Original subtitles

[เพลง "เขียนลงตรงหัวใจ" โดย คณาวุฒิ ไตรพิพัฒนพงษ์]

[ดนตรีสนุกสนาน]

เริ่มเลยนะครับ

[เสียงพลุ]

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

นี่มันอะไรคะ

- วา - ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าให้มีเรื่องแบบนี้อีก

- ออกไป ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้ - วา วา

[วา] ชน [เสียงชนขวดแก้ว]

เอ้า ชนอีกๆ เออ [เสียงชนขวดแก้ว]

คุณวา

[เสียงสั่น] คุณวาอยากแต่งงาน

[วา] กับผู้ชายโปรไฟล์ดีๆ

มีลูกสักคนสองคน

[เอฟเฟกต์ตื่นเต้นเร้าใจและเสียงปิ๊ง]

คุณวามีลูกกับคนอื่นก็ได้นี่

หอมยัง

ถ้าวันนี้เกิดอะไรขึ้น

[กั๊ต] กั๊ตจะไม่ปล่อยคุณวาไปแล้วนะครับ

[เสียงกรีดร้อง]

[เสียงกั๊ตร้องโอดโอย]

คุณวาจะกรี๊ดทำไมครับเนี่ย

กั๊ตแสบหู

ไอ้กั๊ต [เสียงถีบ]

เธอมันก็แค่เด็กในบ้านเท่านั้นเอง

เธอไม่ได้มีคุณค่าอะไรต่อฉันเลย

แกดูแลตัวเองดีๆ นะ

[เสียงสูดจมูก]

[ดนตรีเศร้า]

[ดนตรีตื่นเต้นท้าทาย]

[ดนตรีหยุด]

[นันทพร] มันเกิดอะไรขึ้น ตานนท์

[เสียงนนท์จากคลิป] วา ทำไมทำแบบนี้วา

[ดนตรีระทึก]

[เสียงนนท์จากคลิป] วา อย่า

อุ๊ย [เสียงทุบรถ]

[เสียงดาด้าร้องตกใจจากคลิป]

[เสียงนนท์จากคลิป] วา

โห แม่ ก็แค่ เข้าใจผิดกันนิดหน่อย

[นนท์] เดี๋ยวผมกับวาก็ดีกันแล้ว

[ดนตรีระทึกยิ่งขึ้น]

แล้วคลิปนี้ล่ะ

[เอฟเฟกต์ระทึก]

แม่ครับ คือ…

จะแก้ตัวว่าไง

ฉันว่าเรื่องนี้ แกไม่ต้องพูดอะไรแล้วมั้ง

[ดนตรีตึงเครียดท้าทาย]

แม่

แม่เชื่อไอ้ตัวอิจฉา ดาราหางแถวคนนี้เหรอครับ

แม่ไม่เชื่อจนกว่ามันจะคลอดลูก แล้วก็ตรวจดีเอ็นเอเท่านั้น

แต่เรื่องหนูวาน่ะ

จะเอายังไง

แม่ ผมรักวามากนะครับ

แล้วผมก็อยากจะแต่งงานกับวาจริงๆ

[เสียงถอนหายใจหงุดหงิด]

มันไม่ได้ง่ายอย่างแกคิดนะ

[นันทพร] แกเห็นไหม

คลิปนี้มันแชร์ให้ว่อนไปหมดเลย

แม่ไม่เข้าใจนะ แกทิ้งของดีไปกินอาจมได้ยังไง

แถมไปทำศัลยกรรมให้มันอีกด้วย

แม่ครับ

คือผู้หญิงบางคนน่ะ มันก็เหมาะกับการเป็นแม่ของลูก

[นนท์] แต่บางคนน่ะแม่

มันก็เป็นได้แค่ของเล่นเปล่า

แล้วแกจะจัดการยังไง

จัดการ…

[น้ำเสียงไม่พอใจ] ก็จัดการไง

มันมายืนหัวโด่อยู่กลางบริษัทนี่ไง แกไม่เห็นเหรอ

[ดนตรีเจ้าเล่ห์]

[เสียงออดอ้อน] แม่

ผมรู้นะว่ายังไงแม่ต้องช่วยผมได้อยู่แล้วน่ะ

[นนท์] แม่ช่วยผมหน่อยนะ

นะ

[ดนตรีหยุด]

[เสียงสะอื้นเบาๆ ]

[พูดปนสะอื้น] ปรายขอโทษมากๆ เลยนะคะ

ที่เรื่องราวมันใหญ่โตขนาดนี้

ปรายแค่ต้องการให้คุณนนท์ รับผิดชอบปรายกับลูกในท้องเท่านั้นเองค่ะ

ปรายไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้าย หรือว่า

คิดร้ายอะไรกับคุณนนท์เลยนะคะ

[เสียงปรายสะอื้น]

- ปรายขอโทษจริงๆ - [นันทพร] หยุด

ไม่ต้องมาบีบน้ำตา

เชิญเธอกลับไปได้แล้ว

[ดนตรีอึดอัดตึงเครียด]

[เสียงอ่อน] คุณแม่

โนๆ โนๆ ฉันมีลูกชายคนเดียว

ฉันรู้ ว่ายังไงเธอก็ต้องบุกมาถึงที่นี่

[นันทพร] สิริ

[สิริ] "ปรายฟ้า นักแสดงสาว ผู้มีผลงานแจ้งเกิดจากบทนางร้าย

แต่ก็ไม่ดังสักเท่าไร

ชีวิตโดยส่วนตัวของเธอนั้น แอบแซ่บกับพ่อเลี้ยง

จนแม่ต้องเฉดหัวออกจากบ้าน เธอได้ซมซานไปเป็นแคดดี้

[สิริ] แต่ว่าวาสนาเธอดี มีเสี่ยสนามกอล์ฟเลี้ยง

ตั้งแต่อายุ 17 แต่ก็แอบอ้างเป็นลูกสาว

เพื่อเอาเต้าไต่เข้าสู่วงการ"

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

ลูกชายฉันมันอ่อนต่อโลก

มันก็ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเธอ

เธอต้องการเท่าไร ว่ามา

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

แต่ลูกในท้องปรายเป็นลูกของคุณนนท์ แล้วก็เป็นหลานของคุณท่านด้วยนะคะ

เธอแน่ใจได้ยังไง ว่าท้องกับตานนท์จริง

แค่คลิปเนี่ย มันไม่สามารถพิสูจน์ได้หรือเป็นหลักฐาน

ว่าเด็กในท้องเป็นลูกตานนท์

เอาล่ะ ฉันมีธุระต้องทำต่อมากมาย

ขอสมุดเช็คหน่อย

ล้านนึงพอไหม

เธอจะเอาไปทำอะไรก็ได้

จะเก็บเด็กในท้องไว้

หรือไปเอาออก ก็แล้วแต่เธอ

ไม่ค่ะ ปรายไม่เอา

ลูกในท้องของปรายต้องการพ่อ และพ่อเขาก็คือคุณนนท์

มุ่งมั่นจะจับลูกชายฉัน ว่างั้นเถอะ

งั้นก็เอาที่เธอสบายใจนะ

ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน

ว่าถ้าเธอท้องโตต่อไปเรื่อยๆ

ใครจะเชื่อว่านี่เป็นลูกตานนท์

เพราะประวัติเธอเนี่ย มันฉาวโฉ่เหลือเกิน

[นันทพร] ฉันว่าเชิญเธอกลับไปที่ของเธอได้แล้ว

ที่ฉันคุยกับเธอเนี่ย

ฉันเสียเงินมาหลายล้านแล้วนะ

ซึ่งทั้งชีวิตเธอน่ะ ก็หาไม่ได้หรอก

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ดนตรีหยุด]

[เสียงถอนหายใจ] [นนท์] แม่

สุดยอดเลย

แม่ไม่เข้าใจเลย

แกไปยุ่งกับผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง

แกรู้ไหมว่ามันต้องการอะไร

หึ มันต้องการอะไรแม่ก็ให้มันไปสิ

[นนท์] แล้ว ตกลงแม่จ่ายมันไปเท่าไรล่ะ

[นันทพร] มันไม่เอา

มันจะเอาตัวแก

แล้วทำไมแม่ไม่จัดการมันให้จบๆ ไปเลย

นี่ แกจะให้ฉันจ้างคนไปอุ้มมันหรือไง

ก็ แม่ก็ทำอะไรก็ได้ ให้มันหายจากชีวิตผม ชีวิตวาสักที

[เสียงถอนหายใจแรง]

แม่

แล้วแม่อย่าลืมไปคุยกับวาให้ผมด้วยนะ

เรื่องนี้ฉันต้องทำอยู่แล้ว

ฉันไม่ปล่อยลูกสะใภ้ดีๆ แบบหนูวาหลุดมือไปหรอก

[เสียงเปิดประตู]

คุณท่านคะ ข้างล่างโทรมาแจ้งดิฉันว่า

ตอนนี้มีนักข่าวมารอ จะมาขอสัมภาษณ์ เกี่ยวกับเรื่องอื้อฉาวที่เกิดขึ้นค่ะ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[นนท์พูดเสียงกังวล] แม่

แม่เอาไงดีล่ะ

ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง

ตอนนี้แกหลบไปทางลิฟต์ขนของก่อน

เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง

ขอบคุณมากนะแม่นะ

ผมไปก่อนนะ

[นันทพร] ไปบอกนักข่าวว่าอีกห้านาทีฉันลงไป

[เลขา] รับทราบค่ะ คุณท่าน

[เสียงนันทพรถอนหายใจ]

[เสียงปิดประตู]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ดนตรีหยุด]

สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ

เรื่องคลิปที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องเข้าใจผิดใช่ไหมคะ

[ทำเสียงครุ่นคิด] สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเนี่ย

ก็ต้องรบกวนพี่ๆ น้องๆ นักข่าวทุกคน

[นันทพร] ช่วยให้ความยุติธรรม กับลูกชายดิฉันด้วยนะคะ

คลิปที่เผยแพร่ออกไปเนี่ย เห็นว่าเป็นการตัดต่อขึ้นมาใหม่ใช่ไหมคะ

สำหรับเรื่องคลิปเนี่ย

คือดิฉันก็ไม่มีความรู้และไม่สันทัดนะคะ

ก็คงต้องรบกวนพี่ๆ น้องๆ นักข่าวอีกเช่นกันน่ะค่ะ

ช่วยพิจารณาให้หน่อยนะคะ

[นักข่าว 1 ในทีวี] ไม่ทราบว่า จะมีผลกระทบต่อธุรกิจไหมคะ

ไม่หรอกค่ะ

เพราะว่าถ้าข่าวมันไม่จริงเนี่ย

มันเป็นข่าวไร้สาระค่ะ

[นักข่าว 2 ในทีวี] ลูกชายถูกไหม

- แล้วแบบนี้จะพูดได้ยังไงล่ะคะ - [นักข่าว 3ในทีวี] ก็น่าจะแบบ…

[ดนตรีชวนอึดอัด]

[ดนตรีตื่นเต้นท้าทาย]

ริณ ออกไปก่อน

ค่ะ คุณวา

สวัสดีค่ะ คุณนันทพร

[เสียงหัวเราะแห้งๆ ]

หืม ทำไมเรียกซะห่างเหินเลย

เรียกแม่เหมือนเดิมสิจ๊ะ เราคนกันเอง

คุณนันทพรมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ

[นันทพร] เอ่อ คือ

แม่แค่อยากจะมาบอกว่า

ไอ้เรื่องที่เกิดขึ้นน่ะ

แม่พยายามแก้ไขแล้วนะ

แม่เสียใจ

แม่เจ็บใจที่สุด

แล้วจะให้วาช่วยยังไงดีคะ

[ดนตรีเจ้าเล่ห์แบบเบาสมอง]

หนูวาให้อภัยตานนท์ได้ไหมลูก

คือ

แม่ว่า ตานนท์เนี่ย

ก็เป็นคนที่เพอร์เฟกต์ แล้วก็เหมาะสมที่สุดแล้วกับหนู

[นันทพร] แล้วอีกอย่างนึง

ตานนท์รักหนูวามากนะ

[นันทพร] เขาก็ฝันที่จะสร้างครอบครัว

แล้วก็มีลูกกับหนู

มีหลานให้แม่อุ้ม

[เสียงถอนหายใจ]

คือ แม่ว่า

ครอบครัวเรามันน่าจะเป็น ครอบครัวที่มีความสุขที่สุดในประเทศ

หรือดีไม่ดีก็อาจจะในโลกเลยด้วยซ้ำ

หนูวา

ให้อภัยตานนท์ได้ไหมลูก

[นันทพร] อืม

พระท่านว่าการให้อภัยทานเนี่ย

เป็นทานที่ยิ่งใหญ่

หรือ…

เป็นทานที่ได้บุญกุศลมากนะลูก

[เสียงพ่นลมหายใจเจื่อนๆ ]

ขอบคุณนะคะ

[วา] แต่ว่า วาไม่อยากบรรลุธรรมในตอนนี้ค่ะ

[เสียงวาพ่นลมหายใจเบาๆ ]

คือ ง่ายๆ เลยนะคะ

ลูกของคุณเนี่ย

[วา] เป็นคนที่โกหกตอแหลน่ะค่ะ

ไม่สมควรได้รับการอภัย

[ดนตรีตึงเครียด]

ขอตัวนะคะ

เอ่อ หนูวา

ทำไมทำกับแม่ถึงขนาดนี้

[นันทพร] แม่อยากจะบอกว่า

แม่เสียใจจริงๆ นะ

แต่…

แต่ถ้าหนูวา

ไม่อยากจะให้อภัยตานนท์ และไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ

แต่ก็

อย่าลืมนะคะว่า

แม่ยังคิดว่าหนูวาเป็นลูกสาวของแม่คนนึงเสมอ

ขอบคุณนะคะ

เชิญค่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงผ่อนลมหายใจ]

[เสียงเบา] จ้ะ

[เสียงโทรศัพท์สั่น]

[เสียงโทรศัพท์สั่นดังต่อเนื่อง]

ฮัลโหลริณ คุณวาเป็นยังไงบ้าง

[น้ำเสียงกวน] อ๋า รีบถามเลยน้า

ฉันบอกแกแล้วไง ว่าถ้ามีอะไรเรื่องคุณวาเมื่อไหร่

ให้รีบโทรหาฉันทันที

เออ ก็นี่แหละ ฉันจะรีบโทรมารายงานแกนี่แหละ

นี่ กั๊ต แม่ไอ้คุณนนท์น่ะ มาหาคุณวาถึงที่บ้านเลยนะ

เขาคงมาช่วยง้อคุณวา ให้กลับไปคืนดีกับลูกชายเขาน่ะแหละ

[น้ำเสียงหมั่นไส้] หืม รู้ดี

รู้มาก รู้มาย

[น้ำเสียงผิดหวัง] แล้วคุณวาก็กลับไปคืนดีด้วยเหมือนเดิม

หึ [ทำเสียงเอฟเฟกต์ตอบผิด]

ผิดจ้ะ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

จริงเหรอ

คุณวาไม่กลับไปคืนดีใช่ไหมริณ

นี่ ขนาดฉันไม่ได้อยู่กับแกนะ

ฉันยังรู้สึกได้ว่าแกเนี่ย ดีใจมาก

[พูดเน้นคำแบบหมั่นไส้] ดีใจเว่อร์ ดีใจออกหน้าออกตา

[เสียงพ่นลมหายใจโล่งใจ]

แกก็รู้ ว่าฉันน่ะไม่อยากให้คุณวา เจ็บปวดกับผู้ชายแบบนี้อีก

ยังไง ฝากแกดูแลคุณวาด้วยนะริณ

หึ นี่แกไม่ต้องห่วงเลย ฉันน่ะจะดูแลคุณวาเป็นอย่างดีอยู่แล้วแหละ

แกก็ดูแลตัวเองด้วยก็แล้วกัน

บาย

[เพลง "เขียนลงตรงหัวใจ" โดย คณาวุฒิ ไตรพิพัฒนพงษ์]

[กั๊ต] อือ ผึ้ง

พี่วาดรูปลงสี และก็เขียนรายละเอียดไว้ให้เรียบร้อยแล้วนะ

[กั๊ต] ว่าผึ้งน่ะ ต้องแต่งหน้าคุณวายังไง

ทำตามสเต็ปที่พี่เขียนไว้ได้เลย

ไม่เอา ผึ้งไม่อยากโดนไล่ เหมือนหมูเหมือนหมาอีก

คราวนี้ผึ้งไม่โดนเขาไล่แน่นอน

พี่โทรไปเตี๊ยมกับพี่ด้าเอาไว้แล้ว

อื้อ ทำให้สุดฝีมือเลยนะ อย่าให้น้อยหน้าพี่ล่ะ

[เสียงครางปฏิเสธ] เนี่ย ไม่เข้าใจเลย

ทำไมพี่ถึงต้องรัก ต้องห่วง ต้องยอมคุณวาตลอดเวลาด้วย

[ผึ้ง] ทั้งเรื่องมาก

ทั้งขี้วีนอันดับต้นของประเทศ

[กั๊ต] อืม [เสียงจิ๊ปาก]

จริงๆ คุณวาเขาก็ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก

[เสียงผึ้งครางแบบหมั่นไส้]

[ดนตรีซึ้ง]

พี่อยู่บ้านเขามาตั้งแต่อายุเก้าขวบ

[ผึ้ง] หืม

ก็ได้คุณท่าน แล้วก็คุณวานี่แหละ

ที่คอยเลี้ยงพี่ ดูแลพี่

แล้วก็ปกป้องพี่ทุกอย่าง

จริงเหรอคะ

อืม

เรื่องมันก็ต้องย้อนไปตั้งแต่พี่อายุเก้าขวบ

ตอนนั้น บ้านพี่เปิดร้านเสริมสวย

แต่ว่าพ่อของพี่ ติดเหล้าหนักมาก

ถึงขนาดขโมยเงินค่าเทอมของพี่

[กั๊ต] เพื่อเอาไปกินเหล้า

[ดนตรีซึ้งปนเหงา]

[ทัด] ค่าเทอมมันกูยุ่งไม่ได้หรือไง

[เสียงแก้วสะอื้น]

[แก้ว] แต่ฉันต้องเก็บไว้ให้ลูกนะพี่

[ทัด] แต่กูจะเอาไปกินเหล้า

กูจะเอาไปเข้าบ่อน เอามานี่

- เอามานี่ - ไม่ได้พี่ ฉันขอร้อง

ถ้าเราไม่ไปจ่ายให้เขา ลูกจะไม่ได้เรียนหนังสือนะพี่

[ทัด] ก็ไม่ต้องเรียนสิวะ

เรียนไปก็ไม่เห็นช่วยอะไรได้เลย

- กูจะเอาไปกินเหล้า กูจะเอา - [แก้ว] ไม่นะพี่ ไม่

- [ทัด] เอามานี่ เอามานะ - พี่ ฉันขอร้อง

- [แก้ว] อย่าเอาเงินลูก - ยังอีก ยังอีก ยังอีก

[เสียงผลัก] [แก้ว] โอ๊ย โอ๊ย

- [ทัด] มึงจะเอาอีกใช่ไหม - [กั๊ตวัยเด็ก] พ่อ พ่อ อย่าทำแม่ พ่อ

ไอ้กั๊ต มึงปล่อย

[พูดพลางร้องไห้] พ่อ อย่าทำแม่

[ทัด] กูบอกให้มึงปล่อย

- กั๊ต มานี่ลูก - [ทัด] ไอ้กั๊ต

- พี่ พี่อย่าทำลูก - [ทัด] กูบอกให้มึงปล่อยไง หา

- หา - [แก้ว] พี่ พี่อย่าทำลูก

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[เสียงกั๊ตวัยเด็กร้องไห้ดัง]

[รัญ] มึง มึงอย่ามายุ่งกับหลานกับน้องกูนะ

ไป

[เสียงร้องไห้]

มึงอยากลองดี มึงเข้ามาสิ

[ทัด] จะทำไม ทำไม [เสียงแก้วร้องตกใจ]

อีสารเลว

มึงไปเลย มึงไปเลย [เสียงขว้างข้าวของกระจาย]

[เสียงกั๊ตวัยเด็กร้องไห้]

[รัญ] โอ๊ย

- [รัญ] แก้ว - [แก้ว] กั๊ต

- [รัญ] แก้ว เป็นไงบ้างนี่ - [แก้ว] โอ๊ยๆ พี่ โอ๊ย

- อุ๊ย แก้ว - แม่ แม่เป็นอะไรมากไหมครับ

[ดนตรีเศร้า]

[รัญ] แขนหักไหมเนี่ย แก้ว

กั๊ตเจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก กั๊ตเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

- โธ่ แก้ว โธ่ ระวังนะแก้วนะ - [แก้ว] พี่ พี่

[เสียงกั๊ตวัยเด็กและแก้วร้องไห้]

เรื่องมันก็ ประมาณนี้แหละ

ชีวิตพี่เนี่ย ยิ่งกว่าละครที่คุณวาเล่นอีกนะเนี่ย

เอ้า ไปแซะพี่เขาทำไมเล่า

ไม่ได้แซะโว้ย แค่เปรียบเทียบเฉยๆ

เฮ้ย

- ไอ้อ้วน - [ผึ้ง] อุ้ย

[เก่ง] ร้องไห้เหรอวะ

อู้หูย ดราม่าจัดเลยนะเนี่ย โอ้โห

เปราะบางมากๆ

ก็มันทิ่มตำใจกูนี่หว่า

พ่อกู

ก็ทิ้งแม่กูไปแบบนี้แหละ

แถมก่อนไปนี่

ยังขนสมบัติไปหมดบ้านอีก

- พูดแล้วมันเศร้า - [เก่ง] โธ่

[เสียงอ้วนสะอื้น]

- [ผึ้ง] อูย - [เก่ง] ฟุบๆ ฟุบโต๊ะด้วย

[ผึ้ง] โอ้โห อ้วน ไม่ต้องร้อง ไม่ต้องร้อง นิ่งๆๆ

แล้วเรื่องมันเป็นยังไงต่ออะพี่

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

หลังจากนั้นก็…

ฉัน หกล้มในร้านน่ะจ้ะ

ต้องขอโทษจริงๆ นะจ๊ะ

เอ่อ…

อุ๊ย ฉันตัดผมอะไรไม่เป็นหรอก

หั่นผมพอได้จ้ะ

[เสียงรัญหัวเราะ]

งั้นก็ไม่เป็นไร เอาไว้แม่แก้วหายดีเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันกลับมาใช้บริการ

- จ้ะ - [ลูกค้า] อือ ว่าแต่แถวนี้

พอมีร้านสระผมดีๆ บ้างไหม พอดีฉันอยากสระผมน่ะ

ถ้าอยากได้ช่างสระเกาหัวเก่งๆ

ใช้บริการช่างกั๊ตได้ครับ

ตัวแค่นี้ สระผมเป็นด้วยเหรอ

เป็นสิครับ กั๊ตเนี่ย สระผมให้แม่แก้วเป็นประจำ

[ดนตรีสดใส]

อย่าไปฟังเจ้ากั๊ตมันเลยจ้ะ [เสียงหัวเราะเบาๆ ]

พอดีฉันให้สระผมให้ฉันตอนที่ร้านปิดแล้วน่ะ

ว่าไง สระผมได้ดีเปล่า

ทำได้สิครับ

ถ้าทำได้ดี ฉันให้ทิปเพิ่ม ไป [เสียงรัญแปลกใจ]

ครับๆ เชิญเลยครับ

[ดนตรีสดใส]

[เสียงไดร์เป่าผม]

โอ้โห ฝีมือใช้ได้เลยนะเนี่ย

[เสียงแก้วหัวเราะชอบใจ]

โอ๊ะ ไม่เป็นไรจ้ะ

ถือว่าเป็นหุ่นฝึกมือให้เจ้ากั๊ตมันแล้วกันนะจ๊ะ

ถ้าแม่แก้วไม่รับเงิน

งั้นฉันให้เจ้ากั๊ต ถือว่าเป็นทิป

ขอบคุณครับ

[แก้ว] ขอบคุณมากนะจ๊ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบใจนะลูกนะ

[เสียงแก้วหัวเราะ]

แหม นี่ แล้วก็เที่ยวไปอวดลูกค้านะ ว่าเป็นช่างสระประจำให้แม่เนี่ย

ก็กั๊ตอยากช่วยแม่หาเงินนี่ครับ

อื้อ จ้า คนเก่งของแม่

[ดนตรีสดใสมีความสุข]

งั้นพี่

ก็ชอบงานพวกเสริมสวย

แต่งหน้ามาตั้งแต่เด็กน่ะสิ

ตั้งแต่พี่เกิดมา พี่ก็ได้ยินแต่เสียงไดร์เป่าผมแล้ว

แล้วพี่ไปอยู่ในบ้านหลังนั้นได้ยังไง

[ผึ้ง] แก

ก็ป้าพี่เขาเป็นแม่บ้านขาใหญ่ที่บ้านคุณวาไง

[เสียงหงุดหงิด] เออ รู้แล้วน่า เรื่องนั้นน่ะ

แม่พี่เกิดอุบัติเสียชีวิต

พี่เลยต้องมาอยู่กับป้าที่กรุงเทพน่ะ

[ดนตรีเศร้า]

[วาปี] หืม

นี่เหรอ หลานชายรัญ

- ค่ะ - [วาปี] อืม

หน้าตาดี ผิวดี น่าเอ็นดู

เสียใจด้วยนะ เรื่องน้องสาวของรัญน่ะ

ขอบคุณนะคะ คุณท่าน

[น้ำเสียงเอ็นดู] โอ๊ย

ไม่ต้องร้องลูก ไม่ต้องร้อง

แม่หนูเขาไม่ได้ไปไหน

แม่หนูเขาอยู่บนสวรรค์นะลูกนะ

[วาปี] เขาเฝ้ามองหนูอยู่ตลอดเวลา รู้ไหม

มาอยู่ด้วยกันที่นี่แหละ

ขาดเหลืออะไรก็บอกฉัน

คิดว่าเป็นหลานแท้ๆ สักคนนึง ฮึ

[เสียงรัญตกใจเบาๆ ]

- ขอบคุณคุณท่านจริงๆ นะคะ - [วาปี] อืม

ไม่เป็นไรจ้ะ

- [วาปี] อ้าว - [รัญ] คุณวา

คุณแม่รับเด็กผู้ชายเข้าบ้าน ไม่ถามวาสักคำ

แล้ววารู้ได้ยังไงล่ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

นังริณ ฮึ

คนนี้ หลานป้ารัญไงลูก

- [รัญ] มานั่งนี่เลย ยัยตัวดี - [วาปี] มา

[รัญ] หืม ปากสว่างนัก

เจ้าเปี๊ยก ชื่ออะไรล่ะเรา

กั๊ตครับ

ชื่อจริงชื่อรัฐกรค่ะ

- [วาปี] อือ - นี่กั๊ต สวัสดีซะสิ นี่คุณวาสิตา

ลูกสาวของคุณท่าน

สวัสดีครับ คุณวาสิตา

ต้องเรียกฉันว่าคุณวา

แล้วรู้ไว้ด้วย บ้านหลังนี้ฉันใหญ่สุด

[วาวัยเด็ก] เป็นลูกพี่ของริณ [เสียงรัญหัวเราะเบาๆ ]

ใช่

แล้วของแกด้วยเจ้าเปี๊ยก เข้าใจ๊

กั๊ตเข้าใจแล้วครับ คุณวา

ได้ข่าวว่า โรงเรียนรับเด็กผู้ชายมาใหม่ จากบ้านเธอด้วยนี่

เขาลือกันทั้งโรงเรียน สงสัยว่ามันจะเป็นตุ๊ด

ไม่รู้เหมือนกันน่ะ มันก็ดูนุ่มนิ่ม

พูดจาคร้าบตลอด หรือเป็นวะ

[เสียงทั้งสามคนหัวเราะ]

[เด็กชาย 1] จับมันแก้ผ้าเลย พิสูจน์ดูว่ามันเป็นผู้ชายแน่หรือเปล่า

[กั๊ตวัยเด็ก] ปล่อยกั๊ตนะ ปล่อยกั๊ต

[ดนตรีกดดัน]

[เสียงกลุ่มเด็กผู้ชายหัวเราะเยาะ]

[เสียงกลุ่มเด็กผู้ชายหัวเราะเยาะดังต่อเนื่อง]

[วาวัยเด็ก] หยุด

มีปัญหาอะไร

ถ้ามีปัญหา แม่จะกระทืบให้จมคาตีนเลย

[ดนตรีทะเล้น]

เมื่อกี้ทำอะไรกั๊ต

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ล่ะ

กั๊ตเป็นเด็กบ้านฉัน และฉันก็ลูกพี่ของมัน

แค่นี้เกี่ยวพอหรือยัง

หรือใครมีปัญหา เรียงหน้าเข้ามา

เดี๋ยวแม่จะช่วยชกหน้าเรียกสติเอง

[เอฟเฟกต์ตลก]

ฉันให้พวกแกเลือก ว่าจะขอโทษกั๊ตดีๆ

หรือจะให้ฉันชกกลับ เลือกมา

ขอโทษ

แค่นี้เหรอ

- ขอโทษ - ขอโทษ

ฉันขอฝากประกาศไว้เลยนะ

กั๊ตเป็นเด็กของฉัน

[วาวัยเด็ก] ใครมีปัญหากับกั๊ต มาเคลียร์กับฉันได้ทุกเวลา

[ดนตรีสดใส]

[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]

- [กั๊ตและริณวัยเด็ก] สองหนึ่งสอง สองสองสี่ - [รัญ] เอ้าเร็ว

[กั๊ตและริณวัยเด็ก] สองสามหก สองสี่แปด

สองห้าสิบ สองหกสิบสอง [เสียงรัญหัวเราะ]

- [กั๊ตและริณวัยเด็ก] สองเจ็ดสิบสี่ - [วาปี] โอ้โห

- [กั๊ตและริณวัยเด็ก] สองแปดสิบหก - ขยันกันจริงๆ เลยเด็กๆ

[เสียงวาปีหัวเราะเบาๆ ] อุ๊ย คุณท่าน

คุณท่านไม่สบายแล้วลงมาทำไมคะ

ฉันอยากออกไปสระผมน่ะ

ออกไปข้างนอกต้องเดินทาง

อย่าไปเลยค่ะ เดี๋ยวมันเหนื่อย

[รัญ] เป็นลมเป็นแล้งไปจะไม่ดี

คุณท่านรอให้หายก่อนแล้วค่อยไปนะคะ

คือฉันไม่ค่อยสบายหัว ก็เลยคิดว่า เนี่ย จะสระผมซะหน่อย

อาจจะรู้สึกสดชื่น แล้วก็เบาหัวขึ้น

คุณท่านครับ

- [วาปี] หืม - กั๊ตสระผมให้ได้ไหมครับ

เราทำเป็นเหรอ

[ดนตรีสดใส]

[วาปีทำเสียงผ่อนคลาย]

สบายจังเลย

แบบนี้ ฉันไม่ต้องไปเข้าร้านเสริมสวยละ

มีช่างกั๊ตอยู่ที่บ้านทั้งคน

[รัญส่งเสียงปลื้มใจ]

กั๊ต

ชอบงานด้านนี้หรือเปล่า

ชอบครับ กั๊ตเห็นแม่ทำแล้วได้เงินเยอะเลย

ถ้าชอบ

เดี๋ยวเรียนมัธยมเมื่อไหร่ วันหยุดเสาร์อาทิตย์เนี่ย

ฉันจะพาไปเรียนเสริมที่สถาบันเสริมความงาม

- จะได้มีอาชีพติดตัว - [รัญ] หูย

ดีไหม

ดีครับ

น่าเอ็นดู

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงโทรศัพท์สั่น]

หึย

พี่ด้าโทรมาตามแล้ว

[ดนตรีเบาสมอง]

ไม่ต้องประหม่านะผึ้ง

ทำตามที่พี่เขียนไว้ทุกอย่าง

แล้วทุกอย่างจะดีเอง

ค่ะ ได้ โอเค

เฮ้ย พี่

[เสียงโทรศัพท์สั่นดังต่อเนื่อง] บอกไว้ก่อนเลยนะ ห้ามเล่าเรื่องพี่ต่อด้วย

พี่ต้องรอให้ครบองค์ประชุมเท่านั้น โอเคนะ

[เก่งและอ้วนส่งเสียงเซ็ง] เออ โอเค

- [เก่ง] โฮะ - [ผึ้ง] สายแล้ว เก็บของก่อน

ตามเก่งจังเลย จิกเก่งจังเลย

[ผึ้ง] หลบเว้ย อ้วน หลบเว้ย อ้วน

ฮึ่ยๆ โอเคค่ะ พี่ด้า ผึ้งกำลังไปแล้ว

สู้ๆ นะผึ้ง

[ดนตรีเจ้าเล่ห์แบบเบาสมอง]

[เสียงเป่าลม]

- [ผึ้ง] อ๊า - อย่านะค้า อย่านะค้า

[ดาด้า] คุณวาคะ

วันนี้ให้ผึ้งแต่งหน้านะคะ เชื่อพี่ด้าค่ะ

เดี๋ยวถ้าแต่งวาไม่สวยขึ้นมา

คิ้วเป็นปลิงเหมือนช่างคราวก่อนขึ้นมาเนี่ย

จะให้วาจะทำยังไงคะ

[ผึ้ง] เอ้า ไม่เป็นไรค่ะ

เพราะว่าวันนี้ ผึ้งมีสมุดของพี่กั๊…

[ด้า] เอ่อ

เอาอย่างนี้นะคะ คุณวา

ถ้าคุณวาไม่ยอมให้ผึ้งแต่งหน้า

คุณวาก็ต้องแต่งหน้าเองแล้วล่ะค่ะ

เดี๋ยวพี่ด้าจะเตรียมเครื่องสำอางให้

[ดนตรีเจ้าเล่ห์]

[เอฟเฟกต์เสียงสั่นกึกๆ ]

[เสียงพ่นลมเจื่อนๆ ]

[เสียงเบา] ไปก่อนนะคะ

[ดนตรีตึงเครียดปนไม่น่าไว้วางใจ]

[พูดไม่ออกเสียง] โอ๊ย คุณนนท์อะ

วาครับ

วา ฟังผมหน่อยนะ

นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมมีโอกาสได้พูด

วา ผมผิดเองที่ผมไม่ยับยั้งชั่งใจ

[นนท์] ผมยอมรับผิดทุกอย่าง วา

แล้วผมก็เคลียร์ทางนั้นเรียบร้อยแล้ว

แล้วเขาก็รับปากว่า เขาจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับพวกเราอีก

วา

[นนท์] วาให้โอกาสผมเถอะนะ

แค่วาไปฉีดฮอร์โมน

แล้วไม่มีอะไรกันแค่เดือนเดียว

คุณก็ไปทำผู้หญิงคนอื่นท้องได้

[วา] เขาไม่เรียกว่าไม่มีความยับยั้งชั่งใจ

มันเป็นสันดานมักมากของคุณต่างหาก

วา ผมขอร้องเหอะ

ให้โอกาสผมอีกครั้งนะ

ผมสัญญาเลยวา ว่าผมจะปรับปรุงตัวให้เป็นคนดี

เพื่อที่จะเป็นสามีที่ดีของวาในอนาคตไง

[เสียงขำคิกคัก]

สิทธิ์ของคุณมันหมดไปตั้งแต่วันนั้นแล้วค่ะ

[ดนตรีระทึก]

เชิญกลับไปหาแม่ของลูกของคุณดีกว่า

แสดงให้เขาเห็นว่าคุณยังมีความเป็นคน

[วา] ที่มีความรับผิดชอบ

เด็กที่เกิดมา เขาไม่ผิดหรอกนะคะ

ถึงคุณจะรัก หรือไม่รักแม่เขาก็ตาม

วาขอตัวไปแต่งหน้าก่อนนะคะ

ไป ผึ้ง

ไปแต่งหน้ากัน

[วา] แต่งหน้าให้ฉันสวยๆ

สวยจนผู้ชายแถวนี้

เขามองจนคอเคล็ดไปเลย

[ดนตรีตึงเครียดกดดัน]

[ดนตรีสดใส]

[เสียงเรียกเข้าเสียงดาด้า] คุณวารับสายหน่อยสิคะ

[เสียงวาครางงัวเงีย] คุณวาคนสวย รับสายพี่ด้าหน่อยสิคะ

[เสียงโทรศัพท์สั่น] คุณวาคะ คุณวาคนสวย คนน่ารักที่สุดใน…

[เสียงวาพ่นลมหายใจ]

[ริณ] คุณวา

อ้าว

[เสียงริณถอนหายใจ]

คุณวาคะ คุณวา

คุณวา ตื่นได้แล้วค่ะ พี่ด้าโทรมาตามที่ริณแล้วค่ะเนี่ย

[วา] อือ

คุณวา คุณวาตื่นได้แล้วค่ะ

[เสียงริณออกแรง]

[เสียงวาครางงัวเงียและกระแอม]

- คุณวาเวียนหัว - [ริณ] อุ้ย

คุณวา ไม่สบายเปล่าคะเนี่ย

- อือ ไม่เป็นไร - [ริณ] อื้อ

ริณเตรียมกาแฟให้คุณวาแล้วกัน

เออ แล้วเช้านี้มีอะไรกินล่ะ

[เสียงพ่นลมหายใจแบบภูมิใจ]

วันนี้เนี่ย ซังกุงสูงสุดกลับมาทำงานแล้วค่ะ คุณวา

ก็เลยมีข้าวต้มปลากะพงที่คุณวาชอบเนี่ย เตรียมไว้ให้ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ

- ป้ารัญกลับมาแล้วเหรอ - ใช่ค่ะ

เออ เดี๋ยวคุณวาลงไปเอง

ไปๆ ไปๆ เออ [เสียงวาพ่นลมหายใจ]

เอ้า เอ๊ยๆ เอ๊ย

[ริณ] คุณวา ไหวไหมคะเนี่ย

- [วา] อือ - [ริณ] อือ

[เสียงวาครางแบบมึนๆ และเสียงริณแปลกใจ]

[ดนตรีสดใส]

- อุ้ยๆ อุ้ยๆ อ้าว - คิดถึงป้ารัญค่ะ

อู๋ย ป้าก็คิดถึงคุณวาค่ะ [เสียงวาดีใจ]

- [รัญ] นั่งๆ นั่งเลยค่ะ - อู้หู

- ป้ารัญขา - [รัญ] ขา

แล้ว ทางบ้านเจ๊แจนเป็นยังไงบ้างคะ

เรียบร้อยค่ะ ไม่มีปัญหา

พอเรียบร้อยเสร็จปุ๊บ ป้ารีบกลับมาเลย

- [รัญ] รีบมาถึง คิดถึงบ้านเรา - [วา] หือ

โธ่ ใจจริงนะ เขาก็คงอยากให้แม่อยู่ตลอดไปนั่นแหละ

- แม่ก็ว่า อื้อหือ - โอ๊ะ

แหม ปากดีนัก ปากแกนี่นะ

อ้าว ก็ฉันพูดความจริง ความจริงจะปลดปล่อยทุกอย่าง แม่

[เสียงรัญร้องแบบมันเขี้ยว]

- ขอบคุณนะคะ - [รัญ] โอ้

[ริณ] ปลาดีนะเนี่ย แม่

- [รัญ] ปลาดีไหม - [ริณ] ใช่

อันนี้ อันนี้ แล้วก็กระเทียมเจียวไม่ต้องเยอะแม่

คุณวาเขาไม่ค่อยชอบกินกระเทียมเจียว

คุณวาหรือแก [เสียงวาหัวเราะเบาๆ ]

[เสียงรัญครางหงุดหงิด]

[เสียงตีโต๊ะ]

อุ๊ย อะไรคะ

[เสียงวากระอักกระอ่วน และเสียงรัญตกใจ]

- [ริณ] แป๊บนะคะคุณวา - [รัญ] คุณวา

- เอ้า เร็วๆๆ ค่ะๆๆ - [ริณ] แม่ เอาไป

[เสียงวาทำเสียงเหมือนจะอาเจียน]

- อ้าว คุณวา เป็นอะไรคะ - คุณวา

[รัญ] เอ้า คุณวา คุณวา คุณวา โอ๊ย

[เสียงริณหายใจแรง]

[ดนตรีตื่นเต้น]

กั๊ต ได้มาหรือเปล่า

ถึงบ้านน่ะ แล้วแกให้คุณวา กินก่อนเลยนะ หนึ่งเม็ด

- [ริณ] เออ - หลังจากนั้น 12 ชั่วโมงน่ะ

ค่อยให้กินหนึ่งเม็ด โอเคไหม

อือ โอเค

โอ๊ย บ้งแล้วไอ้กั๊ต

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

[เสียงโทรศัพท์สั่น]

[เสียงกดรับสาย]

ว่าไง ริณ

กั๊ต ฉันมีเรื่องจะถามแกหน่อย แต่แกต้องตอบความจริงกับฉันนะ

[เอฟเฟกต์ตื่นเต้น]

เรื่องอะไร สำคัญหรือเปล่า

โอ๊ย สำคัญสิ สำคัญที่สุดเลยแหละ

งั้นก็ว่ามา

วันนั้นที่แกเดินลงไปซื้อน่ะ

แกซื้อยาคุมฉุกเฉินจริงๆ ใช่ไหม

[ดนตรีน่าสงสัยปนระทึก]

เอ่อ

ผมมาซื้อยาคุมฉุกเฉินน่ะครับ

ตัวนี้นะคะ

แล้ว มียาตัวอื่นอีกไหมครับ ที่หน้าตาคล้ายแบบนี้ ที่กินแล้วไม่อันตรายด้วยครับ

- สักครู่นะคะ - [กั๊ต] ครับ

มีตัวนี้น่ะค่ะ

ตัวนี้ไม่อันตรายจริงๆ ใช่ไหมครับ

เป็นยาแก้คลื่นไส้อาเจียนนะคะ

ไม่ใช่

มันเป็น ยาแก้คลื่นไส้

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงริณถอนหายใจแรง]

(ดีเอ็นเอ พลัส เซ็นเตอร์)

[เสียงสัญญาณลิฟต์เปิด]

[กั๊ต] เฮ้ย

เจ๊เจครับ

คือ ผมมีเรื่องรบกวนถามหน่อยครับ

ตกใจ

มีอะไรงั้นเหรอ

คือ

คนท้องเขามีอาการยังไงครับเจ๊

แล้ว

เราจะรู้ได้ยังไงครับ ว่าท้องจริงไหม

[เสียงเจร้องหือ]

กั๊ต

นี่เธอไปมีอะไรกับชะนีมางั้นเหรอ

ตอบคำถามกั๊ตก่อนสิครับเจ๊

[เอฟเฟกต์ตลก]

- เอิ่ม - [กั๊ต] เฮ้ย

- [เจ] หือ - เจ๊มองอะไรน่ะ

ฮึ ก็แค่สงสัย

ว่ามันใช้งานกับชะนีได้ด้วยเหรอ

ทำไมของเจ้น่ะ ใช้ไม่เห็นได้เลย

[เสียงเจหัวเราะ] กั๊ตเป็นผู้ชายนะครับ

[ดนตรีเบาสมอง]

[เอฟเฟกต์ตลก]

[เสียงเจดมฟืดฟาด]

ไม่เห็นได้กลิ่นสบู่นกแก้วเลย หา

นี่ กลิ่นชายไทยน่ะ

ก็

กั๊ตไม่ได้ใช้สบู่ กั๊ตใช้แต่เจลครับ

[เจ] หือ

แล้วไป

เอ้า

งั้น

ไปโต๊ะกับชะนีนางไหนมาล่ะ

[ดนตรีเจ้าเล่ห์]

พามาให้เจ้ตรวจสิ

เอ่อ คือ…

[เจ] อะ

ถ้ามันลำบากขนาดนั้นน่ะ ไม่ต้องพามาก็ได้

[เจ] เอาง่ายๆ นะ

ไปซื้อที่ตรวจครรภ์ ที่ร้านขายยา มีเยอะแยะ

[เจ] อ่านฉลากแล้วก็วิธีใช้ให้ละเอียด เข้าใจไหม

ที่ตรวจครรภ์เหรอครับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

ได้ครับ

ขอบคุณมากนะครับเจ๊ งั้นกั๊ตขอตัวไปก่อนนะครับ

[เจ] ทางนี้

- อ๋อ ลิฟต์ - [เจ] จ้ะ

ขอบคุณครับ

อะไรของมัน

แล้วนางชะนีเป็นใคร

[ดนตรีแจ๊สสนุกสนาน]

(ลักซ์ชูรี่)

[แจน] อื้อหือ ขอบพระคุณมากเลยค่ะ คุณน้า เชิญนั่งค่ะ

แหมคุณน้า จริงๆ คนกันเองนะคะ

จะมาหาทั้งที ไม่จำเป็นจะต้องมีของมาฝากเลยค่ะ

[แจน] เกรงใจค่ะ ต้องขอบคุณมากเลยนะคะ

[เสียงนันทพรหัวเราะเบาๆ ]

[พูดในใจ] ของเหลือหรือเปล่าก็ไม่รู้ ชิ

ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจหรอกค่ะ

ธรรมดาของพวกนี้ น้าก็สั่งมาทานอยู่แล้ว

ก็เลยเอามาฝากคุณแจนด้วยค่ะ [เสียงหัวเราะเบาๆ ]

[พูดในใจ] หึ ก็แค่ของเหลือ

ไม่ทราบว่าวันนี้คุณน้ามาหาแจน มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ

[เสียงนันทพรถอนหายใจแรง]

คุณแจนคะ นี่สองเดือนแล้วนะคะ

หนูวายังไม่พูดกับตานนท์เลย

[นันทพร] น้านี่กลุ้มอกกลุ้มใจ กินไม่ได้นอนไม่หลับ

ก็เลยมาปรึกษาคุณแจนวันนี้ค่ะ

คุณน้าคะ แจนก็พูดตามตรงนะคะ ว่าแจนก็ไม่สบายใจเหมือนกัน

ตัวแจนเองน่ะ ก็เสียดายคุณนนท์เหมือนกันค่ะ

ถ้ามันไม่เกิดเรื่องอย่างนั้นขึ้นน่ะค่ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

อู๊ย

คุณแจนตกข่าวแล้วค่า

เรื่องนั้นนะคะ ตานนท์เคลียร์เรียบร้อยทุกอย่างแล้ว

คุณน้าคะ คือยัยวาเขาเป็นซุปตาร์ไงคะ

เพราะฉะนั้นเขาจะมีความเชื่อมั่นในตัวเอง

[แจน] เขาเป็นคนดื้อ เป็นคนรั้นเป็นที่หนึ่ง

ใครพูดอะไรเขาก็ไม่ฟังเลย ถ้าเขามีความเชื่อว่า

มันจะต้องเป็นอย่างนั้น เป๊ะๆๆ

แจนก็พูดตรงๆ นะคะ ว่าแจนก็ไม่รู้จะช่วยคุณน้าได้ยังไงน่ะค่ะ

[พูดในใจ] สงสัยต้องใช้ไม้เด็ด

ต้องเอาเงินมาล่อ

คุณแจนขา

โรงแรมน้าที่สุขุมวิทน่ะค่ะ [เอฟเฟกต์ขำขัน]

[นันทพร] อยากจะรีโนเวตใหม่

เฟอร์นิเจอร์เนี่ย ก็อยากจะเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดเลยค่ะ

[พูดในใจ] เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ทั้งหมด

[เสียงตื่นเต้น] โอ้ มายก๊อด เงิน เงิน เงิน เงิน

[เอฟเฟกต์คิดเงิน]

คุณน้าคะ

แจนมาคิดดูอีกที แจนรู้สึกว่า แจนน่าจะมีศักยภาพ

แจนมีวิธีในการจะพูดกับยัยวา ให้ยอมกลับมาคืนดีกับคุณนนท์ได้ค่ะ

[แจน] คุณน้ามั่นใจในตัวแจนเลยนะคะ เรื่องนี้คิดว่า

แจนจัดการได้แน่นอน ไม่มีปัญหา

ยัยวาต้องกลับมาคืนดีกับคุณนนท์ค่ะ

[เสียงหัวเราะชอบใจ]

[ดนตรีสนุกสนาน]

[พูดในใจ] สำเร็จ ปลากินเบ็ดแล้ว

น้าเชื่อใจคุณแจนค่ะ

แล้วไม่ทราบว่าคุณน้าจะพร้อมให้ ช่างเฟอร์นิเจอร์ของแจนเนี่ย

[แจน] เข้าไปดูโรงแรมสาขาสุขุมวิทของคุณน้า

เมื่อไหร่ดีคะ

คุณน้าจองคิวได้เลยนะคะ บอกเลยว่า

[แจน] เดี๋ยวแจนจัดคิวพิเศษให้คุณน้าเลยค่ะ

คุณน้าคะ นี่เลยค่ะ

ไม่ทราบวันไหนดีคะ

[พูดในใจ] เมตตามหานิยม

[เสียงลุ้น] จองสิ จอง จอง จอง

ลงคิวเลย ลงคิว ลงคิว

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงฉีดสเปรย์น้ำหอม]

- หอมไหม - [ทีมงานหญิง 1] กลิ่นอะไรน่ะ

[ทีมงานชาย 1] นี่น้ำหอมที่ฉันสั่งมา

มาเลยค่ะ คุณวา

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[เอฟเฟกต์ตกตะลึง]

[ดาด้า] คุณวาขา ตรงนี้เลยค่ะ

- [วา] พี่ด้าคะ - คะ

ช่างแต่งหน้าของวาอยู่ไหนคะ

ผึ้งมารอตั้งแต่เช้าแล้วครับ

ค่ะ

- [ดาด้า] อุ้ย มาแล้วค่ะ - [ผึ้ง] มาแล้วค่ะ มาแล้วค่ะ

ค่ะ สวัสดีค่ะ

- สวยๆ เลยนะผึ้ง - [ผึ้ง] ได้เลยค่ะ

มา ธี

[ดาด้า] เขยิบขึ้นอีกไหมคะ จะได้นั่งถนัดๆ ค่ะ

[ทีมงานชาย 1] เอ่อ พี่วา เดี๋ยวเข้าตรงนี้นะครับ

แล้วก็ซีนนี้จะเป็น เข้าตรงนี้กับออกไป

- [ดาด้า] ออก ออกตรงนี้ใช่ไหม - [ทีมงานชาย 1] ใช่ครับ เดี๋ยวออกตรงนี้ครับ

- [ดาด้า] หือ โอเค ได้ - [ทีมงานชาย 1] ขอบคุณครับ

[ผึ้ง] เอ้า โอย

- คุณวาเป็นอะไรเปล่าคะ - [วา] พี่ด้า

- [ดาด้า] หือ - ทำไม

[เสียงวาพะอืดพะอม]

ห้อง ห้องนี้มันเหม็นน่ะ

[ดาด้า] เหม็นเหรอ อ้อ ย้ายไปห้องรับรองก่อนดีกว่าค่ะ

งั้นย้ายไปอีกห้องนึงไป

คุณวา โอ๊ะๆ ไหวไหมคะ

ค่อยๆ ค่ะ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

กั๊ต

พี่วาไม่สบาย เป็นอะไรหรือเปล่าวะ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ไม่รู้เหมือนกัน

โห โกรธจริงโกรธจังเลยว่ะ

สองเดือนแล้วนะเว้ย

พูดมาก

หลับตา

[กั๊ต] หลับตาสิ

[ดาด้า] คุณวาขา ไม่สบายแบบนี้

พี่ด้าว่ากินเป็นข้าวต้มดีกว่านะคะ

แล้วนี่พี่ด้าสั่งข้าวต้มปลาเจ้าที่คุณวาชอบ ให้เขาไปซื้อมาแล้วค่ะ

กินสักนิดนึงค่ะ รองท้อง

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[เสียงคลื่นไส้และเสียงดาด้าตกใจเล็กน้อย]

[ดาด้า] คุณวา

อ้าว คุณวาคะ คุณวา

[เสียงป๊อปอัป]

[เสียงกดพิมพ์ข้อความ]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงวาคลื่นไส้อาเจียน]

[เสียงวาหอบเหนื่อย]

ไหวไหมคะคุณวา พี่ว่าไปหาหมอดีกว่าไหมคะ

ไม่เป็นไรค่ะ วาได้กลิ่นคาวปลา

เมื่อเช้าก็เป็นแบบนี้แล้วทีนึง

พี่ด้าวันหลังอย่าซื้อมานะ วาเหม็น เบื่อ

[เสียงวาถอนหายใจแรง]

[เสียงวาอาเจียน] อุ๊ยๆ คุณวา

[เสียงวาไอ]

[ผึ้ง] อุ๊ย แจกช้อนซิ

มิ้นต์แจกช้อนหน่อย เออ

[ผึ้ง] นี่แน่ะ ทำงานเหนื่อยๆ มันก็ต้องมากิน…

- พี่ด้า - คะ

กลิ่นอะไรน่ะ หอมจังเลย

[ดนตรีเบาสมอง]

[ดนตรีสนุกสนาน]

[ผึ้ง] มา

[ดาด้า] กลิ่นปลาร้าค่ะ คุณวา

เดี๋ยวคุณวาเดินเฉียดๆ ไป แล้วไปทางห้องเลยนะคะ

เพราะว่า เดี๋ยวปลาร้าติดผมติดเผ้า ติดเสื้อไป มันจะแย่ค่ะ

หืม หอมจังเลย พี่ด้า

[วา] หอม

เฮ้ย กลิ่นนี้จริงๆ ด้วย

ผึ้ง ขอจานหน่อยสิ

[ดาด้า] เอ่อ คุณ

- คุณวาขา พี่ด้าว่าคุณวา… - [วา] หึย พี่ด้า

ถ้ามันเหม็นพี่ด้าก็ไปไกลๆ เลย เอาจานนี้เลยนะ

เอ้าๆ ได้เลยค่ะ ได้เลยค่ะ คุณวา

- กินเลยค่ะ - [วา] โอ๊ย ตายแล้ว

[ดาด้า] คุณวา นั่น นั่นปลาร้านะคะ

[วา] อื้อหือ

อร่อยมาก

- อร่อยเนอะ คุณวา - [วา] อร่อย ฟินมาก

[ดาด้า] อู๊

[วา] อื้อหือ

[ดาด้าพูดตะกุกตะกัก] คุณวาขา

[ผึ้ง] เหมือนเดิม

[ดาด้า] อ๊า [เอฟเฟกต์ตบมุก]

- [วา] หือ อร่อยมาก - [ดาด้า] อ๊ะ ไม่เอาค่ะ เอาเลย

- [ทีมงาน] เอาไหม คุณวาใช้ส้อมจิ้มเลย - [วา] เฮ้ย นี่ๆๆ

[วา] นี่ พี่ด้าพลาดมาก

พวกเธอเห็นเด็กๆ บ้างไหม หายไปไหนกันหมด ฉันมาไม่เห็นเลย

- ไม่รู้จักมาคอยดู คอยช่วยเหลือกันเลย - ไม่เหม็นเหรอคะคุณวา

อ้าว ตายแล้ว นั่งกินส้มตำอยู่นี่เอง

ทำไม ที่บ้านอาหารเช้าไม่มีกินหรือไงยะ ถึงต้องมากินที่นี่

- ที่บ้านไม่ทำกับข้าวให้เหรอยะ ฮะว่าไง - [วา] คุณแจ็คๆ อร่อยมากเลย

- [แจ็ค] อุ๊ย ขอโทษค่ะ - นี่ รู้อย่างนี้กินตั้งนานแล้วเนี่ย

- อุ้ย ขอโทษค่ะ คุณน้องวาขา - [วา] อื้อหือ

- [แจ็ค] คุณน้องวากินตำบักหุ่งกับปลาร้า - [วา] อือ

- [ดาด้า] ค่ะ - [ทีมงาน] กินด้วยกันไหมคะ

แล้วนี่ คุณน้องวา

กินอกไก่ไปกี่ชิ้นแล้วคะเนี่ย

ชิ้นนึงค่ะ

- [แจ็ค] เหรอคะ - อร่อยมากเลยค่ะ

- [แจ็ค] อร่อยเหรอคะ - [วา] อือ

[พูดกระซิบกระซาบ] นี่ แก

- [แจ็ค] ไปตรงนู้นไหม - [ดาด้าพูดแทบไม่ออกเสียง] เดี๋ยวก่อน

อ่า คุณแจ็คว่า

คุณน้องวาไปลองชุดกันดีกว่าค่ะ

- เดี๋ยวค่อยไปลอง - [ดาด้า] ดีกว่าค่ะ คุณวาคะ

- [แจ็ค] เดี๋ยวๆ มาทานก็ได้ค่ะ - ทิชชูๆ

ตำบักหุ่ง เดี๋ยวคุณแจ็คสั่งให้ทั้งรถเลยค่ะ

- เดี๋ยวเหมามาทั้งรถเลยค่ะ - ตายแล้วๆๆ

ไปเถอะค่ะ ไปลองชุด

- [แจ็ค] ดาด้า เร็ว - เช็ดๆ เช็ดมือค่ะ

- [แจ็ค] นะคะ - [ดาด้า] ไปลองชุดก่อนค่ะ

- ไปลองชุดก่อนค่ะ ไปค่ะ - [แจ็ค] มาๆ เชิญค่ะๆ เชิญทางนี้เลยค่ะ

ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะ

- ได้เลย แล้วมากินด้วยกันใหม่นะคะพี่วา - [แจ็ค] ขอบคุณทุกคน ขอบคุณทุกคน

- ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์ค่ะ เดี๋ยวซื้อให้ใหม่ค่ะ - โอ๊ย มาเถอะค่ะ เชิญเถอะค่ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

[ทีมงาน] เออ แต่ช่างเถอะเนอะ กินต่อ กินต่อดีกว่า พวกเรา โอ๊ยตายแล้วๆ

[แจ็ค] นี่ แอ่น แอน แอ๊น ตะละแลน แตน แต่น แตน แต๊น

[ดาด้า] หูย

ว้าวๆ ทาบดูสิคะ

- [ดาด้า] สวย - โอ๊ย สวยที่สุดค่ะ

- [ดาด้า] สวย คุณวา - สวยไหม นี่ขา คุณน้องวาขา

เอ๊ะ

จกไก่ไปกี่ชิ้นคะ

[แจ็ค] ดูมีพุงนิดหน่อยนะคะ

ชิ้นเดียวเองค่ะ คุณแจ็ค นี่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เช้านะคะเนี่ย

เอ๊ะ แต่คุณแจ็คว่านะ คุณน้องวาแอ๊บได้อยู่แล้ว

แขม่วนิดเดียว สวยเลิศในปฐพี ไม่มีใครเกินค่า

[เสียงแจ็คและดาด้าหัวเราะ]

คุณแจ็คครับ สวัสดีครับ

- [แจ็ค] โอย สวัสดีค่ะ - [กั๊ต] สวัสดีครับ

- ถือหน่อยซิ สวัสดีคุณน้องดล - [ธีรดล] สวัสดีครับ

สวัสดีคุณน้องกั๊ตสุดที่รักของคุณแจ็ค มากอดทีซิคะ

[เสียงแจ็คครางในลำคอแบบปลื้มใจ]

- เห็นไหม แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว ดาด้า - [ดาด้า] เห็นแล้วค่ะ

[แจ็ค] นี่ ดูซิ

ถ้าชุดนี้ อยู่บนตัวคุณน้องวา

[แจ็ค] จะสวยที่สุดในโลกเลยใช่ไหมคะ

พี่วาสวยที่สุดอยู่แล้วครับ

จริงไหมกั๊ต

[กั๊ตทำเสียงครุ่นคิด]

ก็สวยอยู่นะ

[เอฟเฟกต์เสียงกีตาร์ตบมุก]

[พูดไม่ออกเสียง] ไม่ได้ๆ

ไม่สวยเหรอครับ คุณแจ็ค

[แจ็ค] ไม่ใช่

สวยอยู่แปลว่าไม่สวย ภาษากะเทย

[วา] หืม ไอ้กั๊ต

แกด่าฉันเหรอ

[ดาด้า] คุณวา คุณวา ว้ายๆ

คุณวาคะ ว้าย

[ตะโกนสุดเสียง] คุณวา คุณวา ใจเย็นค่ะ

คุณวาใจเย็นค่ะ ว้าย โอ๊ย

- [ดาด้า] คุณวาขา ใจเย็นค่ะ - คุณวา

[วา] อย่าเข้ามานะ

เมื่อกี้แกยังด่าฉันอยู่เลย

[เสียงดาด้าอึกอักพยายามห้าม]

แต่กั๊ตไม่ได้หมายความ อย่างที่คุณแจ็คหมายถึงนะครับ

- ฉันไม่ได้โง่นะ - [ดาด้า] โอ๊ย คุณวา ใจเย็น

นี่ ทำไมไม่ฟังกันเลยครับ คุณวา

เอาอย่างนี้ดีกว่าค่ะ ดาด้า [เสียงดาด้าหอบ]

- [ดาด้า] หา - เธอพาคุณน้องวา ไปแต่งตัวข้างนอกเลยดีกว่า

[แจ็ค] นะ หน้าเซตจะได้ซ้อมตรงนั้นเลย

[พูดไม่ออกเสียงส่งสัญญาณให้ไป]

อ๋อ คุณวาขา ไปอีกห้องนึงดีกว่าค่ะ

[ดาด้า] คุณวาใจเย็นนะคะ ค่อยๆ เดินค่ะ

[เสียงดาด้าหอบ] คุณวา ค่อยๆ เดินค่ะ

- [ดาด้า] เราอยู่บนส้นสูงค่ะ - [แจ็ค] หายใจลึกๆ ค่ะ ใจเย็นค่ะ

- ใจเย็นๆ ค่ะ - [ดาด้า] เดี๋ยวพลิก ขาแพลง ค่อยๆ นะคะ

เชิญค่ะ [เสียงกระแทกไหล่]

- [แจ็ค] โอ๊ยๆ - [ดาด้า] ไม่สบาย

- ไม่สบายก็จะเดินเซแหละ ไม่สบาย - [แจ็ค] เอารองเท้าตามไปเลยค่ะ

ตามไปเลย ตามไป โอ๊ย ตายๆๆ พระเจ้าช่วย โอ๊ย

[เสียงเบา] ไอ้กั๊ต

ก็รู้ว่าพี่วาโกรธอยู่ นายก็ยังไปแหย่เธออยู่ได้

คุณน้องวาโกรธน้องกั๊ต

[แจ็ค] ทะเลาะอะไรกันเหรอคะ เอ๊ะ

ทำไมคุณแจ็คไม่รู้เรื่องเลย

เล่ามา เล่ามาซะดีๆ

ก็…

ก็อะไรเอ่ย

- [แจ็ค] ก็… - ก็ ชุดธีอยู่ไหนครับผม

กั๊ตจะได้ดูว่าต้องเติมหน้าธีเพิ่มหรือเปล่า

ค่ะ ชุดธีอยู่นั่นค่ะ

- ครับ - [แจ็ค] หืม

เอาตัวรอดตลอดนะจ๊ะ

นี่ ว่ามา ว่าเกิดอะไรขึ้น

ไม่รู้ครับ คุณแจ็ค

หึ หมั่นไส้

เอาตัวรอดทั้งคู่

[ดนตรีไม่น่าไว้วางใจ]

เธอนี่เอง

สวัสดีค่ะ คุณหมอ

ปรายมาตรวจท้องค่ะ

เชิญครับ

แล้ว

ประจำเดือนขาดมากี่เดือนแล้วล่ะ

ตอนนี้ก็

น่าจะสี่เดือนแล้ว

[ปราย] อุ๊ย

เรื่องปรายเนี่ย คนเขารู้กันทั่วทั้งประเทศแล้วนะคะ

คุณหมอไปอยู่ไหนมาเหรอ ทำไมถึงไม่รู้

[ดนตรีสนุกสนาน]

พอดีหมอไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านน่ะ

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

แต่คุณปรายฟ้าน่าจะพา "พ่อ" ของเด็กมาด้วยนะ

[เจ] จะได้ตรวจเลือดไปพร้อมกันเลย

จะได้รู้ว่ามีโรคทางพันธุกรรมแฝงอยู่หรือเปล่า [เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

ค่ะ ถ้าปรายตามหาเขาเจอ

[ปราย] งั้นปรายขอถามอีกเรื่องนึง

ปรายจะตรวจดีเอ็นเอลูกในท้องของปราย ตอนนี้ได้ไหมคะ

[เอฟเฟกต์ตื่นเต้น]

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

[เอฟเฟกต์เปล่งประกาย]

[ดนตรีตื่นเต้นลึกลับ]

[เสียงร้องกอสเปลในดนตรีลึกลับ]

[เอฟเฟกต์ชวนตะลึง]

[เอฟเฟกต์น่าอึดอัด]

[ดนตรีลึกลับเร้าอารมณ์ยิ่งขึ้น]

[น้ำเสียงไม่พอใจ] ตั้งแต่โสดเนี่ย มีโหมดหื่นขึ้นเยอะเลยนะ

[เสียงดาด้าพ่นลมหายใจแบบอึดอัด]

โหย กั๊ต พูดอะไรอย่างนั้น ไม่งามเลยนะ

แล้วที่คุณวาทำท่าทางแบบนี้ มันงามนักเหรอครับ

ก็มันเป็นงานน่ะ

แล้วเขาก็ทำตามที่ลูกค้าบรีฟทุกอย่างเลย

- อ้าว แล้ว… - [ดาด้า] เฮ้ย

[ดนตรีน่าอึดอัด]

โอเค คัต

ดีมากนะครับ เสร็จแล้วครับ เปลี่ยนชุดกลับบ้านได้เลยครับ

ขอบคุณทุกคนมากเลยครับ [เสียงปรบมือ]

[ดนตรีซุกซน]

[น้ำเสียงประชด] เลื้อยขนาดนี้สงสารสังขารตัวเองบ้างเหอะ

เดี๋ยวปวดหลังขึ้นมา จะหาว่าไม่เตือน

[ดาด้า] อุ๊ย นี่กั๊ตห่วงคุณวาเหรอเนี่ย

เปล่าครับ ก็แค่พูดตามความจริง

ว่าแก่แล้วไม่เจียม

- ไอ้กั๊ต - [กระซิบ] โอ๊ย ใจเย็นค่ะ

- โชว์เมื่อกี้คือดีมากค่ะ - [แจ็ค] เอ้อ คุณน้องวาขา

คุณน้องวาสวยที่สุด แล้วก็เก่งที่สุด

หมุนติ้วๆๆ ค่ะ เลิศเลยค่ะ

[เสียงแจ็คครางปลื้มใจ และเสียงวาหัวเราะ]

[น้ำเสียงออดอ้อน] คุณแจ็คครับ

โอ๊ ว่ายังไงคะ

[แจ็ค] หนูกั๊ต สุดที่รักของคุณแจ็ค

[เสียงแจ็คครางปลื้มใจ]

เออ เสร็จธุระแล้ว คุณแจ็คไปไหนต่อล่ะครับ

เสร็จธุระแล้วเหรอ

เอ๊ะ คุณแจ็คว่าจะกลับร้าน

คุณน้องกั๊ตจะไปร้านกับคุณแจ็คไหมคะ

[กั๊ตทำเสียงครุ่นคิด]

ขอคิดดูก่อนนะครับ

อือ คิดได้นะจ๊ะ

แต่อย่าคิดนานน้า

- ครับ - จ้า

[เสียงแจ็คหัวเราะในลำคอ]

[เสียงโทรศัพท์สั่น]

[เสียงกดรับสาย]

ค่ะ หมอเจ

อ๋อ สักครู่นะคะ หมอเจค่ะ

ค่ะ เจ่เจ้

ได้เลยค่ะ

จองโต๊ะไว้เลยนะคะ เดี๋ยววารีบตามไปค่ะ

ค่ะ เจ่เจ้ บ๊ายบายค่ะ

[เสียงแจ็คหัวเราะในลำคอ]

พี่ด้าขา รีบไปเปลี่ยนชุดกันดีกว่าค่ะ

เดี๋ยวอยู่นานกว่านี้ จะ "อ้วก" ใส่ใครบางคน

[เสียงดาด้าหัวเราะเจื่อน] ไปค่ะ คุณวา

[ดนตรีท้าทายแบบซุกซน]

- [วา] ไปแล้วนะคะ หนุ่มๆ ไปนะคะ - [ธีรดล] ครับ

[เสียงทำปากจุ๊บเบาๆ ]

กั๊ต เมื่อกี้

ที่คุณหนูวาเขาพูดน่ะ

เขาว่าคุณแจ็คหรือเปล่านะ

เปล่าครับ อารมณ์คนใกล้วัยทองก็แบบนี้แหละ

หา

กั๊ต เดี๋ยวนี้ทำไมปากคอเราะร้ายจังเลยล่ะ ฮึ

[เสียงแจ็คครางในลำคอแบบไม่ปลื้ม]

[ดาด้า] ฮายๆ หมอเจ

[เสียงวากระแอม]

เจ่เจ้มีอะไรเมาท์ก็ว่ามา วาพร้อมฟังแล้วค่ะ

ยัยปรายฟ้ามาฝากท้องกับเจ้ด้วย

[ดนตรีตึงเครียด]

อุ๊ย

งั้นเรื่องที่นางกุข่าว ก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ หมอเจ

เดี๋ยวก่อนค่ะ วาไม่อยากรู้ซะหน่อย

ไม่รู้ไม่ได้นะ ยัยวา

[เจ] นอกจากฝากท้องเนี่ย

ยัยปรายฟ้าเนี่ย ยังมาขอตรวจดีเอ็นเอเด็กในท้องกับเจ้ด้วย

[เอฟเฟกต์ระทึก]

นางจะมาตรวจทำไม

ก็นางก็ป่าวประกาศโจ่งแจ้งอยู่แล้วนี่ ว่านางท้องกับใคร

ก็นั่นน่ะสิ เนี่ย เจ้ก็ยังสงสัยอยู่

- [ดาด้า] อุ๊ย - [เจ] เอ๊ะ

[ดาด้า] หรือว่านางจะไม่มั่นใจ

- ว่าเด็กในท้องน่ะ จะเป็นลูกของ… - แต่

นางคอมเฟิร์ม

ว่าพ่อของเด็กเนี่ย

- [เจ] คือ… - หยุดก่อนค่ะ

อย่าเอ่ยชื่อผู้ชายคนนี้อีก วาไม่อยากฟัง

วาไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ

- [ดาด้า] เอ่อ - เอ่อ เดี๋ยวเจ้ขอไปเข้าห้องน้ำด้วยนะ

อยากจะสั่งอะไรเพิ่มเติมได้เลยนะด้า

[ดาด้า] อุ้ย ลดความอ้วนอยู่เลยเนี่ย

น้อง ขอเมนูของหวานหน่อยจ้ะ

[เจ] ยัยวา รอเจ้ก่อน

ถ้าเจ้จะมาคุยเรื่องหญิงเลวชายชั่วล่ะก็

- วากลับก่อนนะคะ - ไม่ใช่เรื่องนั้น

คือก่อนที่เจ้เจอยัยปรายฟ้า

[เจ] เจ้ากั๊ตมาหาเจ้

แล้วก็ถามเรื่องชะนีท้อง

[ดนตรีระทึก]

อะไรนะคะ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ] นั่นแหละ เจ้ก็ขำ

ว่าหน้าอย่างเจ้ากั๊ตจะไปทำใครท้องได้

[เจ] แต่เจ้ากั๊ตมันก็ยืนยันกับเจ้นะ ว่ามันเป็นผู้ชาย

เจ้ก็เลยพยายามถามมันว่า

"แล้วไปโต๊ะกับชะนีนางไหนล่ะ"

เออ เดี๋ยวก่อนค่ะ

แล้วเจ้ตอบไปว่าไงคะ

เจ้ก็บอกว่า "อะ

งั้นก็พามาตรวจ

ถ้าไม่กล้า ก็ไปซื้อที่ตรวจครรภ์ก็ได้"

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

[เสียงพ่นลมหายใจเจื่อน]

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

[เอฟเฟกต์อันตราย]

[ดนตรีหยุด]

มาทำไม

[น้ำเสียงสุภาพ] สวัสดีค่ะ คุณแม่

คนที่จะเรียกฉันว่าแม่ได้เนี่ย

มีหนูวาเพียงคนเดียวเท่านั้น

[ดนตรีตื่นเต้นท้าทาย]

ค่ะ คุณท่าน

อ้อ วันนี้ปรายไปหาหมอมา

หมอยืนยันว่า ตอนนี้ถ้าปรายเจาะน้ำคร่ำ แล้วก็ตรวจเลือด

ก็จะหาดีเอ็นเอของลูกได้

แล้วไง

ก็ถ้าคุณนนท์ไม่ยอมเจอปราย

ปรายก็จะเอาผลตรวจดีเอ็นเอ ส่งไปให้กับพวกนักข่าว

[ปราย] และปรายก็จะให้ประชาชนเป็นคนตัดสิน

คุณท่านน่าจะรู้ดีนะคะ

ว่ามันจะมีผลกระทบกับหุ้นของบริษัทยังไง

ตอนนี้ตานนท์เขามาเจอเธอไม่ได้

ติดประชุมต่างจังหวัด

อีกหลายวัน กว่าจะกลับ

[นันทพร] เอาอย่างนี้ไหม

ฉันเสนอให้เธอเนี่ย

ไปฝากท้องที่โรงพยาบาลในเครือบริษัทฉัน

[นันทพร] คลอดเมื่อไหร่ค่อยตรวจดีเอ็นเอ

ค่าใช้จ่ายทุกอย่าง ฟรี

คุณท่านแน่ใจนะคะ

ก็ถ้าเธอมั่นใจว่าเป็นลูกตานนท์จริง

ปรายมั่นใจค่ะ

อีกเรื่องนึงที่ปรายอยากจะให้คุณนนท์รับผิดชอบ

คือค่าเลี้ยงดูในตอนที่ ปรายกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่

เธอต้องการเท่าไร

เดือนละสองแสนก็พอค่ะ

ไม่มีปัญหา

แต่ถ้าคลอดออกมาเมื่อไหร่

[นันทพร] แล้วไปตรวจดีเอ็นเอ ผลไม่ใช่ลูกของตานนท์

ฉันจะฟ้องร้องค่าเสียหายเธอกลับร้อยเท่า

ตกลงค่ะ

[ดนตรีหยุด]

เอ่อ ริณ…

อ๋อ นังริณอาบน้ำค่ะ

คุณวามีอะไรจะใช้นังริณ บอกป้าได้เลยค่ะ

คือ วามีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อยค่ะ

อือ ถ้างั้น เดี๋ยว เดี๋ยวนางริณอาบน้ำเสร็จ แล้วก็จะให้ขึ้นไปหาคุณวาที่ห้อง

แล้วคุณวาทานอะไรมาหรือยังคะ

วาทานกับเจ่เจ้มาแล้วค่ะ

แต่อาหารไม่ค่อยถูกปากเลย

อ้าว ถ้าอย่างนั้นอยากทานอะไรล่ะคะ เดี๋ยวป้าจะได้ทำให้ทาน

วาอยากทานส้มตำปูปลาร้าค่ะ

- อุ้ย - เมื่อตอนกลางวันนะคะ

ทานยังไม่สะใจเลยค่ะ ต้องรีบไปลองชุดต่อ

คุณวาทานปลาร้าด้วยเหรอคะ

หูย อร่อยมากเลยนะคะ

[เสียงรัญร้องแบบทึ่งเบาๆ ] หูย รู้งี้นะ กินตั้งนานแล้ว

[เสียงสูดปาก] พูดแล้วน้ำลายสอเลย

อย่างนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ป้าไปจัดการหาซื้อปลาร้ามา แล้วเดี๋ยวตำให้ทานเลยค่ะ

โห นี่คิดว่าจะได้กินตอนนี้เลย

ตอนนี้

ไม่ได้หรอกค่ะ ปลาร้าก็ไม่มี กินแล้วเดี๋ยวมันเสาะท้องด้วย

[เสียงวาจิ๊ปากและถอนหายใจ]

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

- [วา] ริณ - คะ

[วา] ไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมาให้ฉันหน่อย

เอ่อ ยาอะไรนะคะ

ยาคุมฉุกเฉินไง เร็วๆ สิ

[เสียงจิ๊ปาก]

[ริณ] คุณวา

คุณวาเรียกริณมา มีอะไรเปล่าคะเนี่ย

เอ่อ

วันนั้นที่ฉันให้เธอไปร้านขายยาเนี่ย

เธอได้ซื้อยาคุมฉุกเฉินมาตามที่ฉันสั่งใช่ไหม

เอ่อ

[ดนตรีทะเล้น]

ใช่ค่ะ

คุณวาเรียกริณมา มีเรื่องจะคุยแค่นี้ใช่ไหมคะ

[วา] อือ

งั้นริณไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีนะคะ คุณวา

[เสียงถอนหายใจ]

[เสียงวาถอนหายใจยาว]

[เสียงพึมพำนับบางอย่าง]

(เดือนกุมภาพันธ์ 2565)

(เดือนมกราคม 2565)

[เสียงปิ๊ง]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[พูดในใจด้วยเสียงตระหนก] อย่าตกใจ

เราต้องไม่ตกใจ

ของแบบนี้มันคลาดเคลื่อนกันได้นี่

เราไม่มีทางท้อง ริณยืนยันแล้วนี่

[เสียงร้องไห้อย่างหวั่นใจ]

ไม่ ไม่ท้อง ไม่ท้อง

[เสียงร้องไห้]

[เสียงโทรศัพท์สั่น]

ครับแม่

นี่แกอยู่ไหนเนี่ย

อยู่ที่โรงแรมของเราแหละแม่

เบื่ออีนั่นคอยมาตามน่ะ

ดีนะ เอาตัวรอดไปวันๆ นึง

นี่แกรู้ไหม วันนี้มันมาหาแม่ถึงบ้านเนี่ย

มันบอกว่ามันจะตรวจดีเอ็นเอ

แล้วมันก็ขอเงินค่าเลี้ยงดูสองแสน

แล้วแม่ให้มันไปเปล่าล่ะ

ก็ให้น่ะสิ

แต่แม่บอกมันนะ

ว่าถ้ามันคลอด แล้วตรวจดีเอ็นเอ แล้วไม่ใช่ลูกแกล่ะก็

แม่จะฟ้องกลับคืนเป็นร้อยเท่า

โธ่ แม่ แล้วแม่ไปยุ่งกับมันทำไม ก็แค่ไล่มันออกบ้านไปก็สิ้นเรื่องแล้ว

นี่ แม่ดูมันออกว่ามันต้องการอะไร

ผู้หญิงอย่างนี้นะ ไล่มันไม่ไปง่ายๆ หรอก

เราต้องตามเกมไปก่อน

แล้วค่อยตลบหลังทีเดียวตอนจบ

แล้วแม่มีแผนหรือยังล่ะ

ฮึ ระดับแม่แล้วมีแผนเสมอ

เออ นี่ เรื่องหนูวาน่ะ แม่จัดการให้แกแล้วนะ

อีกไม่นานหนูวาก็จะกลับไปหาแก

จริงเหรอแม่

ขอบคุณมากๆ เลยนะครับแม่ รักแม่ที่สุดเลยนะ

เอ่อ แม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวนนท์ไปก่อน แค่นี้นะ

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าอารมณ์]

[เสียงโทรศัพท์สั่น]

[เสียงวาครางในลำคอ]

[เสียงโทรศัพท์สั่นต่อเนื่อง]

[เสียงวาครางหงุดหงิดในลำคอ]

[เสียงโทรศัพท์สั่นต่อเนื่อง]

[เสียงวาครางงัวเงียในลำคอ]

[เสียงพ่นลมหงุดหงิด]

[เสียงโทรศัพท์สั่นต่อเนื่อง]

[เสียงวาครางงัวเงียในลำคอ]

อะ

ใครเนี่ย [เสียงร้องแบบเซ็งๆ ]

พวกธุรกิจเจ๊แจนเปล่าเนี่ย

ไม่รับได้ไหม ขี้เกียจ

โอ๊ย

[เสียงโทรศัพท์สั่นต่อเนื่อง]

[วา] อือๆ

[เสียงกดรับสาย]

[น้ำเสียงอ่อนหวาน] ฮัลโหล สวัสดีค่ะ

[น้ำเสียงอ่อนหวาน] สวัสดีครับ ที่รัก

[เอฟเฟกต์ระทึก]

วา วา อย่าเพิ่งวางสายนะ

เอ่อ

คือ ที่ผมโทรมาหาวา

ผมมีเรื่องจะบอก

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[นนท์] คือ… [เสียงกดวางสาย]

[เสียงวาถอนใจแรงแบบไม่พอใจ]

[ดนตรีสดใส]

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[เสียงรถเบรกดังเอี๊ยด] [วา] เฮ้ย

หูย ทำไมเบรกหัวทิ่มอย่างนี้เนี่ย

ขอโทษครับคุณวา มีคนมายืนขวางหน้ารถครับ

[ดนตรีตื่นเต้นปนไม่ชอบมาพากล]

[เอฟเฟกต์ระทึก]

ปรายฟ้า

เอ่อ คุณวา

คุณวาคะ คุณวาไม่ต้องลงไปหรอกค่ะ เดี๋ยวริณจัดการให้เอง

คนอย่างริณจัดการไม่ได้หรอก ฉันจัดการเอง

[ริณ] เอ่อ

โอ๊ย นี่ ผัวทิ้งหรือไง ถึงอยากให้รถชนตายน่ะ

[น้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้] พี่วา

[เสียงเค้นร้องไห้]

ปรายไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ ค่ะ

งานก็ไม่มี เงินก็ไม่มี

[ปราย] แล้วคุณนนท์ก็มาหนีหน้าปราย ไม่ยอมรับผิดชอบ

ปรายไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้วค่ะ

- [ปราย] ปรายเศร้า - โอ๊ย นี่

ใครสอนให้เธอแอคติ้งแบบนี้เนี่ย หา

[ดนตรีเบาสมอง]

มิน่าล่ะ ถึงไม่มีผู้จัดคนไหน จ้างให้เธอไปเล่นเรื่องอื่นต่อน่ะ

[ริณ] อู้หู แรง

เอางี้ไหม ฉันจ้างแอคติ้งโค้ชเก่งๆ ให้

เผื่อว่าเธอเนี่ย จะได้มีงานมีเงิน ไม่ต้องไปวิ่งไล่จับผู้ชายเขาอีก

ออกไปจากบ้านของฉันได้แล้ว ฉันจะไปทำงาน

- [ปราย] พี่วาๆ - [วา] โอ๊ยๆ

- [ปราย] พี่วาอย่าเพิ่งไปค่ะพี่วา - นี่ ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิ

คุณทำอะไรของคุณเนี่ย คุณปรายฟ้า ปล่อย

[เสียงริณถอนหายใจแรง]

[ปราย] พี่วา

พี่วาฟังเสียงลูกของปรายสิคะ

เขาดิ้นทุกวัน

เพราะว่าเขาอยากเจอหน้าพ่อ

[ดนตรีกดดัน]

ปรายรู้นะคะ ว่าพี่วาต้องรู้ ว่าพ่อเขาอยู่ที่ไหน

[เอฟเฟกต์สะบัด]

ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

แต่เขาโทรหาฉัน

[วา] อือ

รีบจำไว้ในสมองอันน้อยนิดของเธอ

[วา] แล้วออกไปจากบ้านของฉันได้แล้ว

พอ

[ดนตรีสดใส]

(ลักซ์ชูรี่)

มาแล้วเหรอ รอตั้งนาน

แต่วาก็มาถึงก่อนเวลานะคะ

จริงด้วย ไป เข้าไปข้างในกันดีกว่า

[เจ] อีเจ้

- กรรมการกับผู้ถือหุ้นมาครบหรือยังน่ะเจ้ - [แจน] ครบแล้ว

[เสียงเบา] [เจ] หูย

[ดนตรีเบาสมอง]

- นี่ยัยวา - [วา] หือ

ทำไมหน้าซีดๆ ล่ะ

ไม่ได้นอนมาใช่ไหม

[เสียงแค่นหัวเราะแห้งๆ ] นอนสิคะ เมื่อวานกลับบ้านอาบน้ำก็นอนเลย

ว่างๆ ก็ไปตรวจสุขภาพที่คลินิกเจ้หน่อยนะ

เจ ให้ยัยวาเขาไปตรวจภายในหรือยังไงยะ

โหย อีเจ้

คลินิกของเจน่ะ ไม่ได้ตรวจเฉพาะ ทางด้านสูตินรีเวชอย่างเดียว

แต่โรคทั่วไปก็รับตรวจจ้ะ

สงสัยว่าคุณวาจะเครียดเรื่องที่ ยัยปรายฟ้าบุกมาที่บ้านเมื่อกี้นี้ล่ะมั้งคะ

- [เจ] อุ๊ย - [แจน] หา

นี่ มันกล้าทำขนาดนั้นเลยเหรอ

อ๋อ ใช่ค่ะ

แล้วนี่กว่าจะจัดการกันไปได้เนี่ย ใช้เวลาพักนึงเลยเหมือนกันนะคะ

[เสียงร้องตกใจเบาๆ ]

เมื่อวานปรายฟ้าก็มาตรวจท้อง ที่คลินิกเหมือนกันน่ะเจ้

[แจน] นี่ มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ

วา เจ๊บอกวาตรงๆ นะ

เจ๊อยากให้วากลับไปคืนดีกับคุณนนท์เขา

เพราะว่าครอบครัวของเรากับคุณน้านันทพรเนี่ย

ก็เป็นคู่ค้าที่ดีกันมานาน [เสียงเจถอนใจแรง]

เจ๊ไม่อยากให้สัมพันธภาพของสองครอบครัว ต้องมาพังลงเพราะไอ้เรื่องแค่นี้

[แจน] เจ้แจนคะ

เขาทรยศต่อวา จะให้วาทนอยู่กับคนแบบนั้นได้ยังไงคะ

วา คนเรามันก็ผิดพลาดกันได้ไหม

เรารักกันเราก็ต้องเมตตากัน

[แจน] ให้อภัยกัน ให้โอกาสกันสิ

แล้วอีกอย่างนึง เจ๊อยากจะบอกวาว่า เราจะทำอะไรนะวานะ

เราต้องคิดดูให้รอบคอบ

ว่ามันจะมีผลกระทบอะไร กับใคร อย่างไรบ้างหรือเปล่า

นะ วาเชื่อเจ๊

- [แจน] กลับไปคืนดีกับคุณนนท์เขาซะนะ - [เจ] โหย

นี่เจ้ ยัยปรายฟ้า

ท้องกับคุณนนท์นะเจ้

นี่ แล้วรู้แน่ใจได้ยังไง หา ว่ามันท้องกับคุณนนท์จริงๆ น่ะ หา

[เอฟเฟกต์ตลก] ไม่รู้เหรอ ว่าเดี๋ยวนี้มันตรวจดีเอ็นดีได้แล้วเจ้

- แล้วมันตรวจหรือยัง - [เจ] เอ๊ย

[แจน] แล้วมันตรวจหรือยัง หา

ถ้าผู้หญิงคิดจะจับผู้ชายเนี่ยนะ

มันต้องหาหลักฐานมามัดให้แน่นกว่านี้

[แจน] ไม่ใช่เที่ยวไปเอะอะโวยวาย กับคนอื่นไปทั่ว มันไม่โอเค

เจ๊บอกเลย ดูรูปการณ์ก็รู้ ทำแบบนี้ มันต้องการเงิน

จะยากอะไร

[แจน] วา

เจ๊อยากจะบอกว่า เอาอย่างนี้ เจ๊สรุปแล้วกันนะ

ไม่อยากจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ คือว่า

เจ๊อยากให้วาคิดดูให้รอบคอบ นะลูกนะ

ทำอะไรเนี่ยมันต้องดูว่า มันมีผลกระทบอะไรกับใคร

มีผลกระทบกับบริษัทของเราบ้างหรือเปล่า

[เสียงเจถอนหายใจแรง]

โอเค จบ ไป

รีบไปประชุมได้แล้ว ทุกคนรออยู่

- รีบเลยเจ้ เชิญ - เร็วๆ แล้วกัน

[แจน] อ่ะ เอกสารพร้อมหรือยัง เร็วๆ เลย

นี่ ยัยวา

เจ้จะอยู่ข้างๆ เธอนะ ไม่ต้องห่วง

เอ่อ เจ่เจ้คะ

- [เจ] หือ - ไอ้ยาคุมฉุกเฉินนั่นน่ะ

มันช่วยไม่ให้ท้องได้ใช่ไหม

หา

นี่ เมนส์วา เลื่อนมาสองเดือนแล้วนะคะ

[พูดตะกุกตะกัก] ประจำเดือน

ไม่มาสองเดือนแล้วเหรอ

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

แต่วาคงเครียดด้วยน่ะค่ะ มันก็เลยเลื่อนน่ะ

อะ ยัยวา ยังไงก็มาให้เจ้ตรวจที่คลินิก ให้สบายใจก่อนนะ

เพราะว่ายาคุมฉุกเฉินเนี่ย ไม่ได้ป้องกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ

ได้ค่ะ

เอ่อ หมอเจคะ คุณวาคะ เชิญค่ะ

[เจ] ไป ไปประชุมก่อน

[เสียงเจถอนหายใจ]

[อ้วน] หอมเหลือเกิน

เฮ้ย เบอร์เกอร์ เบอร์เกอร์

[เสียงเก่งหัวเราะ]

[อ้วน] อันนี้ของมึง

[อ้วน] อ้าว

- พี่กั๊ต - [กั๊ต] หือ

ทำไมพี่ต้องเร่งถ่ายตั้งห้าชิ้นน่ะ

- ก็เผื่อสองสามวันนี้ไม่ว่างไง - [ผึ้ง] อ้าว

- สองสามวันนี้ทำไมล่ะ - [แจ็ค] ฮัลโหล ฮัลโหล

- หนูกั๊ตคนดีของคุณแจ็ค - [กั๊ต] เอ้า คุณแจ็คสวัสดีครับ

- [ผึ้ง] สวัสดีค่ะ - [แจ็ค] คุณแจ็คมาช่วยแล้ว

มาหอมทีสิ หูย คิดถึงจังเลย

[แจ็ค] คิดถึงมากเลย [เสียงครางปลื้มใจในลำคอ]

[กั๊ต] เป็นยังไงบ้างครับเนี่ย

นี่ๆ ดูหนุ่มๆ ซิ มองกันตาอิจฉาเชียว

มะ มา เรียงตัวมาให้คุณแจ็ค จุ๊บคนละทีสองที มะ มะ เอ้า

[แจ็ค] มาสิ

[เก่งพูดแบบอาหารเต็มปาก] ผมรอคุณอยู่แล้ว ผม…

โอ้ มาเลย

[กั๊ต] โอ๊ยๆ

โอ๊ยๆ พอๆๆ พอๆๆ

ไป รีบไปกินข้าวให้เสร็จ ไป

- [เก่ง] โห ไรวะ - [อ้วน] กันซีน

[แจ็ค] นี่ เออ เสื้อ เสื้อ แก้หรือยังล่ะ ช็อปเปอร์ ลองดูซิ

[ผู้ช่วยแจ็ค] ได้เลยครับผม

สั่งปุ๊บ ได้ปั๊บ ทันใจ เหมือนเสกเลย

- [กั๊ต] ลายสวยมากเลยครับ คุณแจ็ค - สวยไหม อะ ลองใส่ดู

- [กั๊ต] ลองเลยนะครับ - [แจ็ค] อื้อ

ลองดู

- ไหนดูซิ - [กั๊ต] เป็นไงครับ

โอเคไหม ชอบไหม

- หูย ไหล่ ไหล่พอดีเลยครับ - [แจ็ค] ได้เนอะ

ชอบมากเลยครับ ขอบคุณมากเลยครับ คุณแจ็ค

นี่

ทะเลาะกับคุณหนูวาเหรอ

เดี๋ยวนี้นะ มีอะไรนะ ไม่เล่าให้คุณแจ็คฟังเลย

แล้วเดี๋ยวนี้นะ ได้ข่าวว่าคุณหนูวา อารมณ์เหวี่ยง อารมณ์วีน

แปรปรวนอยู่เรื่อย

แล้วอีเด็กกองเมื่อวานนี้นะ มันยังบอกเลย

ว่าวิ่งอ้วกแล้วอ้วกอีกตั้งสองสามที

และกินส้มตำปูปลาร้า

- อาการเหมือนคนแพ้… - เอ่อ คุณแจ็คครับ ผมว่า เดี๋ยวเสื้อเนี่ย

คืนนี้ผมใช้เสร็จ แล้วเดี๋ยวผมส่งไปซักให้นะครับ

จ้า

ผมขอตัวไปถ่ายคลิปต่อก่อนนะครับ

อือ จ้ะๆ

[ดนตรีเจ้าเล่ห์ปนสนุก]

- เอ้า ไม่มีงานทำกันหรือไง - [ผึ้ง] อ้าว

ทำงานสิ อยากได้ไหมเงินน่ะ อยากได้ไหม อยากได้ไหม

- อุ้ย ไปสิครับ - อยากได้ก็ตามมานี่สิ

- [เก่ง] กินข้าวยังไม่อิ่ม - [ผึ้ง] ไปๆๆ

- เอ้า ไปจ้ะ ทำงาน ไม่มีเงิน - [เก่ง] ไปแล้วนะครับ

อ๊ะ

ไปกันหมดเลย แล้วฉันล่ะ

มาทำไมเนี่ย

[ดนตรีมีลับลมคมใน]

โอ๊ะ เดี๋ยวๆๆ

พาฉันมาที่นี่ทำไม

ตามเงื่อนไขในสัญญา

คุณต้องเข้าพักในสถานที่ที่คุณท่านจัดสรรให้

โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายแต่อย่างใด

ส่วนเรื่องนัดไปหาหมอ

ทางเราจะส่งรถมารับคุณทุกครั้ง

ใจคอนี่กะจะให้ฉันคลอดอยู่ที่นี่เลยหรือไง

ถูกต้องแล้วครับ

นี่ แล้วทำไมถึงไม่ให้ฉันไปอยู่ที่คอนโดของคุณนนท์

ก็อยู่ในสัญญาไงครับ

หรือว่าตอนเซ็น คุณไม่ได้อ่าน

อ่านสิ ทำไมถึงจะไม่ได้อ่าน

แล้วถ้าเกิดว่าฉันอยู่ที่นี่ แล้วฉัน

อยากกินหรือว่าอยากได้อะไรเนี่ย ฉันจะไปซื้อที่ไหน

เรื่องนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ

ทางเราได้แจ้งกับทางโรงแรมไว้แล้ว ว่าให้จัดอาหารให้คุณครบสามมื้อ

[ทนาย] รวมทั้งอาหารว่าง

แล้วถ้าคุณต้องการอะไรเพิ่มเติม ก็แจ้งกับพนักงานโรงแรมได้เลยครับ

[เสียงพ่นลมหงุดหงิด] นี่มันสถานกักกันชัดๆ

อยู่ที่นี่ดีแล้วครับ

คนจะไม่ได้สงสัยว่าคุณเป็นใคร

[ทนาย] มาทำอะไร

ไม่ต้องเป็นขี้ปากชาวบ้านด้วยครับ

เชิญครับ

[เสียงพ่นลมหายใจแรง]

- เออ คุณวาคะ - [วา] หือ

เอาชามะนาวไหมคะ

เออ ดีเหมือนกันนะ

[เสียงซี้ดปาก]

บีบมะนาวใส่เยอะๆ เลยนะ

เอาแบบเปรี้ยวๆ เลย [วาทำเสียงเปรี้ยวปาก]

อื้อหือ ได้ค่ะ [เสียงซี้ดปากตาม]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงวาถอนหายใจแบบผ่อนคลาย]

[เสียงถอนหายใจ]

[เอฟเฟกต์ปรากฏตัว]

[เสียงพ่นลมหายใจ]

มีอะไรอีกล่ะริณ

[วา] หืม

ฮึ นี่เข้ามาในห้องฉันได้ไง ออกไปเลยนะ

คุณวามีอาการแบบนี้มานานหรือยังครับ

อย่ามายุ่งน่า

[ดนตรีเจ้าเล่ห์]

คุณวาท้องใช่ไหมครับ

ท้องเทิ้งอะไร ฉันกินยาคุมฉุกเฉินไปแล้ว

แต่คุณวาก็รู้ว่ายาคุมฉุกเฉิน มันป้องกันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

รู้ได้ไง เคยกินแล้วเหรอ

เรื่องแบบนี้ หาอ่านในกูเกิลมีเยอะแยะครับ

[เสียงหนักแน่น] ฉันไม่ได้ท้อง

งั้นก็ลองตรวจดูไหมล่ะครับ

จะได้รู้ไปเลย ว่าท้องไหม

[เสียงวาจิ๊ปาก]

[เสียงปาของลงพื้น] ฉันไม่ตรวจ

ก็บอกแล้วไงว่าไม่ตรวจ [เสียงปาของลงพื้น]

[วา] หืม ไม่ตรวจๆ

ไม่ตรวจๆ ได้ยินไหมว่าไม่ตรวจ หือ [เสียงกระทืบซ้ำๆ ]

จะไม่ยอมตรวจใช่ไหมครับ

[วา] อือ

[ดนตรีสนุกสนาน]

[วา] เฮ้ยๆ

บ้าเปล่าเนี่ย ไอ้บ้ากั๊ต

[วา] นี่ เฮ้ย

คุณวาจะตรวจเอง

หรืออยากให้กั๊ตตรวจให้ครับ

เอ่อ

ตรวจเองสิ

แต่ถ้าฉันตรวจเสร็จนะ แกต้องออกไปให้พ้นหน้าฉัน

[เสียงวาออกแรง]

[เสียงวาพ่นลมหงุดหงิด]

โอเคครับ คุณวา

- [กั๊ต] เดี๋ยวครับ - [วา] อือ

อีกอัน เพื่อความชัวร์นะครับ

[เอฟเฟกต์เสียงขวับ]

เดี๋ยวกั๊ตมาติดตามผลนะครับ

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงเบา] เอ้า กั๊ต

แกเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ

ก็ มาตอนที่แกเห็นนี่ไง

[ริณ] ฮึ

เออ กั๊ต

[กั๊ต] ฮึ

ตอนนี้ คุณวาเริ่มสงสัยเรื่องยาคุมฉุกเฉินแล้วนะ

ฉันบอกแกแล้วไง ว่าถ้ามีอะไรฉันรับผิดชอบเอง

แต่ว่าตอนนี้ อย่าเพิ่งให้ป้ารัญรู้ก็พอ

โหย แกก็รู้ว่าแม่ฉันน่ะ ยิ่งกว่านาตาชา โรมานอฟอีก

ฉันว่าแกทำได้อยู่แล้ว

แล้ว อันนี้เอาเข้าไปให้คุณวาใช่เปล่า

[ริณ] อือ

เอ้า ระวังมันร้อน

เดี๋ยวฉันเอาเข้าไปให้คุณวาเอง

[ริณ] อือ

[ดนตรีสนุกสนานซุกซน]

โอ๊ย ไอ้กั๊ต ฉันไม่ได้อยู่ใน ทีมอเวนเจอร์สเหมือนกับแม่ฉันนะ

เอ๊ย แต่ถ้าอยู่ในทีมอเวนเจอร์ส จะเป็นตัวอะไรดีน้า

ไอรอนแมนดีกว่า หน้ากากก็มีแล้วด้วย เดี๋ยวยืมคุณวาเอา

[เสียงพ่นลมหายใจแรง]

จะรอดไหมเนี่ย

คุณวาครับ

คุณวา คุณวาเสร็จหรือยังครับ

คุณวาครับ

คุณวา

คุณวาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ

[วาพูดเสียงตกใจ] กั๊ต กั๊ตช่วยคุณวาด้วย

- [กั๊ต] คุณวา - [วา] ช่วยคุณวาด้วย

[กั๊ต] โอ๊ย

[เสียงกั๊ตร้องเจ็บ]

- เป็นไงล่ะ อยากให้ตรวจนักใช่ไหม ฮึ - [กั๊ต] คุณวา เจ็บ โอ๊ย

คุณวา แกล้งกั๊ตทำไมครับเนี่ย

[วา] ก็ทีแกยังแกล้งฉันเลย ฮึ อยากให้ตรวจนักใช่ไหม ตรวจนักใช่ไหม หา

- ตรวจ โอ๊ยๆ - [วา] ตรวจนักใช่ไหม ตรวจนักใช่ไหม หา

[เสียงวาร้องสะใจ] คุณวา แกล้งกั๊ตทำไมครับ

- อา ตรวจนักใช่ไหม - [กั๊ต] คุณวาลุก

[เสียงวากรี๊ด]

[กั๊ต] คุณวาจะไม่ยอมตรวจใช่ไหมครับ

[ดนตรีตลก]

- อย่านะ อย่ามาใกล้ฉันนะ - [กั๊ต] จะตรวจไหมครับ

[วา] หืม

[กั๊ต] เอ๊ย คุณวา

ขวดนั้นราคาห้าหมื่นนะครับ

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

อันนั้นเคาน์เตอร์แบรนด์รุ่นลิมิตเต็ด

[เอฟเฟกต์เสียงเบรก] หกหมื่นห้า

แพง [เอฟเฟกต์คิดเงิน]

หืม ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ออกไปสิ ไอ้บ้า

- ออกไป - [กั๊ต] คุณวา

ไอ้กั๊ต ไอ้กั๊ต ไอ้บ้า ไอ้กั๊ต

ถ้าคุณวายอมเรียกกั๊ตว่า "ไอ้" แบบนี้

แปลว่าคุณวายอมรับแล้วใช่ไหมครับ ว่ากั๊ตเป็นผู้ชาย

[ดนตรีทะเล้น]

ไม่ ปล่อย

- [วา] ปล่อยนะ - กั๊ตไม่ปล่อย

ถ้าจะให้กั๊ตปล่อย คุณวาก็ยอมตรวจสิครับ

ไม่อย่างนั้นน่ะ กั๊ตก็จะกอดคุณวาไว้แบบนี้แหละ

[เสียงกั๊ตร้องเจ็บปวด]

[เสียงหัวเราะสะใจ]

โอ๊ย นี่ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ

- ปล่อยฉันสิ - [กั๊ต] กั๊ตไม่ปล่อย

คุณวา

กั๊ตถามจริงๆ เหอะ

คุณวากลัวท้องใช่ไหมครับ

[ดนตรีทะเล้น]

ถ้าฉันท้องนะ ฉันก็จะไม่ท้องกับเกย์อย่างแก

งั้นก็ตรวจสิครับ จะได้รู้ไปเลย

เพราะถ้าคุณวาไม่ท้อง

กั๊ตจะเป็นคนออกไปจากชีวิตคุณวาเองครับ

ก็ได้

แกได้ออกไปจากชีวิตฉันแน่

[เสียงพ่นลมหงุดหงิด]

อะไร

แล้วจะยืนดูฉันฉี่เหรอ

จะอายอะไรอีกล่ะครับ ก็เห็นกันมาหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว

[วา] หืม

ไอ้บ้า ไอ้เด็กเวร

กั๊ตไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ

คุณวาก็รู้ว่ากั๊ตน่ะ

[เอฟเฟกต์ตลก]

มัน "บาละกัก"

[เอฟเฟกต์เสียงว้าว]

[เสียงฮึดฮัดทำอะไรไม่ถูก]

ตรวจก็ได้ เด็กเวรจริงๆ เลย [เสียงวาถอนใจหงุดหงิด]

กั๊ตให้เวลาสามนาทีนะครับ

ไม่อย่างนั้น กั๊ตจะเข้าไปนั่งเฝ้าคุณวาฉี่จริงๆ ด้วย

[วา] โอ๊ย เด็กบ้า

[ดนตรีสนุกสนาน]

คุณวาครับ ถ้าคุณวาไม่ออกมา กั๊ตจะเข้าไปแล้วนะครับ

- [กั๊ต] คุณวา - เบิ่งตาดูซะ

[พูดเน้นคำ] ฉัน ไม่ ได้ ท้อง

[ดนตรีระทึก]

[วา] ไสหัวออกไปเลย

[เอฟเฟกต์ตื่นเต้น]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[พูดเสียงดัง] คุณวาครับ

[เสียงถอนใจหงุดหงิด] อะไรอีกล่ะ

[เอฟเฟกต์ตกตะลึง]

[กั๊ต] เฮ้ย คุณวา

คุณวาครับ คุณวา

[กั๊ต] คุณวา

[พูดพลางร้องไห้] ถ้าฉันท้องเนี่ย

มันจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉัน

[วา] งานฉันก็จะไม่มี คนก็จะเอาไปนินทา

ตราบาปเนี่ย มันจะแปะไว้บนหน้าผากของฉัน

กั๊ตต้องพิสูจน์ตัวเองให้คนอื่นเห็น

ว่ากั๊ตทำอะไรให้ยัยวาได้บ้าง

[เจ] ดีพอหรือเปล่า ที่จะเป็นพ่อของลูก

- ทำอะไรน่ะ - ก็นวดเท้าให้คุณวาก่อนไงครับ

[เพลง "เพราะมีเธอ" โดย จุฑามาศ คำชวนชื่น และฆโนทัย โอเร็นเซีย]

ลูกฉัน ฉันไม่ให้แกเลี้ยงหรอก

[เสียงจุ๊บ]

ถ้าอย่างนั้น เราก็คงต้องช่วยกันเลี้ยง

[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]

[ริณพูดเสียงอึกอัก] ยา ที่คุณวาเขากินไปน่ะแม่

มันเป็นยาแก้คลื่นไส้น่ะแม่

ริณ

ฉันอุตส่าห์ไว้ใจเธอ

กั๊ตเป็นคนไปซื้อยาคุมมา

แล้วสลับเป็นยาแก้คลื่นไส้อาเจียนเองครับ

แกตั้งใจให้ฉันท้อง

ฉันจะเอาเด็กออก [เอฟเฟกต์ระทึก]

(กั๊ตจัง)

[น้ำเสียงสดใส] สวัสดีครับทุกๆ คน

วันนี้นะครับ กลับมาพบกับกั๊ตจังอีกแล้ว โดยในวันนี้นะครับ

กั๊ตจังจะมาบอกเคล็ดลับวิธีการใช้แปรง

หรือพัฟ ในการทัชอัปหน้าระหว่างวันนั่นเองครับ

สาวๆ ทุกๆ คนนะครับ ควรเตรียมใจเอาไว้เลยนะครับ

ว่าทุกครั้งเนี่ย หลังจากที่เราแต่งหน้าเสร็จนะครับ

บริเวณที่เราเป็นสิวเนี่ย รองพื้นจะมีการหลุดที่ง่ายมากกว่าปกติครับ

เพราะฉะนั้น สาวๆ ทุกๆ คนเนี่ย ควรพกแปรง

หรือว่าพกพัฟเอาไว้ เพื่อใช้ทัชอัปหน้าระหว่างวันด้วยนะครับ

โดยเรานะครับ จะใช้ทิชชูนะครับผม

ซับลงไปบริเวณจุดที่เราเป็นสิวนะครับ

และหลังจากนั้นเนี่ย

เราก็จะใช้แปรงหรือว่าใช้พัฟ แตะลงไปที่แป้งเบาๆ

แล้วนำมาเติมในจุดบริเวณที่ รองพื้นของเราหลุดออกไปนะครับ

เพื่อให้ผิวเนี่ย ได้มีการรีเซตตัวเองใหม่ด้วย

เป็นสิวเนี่ยอาจจะแต่งหน้ายาก

แต่ไม่ได้หมายความว่า เราจะสวยไม่ได้เลยนะครับ

สำหรับอีพีนี้ก็จบลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะครับ

อีพีหน้า กั๊ตจังจะนำเคล็ดลับดีๆ อะไร มาบอกทุกๆ คนอีก

ก็อย่าลืมติดตามกันด้วยนะครับ

สำหรับวันนี้ กั๊ตจังขอตัวลาไปก่อน สวัสดีครับ

[เพลง "เพราะมีเธอ" โดย จุฑามาศ คำชวนชื่น และฆโนทัย โอเร็นเซีย]