Original subtitles

Spreek Italiaans, alsjeblieft. - Sorry. Eindelijk zijn we er.

Ik ben wat verder gaan staan zodat we een stukje konden lopen.

Je zult zien, het is hier fantastisch.

Toen ik het voor het eerst zag, moest ik huilen.

Dit licht doet me denken aan herfstmiddagen in Moskou.

In het Neskushni park.

Ga je nou mee? - Ik wil niet.

Ik zal binnen op je wachten. - Ik zei dat ik niet wilde.

Ik heb genoeg van al die ziekelijke bezienswaardigheden.

Ik wil niets meer voor mezelf alleen.

Genoeg.

Verlangt u ook naar een kind?

Of bent u van plan te bidden voor vrijstelling?

Ik kom alleen om te kijken.

Als men hier slechts voor z'n plezier komt, zonder enig gebed...

dan gebeurt er niets.

Wat moet er dan gebeuren? - Alles wat je maar wenst.

Alles wat je nodig hebt.

Maar dan moet je in ieder geval gaan knielen.

Het lukt me niet. - Kijk hoe zij het doen.

Ze zijn eraan gewend.

Hun geloof staat ze bij. - Ja, misschien wel.

Ik wilde wat vragen. - Ja?

Waarom, denkt u...

Waarom zijn het altijd vrouwen die zo vaak bidden?

Vraag je dat aan mij?

U ziet het zelf toch, er zijn hier veel vrouwen.

Ik ben slechts een koster.

Misschien heeft u zich wel eens afgevraagd...

Waarom vrouwen vromer zijn dan mannen?

Jij hoort het beter te weten dan ik. - Omdat ik een vrouw ben?

Ik heb dit nooit kunnen begrijpen.

Ik ben een eenvoudig mens.

Maar, volgens mij...

Een vrouw is er om kinderen te baren en ze groot te brengen.

Met geduld...

en zelfopoffering.

En volgens u is ze nergens anders goed voor?

Ik weet het niet.

Duidelijk. Bedankt. U hebt me erg geholpen.

Je hebt me toch gevraagd hoe ik erover denk?

Ik weet het, je wilt zeker gelukkig zijn.

In het leven zijn er echter belangrijkere zaken.

Wacht.

O, Heilige Moeder.

Blije, edelmoedige Moeder.

Bedroefde en gelukkige Moeder.

Moeder vol liefde en licht.

Gestorven en geheiligde Moeder.

Geduldige, alom vergevende Moeder.

Moeder van alle moeders die de pijn van alle moeders kent.

Moeder van alle moeders die de vreugde van alle moeders kent.

Moeder van alle dochters, die de vreugde van alle moeders kent.

Moeder van alle dochters, die de pijn van alle moeders kent.

Moeder-beschermster, help uw dochter een moeder te worden!

Nee, ik begrijp je echt niet.

Je had het de hele tijd over de 'Madonna del Parto'.

We hebben half Italië doorkruist.

Al die wegen, de mist...

Waarom ging je die kerk niet in om haar even te zien?

Wat lees je? - Tarkovski.

Gedichten van Arseni Tarkovski.

In het Russisch? - Nee, de vertaling. Best een goede.

Gooi het onmiddellijk weg. - Waarom?

De vertaler is trouwens ook een goede dichter.

Poëzie is niet te vertalen. Dat geldt voor alle kunst.

Wat poëzie betreft ben ik het wel met je eens.

En muziek?

Hoe zit het met muziek?

Wat is dat? Wat wil je daarmee zeggen?

Het is een Russisch liedje.

Goed, maar hoe zouden we anders Tolstoj of Poesjkin moeten kennen?

En hoe zouden we Rusland moeten begrijpen?

Jullie begrijpen helemaal niets van Rusland.

Dan weten jullie ook niets over Italië...

als mensen zoals Dante, Petrarca en Machiavelli nergens toe dienen.

Dat kunnen wij arme stakkers inderdaad niet.

Wat moeten we dan doen om elkaar te leren kennen?

De grenzen vernietigen. - Welke grenzen?

De landsgrenzen.

Goedendag. - Goedendag.

Een dienstmeisje uit Milaan heeft het huis van haar werkgever in brand gestoken.

Welk huis? - Van haar werkgever.

Waarom? - Uit heimwee.

Ze wilde terug naar haar huis in Calabria...

daarom stak ze het huis in brand dat haar wens in de weg stond.

Vertel eens over die musicus van jou, Sosnovski.

Waarom wilde hij terug naar Rusland als hij wist dat hij weer lijfeigene zou worden?

Waarom ben je zo gesloten tegen me? Ik begrijp het niet.

Lees dit maar, en dan begrijp je het.

Wat is dat?

De brief die we hebben gekregen van het conservatorium van Bologna.

Trouwens, ik wil je steeds vragen:

Was Sosnovski succesvol toen hij weer terug was in Rusland?

Was hij gelukkig?

Hij is aan de drank geraakt.

En daarna...

Heeft ie zelfmoord gepleegd? - Inderdaad.

O, mijn God.

Daar ben ik. Excuseer me, ik lag nog te slapen.

Heeft u voor mij een identiteitsbewijs? - Ja.

Alstublieft. - Moment, ik pak even de sleutels.

Heb je toevallig de sleutels van dat andere hotel meegenomen?

Nee, deze zijn van m'n huis.

Dit is uw sleutel. Alstublieft. Deze kant op.

Dit is onze beste kamer.

Welterusten, Andrej.

Komt u maar, uw kamer is een verdieping hoger.

Het is erg mooi hier. - Nu is het nog donker...

maar de omgeving is werkelijk prachtig: de rivier, paddenstoelen...

Dit is een geliefd oord. Hier zijn veel romances opgebloeid.

U zult het hier goed hebben met uw verloofde.

Hij is m'n verloofde niet.

Ik heb hier verstand van. Hij is bedroefd omdat hij verliefd is.

Volgens mij denkt hij aan iets anders.

Had je geklopt? - Nee, nog niet.

Ik zal een gesprek aanvragen met Moskou.

Je hebt je vrouw al twee dagen niet gesproken.

Wat? Nee, bedankt.

Eén, twee, drie, start.

Andrej, wanneer sta je eens op? Ik wacht beneden met ontbijt op je.

Het is hier prachtig.

De Heilige Catharina kwam hier vroeger wel eens...

Juffrouw, wat voor werk doet die Rus?

Hij is dichter. - Schrijft hij over Italië?

Hij schrijft een biografie van een of andere Russische musicus.

Waarom is hij hier gekomen?

Deze musicus studeerde in Bologna en in de zomer kwam hij hier baden.

Wanneer? - Aan het eind van de 18e eeuw.

Was het Tsjaikovski? - Nee, hij heette Sosnovski.

Wacht even. - Trouwde hij een meisje van hier?

Nee, Sosnovski was verliefd op een Russische lijfeigene. Ze werd z'n dood.

Vanwaar die haast?

Heeft uw dichter het naar z'n zin in Italië? - Nogal, ja. Hoewel, ik weet het niet.

Generaal, wat voor rare melodietjes zingt u nou elke dag?

Deze muziek is groots. Honderd keer beter dan Verdi.

In godsnaam, laat Verdi erbuiten.

Dit is een andere beschaving zonder sentimenteel gejammer.

De stem van God, de natuur.

Doe alsof ze er niet zijn. Volg je eigen weg.

Er is water in m'n mond gekomen. Niet spetteren.

Waar smaakt het naar? - Naar vloeibare zwavel.

Daarom is het zo goed voor de huid. - Wat walgelijk.

Ik voel me heerlijk. Ik val bijna in slaap.

In '63 is hier een drenkeling gevonden.

Wat zijn dit voor praatjes? U maakt me bang.

In de oorlog heb ik duizenden dode soldaten gezien.

Ah, luister. Er is altijd wat om over te leren.

Wat er ook gebeurt, bemoei je er niet mee. Duidelijk?

Trouwens, je hebt hun gesprekken gehoord.

Zo moet je niet zijn.

Toen ik jong was, ben ik in Parijs geweest. Ik heb de Moulin Rouge gezien.

Weet je waarom ze in het water zitten?

Omdat ze eeuwig willen leven.

Kijk eens wie daar is.

Kijk maar naar ze.

M'n sigaar is weer uitgedoofd. Heeft u een vuurtje?

Meneer de generaal... - Waarom lachen ze hem uit?

Jaren geleden heeft hij zich met z'n hele gezin thuis opgesloten...

om op het einde van de wereld te wachten. Zeven jaar hield hij ze vast.

Ze zeggen dat hij een religieus motief had. - Onzin. Jaloezie was de oorzaak.

Z'n hele leven was z'n vrouw een reden tot jaloezie.

Uiteindelijk is ze met hun kinderen naar Genua gevlucht.

Wat nou jaloezie? Hij is gestoord, punt uit.

Zoiets zie je meteen.

Nee, zo zit het niet. Het is angst, hij is bang.

Waar is hij dan bang voor? - Voor alles, natuurlijk.

Jullie vergissen je. Hij is gewoon erg gelovig.

Té gelovig. Zeven jaar z'n familie opsluiten...

Ik was erbij toen de deur werd ingetrapt.

De jongste zoon rende naar buiten, en hij er achteraan.

We waren bang dat hij hem ging vermoorden. Ga toch weg met je geloof.

Kijk, daar is die Russische dichter.

Juffrouw, neemt u mij niet kwalijk.

Ik rook niet. Mag ik een sigaret van u bietsen?

Natuurlijk, als u niet rookt.

Sorry, hij is uit. - Inderdaad.

Dank u wel.

Vergeet nooit datgene wat hij haar heeft verteld.

Wie is hij? En zij?

De Heilige Catharina.

Wat heeft God dan gezegd tegen de Heilige Catharina?

'Jij bent diegene die niet is.'

'Ik daarentegen ben degene die is.'

Hoorden jullie dat? - Bravo, Domenico.

Heeft die Domenico een persoonlijk gesprek met de Heilige Catharina gehad?

Wees voorzichtig met hem, hij is absoluut niet dom.

Integendeel. Domenico is doctorandus. - Waarin dan?

Ik begrijp niet wat 'la fede' betekent. - In het Italiaans wil het ook niet echt, hè?

Toen je hier net was, praatte je beter. - Wat betekent 'la fede' nou?

'fede' betekent 'geloof'.

Waarom zeggen ze dan dat hij gestoord is?

Hij is niet gek, hij is gelovig.

Italië zit nu vol met zulke mensen.

Vele inrichtingen zijn opgeheven, maar niet iedereen is opgehaald.

Dus leven ze als buitenbeentjes.

Niemand weet wat waanzin precies inhoudt.

Ze zitten in de weg, ze zijn lastig.

Wij willen ze niet begrijpen. Ze zijn erg eenzaam.

Maar ik ben er zeker van dat ze dichter bij de waarheid staan.

Hij schijnt nu een andere obsessie te hebben.

O ja, wat dan?

Hij moet beslist het zwembad inlopen met een brandende kaars.

Iedereen denkt dat hij zich verdrinken wil, dus halen ze hem er weer uit.

Ze redden hem dus.

Ik geloof het niet. - Vraag het ze anders zelf.

Kunnen we hem vragen met ons te dineren?

Wanneer? - Nu meteen.

Nu? Weet je wel hoe laat het is?

Hoe laat is het? - Zeven uur 's ochtends.

Wat? 's Ochtends?

Zeg eens. Komt die man met die natte schoenen hier vaak?

Wie, Domenico? - Ja.

Dat hangt ervan af. Soms wel, soms niet.

En waar woont hij? - Bij Bagno Vignoni.

Op het plein bij het kerkje.

Waarom lach je?

Sta eens stil. - Waarom?

Je bent heel mooi in dit licht.

Een echte roodharige. - Echt?

Ik geloof dat ik het begin te begrijpen.

Wat?

Waarom denk je dat hij z'n gezin zeven jaar lang opgesloten heeft gehouden?

Weet ik veel.

Daar is hij.

Tot ziens. - Dank u.

Dag. - Dag.

Goedendag.

Die man daar is een Russische schrijver. Hij is heel beroemd.

M'n leven is heel gewoon. Het is niet interessant voor een Russische schrijver.

Er is ons verteld dat u een bijzondere ervaring heeft gehad.

Ja, dat heb ik ook in de kranten gelezen.

Waarom praat u niet even met hem? - Het is de moeite niet waard.

Misschien wel. Maar deze man komt helemaal uit Moskou.

Voor mij?

Dat is een eind weg.

Wat zei hij? - Hij wil niet praten. Laten we gaan.

Hoezo? Laten we het nog een keer proberen. Het is erg belangrijk.

Neem me niet kwalijk.

Kunt u even stoppen? - Ga nou weg.

Krijg nou wat.

Waar ga je heen? Wat is er? Heb je hem beledigd?

Nee, jij beledigt mij. Hij is gek, begrijp dat nou.

Het hangt niet van mij af of hij praat of niet. Sorry, ik ga ervandoor.

Probeer het anders zelf als het zo belangrijk is. Je spreekt Italiaans.

Als m'n werk je niet bevalt, moet je dat gewoon zeggen.

Maar weet wel: ik vertaal niet alleen goed...

maar ik verbeter ook nog eens het werk dat me gegeven wordt.

Ik vertrek naar Rome. Wat mij betreft is onze reis afgelopen.

Prima.

Pardon.

Ik denk dat ik weet waarom je het gedaan hebt.

Wat? fietsen? - Nee, nee.

Vroeger. Met je gezin.

Ik ben moe.

Waar ben je?

Kom binnen.

Heb je het gehoord? Dat is Beethoven.

Een druppel en nog een druppel...

vormen samen een nog grotere druppel, geen twee.

Mag ik? - Rook maar.

Ik biets ook altijd een sigaret als ik niet weet wat ik moet zeggen.

Maar ik heb nog steeds niet goed leren roken. Het is heel moeilijk.

Je moet niet leren roken, maar leren doen wat echt belangrijk is.

Zoals wat?

Drink je wijn?

Je moet grotere ideeën hebben. - Wat?

Vroeger was ik een egoïst.

Ik wilde m'n gezin redden.

Maar iedereen moet gered worden. De hele wereld.

Hoe?

Het is heel simpel.

Zie je deze kaars? - Goed.

Waarom zeg je dat nou? Wacht.

Je brengt me in de war.

Je moet met een aangestoken kaars door het water lopen.

Door welk water? - Het warme water.

In het zwembad van de Heilige Catharina. Vlak bij het hotel.

Met die rook.

Goed. Wanneer? - Nu meteen.

Ik kan het niet doen. Ze willen het niet.

Zodra ik m'n kaars aansteek en het water inloop...

trekken ze me eruit.

Ze smijten me eruit.

Ze schreeuwen: 'Je bent gek.'

Snap je?

Goed. - Goed?

Helemaal niet goed.

Help me.

Help me. - Goed.

Natuurlijk.

Waar is de Rus die naar Bagno Vignoni moet? Z'n taxi is er.

Het is al laat.

Ik moet gaan.

Bedankt.

Sorry, maar waarom ik?

Heb je kinderen? - Twee.

Dochter is al groot, jongetje is wat kleiner.

En je vrouw? Is ze mooi?

Ken je de 'Madonna del Parto' door Piero della Francesca?

Zo is ze, alleen donkerder.

Je gaat met de kaars.

In Rome bereiden wij ook iets groots voor.

Zoë?

Waar ben je?

Zoë, waarom geef je geen antwoord?

Je weet dat ik het eng vind om alleen te zijn.

Ik weet wat je denkt. Maar zo is het genoeg.

Je moet niet altijd aan hetzelfde denken.

Wat wilt u?

Papa.

Is dit het einde van de wereld?

Goedendag. Gaan we?

Achteruit. Ga achteruit.

Kijk, ze komen naar buiten. Ik wist al jaren dat er iemand in dat huis zat.

Ik luisterde ze af.

Ik had geen warm water op m'n kamer. Ik hoop dat je me niet vermoordt.

Ik dacht dat je al vertrokken was. - Nee, ik ben er nog.

Mooi zo. - Dat is je anders niet aan te zien.

Kijk wat hij me heeft gegeven.

Wie? - Domenico.

Waarom ben je overal bang voor?

Je zit vol met complexen.

Je bent niet vrij.

Het lijkt of jullie allemaal naar vrijheid verlangen. Jullie praten erover.

Maar als jullie die krijgen, weten jullie niet wat je ermee aan moet.

Jullie weten niet wat het is.

Genoeg.

Het is genoeg geweest.

Ik begrijp dat dit allemaal misschien door dit land komt.

Door de lucht die je hier inademt.

Want in Moskou heb ik de meest bijzondere mensen ontmoet.

Maar wat willen jullie van mij? Dit soms?

Jij niet natuurlijk.

Jij bent een soort heilige. Alleen geïnteresseerd in Madonna's.

Jij bent anders.

Iemand die doet alsof hij intellectueel is, maar me eigenlijk in huis op wil sluiten.

Waarom lukt het me niet om de juiste man tegen te komen?

Ik heb het niet over jou. Jij bent de ergste van allemaal.

Ik zweer je, ik zal een juiste man vinden.

Ik heb hem al gevonden. Hij wacht op me in Rome.

Bovendien kleed je je vreselijk. Van top tot teen is alles aan je even saai.

Weet je wat een saaie piet is?

Iemand die liever met je naar bed gaat dan aanhoort waarom hij je niet bevalt.

Wat zeg je nou, Eugenia?

Begrijp het nou eens.

Ik ben in een vreselijke situatie terechtgekomen.

Het is genoeg geweest. Genoeg. Ik kan er niet meer tegen.

Wat zou ik graag tien dagen willen slapen om jou helemaal te vergeten.

Maar er valt helemaal niets te vergeten, want je bestaat eigenlijk niet echt.

Het probleem, dat ben ik zelf.

Ik snap niet waarom ik steeds op sukkels val.

Ik bedoel dus, mannen zonder enige uitstraling.

Maar stamp dit goed in je hoofd: Ik ben jong en velen vinden mij aantrekkelijk.

Laat me alsjeblieft gaan.

Weet je...

Toen ik je leerde kennen...

heb ik dezelfde nacht gedroomd over een worm met vele pootjes.

Hij viel boven op m'n hoofd.

Ik voelde iets walgelijks in m'n haar...

en begon met m'n hoofd te schudden.

En toen dat walgelijke beest op de vloer viel...

probeerde ik hem dood te trappen, voor hij onder de kast zou kruipen...

maar het lukte me maar niet.

Ik sloeg er steeds net naast...

en het lukte me maar niet om hem dood te trappen.

En sinds die nacht...

voel ik steeds aan m'n haar.

Vind je het gek dat er geen intiemer contact tussen ons is geweest?

Ik word misselijk alleen al van de gedachte.

Ze is gek.

Ga maar. Ren maar naar je vrouw. Je had haar bijna bedrogen.

Je bent hypocriet, net als de anderen, alleen erger.

Verder nog iets? - Hypocriet.

Kom, we gaan naar de muziek luisteren.

Wat is er gebeurd? - Niets, loop maar door.

Mijn god, de generaal komt nu ook al met z'n Chinese muziek.

Maar ik ga hier niet eerder weg dan jullie.

Beste Pjotr Nikolajevitsj, ik ben nu al twee jaar in Italië.

Belangrijke jaren in alle opzichten.

Zowel voor mij als musicus, als ook voor m'n dagelijkse leven.

Vannacht had ik een angstige droom.

Ik droomde dat ik een opera moest opvoeren in het privé-theater van m'n landheer.

De eerste akte was in een groot park waar standbeelden waren opgesteld.

Dat waren met krijt beschilderde mensen die lang stil moesten blijven staan.

Ik speelde ook een van die beelden.

Ik durfde me niet te verroeren uit angst voor een zware straf.

Onze landheer stond ons namelijk in eigen persoon te observeren.

Ik voelde de kou van het marmeren voetstuk in m'n voeten trekken...

terwijl de herfstbladeren op m'n opgeheven arm vielen.

Toch bewoog ik niet.

Maar toen ik bijna niet meer kon en voelde dat ik om zou vallen...

werd ik wakker.

Ik was doodsbang toen ik begreep dat het geen droom was...

maar de bittere werkelijkheid.

Ik zou kunnen proberen hier te blijven, maar de gedachte alleen al maakt me gek.

Het is onmogelijk dat ik nooit meer het land terugzie waar ik geboren ben.

De berkenbomen, de lucht van m'n kindertijd.

Hartelijke groeten...

van je arme en in de steek gelaten vriend, Pavel Sosnovski.

Maria.

Andrej.

Ik was een kind en werd ziek van angst en honger.

Ik beet korsten van m'n lippen en likte ze af.

Ach, wat smaakten ze koel en zwoel.

Ik loop, ik loop alsmaar door.

Ik zit op de gangtrap om mezelf op te warmen.

Ik loop koortsig door en doe al fluitend de rattenvanger na.

Ik ga zitten om me op de trap op te warmen.

Ik zit nog steeds te rillen.

moeder, ze wenkt mij ze lijkt niet verweg

ze is onbereikbaar ik kom

zeven schreden staat ze van me af ze wenkt met haar hand

ik kom, ze staat vlakbij en wenkt mij

Ik moet bij m'n vader langsgaan.

Ik heb daar al drie jaar een colbert hangen.

Ik trek het meteen aan als ik in Moskou ben.

Ik kom nergens, zie niemand.

Wat doe je daar? Heb ik je laten schrikken?

Wees maar niet bang voor mij. Ik moet bang voor jou zijn.

Wat als je begint te schieten?

In Italië is iedereen aan het schieten.

En verder zijn er te veel schoenen. Die Italiaanse schoenen...

Verschrikkelijk.

Iedereen koopt ze maar. Maar waarom?

Deze schoenen draag ik al 10 jaar, snap je? Het is niet belangrijk.

Goed dan.

Goed.

Ken je die beroemde klassieke liefdesverhalen?

Daar wordt niet in gezoend.

Helemaal niks, alleen de meest zuivere liefde.

Daarom is zij zo groot.

Ongeuite gevoelens kun je namelijk niet vergeten.

Het is net Rusland hier.

Ik weet zelf niet waarom. Ik weet het niet.

Weet je...

m'n Italiaans is slecht.

Jij bent...

Ik ken een verhaal.

Een man redt een ander die weg lijkt te zinken in een modderige vijver.

Hij zet z'n eigen leven op het spel.

Met z'n tweeën liggen ze aan de rand van de vijver.

Ze liggen doodop te hijgen.

Op een gegeven moment vraagt de geredde man: 'En wat nu?'

'Hoe bedoel je? Ik heb je toch gered?' - 'Idioot, ik woon daar.'

'Ik woon daar'. Snap je?

Hoe heet je? - Angela.

Goed zo.

Ben je tevreden?

Waarover? - Over het leven.

Over het leven wel.

Goed zo.

De blik verduistert.

M'n lot bestaat uit twee verborgen diamanten pijlen.

Het gehoor raakt in de war door het verre geluid van het ouderlijke huis dat ademt.

De peesknopen van de harde spieren verzwakken...

zoals witharige ploegossen.

En niet langer schitteren 's nachts twee vleugels aan m'n schouders.

Ik heb mezelf opgebrand als een kaars op een feest.

Verzamelt bij de dageraad m'n gesmolten kaarsvet.

Dan zullen jullie zien hoe jullie moeten huilen en waar jullie trots op kunnen zijn.

En hoe je, door je laatste portie geluk te schenken in lichtheid kunt sterven.

En hoe je je postuum in brand kunt steken ter beschutting van het geluk.

Als een woord.

Waarom moet ik er steeds aan denken? Alsof ik niet genoeg aan m'n hoofd heb.

Waarom heb ik het in godsnaam gedaan?

Het zijn m'n kinderen, m'n gezin, m'n bloed.

Hoe kon ik?

Jarenlang zonder zon, bang voor het daglicht.

Waar is die ellende voor nodig?

Heer, zie je hoe hij bidt? Waarom zeg je niets tegen hem?

Stel je voor wat er gebeurt als hij m'n stem hoort.

Laat hem merken dat je er bent.

Dat doe ik altijd al. Maar hij merkt niets.

Ik ga nu de auto halen. Over tien minuten ben ik bij het hotel.

Prima. - Meneer Gortsjakov.

Er is telefoon voor u. - Voor mij?

Wilt u even wachten, alstublieft?

In de hal. - Bedankt.

Hallo. Met Eugenia.

Hoe gaat het? - Goed. Heel goed zelfs.

Raad eens waarom ik je bel. - Misschien omdat...

Luister, Domenico is hier, die gek uit Bagno Vignoni.

Sorry, ik was vergeten dat hij niet gek is.

Ik zei dat zodat je het zou begrijpen.

Hij is hier in Rome voor een of andere opkomst. Rare dingen doen ze hier.

Hij is al drie dagen toespraken aan het houden. Hij lijkt Fidel Castro wel.

Waarom kom je niet hierheen?

Ik kom al. - Wanneer?

Nu meteen.

Domenico heeft zo vaak naar je gevraagd. Hij vroeg of je het al had gedaan.

Ik heb het gedaan. - Schiet op dan. Hij wil het graag horen.

Bedankt.

Ik ben blij dat we elkaar gedag hebben gezegd. Ik ga ook weg. Met Vittorio.

We weten niet precies waarheen, maar waarschijnlijk wordt het India.

Vittorio is m'n verloofde. Hij is geïnteresseerd in spirituele problemen.

Hij behoort tot een illustere familie uit Orvieto.

Goed, Eugenia.

Ik wens je het allerbeste. - Insgelijks. Doe Moskou de groeten.

Hoe is je gezondheid? Je hart? Alles in orde?

Ik weet het niet. Het houdt me niet zo bezig.

Ik heb het gezien hier.

Ik wil terug naar huis.

Dag, Vittorio.

Ik ga even sigaretten halen.

Ik moet m'n ticket inwisselen. Ik wil graag over twee dagen vertrekken.

Is er iets gebeurd? - Nee, niets.

Kunt u niet met mij tot Bagno Vignoli mee rijden?

Wanneer? - Nu meteen.

Ja, maar ik moet even waarschuwen... - Dat is goed.

Ik wacht wel hier. - Goed.

Ik had al zo'n voorgevoel dat u vandaag niet weg zou gaan.

Welke voorouder spreekt er in me?

Ik kan niet tegelijkertijd in m'n hoofd en in m'n lichaam leven.

Daarom lukt het me niet om een en dezelfde persoon te zijn.

In één moment kan ik eindeloos veel verschillende dingen voelen.

Het echte kwaad van onze tijd is dat er geen grote meesters meer zijn.

De weg van ons hart is bedekt met schaduwen.

We moeten juist naar de stemmen luisteren die nutteloos lijken.

In onze breinen, compleet gevuld met de lange rioleringsbuizen...

van schoolmuren, asfalt en medische assistentie...

moet het gezoem van insecten eindelijk weer eens doordringen.

Eenieders oren en ogen moeten gevuld worden...

met dingen die het begin vormen van een grote droom.

Iemand moet schreeuwen dat we piramides zullen bouwen.

Het geeft niet als we dat vervolgens niet doen.

De wens moet gewekt worden.

We moeten de geest alle kanten op trekken...

alsof het een oneindig rekbaar laken is.

Als jullie willen dat de wereld vooruitgaat...

dan moeten we de handen ineenslaan.

We moeten ons vermengen...

de zogenaamde gezonden met de zogenaamde zieken.

Hé, gezonde mensen. Wat betekent jullie gezondheid?

Alle ogen der mensheid zijn gericht op het ravijn...

waar we allemaal in zullen vallen.

Aan de vrijheid hebben we niets...

als jullie ons niet aan durven te kijken.

Als jullie niet met ons eten, drinken, slapen.

Juist de zogenaamde gezonde mensen...

hebben de wereld op de rand van een catastrofe gebracht.

Mens, luister naar me.

In jou zit water, vuur...

en ook as.

En de botten in de as.

Botten en as.

Wacht alsjeblieft daarachter op me in de auto.

Waar ben ik als ik niet in de werkelijkheid ben...

en ook niet in m'n verbeelding?

Ik sluit een nieuw verdrag met de wereld:

laat de zon 's nachts schijnen en sneeuw in augustus vallen.

De grote dingen komen ten einde, de kleine dingen duren voort.

De maatschappij moet weer een geheel worden...

en niet zo verbrokkeld.

Wie naar de natuur kijkt, begrijpt dat het leven simpel is.

Hij begrijpt dat we terug naar het beginpunt moeten...

waar jullie de verkeerde weg zijn ingeslagen.

We moeten terugkeren naar de basisprincipes van het leven...

zonder het water te vervuilen.

Wat is dit voor soort wereld als een gek jullie moet vertellen...

dat jullie je zouden moeten schamen?

En nu muziek.

Muziek. Muziek.

Dit ben ik vergeten.

O, moeder.

De lucht heeft zo weinig gewicht.

Het draait om je hoofd...

en wordt helderder wanneer je lacht.

De muziek doet het niet. Help me.

Opgedragen aan de nagedachtenis van mijn moeder.

Andrej Tarkovski