี๋ยวนะ หรือเป็นเงินสดดีกว่า

ฉันไม่เป็นไรหรอก แกเอาไว้ใช้เพื่อตัวเองเถอะ

ใช้ให้ถึงใจไปเลย

โธ่ มันไม่เยอะพอให้ถึงใจนี่สิ

(โอน 500,000 วอนให้โอด็อกรเย)

(โอน 500,000 วอนให้โอด็อกรเยแล้ว)

(ชุดชั้นใน 3 เซต 89,900 วอน)

(ซื้อแล้ว)

โชคดีนะคะ

โชคดีค่ะ

(หนังสือภาพโดยมุงค์)

(ซื้อแล้ว)

(เนกไทผู้ชาย)

(รายละเอียดสินค้า เนกไทสำหรับฤดูหนาวแรก)

(ซื้อแล้ว)

(บริการสลักชื่อ นาฬิกาข้อมือหนัง 230,000 วอน)

(บริการสลักชื่อ แด่ลูกชายที่รัก…)

(แด่ลูกชายที่รัก จองมิน)

(ซื้อแล้ว)

โอยๆ

(เงินให้แม่ ชุดชั้นในให้คุณแม่ เนกไทให้สามี)

(หนังสือภาพให้ลูกสาว นาฬิกาให้ลูกชาย)

ผมว่าการผ่าตัดด้วยการเปิดหน้าท้อง น่าจะถูกต้องนะ

แต่อีกใจก็คิดว่า การผ่าตัดส่องกล้องก็คุ้มที่จะลอง

ในเมื่อคนไข้มีอายุแล้ว ผมว่าการผ่าตัดส่องกล้องน่าจะเหมาะสมกว่า

เพราะคนไข้จะฟื้นตัวได้เร็วกว่า และมีโอกาสเกิด

ภาวะแทรกซ้อน เช่น พังผืดในช่องท้องน้อยกว่าครับ

ยิ่งคนไข้คนนี้เป็นเคสที่ละเอียดอ่อนด้วย

แน่นอนว่าใช่ครับ

แต่เนื่องด้วยรอยโรคที่ตับ

การผ่าตัดส่องกล้องน่าจะฝืนเกินไปครับ

ถ้าเราตัดเนื้องอกออกให้มากที่สุด แล้วทำอาร์เอฟเอ

ก็น่าจะเอาออกได้เกือบหมด

ฉะนั้นการผ่าตัดเปิดท้องน่าจะดีกว่าครับ

มะเร็งลุกลามไปที่ตับ และต่อมน้ำเหลืองหลอดเลือดแดงแล้วด้วย

เราตัดส่วนที่มั่นใจออกไปก่อน

แล้วก็ค่อยทำเคมีบำบัดต่อ ก่อนจะผ่าตัดอีกไม่ดีกว่าเหรอครับ

ผมว่าฝืนไปก็ไม่มีอะไรดีนะ

เรารู้กันดีอยู่แล้วว่าสำหรับผู้ป่วย ที่มะเร็งลำไส้ลุกลามไปที่ตับแล้ว

การตัดเซลล์มะเร็งออกอย่างสมบูรณ์ เป็นวิธีการที่ดีที่สุด

ขืนทำการรักษา ในขณะที่มีเซลล์มะเร็งหลงเหลืออยู่

คนไข้จะอาการแย่ลงเพราะการรักษา

การให้การรักษาที่ดีที่สุด

ในขอบเขตที่คนไข้จะสามารถทนได้

คือสิ่งที่ศัลยแพทย์มะเร็ง ควรทำไม่ใช่เหรอครับ

ผมจะตัดสินเองครับ ว่าอะไรฝืนหรือไม่ฝืนกำลัง

ไม่รู้ว่าพูดแบบนี้จะแทงใจดำหรือเปล่า

แต่ด้วยฝีมือคุณ จะกำจัดมะเร็ง ที่ลุกลามไปที่ตับได้หมดเหรอครับ

ผมว่าคุณใจกล้าไปหน่อยนะ

ถูกครับ

ผมใจกล้าพอตัวเลย

ก็ฝีมือผมมันถึงนี่ครับ

แหม อย่างกับดู "พยัคฆ์ระห่ำ มังกรผยองโลก" อยู่เลย

- กระชากคอเสื้อกันเลยก็ได้นะ - เอางั้นเหรอครับ

ยกลำไส้ขึ้นมาหน่อยนะ

ค่ะ

- นำกล้องเข้ามา - ค่ะ

หันมุมกล้องไปทางซ้ายนิดนึง

เทียบกับที่เห็นในภาพ

การลุกลามไปยังกล้ามเนื้อหูรูด ยังไม่ลึกมากนะ

เราน่าจะรักษาภายนอกไว้ได้

เราเก็บทวารหนักไว้ได้ โดยตัดกล้ามเนื้อหูรูดออก

คนไข้ต้องดีใจมากแน่เลยค่ะ

นั่นสิ

ถึงจะต้องใส่ทวารเทียมชั่วคราว แต่ไม่กี่เดือนก็เอาออกได้แล้ว

- เอาล่ะ จะลงไปด้านล่างนะครับ - ค่ะ

(ระยะเวลาผ่าตัด ระยะเวลาวางยาสลบ)

- ดูดของเหลวหน่อย - ค่ะ

คนไข้เป็นคนดังมากซะด้วย

ถ้ามีข่าวลือออกไปว่าอาจารย์เป็นคนผ่าตัด

มีหวังงานยุ่งกว่าเดิมแน่เลยค่ะ

สำหรับฉัน ทุกคนก็เป็นคนไข้ เหมือนกันหมดแหละ

ขอกรรไกรครับ

ทำไมมารออยู่แล้วเนี่ย

เสร็จแล้วเดี๋ยวเราก็เรียกอยู่ดี

จริงไหม

(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกูซาน)

โชคดีมากๆ เลยค่ะ ท่านประธาน

ฉันนึกว่าจะต้อง ตัดทวารหนักไปด้วยแล้วซะอีก

เป็นไปได้ยังไงคะเนี่ย

ยินดีด้วยจากใจเลยค่ะ ที่รักษาทวารหนักไว้ได้

ใช่ ก็ดีแล้วแหละ

ก็ใช่น่ะสิคะ

คุณภาพชีวิตเปลี่ยนไปได้เยอะ ขึ้นอยู่กับว่ามีทวารหนักหรือไม่มีนะคะ

ทวารเทียมอันนี้ จะใส่ไว้แค่ช่วงที่ทำเคมีบำบัดค่ะ

ดีใจออกนอกหน้าอะไรขนาดนั้น

ลูกในไส้ฉันยังไม่สนใจด้วยซ้ำ ว่าฉันจะต้องติดถุงอึหรือเปล่า

แหม ไม่หรอกค่ะ

พวกเขาแค่ไม่แสดงออกเฉยๆ แต่ก็คงจะโล่งใจนั่นแหละค่ะ

อ้อ แล้วก็…

ฉันซื้ออันนี้มาให้ท่านประธานนะ

อะไรล่ะนั่น

ถ้าท่านต้องใส่ทวารเทียม ก็จะต้องใส่ชุดชั้นในที่ตัวใหญ่ขึ้น

ฉันก็เลยซื้อมาค่ะ

แต่ในเมื่อต้องใส่แค่ชั่วคราว งั้นฉันจะเอาไปขอคืนเงินนะคะ

ตั้งใจซื้อให้ฉันแล้วจะเอาไปคืนได้ไง

- ส่งมานี่ - มันใหญ่เกินไปสำหรับท่านนะ

ปัดโธ่ ฉันมีเงินเยอะนะ

ค่อยส่งให้ร้านแก้ก็ได้ เอามานี่

- จริงเหรอคะ - อือ

- ฉันเปิดให้นะคะ - เอาสิ

- อยากดูไหมคะ - อือๆ

โอ้โฮ

เสียใจใช่ไหมล่ะคะที่เคยดูถูกฉันตอนแรก

แต่อันนี้ไม่ใช่ของในห้างสักหน่อย

- เอาคืนมาค่ะ - ไม่ๆ

- ฉันจะเอาไปคืน… - ให้ฉันมาแล้วนี่

ลิฟต์กำลังลงค่ะ

ประตูกำลังปิดค่ะ

กำลังกลับบ้านสินะคะ

ค่ะ

ลิฟต์กำลังลงค่ะ

ประตูกำลังปิดค่ะ

(อาจารย์ซออินโฮ)

หมอมุน

บ้านไปทางไหนเหรอ

สนิทกับเพื่อนร่วมงานบ้างหรือยัง

ยังอึดอัดกันอยู่เลยค่ะ

ทำไมล่ะ

เข้ากันไม่ได้เหรอ

จะว่าเข้ากันไม่ได้ก็คงไม่ใช่

แต่พอมีข่าวลือแย่ๆ ในโรงพยาบาล

เลยไม่ค่อยสนิทใจน่ะค่ะ

- ข่าวลือแย่ๆ เหรอ - อาจารย์ไม่รู้เหรอคะ

หมอชาจองซุกกับอาจารย์ซออินโฮ จากแผนกศัลยกรรมทั่วไปกิ๊กกันอยู่

คนเขาลือกันทั่วโรงพยาบาลเลยนะคะ

หมายความว่าไงกัน

ก็มันมีข่าวลือแบบนั้นน่ะค่ะ

ตอนที่หมอชาจองซุกสลบไปตอนที่ทำซีพีอาร์

เห็นว่าอาจารย์ซออินโฮวิ่งไปหา แล้วก็ห่วงใหญ่เลย…

อย่าพูดอะไรเพ้อเจ้อ

สองคนนั้นเป็นเพื่อนร่วมคณะกัน

คนรู้จักจะเป็นห่วงกันก็ไม่ได้เหรอ

แล้วนี่เธอปล่อยข่าวลือไปทั่ว ทั้งที่ยืนยันความจริงไม่ได้ด้วยซ้ำได้ไง

หมอมุนไม่มีความจริงใจ กับเพื่อนร่วมงานเลยหรือไง

เอาไปซะ ฉันไม่ต้องการแล้ว

จู่ๆ คุณพูดอะไรเนี่ย

จะให้ฉันสวมสร้อยข้อมือ แบบเดียวกับของเมียคุณเป๊ะๆ ได้ยังไง

กล้าดียังไงถึงซื้อสร้อยข้อมือ แบบเดียวกันให้ทั้งสองคน

ซึงฮี ใจเย็นๆ แล้วมานั่งก่อนนะ

ภรรยาผมเจอใบเสร็จน่ะ

ใบเสร็จสร้อยข้อมือที่ผมซื้อให้คุณ

ผมแถไปว่าซื้อให้เธอเป็นของขวัญวันเกิด เลยต้องจำใจซื้อมา

ผมก็จะบ้าตายแล้วเหมือนกัน

ผมจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก

ผมขอโทษจริงๆ

ผมซื้ออย่างอื่นให้เอาไหม

ให้ตายก็ไม่พูดว่าจะเลิกใช่ไหม

เลิกเรียนเร็วทั้งที จัดลาเต้สักแก้วไหมเรา

ได้สิ ไปกันเลย

อึนซอ

ใครน่ะ

แม่เหรอ

โทษที ฉันขอตัวก่อน ไว้ค่อยกินลาเต้กันคราวหลังนะ

นานแล้วใช่ไหมที่แม่ไม่ได้ออกมารับ

เราหาของอร่อยกินก่อนกลับบ้านดีไหม

- กินอะไรดี - กลับบ้านเหอะ

ไม่กินข้าวเหรอ

- ทำไมล่ะ ไปกินซูชิที่ลูกชอบ… - ก็บอกว่ากลับบ้านไง

ชเวอึนซอ

อึนซอ

มีอะไรหรือเปล่า

ทำไมโกรธขนาดนั้นล่ะ

ออกไป

แกต้องบอกมาก่อนสิว่าโกรธเรื่องอะไร จะได้แก้ปัญหาถูก

แม่คบกับผู้ชายดีๆ แล้วแต่งงานทีเถอะ

พูดอะไรไม่มีปี่มีขลุ่ย

แม่ไม่คิดจะหาพ่อใหม่ให้แกหรอก

ทำไม ไอ้หมอนั่นมันห้ามไม่ให้แต่งเหรอ

"ไอ้หมอนั่น" งั้นเหรอ

ลูกที่ไหนเขาเรียกพ่อแบบนั้นกัน

หนูเป็นแค่ลูกเมียน้อย จะบังอาจเรียกเขาว่า "พ่อ" ได้ไงล่ะ

ทำไม หนูพูดอะไรผิดเหรอ

ก็แม่เป็นเมียน้อยจริงๆ นี่

ชเวอึนซอ

ไม่งั้นทำไมหนูถึงเป็นชเวอึนซอล่ะ

ถ้าไม่ใช่ลูกเมียน้อย แล้วทำไมหนูถึงเป็นชเวอึนซอ ไม่ใช่ซออึนซอ

แกอยู่ในวัยที่ฉันไม่ต้องอธิบายทุกอย่าง ก็เข้าใจได้ไม่ใช่เหรอ

แกอยากสร้างแผลใจให้แม่ เหมือนพวกวัยรุ่นไม่รู้จักโตหรือไง

มีแค่หนูที่สร้างแผลใจให้แม่เหรอ

คนที่ทำให้หนูเกิดมาเป็นลูก ของผู้ชายที่มีเมียแล้ว

เรียกพ่อว่าพ่อไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็คือแม่เองไง

ต่อให้แต่งงาน และสร้างครอบครัวจริงๆ จังๆ

แต่พออยู่ไป อะไรมันก็เกิดขึ้นได้

ช่วยเข้าใจแบบนั้นไม่ได้เหรอ

หนูไม่เข้าใจ ไม่อยากเข้าใจด้วย

อีกไม่นาน…

รออีกไม่นานนะ

- ถึงมันจะสายไป แต่… - สายไปแล้วยังไง

หมอนั่นบอกว่าจะหย่ากับเมีย แล้วมาหาแม่เหรอ

แม่เชื่อแบบนั้นเหรอ

ขนาดหนูยังรู้เลยว่านั่นมันคำโกหกหน้าด้านๆ

แม่อายุปูนนี้แล้ว ยังใสซื่อเชื่อคำนั้นอยู่อีกหรือไง

ฉันต้องเป็นคนบาปสำหรับแกไปถึงเมื่อไหร่

แล้วคลอดหนูมาทำไม

แม่ควรจะมีชีวิตดีๆ ไปคนเดียวสิ

จะคลอดหนูออกมา

แล้วโดนเฉดหัวออกจากบ้าน แถมโดนลูกตัวเองทำตัวแบบนี้ใส่ทำไม

เพราะฉันอยากเจอแกมากไง

ฉันคลอดแกออกมาเพราะอยากเจอแกมาก

เพราะฉันอยากเจอแกเหลือเกิน

(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกูซาน)

ค่ะ เชิญเข้ามา

รายงานการประชุมเหรอคะ

ใช่ ตอน 19:30 น. จะมีการประชุมที่ห้องสัมมนาชั้นห้า

หมอชาต้องเข้ามา เขียนรายงานการประชุมหน่อยนะ

เลิกงานแล้วมาเลย

อ๋อ

ทำไม ไม่อยากทำเหรอ

ค่ะ ไม่เอาด้วยหรอก

ที่นี่ไม่มีแพทย์ประจำบ้านคนอื่นเหรอคะ

อยากรู้จังเลยค่ะ

ว่าทำไมถึงมาสั่งแพทย์ ที่ถูกส่งไปแผนกอื่นอย่างฉัน

แล้วอีกอย่าง

ทำไมพูดไม่มีหางเสียงกับฉันอยู่ได้ยะ

ไม่อยากทำเหรอ

ไม่อยากอะไรกันคะ เข้าใจแล้วค่ะ

ไปที่ห้องสมุดภายในแล้วเอาข้อมูลพวกนี้มา

ฝากจัดการข้อมูลหน่อยนะ

เตรียมงานนำเสนอ สำหรับใช้ประชุมพรุ่งนี้เช้ามาทีนะคะ

ช่วยพิมพ์วิทยานิพนธ์หน่อยได้ไหม

เผอิญข้อมือฉันไม่ค่อยดีน่ะ

พิมพ์ให้เร็วขึ้นหน่อยสิ

ช้าไปนะ

สวัสดีค่ะ

ขอบคุณค่ะ

แย่ลงมากเลยเหรอคะ

ผมคิดไว้แล้วเชียว ค่าการทำงานของตับสูงขึ้นนิดนึงจริงๆ

ยังกินยากดภูมิคุ้มกันตรงเวลาใช่ไหมครับ

ค่ะ

ที่จริงบางทีฉันก็ลืมค่ะ เพราะว่ายุ่งเกิน

ถึงจะยุ่งแค่ไหน

ก็ห้ามลืมหรือกินยาไม่ตรงเวลา เด็ดขาดนะครับ

แค่ครั้งสองครั้งอาจจะไม่ร้ายแรงก็จริง

แต่ในเคสที่เลวร้ายที่สุด ตับคุณอาจจะเสียหายอีก

อย่าชะล่าใจ แค่เพราะตอนนี้ไม่เป็นอะไรนะครับ

ไม่รู้ว่าถูกต้องหรือเปล่า ถ้าจะบอกให้คุณอย่าเต็มที่เกิน

แต่สุขภาพคุณสำคัญที่สุด

จำไว้เสมอนะครับ

"ตับฉันมีค่า"

(ห้องผ่าตัดอาคารย่อย)

ส่งแพทย์ประจำบ้านจากเวชศาสตร์ครอบครัว มาที่แผนกผมได้แล้วมั้งครับ

ไม่รู้สิครับ

หมอแผนกเวชศาสตร์ครอบครัว ดูจะไม่อยากทำงานในแผนกคุณเท่าไรนะ

สำหรับการรักษาขั้นต้น พวกเขาต้องเรียนรู้ เกี่ยวกับกระเพาะและลำไส้อีกเยอะ

ไม่รู้ว่าจะมีเวลาไปอยู่แผนกคุณหรือเปล่า

หมอเวชศาสตร์ครอบครัวควรรู้อะไรอีกมาก เกี่ยวกับตับ ทางเดินน้ำดีและตับอ่อน

อย่างเช่น ถุงน้ำดีอักเสบเฉียบพลัน และตับอ่อนอักเสบนะครับ

ต้องขอโทษด้วยนะครับ

พอดีว่าแผนกเราก็ขาดคนอยู่

ว้าย ใจหายใจคว่ำ

ปัดโธ่ คุณหมอ

ตกใจอะไรเบอร์นั้นคะ

ยืนเหมือนผีหลอกแบบนั้น ฉันจะไม่ตกใจได้ไงคะ

ฉันกำลังดูว่าคุณหมอ สั่งอะไรผิดอีกไหมน่ะค่ะ

เห็นตาปิดไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ฉันกำลังตั้งอกตั้งใจป้อนข้อมูลอยู่ค่ะ

ฉันมีเรื่องหนึ่งจะถามค่ะ

ถามฉันเหรอคะ

เป็นอะไรกับอาจารย์ซออินโฮเหรอคะ

จะเป็นอะไรได้ล่ะคะ

เขาลือกันว่าคุณสองคนมีอะไรในกอไผ่กัน

มีคนมาถามฉัน แต่ฉันไม่รู้เรื่อง ก็เลยปฏิเสธไปไม่ได้น่ะค่ะ

ถามบ่อยๆ ก็น่ารำคาญ ตอบฉันมาให้จบในครั้งเดียวเลยดีกว่า

ถ้าเป็นก็บอกว่าเป็น ถ้าไม่ก็ตอบมาว่าไม่ บอกมาหน่อยได้ไหมคะ

ไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ

คุณดูเลิ่กลั่กเกินกว่าจะบอกว่า ไม่เป็นอะไรกันนะคะ

เอาเป็นว่าเข้าใจแล้วค่ะ

"กิ๊ก" เหรอ

ใช่ไง

อาจารย์ซอกับหมอชา

ยัยป้าคนนั้นมีเสน่ห์มัดใจอะไร ที่ฉันไม่รู้หรือไงนะ

ทำไมรอบตัวมีผู้ชายรุมล้อมเบอร์นั้น

นางดูสนิทกับอาจารย์รอยด้วยนะ

นายเองก็พูดถึงนางไม่หยุดปาก

ทำไมทุกคน กระเสือกกระสนจะไปยุ่งกับนางอยู่ได้

ให้ตาย

ตั้งสติหน่อย

นี่เรื่องพ่อนายนะ

- ก็แค่ข่าวไม่มีมูลน่า - นายรู้ได้ไงเหอะ

นี่แน่ะ

จับตามองอาจารย์ไว้ให้ดีเลย

ปกติแล้วฉันไม่ควรทำแบบนี้ แต่ฉันยืนไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ

เดี๋ยวจะมีเพื่อนร่วมงานคนอื่น มาที่นี่ในหนึ่งชั่วโมง

ฉันขอรบกวนจนถึงตอนนั้นนะคะ

ได้ค่ะ เป็นการตรวจแบบง่ายๆ แป๊บเดียวก็กลับค่ะ

แต่พอดีว่าที่ข้อมือคนไข้เป็นแผลอยู่

ช่วยคลายกุญแจมือ ให้หลวมๆ หน่อยได้ไหมคะ

ค่ะ เดี๋ยวกลับมานะคะ

วันนี้เราจะเอกซเรย์ และตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจค่ะ

เป็นการตรวจแบบง่ายๆ ไม่ต้องกังวลนะคะ

หมอชา

- ว่างอยู่ไหม - ฉันต้องพาคนไข้ไปตรวจน่ะค่ะ

ไปที่โรงพยาบาลคังนัมเดี๋ยวนี้เลย

ข้อมูลงานวิจัยของฉันอยู่ที่นั่น ต้องไปเอามาตอนนี้เลย

เดี๋ยวฉันเอาเบอร์ติดต่อให้ ไปเอามาจากคนนั้นได้เลย

เดี๋ยวสิ…

รอเดี๋ยวนะคะ

คุณหมอคะ

คุณหมอ

อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยไปได้ไหมคะ

ฉันต้องไปกับคนไข้ด้วยตอนตรวจน่ะค่ะ

แพทย์ประจำบ้านมีหน้าที่ตามประกบคนไข้ ที่ไปตรวจตั้งแต่เมื่อไหร่

คือว่า…

- บอกลากันสิ - บ๊ายบาย

ฝากอินเทิร์นดูแลคนไข้ แล้วเธอไปเดี๋ยวนี้เลย

(เส้นทางรถบัสในโซล)

คุณป้า เป็นอะไรไหมคะ

จะไปไหนคะ

รักษาอยู่ที่โรงพยาบาลม.กูซานแน่เลย

คือว่า ขอโทษที่รบกวนทั้งที่เราเพิ่งเจอกัน

แต่ฉันขอยืมค่าแท็กซี่หน่อยได้ไหมคะ

- ทำไงดีคะ - เกิดอะไรขึ้นคะ

คนไข้จางแฮนัมหายไปค่ะ

ยังไม่เจอคนไข้จางแฮนัมเหรอคะ

ค่ะ

เสียสติหรือไง

- ขอโทษค่ะ - หุบปาก

เป็นแพทย์ประจำบ้านกระจอกๆ กล้าดียังไงมาทำโรงพยาบาลเราเสื่อมเสีย

มีแต่เตียง ไม่มีคนไข้

ให้ตายสิวะ

ไปรอที่ห้องทำงานเลยค่ะ

(ตำรวจ)

ไปไหนครับ

กูพาบัลค่ะ

ตรงไหนของกูพาบัลครับ

กูพาบัล

เอ่อ…

ฉันไม่แน่ใจว่ายังมีอยู่ไหม

โบสถ์นั่นชื่ออะไรนะ

ให้ตายสิ ฉันนึกชื่อไม่ออกค่ะ

คุณยาย

รู้เบอร์โทรที่บ้านไหมครับ

เบอร์โทรที่บ้านเหรอคะ

พอจะจำเบอร์โทร ของคนในครอบครัวได้ไหมครับ

ลูกๆ น่ะครับ

ฉันมีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง

ก่อนที่ฉันจะตาย

ฉันอยากเจอแก

แค่สักครั้ง…

คุณหมอชา

เจอแล้วเหรอคะ

ทางสถานีตำรวจโทรมาครับ คนขับแท็กซี่พาแกมาส่งที่สถานี

แกขึ้นแท็กซี่แล้วพูดวกไปวนมา คนขับเลยคิดว่าเป็นผู้ป่วยสมองเสื่อม

ปลอดภัยไหมคะ

ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง

ทุกอย่างเรียบร้อยครับ

โล่งอกไปที

โล่งอกไป

(หัวหน้าแผนกอิมจงกวอน)

คิดว่าจะทำงานต่อไปได้ไหม

คะ

อันที่จริง ฉันกังวลมาก ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาแล้ว

ถ้าเธอสร้างความเดือดร้อนในแผนกเรา เราก็ปกปิดได้อยู่หรอก

แต่ถ้าเธอไปสร้างความเดือดร้อนให้แผนกอื่น

เราก็เข้าไปยุ่มย่ามไม่ได้

- ขอโทษค่ะ - เราเลยเลี่ยงรับแพทย์ประจำบ้านที่มีอายุไง

ถ้าคนหนุ่มสาวทำพลาด มันก็แค่ความผิดพลาด

แต่ถ้าคนมีอายุทำพลาดขึ้นมา

เท่ากับไร้ความสามารถนะ

ถ้าความเป็นอยู่ของเธอไม่ได้ขัดสนนัก

ลองเก็บไปคิดดูอีกทีไหม

หมายถึงให้ฉันลาออกเหรอคะ

ฟังดูเป็นแบบนั้นเหรอ

ฉันแค่หมายความว่า ให้เธอลองไปคิดดูอีกทีเฉยๆ

อาจารย์คะ เรื่องที่ฉันสะเพร่า จนทำให้คนไข้หนีออกไปจากโรงพยาบาล

ฉันขอน้อมรับว่าฉันผิดเอง โดยไม่มีอะไรจะเถียง

แต่ฉันรู้สึกไม่แฟร์ ที่ถูกหยามว่าความผิดพลาดของฉัน

เท่ากับการไร้ความสามารถ เพียงเพราะว่าฉันอายุมาก

ฉันเองก็เป็นแค่แพทย์ประจำบ้านปีหนึ่ง ที่ยังต้องเรียนรู้อีกมากค่ะ อาจารย์

เลิกงานแล้วเหรอครับ

ค่ะ

จะนั่งรถอะไรไปครับ

ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนไร้ประโยชน์เลยค่ะ

อยู่ที่โรงพยาบาลก็โง่ไม่มีใครเกิน

ร่างกายก็ไม่เหมือนแต่ก่อน

ทอดทิ้งลูกสาวที่กำลังจะสอบเข้ามหาลัย

มันถูกต้องหรือเปล่าที่ฉันจะทำแบบนี้ต่อไป

งั้นก็ลาออกสิครับ

แม้แต่การแปะตาบนตุ๊กตา ถ้ากลับมาทำในรอบ 20 ปี ก็คงไม่ง่ายนะครับ

ยิ่งอาชีพหมอยิ่งไม่ต้องพูดถึง

นั่นก็จริงค่ะ

ถ้าไม่มั่นใจ รีบถอยให้เร็วที่สุดจะดีกว่านะครับ

ขืนอยู่ในรพ.ต่อไปด้วยความคิดนั้น คุณจะไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย

พอดีผมมีนัด ขอตัวขึ้นแท็กซี่จากตรงนี้นะครับ

ฉันโล่งใจมากเลยค่ะ ที่ท่านได้กลับบ้านอย่างแข็งแรง

ฉันยังต้องทำเคมีบำบัดอยู่นี่

เธอเองก็อย่าหงอยแค่เพราะอายุมากนะ

เรียนรู้จากโรงพยาบาลเยอะๆ แล้วเป็นหมอที่ดีให้ได้

ถ้าเธอเปิดคลินิกเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันไปเป็นคนไข้เอง

แค่นึกภาพก็สนุกแล้วค่ะ

เธอจะแค่นึกภาพทำไมเล่า

ทำให้กลายเป็นจริงซะสิ

ว่าแต่ทำไมหน้าตาดูเศร้าๆ จังล่ะ มีเรื่องอะไรไม่ดีเหรอ

ดูเป็นงั้นเหรอคะ

เอ่อ

ขอโทษนะคะ ฉันนี่งี่เง่าจริงๆ

ไม่เอาน่า มานั่งก่อนมา

นี่

เกิดอะไรขึ้น เล่ามาให้หมดนะ

ระบายมันออกมา อย่างน้อยเธอจะได้สบายใจ

ฉันคิดว่า

ฉันคงต้องลาออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ

อ้าว ทำไม

เพราะฉันยังไม่ดีพอ แล้วก็

ไม่ได้เรื่องน่ะค่ะ

พูดจาด้อยค่า ความได้เปรียบของตัวเองไปได้

ได้รับโอกาสแบบนี้ตอนอายุเท่านี้ ก็เป็นเรื่องน่าขอบคุณไหม

พูดจาไม่สวยแบบนั้นได้ยังไง

ไม่ต้องพูดอะไรเหลวไหล แล้วคิดซะว่าต้องเรียนรู้ต่อไป

ค่อยๆ เรียนรู้ทีละนิดทีละหน่อย

แล้วเป็นหมอเจ๋งๆ ซะสิ

หัวเราะทำไม

นี่ฉันจริงจังอยู่นะ

ท่านเหมือนพ่อฉันเลยน่ะค่ะ

ถ้าพ่อฉันยังมีชีวิตอยู่

ป่านนี้พ่อก็คงดุฉันเหมือนที่ท่านประธานทำ

แต่ว่า…

หลังจากนั้น…

"เอาเถอะ ทำตามที่แกอยากทำเถอะ"

ท่านคงจะพูดแบบนี้ค่ะ

แล้วยังไง

จะลาออกให้ได้เลยหรือไง

ค่อยคุยกันที่บ้านก็ได้ ทำไมต้องดึงดันจะคุยที่นี่ให้ได้ด้วยเนี่ย

มีข่าวลือแพร่ในโรงพยาบาล ว่าเราสองคนมีอะไรในกอไผ่กัน

รู้ไหม

รู้

รู้เหรอ

ใช่ไง รู้

รู้แล้วไม่คิดอะไรบ้างเหรอ

คุณพูดเปิดเผยว่าสามีตายแล้ว ก็เลยไม่เสียหายอะไร

แต่ผมคือชายที่มีเจ้าของแล้วนะ

ผมโดนตราหน้าเสียๆ หายๆ ว่าเป็นชายที่มีบ้านเล็ก

แล้วผมจะแบกหน้าไปเจอคนไข้ได้ไง

คุณห่วงแต่ความสำเร็จ ในหน้าที่การงานของตัวเอง

แต่ไม่ห่วงหน้าตาสามีกับลูกชาย ถึงจะป่นปี้ไม่มีชิ้นดีงั้นเหรอ

คุณมันเห็นแก่ตัวแบบนี้เองเหรอ

ฉันว่าจะลาออกจากโรงพยาบาล

เอ่อ…

โล่งใจไหมล่ะ

พูดอะไรแบบนั้นล่ะ

ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจเหรอ

ก็ไม่ใช่จู่ๆ หรอก

ฉันเตรียมตัวแค่สอบแพทย์ประจำบ้าน

แถมเก้ๆ กังๆ กับงานที่โรงพยาบาลไปซะหมด

สุขภาพก็ไม่ค่อยดีอีก

ที่สำคัญที่สุด ฉันต้องช่วยอีรังสอบเข้ามหาลัย

ว่ากันว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือลูกไง

ถ้าแกสอบไม่ติดแล้วมาโทษฉันทีหลังขึ้นมาล่ะ

ดีแล้ว

คิดถูกแล้วล่ะ

แล้วจะบอกโรงพยาบาลเมื่อไหร่

อีกสักสองสามวัน

ฉันเองก็ต้องการเวลาจัดการตัวเอง

แผนกที่ฉันถูกส่งมาก็จะเดือดร้อนด้วยนี่

ฉันเข้ามาแทนที่ เพราะหมอคนก่อนลาออกไป

ถ้าฉันลาออกไปอีกคนจะทำไงล่ะ

ไม่ต้องกังวลถึงขั้นนั้นหรอก ความคิดเห็นของคุณสำคัญที่สุดนะ

เขาจะยอมให้ฉันลาตั้งหนึ่งปีไหมนะ

อย่าห่วงเลย

ถ้าปีหน้าคุณเข้าโรงพยาบาลนี้ไม่ได้ ผมจะใช้เส้นสาย

ยัดคุณเข้าโรงพยาบาลอื่นให้ได้

ขอบคุณนะ

นางจะลาออกเหรอ

จริงแท้แน่นอน

ที่ผ่านมาคุณคงปวดใจมากเลยสิ

ผมขอโทษนะ

นางลาออก ฉันจะได้โล่งใจไปเรื่องหนึ่ง

เดี๋ยวเราจะได้เจอกันที่ห้องประชุมไหม ได้ยินว่ามีกิจกรรมนี่

ฉันก็ได้ข่าวมาแล้ว

- ถึงเวลาแล้วจะไปนะ - โอเค

ถ้ามาได้ก็มาเจอกันเถอะ

น่าอร่อยจังเลย

แกมีเวลาเอาไปทำกินไหมเนี่ย

- ฉันน่าจะทำมาให้เลยแท้ๆ - โธ่

แม่

หนู…

ว่าจะลาออกจากโรงพยาบาล

หือ

ทำไมล่ะ

มันหนักหนาเกินจนทำต่อไม่ไหวเหรอ

นั่นก็ส่วนหนึ่ง

อีกอย่างอีรังเรียนม.หกอยู่ด้วย

พอหนูไม่ได้ช่วยดูแล แกก็ยุ่งเหยิงไปหมด

งั้นเหรอ

แกคงคิดมาเยอะแล้วก่อนจะตัดสินใจ

อย่าเสียดายไปเลย

สุขภาพแกต้องมาก่อนทุกสิ่ง

และเขาก็ว่ากันว่าลูกมีค่ายิ่งกว่าเงินทองนี่

ไม่มีอะไรในโลกที่สำคัญไปกว่าลูกแล้ว

โห แม่มาแปลกแฮะ

หนูนึกว่าแม่จะเสียใจกว่าหนูซะอีก

ก็เพราะว่าตอนนั้นแกยังสาวมากไง

แล้วก็รู้ๆ อยู่ว่าแกจะโดนแม่สามีข่ม

แต่แกก็เลี้ยงจองมินกับอีรังมา จนโตขนาดนั้นแล้วนี่

พอคิดแบบนั้น ก็ไม่มีอะไรให้เสียดายหรือเสียใจแล้ว

อือ

ถูกของแม่

แม่พูดอะไรก็ถูกเสมอเลย

จริงสิ หนูนัดวันตรวจสุขภาพแม่ ที่โรงพยาบาลนี้ไว้แล้วนะ

หนูควรจะทำตัวเป็นลูกที่ดี ก่อนจะลาออกไง

ยัยนี่ ฉันบอกว่าไม่เอาก็ดื้อจนได้สินะ

โธ่ แม่ก็จะปฏิเสธอะไรนักหนา

โอ๊ย ไม่เอา

ไม่ได้ เอาไปเลย

ไม่เอา

เดี๋ยวเถอะ

(ห้องทำงานอาจารย์)

ตายจริง

หมอชามาทำอะไรเหรอ

ที่มาเพราะรู้อยู่แล้วเหรอ

ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ

ฉันมีเรื่องจะบอกน่ะค่ะ

ดีเลย มาได้ถูกเวลาเป๊ะ

ผอ.โรงพยาบาล อยากเจอเธอพอดี ตามฉันมา

ท่านผอ.เหรอคะ

ครับ

สวัสดีจ้า

ผมใช้ชีวิตมา 76 ปี

เป็นคนขี้งกที่ไม่รู้จักใช้เงิน แม้แต่ 100 วอนเพื่อคนอื่น

ขนาดผมเองยังรู้สึกตื้นตันใจ ที่จะได้บริจาคเงินไม่ใช่แค่ 100 วอน

ไม่ใช่หนึ่งล้านวอน

แต่เป็นหนึ่งหมื่นล้านวอนครับ

เหนือสิ่งอื่นใด ขอขอบคุณอาจารย์ซออินโฮ

และอาจารย์รอยคิมที่ช่วยผ่าตัดให้ผมครับ

(พิธีมอบเงินบริจาค 1 หมื่นล้านวอน)

แต่ว่ายังมีหมออีกคน ที่ช่วยให้ผมได้เกิดใหม่แบบนี้

นั่นก็คือ

หมอชาจองซุก

หมอชาจองซุก เชิญออกมาข้างหน้าครับ

ออกมาเลยครับ

ในขณะที่คนอื่นทำตัวใจดีกับผมจากภายนอก

แต่ดูถูกผมอยู่ในใจว่าเป็นตาแก่จอมจู้จี้

หมอชาจองซุกแตกต่างจากคนอื่นครับ

ตอนที่ผมร้องไห้สิ้นหวังกับโรคร้าย

เธอปลอบผมจากใจจริง

ฉันขอโทษค่ะ

และตอนที่หัวใจผมหยุดเต้น เธอก็ทุ่มสุดแรงเพื่อช่วยชีวิตผม

ตอนที่การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี แล้วผมไม่ต้องใส่ทวารเทียมถาวรกับตัว

เธอดีใจกับผม

ยิ่งกว่าลูกผมซะอีก

หมอชาจองซุกเข้าอกเข้าใจผม อย่างไม่มีเงื่อนไข

หมอชา

ขอบคุณมากจริงๆ

ฉันจะไม่ลืมไปจนวันตายเลย

แต่ปัญหาก็คือหมอชาจองซุกคนนี้ บอกว่าอาจจะลาออกจากโรงพยาบาล

เพราะงานหนักหรืออะไรก็ไม่รู้

แต่ผมจะจับตามองไม่ให้คลาดสายตาเลย

ถ้าเสียบุคลากรแบบนี้ไป โรงพยาบาลนี้ก็สิ้นอนาคต

และผมก็จะเรียกเงินบริจาคหมื่นล้านวอน คืนมาไม่ให้เหลือด้วย

ผมจะแอบเข้ามาเช็กที่นี่แบบสายฟ้าแลบ

จนกว่าหมอชาจองซุกคนนี้ จะได้เป็นแพทย์เฉพาะทางเลยคอยดู

ไม่สิ จนกว่าเธอจะได้เป็นอาจารย์หมอ ในโรงพยาบาลนี้เลยแล้วกัน

ถ้าหมอชาจองซุกจะทำวิจัย

ผมจะทุ่มค่าวิจัยให้ทุกสตางค์ โดยไม่ถาม ไม่เซ้าซี้เลยสักคำ

(ข้อตกลงการบริจาค เพื่อกองทุนการพัฒนาโรงพยาบาล)

(โอชางกยู)

(พิธีมอบเงินบริจาค 1 หมื่นล้านวอน)

(ประธานโอชางกยู โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกูซาน)

หมอชา

อาจารย์ซอมานี่ด้วย

เอาล่ะ

ขอเสียงปรบมือดังๆ อีกครั้ง

ให้กับหมอชาจองซุกด้วยครับ

เขาจะซื้อหุ่นยนต์ช่วยผ่าตัด ให้ตั้งสองเครื่องแน่ะ

เรามีหมอนำโชคมาอยู่ในแผนกแล้ว

ฉันรู้ตั้งแต่เห็นแวบแรกแล้วแหละ

- ดูแลเธอดีๆ นะ - ครับ

อาจารย์ซอ คงดีใจน่าดูเลยนะครับ

ครับ

งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ

อือ

จุ้นไม่เลือกที่เลยนะนาย

คุณหมอชาจองซุก

จะลาออกจริงๆ เหรอครับ

จะบ้าเหรอคะ

(คุณหมอชา)

ฆาตกรออกจากโรงพยาบาล โดยไม่ได้รับอนุญาตนะครับ

ผมว่าเรื่องนี้ไม่ควรปล่อยผ่านไปง่ายๆ

ทำไมเป็นบ้าเป็นหลังจะไล่ฉันออกให้ได้เนี่ย

หยุดพฤติกรรมหลอกลวงคู่สมรสซะดีไหมครับ

อาจารย์กับอาจารย์ชเวซึงฮีน่ะ

ผู้ชายคนนั้นเขามีใจให้แกหรือเปล่า

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็ต้องทำใจให้นิ่งเข้าไว้

- มาทำอะไรที่นี่คะ - ผมมีเรื่องจะบอกครับ

คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์