Original subtitles

Ik vraag me vaak af of ik wel uit die drijvende stad had moeten weggaan.

En niet alleen vanwege het werk.

Het staat nu eenmaal vast dat je zo iemand als hij...

...een ware vriend...

...nooit meer tegenkomt...

als je besluit om je zeebenen op te geven.

Als je vastere grond onder je voeten wilt voelen.

En je dan niet langer omgeven bent met de muziek van de goden.

Maar, om zijn woorden te gebruiken:

"Je bent nog niet afgeschreven zolang je een goed verhaal hebt,"

"en iemand om het aan te vertellen."

Het probleem is alleen... dat geen hond m'n verhaal zal geloven.

Het gebeurde elke keer weer. Iemand keek op en zag haar.

Het is moeilijk te begrijpen.

Ik bedoel, er waren meer dan duizend mensen aan boord.

Rijke mensen op reis, immigranten, vreemde mensen en wij.

En toch was er altijd één... één man alleen.

die haar als eerste opmerkte.

Hij zat ergens wat te eten of liep hij over het dek...

of hij trok z'n broek recht.

Hij keek een moment op, een vluchtige blik over zee, en dan zag hij haar.

Hij bleef staan, als aan de grond genageld, met bonzend hart.

En elke keer, elke keer weer opnieuw... ik zweer het je,

keerde hij zich naar ons om, naar het schip, naar iedereen, en schreeuwde...

Amerika!

Ik verloor een hoop geld, door te wedden... op, wie haar het eerste zou zien...

Amerika.

- THE LEGEND OF 1900 -

Het is een wonder! Santa Rosalia!

Wat bedoel je Santa Rosalia? Het is de Madonna van Lourdes!

New York!

Op elk schip bevindt zich iemand die als eerste Amerika ziet.

Denk niet dat het toeval is of gezichtsbedrog.

Het is het lot.

Voor die mensen maakt dat moment een onuitwisbare indruk op hun leven.

Als het kinderen waren, moest je op de ogen letten.

Als je heel goed keek, zag je haar erin weerspiegeld.

Amerika.

Ik heb haar heel vaak gezien!

Zes jaar op het schip, vijf overtochten per jaar.

Van Europa naar Amerika en terug, altijd weer de zee.

Eenmaal aan land kon je niet meer recht in de plee pissen.

Hij was wel stabiel, de plee bedoel ik...

maar jij stond te wiebelen als een gek.

Een schip ben je zo ontwend, maar de zee...

Ik wou net gaan sluiten. Wat kan ik voor u doen?

Toen ik aan boord kwam, was ik 24 jaar oud.

Ik gaf maar om één ding: Trompet spelen.

Ik wil 'm verkopen.

Een Conn. Niet slecht.

Het beste koper dat er is.

Toen, misschien.

Een tijd geleden, zeker... dat je er op gespeeld hebt?

Als je voor geld bedoelt, een paar jaar geleden.

Maar met spelen erop, ben ik nooit gestopt omwille van de blues.

Begrijp me niet verkeerd.

De grootste jazz-spelers blaasde door zulke trompetten.

Daar ben ik zeker van, maar na de oorlog, wilde de mensen heldere klanken.

Ze willen zoete klanken, en vergeten de jazz!

Dit is nu gewoon een collectors item.

Zes pond en tien shilling. Meer wordt het niet.

Jezus, dat is maar 20 a 25 dollar!

Die toeter is m'n leven.

Oké, niemand zal zich mij herinneren zoals Buddy Bolden of Satchmo,

Maar zelfs, als niemand. Ben ik toch meer waard, dan 20 dollar!

Het is niet anders. Hij is amper een halve kroon waard.

Doe de deur achter u dicht, als u weg gaat, alsjeblieft.

Vooruit, opa. U wint!

U hebt een stukje muziekgeschiedenis gekocht.

Als ik u een goede raad mag geven:

Ga ergens een fatsoenlijke maaltijd eten.

Mag ik er nog één keer op spelen?

Daar heb ik geen tijd voor!

Vooruit.

Maak een beetje voort. Ik ga sluiten.

Dank je.

Als twee druppels water, vindt u niet?

Gaat het goed met je? Alsjeblieft, hier niet flauwvallen!

Dit is de muziek die u net speelde. Herken je het niet?

Wat is het?

Het heeft geen naam.

Slechts een handjevol mensen hebben het mogen horen.

Die stijl!

Ik vraag het me al af sinds vanmorgen.

Maar ik kom maar niet op de naam van die geweldige pianist.

U kent hem vast niet.

Wie is het?

Als ik u vertel dat deze pianist nooit heeft bestaan, dan lieg ik niet.

Ik hou niet van geheimen. Ze stinken, net als vuil ondergoed.

Vertel op, wie speelt dit nou in hemelsnaam?

Dat is mijn geheim.

Het was "het eerste jaar van deze verrekte eeuw".

Ik citeer een zwarte stoker aan boord van de Virginia.

Rijke hufters. Ze verliezen alleen maar peuken en gore zakdoeken!

Niet eens een lullig horloge of een zielige manchetknoop!

Wat zeg ik, niet eens een ring, goddomme.

Kijk eens aan. Een hele sigaar!

Was er toch een arme sloeber op het feest.

Wat een gore bende! Verdomde rijkelui!

Ze vergeten nooit wat, behalve als je geld van ze krijgt.

Wat doe jij hier nou?

T.D. Citroenen.

Hallo, Citroentje!

Een immigrantenbastaard!

Zo doen die lui dat. Ze baren een kind aan boord

en laten het achter op het schip.

Zo krijgen ze geen last met de immigratiedienst.

Dat jochie wordt later zelf ook immigrant.

Luister maar niet naar die schoften, Citroen. Drinken, jij.

Het is niet mama's tiet, maar het is wel melk.

Hij is in de eerste klasse achtergelaten.

Ze hoopten dat een rijke snoeshaan hem zou meenemen.

Is dat dan niet zo, Danny? - Wat denk je?

Maar wat treft de kleine aap? Een arme waardeloze neger!

Zij hebben de lusten, jij de lasten.

De pot op met armoede. Stinkende rioolratten.

Er stond T.D. Op de doos. Weten jullie wat dat betekent?

O nee, jullie kunnen niet lezen.

Ik zal jullie vertellen wat het betekend. Het betekent: "Toffe Danny"!

Hij was bestemd voor mij en ik hou hem! En jullie kunnen de pot!

Danny, hoe ga je die niño noemen? - Daar zeg je zo wat.

Daar heb ik nog niet over na gedacht.

Ik vernoem hem naar mezelf, Danny Boodman.

En tussen die twee namen zet ik T.D. net zoals de rijkelui doen.

Dat is sjiek, of niet soms?

Al die advocaten hebben van die initialen.

De mijne heette Jonathan P.T.K. Wonder.

Die heeft jou toch naar de gevangenis gestuurd? - Wat heb je toch een goed geheugen!

Als hij later advocaat wordt, vermoord ik hem.

En toch gaat hij Danny Boodman T.D. Citroen heten.

Wat vinden jullie ervan? - Jij beslist. Jij bent zijn moeder!

Ik vind het zo al mooi, maar eigenlijk nog iets te kort.

Hij is geen zoon van een hertog, Danny!

Je hebt hem op, dinsdag gevonden. Noem hem Dinsdag.

Je bent lang niet zo dom... als dat je eruit ziet.

Ik heb hem gevonden in het eerste jaar van deze verrekte nieuwe eeuw.

Daarom noem ik hem Negentienhonderd.

Maar negentienhonderd is een getal! - Dat was het, maar nu is het een naam!

Danny Boodman T.D. Citroen Negentienhonderd!

Snel, de baby huilt!

Stop de wieg. Oh, mijn God!

Hoe kan zo'n kleine worm zoveel schijten?

Dank je, Danny.

Het leek op de wederkomst van Christus.

Misschien kwam het, door alle wonderen die de jongen uit zijn mouw schudde!

Hij deed alles op het water maar lopen!

En ik hoorde, dat hij dat ook gedaan heeft!

De kleine jongen groeide op in 'n wieg die zo groot was als een schip.

Maar omdat Danny bang was dat de autoriteiten hem zouden meenemen...

zat de jongen zijn eerste levensjaren verstopt in de buik van de Virginia.

Nu mag jij het proberen.

Zet je vinger bij het woord, zodat de letters niet weglopen.

Man... - Oké, Citroen.

...ga.

Ma... - Nog iets erbij. ...ma!

Je kunt lezen als de beste.

Zet alles nu achter elkaar, net als een locomotief.

Ga door!

Man-go-Ma-ma.

Mango Mama. Hartstikke goed. Ga door!

Geef 'm Van Jetje.

Danny, waarom lach je?

Dit zijn paardennamen. Leuk, toch? Moet jij daar niet om lachen?

Ik ben gek op paarden namen.

Lees die maar eens. Die liep gisteren in Cleveland.

Huppelende Hoefjes.

Moet je deze horen.

Sas-sy Las-sy. - Sassy Lassy!

En deze. Woeste Mama.

Wat is een mama, Danny?

Een mama?

Een mama is een paard.

Een paard? - Een renpaard.

Een mama, is het beste paard ter wereld. Een volbloed.

Als je inzet op een mama, win je altijd.

Tano d'Amato. De koning der citroenen.

Pap, zet je vinger erbij en lees.

T.D. Betekent helemaal niet 'Toffe Danny'.

Dat is een mietje.

Je hebt genoeg gelezen. Te veel lezen is slecht voor je.

Wat is nog meer slecht, Danny?

Alles buiten de Virginia is slecht.

Alles.

Op het land hebben ze haaien die je levend opvreten. Blijf uit hun buurt.

Deze hier, is van een witte haai, dat zijn de ergste!

Danny, wat is een weeshuis?

Een weeshuis is 'n soort gevangenis waar ze kinderloze ouders opsluiten.

Dus als je mij niet had, zouden ze jou in een weeshuis stoppen?

Dat heb je goed gezien, Citroentje. Welterusten.

Op deze, buitengewone drijvende stad, met een vader,

vond Negentienhonderd een hele familie

bestaande uit unieke mensen, zoals de scheepsarts.

Open je mond, zo als dit.

Shit! Dokter, wat hangt daar in je keel? Ben je ziek?

Hoe heet u, dokter?

Dr. Klausermanspizwegensdorfentage.

Wat een naam, als ze u bellen voor een spoed- geval, is het slachtoffer allang overleden.

Dat hele circus, van koks, matrozen, radio-operators en obers...

zorgde goed voor hem.

Iedereen probeerde hem wat bij te brengen waarvan ze dachten, dat het goed was.

Zelfs de kapitein, werd op een gegeven moment een familie lid.

Kapitein Smith, was een wijs man, maar hij had slechts drie gebreken:

Hij leed aan claustrofobie, had een vreselijke angst om te verdrinken...

en hij haten zoetigheid.

Hoeveel keer heb ik je nou al gezegd, dat je hier niet mag komen?

En zeker, als komt om te stelen!

Zet je buit terug, vanwaar je het vandaan heb, en keer terug naar je dek...

of ik stuur je naar het weeshuis!

Mr Boodman, aan deze zeldzame business moet een einde komen!

Het is zelfs tegen de wet!

Naar de klote, met de wet!

Waar denk je over in het midden van een storm?

Wat? Ik denk, dat mijn advocaat nooit geboren had moeten worden?

Ja, in de storm.

Jazeker, hij was gewaarschuwd, en toen snee ik zijn kop eraf!

Jij denkt aan jam en brood?

Ja!

Weet je wat ik denk, Mick? Ik denk dat je gek bent!

Ik krijg een baby!

Danny, vertel Pedro eens, hoe ik die kop, van die advocaat eraf snee!

De Waldorf? Daar ben ik nog nooit geweest.

De blanken laten mij er alleen in om de toiletten schoon te maken!

Kijk uit!

Danny! - Draai hem om.

Ga uit de weg, laat me kijken. - Haal een dokter.

De dokter, snel!

Danny sukkel, zegt wat tegen me.

Het was maar een schouderklopje.

Hou vol, de dokter komt eraan.

Dokter Kla-Kla-Klaus...

Klaus-Klauserman!

Klausermanspizwegens... Frischerri... Kemmanschov...

Na het startschot...

kwam heilig schot

...de tijden...

... waren goed...

...gediskwalificeerd.

...overwinning.

Pas na drie dagen ging die goeie ouwe Danny de pijp uit.

Hij gaf het op bij de zesde race in Chicago.

Drinkwater won met twee lengtes van Groentesoep en Blauwe Basis.

Dr. Klausermanspizwegensdorfentage

verklaarde, als Danny niet zoveel gelachen had...

hij het waarschijnlijk overleefd zou hebben.

Maar de geschiedenis is niet gemaakt, door "als". Het enige wat we wel zeker weten...

is, dat plotseling...

Citroen Negentienhonderd voor de tweede keer een wees werd.

In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Muziek.

Negentienhonderd was toen acht jaar.

Hij had de reis van Europa naar Amerika zeker vijftig keer gemaakt.

De oceaan was zijn thuis.

Tuurlijk, en zijn huid was bedekt met schubben

en hij had twee vinnen, en geen armen!

Er valt niets te lachen. Het is de waarheid.

Je kan er je ziel op verwedden. - Maar dat is absurd!

Dat is waar.

Hij kwam nooit aan land. Nooit!

Hij zag het heel vaak liggen, maar hij ging niet één keer van boord.

Het probleem was dat hij voor de wereld niet bestond.

Er was geen stad, parochie, ziekenhuis of honkbalteam...

die zijn naam kende.

Hij had geen land, hij had geen geboortedatum en geen familie.

Hij was acht jaar oud, maar officieel was hij nooit geboren.

Amerika!

Ontvoering.

u kunt beschuldigd worden van ontvoering.

Als op een dag, de ouders van de jongen opdagen.

Na acht jaar, betwijfel ik dat.

Ik denk, dat de tijd gekomen is dat de jongen een normaal leven heeft.

Ik heb een brief voor het weeshuis hoofd zou u hem die brief willen geven.

Heel goed, kapitein. Waar is de jongen?

Bootsman, wijs deze heren de weg.

Voorwaarts!

We hebben tijd...

Aan de kant. - Hou dat tegen... we moeten alles doorzoeken!

Heeft u een jongetje gezien? - Nee.

22 dagen later, toen de Virginia op weg ging naar Rio de Janeiro.

Was Negentienhonderd nog niet gevonden en niemand wist iets over hem.

Iedereen, had pijn in zijn hart

want ze waren allemaal aan de kleine jongen gehecht,

hoewel niemand dat zei.

Kapitein! Waker worden! - Laat me slapen.

Kom met me mee, snel! - Jezus!

Zinken we? - Veel erger!

Hoe heet hij? - Negentienhonderd.

Niet de muziek, maar de jongen. - Negentienhonderd.

Wat een mooie muziek.

Kapitein Smith had graag... veel vragen aan hem willen stellen.

Bijvoorbeeld: "Waar heb je piano leren spelen?".

Of: "Waar zat je godsnaam, al die tijd verstopt?".

Of anders: "Hoe ben je in hemelsnaam, aan deze muziek gekomen..."

"die door je aderen, lijkt te stromen?".

Maar hij was een man in uniform.

En hij alleen kon zeggen: "Negentienhonderd, dit is volstrekt tegen de regels!"

Klote regels!

Zijn exacte woorden: "Klote regels!".

Maar ik begrijp niet wat deze plaat daarmee heeft te maken.

Je bent niet meer, echt scherp, hè! Dat is zijn muziek.

De muziek van Danny Boodman TD Citroen Negentienhonderd

de grootste, piano speler op de zeven zeeën.

Dat is ongelooflijk!

Als het allemaal waar is, moet deze plaat een fortuin waard.

Deze plaat kan ons beide rijk maken.

Deze plaat mag niet bestaan.

Het enige exemplaar, het origineel, is vernietigd.

Dit is een origineel.

Zo'n plaat gebruiken ze voor opnames op locatie.

Hoe komt u hieraan?

Ik ben uren bezig geweest om de stukjes aan elkaar te plakken.

Ik vond ze bij toeval in één van die twee oude piano's.

Ik heb ze gekocht van een handelaar.

Ze komen uit een oud hospitaalschip in Plymouth

Dat gaan ze over een paar dagen vernietigen.

Wat bedoel je met "vernietigen"?

Waar ligt het oude hospitaalschip? - Daarginds, maat. - Bedankt.

Waar kom je vandaan? - Liverpool.

Wat is je vak? - Ik ben kapper. - Teken hier. - Dank je.

Volgende. Wat is je vak?

Ik ben kok, kapper en kleermaker. - Dat is teveel, er uit!

Ik ben ook een goede monteur. - Wegwezen! De volgende.

Wat doe jij voor je vak? Ik speel trompet.

We hebben al genoeg muzikanten. Volgende.

Ga weg!

Waar gaat hij nou heen?

Wat was dat? - Geen idee.

Als je niet weet wat het is, dan is het jazz!

Jazz!

Hoe heet je? - Max Tooney.

Oké!

Het was de gelukkigste dag van m'n leven.

Al die hoopvolle mensen...

het afscheid, de sirenes, en die grote drijvende wereld die op gang kwam.

Het voelde als een groot feest. Een superfuif voor mij alleen.

Maar na drie dagen was de oceaan het gefeest beu.

Plotseling, midden in de nacht ging het mis, en brak de hel los.

Nu is het zo, dat een trompettist op een schip...

niet veel kan doen... als er een razende storm is.

Geen trompet spelen, is alles wat je kan doen... om de zaken niet verder te compliceren.

Maar ik kon het daar beneden niet verdragen.

Dezelfde gedachte, bleef maar spoken door mijn hoofd: "Hij is gestorven als een rat".

En ik wilde niet sterven als een rat.

Verdomme, ik ben verdwaald!

Conn, wat mankeert jou?

Ben je je zeebenen verloren?

Jij bent toch de nieuwe trompettist die op een Conn blaast?

Kom mee. Ik weet hoe ik je uit je lijden kan verlossen.

Loop maar mee.

Haal de rem er eens af. - Ben je gek geworden?

Vertrouw me. Haal de rem eraf.

Kom naast me zitten.

Ben je niet goed bij je hoofd? - Schiet nou maar op.

Vertel me eens, heb je kinderen? - Nee.

Shit, dan sluiten ze je eerdaags in het weeshuis op!

Hij is gek.

Mama! - Je hebt verstand van paarden!

Een beetje. - Goed zo.

Het was alsof de zee met ons rockte en terwijl wij rond zweefde,

werden de lampen en meubels geborsteld.

Ik realiseerde me, dat we met de oceaan dansten.

Wij en haar, als gekke dansers,

opgesloten in een vreugdevolle wals op het gouden parket van de nacht.

Oh, ja!

Ook wat?

Goedenavond, kapitein.

Zin in een ritje? - Negentienhonderd!

Wie ook anders, op dit hele schip zou zoiets geks doen, als dit?

Ik was gewoon aan het experimenteren... meneer.

Als ik het geperfectioneerd heb, zal het niet weer gebeuren.

Volgens mij, ligt het aan de remmen. Maak die, en je ga!

Vertel me nog eens, hoe groot dat raam was? - Verdomt groot!

We staan hier tot onze dood kolen te scheppen.

Schei uit!

Jij weet ten minste wat je later gaat doen.

Hé, Conn. - Wat?

Jij komt uit New Orleans? - Hoe weet je dat?

Ik ben gek op die stad. - O ja? Ik ben er lang niet geweest.

In de winter is het er prachtig.

En in maart...

komt er altijd wel een middag... dat ineens, vanuit het niets...

De mist op komt zetten. Een romige wand...

die net, onder de straatlantaarns hangt. Hij doorklieft alles...

zoals een wit lemmet. En het is betoverend.

Huizen verliezen de bovenste verdieping, bomen hun takken.

De kathedraal verliest zijn torenspitsen en de mensen op straat hun hoofd.

Alles wat zich boven nekhoogte bevindt, verdwijnt.

Je ziet alleen maar, een stel onthoofde mensen, die rond strompelend...

tegen elkaar botsen, die elkaar begroeten met:"Alles goed thuis?"

Precies. En het duurt maar even.

Maar hoe weet je dit allemaal?

Weet je,

vanaf de dag dat ik op dit schip zit...

hoor ik verhalen over een jongen

met een naam, die zolang is als een goederentrein...

die op dit schip is geboren... en er altijd is gebleven.

Absurd, dat je in 20 jaar tijd niet één keer aan land komt?

27 jaar.

Hij schijnt prachtige muziek te maken, die ze nog nooit gehoord hebben.

Ik heb ook, heb van hem gehoord.

Eerst dacht ik dat jij die jongen was

Maar er klopte iets niet. - Natuurlijk.

Ik dacht: "Als hij Negentienhonderd is, hoe kent hij New Orleans zo goed?"

Ik bedoel... jij bent in New Orleans geweest.

Als ik je vertel dat ik daar nog nooit ben geweest, geloof je me dan?

Wie je ook bent... ik ben Max Tooney.

Het is me een genoegen.

Komt er nog wat van? Het is de bedoeling om 'm op te blazen...

niet om 'm te laten opvreten door de vissen.

We zijn bijna klaar, nog wat kleine dingetjes!

Waar ga je heen? - Ik moet iemand zoeken.

Het is niet makkelijk uitleggen!

Kom eraf!

Klootzakken, laat me aan boord!

Kunt u dat, nog eens herhalen? - Zeker, ik zal het u nogmaals zeggen!

U gaat dat schip niet opblazen, want m'n beste vriend is aan boord.

Jullie maken je schuldig aan moord. Zorg dat die kerel opduvelt.

Haal hem hier weg! - Ik ben niet gek, het is waar!

Als ik zeg dat er een man aan boord van de Virginia is, is dat zo!

We hebben die schuit helemaal leeggehaald. Er zit alleen dynamiet in.

Hoe weet je zo zeker dat er iemand is?

Als je bewijs hebt, zeg het dan, omdat ik straks de schakelaar overhaal.

Ik weet het gewoon zeker.

Ik heb jaren op de Virginia gewoond.

Heeft u een staande piano gevonden in de derde klasse gevonden?

De Virginia is het enige schip met een piano, in de derde klasse.

Was er, wel of geen piano in de derde klasse?

Er was een piano, in derde klasse, maar geen staande, hij was horizontaal.

Al was hij rond, wat heeft een piano nou te maken, met een eventuele geest.

Er moeten duizenden geesten op een hospitaalschip zijn.

Ga weg... of anders bel ik de politie.

Laat me los!

Tussen al die dode zielen, is de grootste pianist van de wereld!

Hoor ik het goed een pianist?

En jij was zeker de snaren afstemmer al die jaren aan boord van de Virginia?

Wat, ik deed op de Virginia?

Wat deed je?

Ik speelde!

Dames en heren! Meine Damen und Herren!

Signore e signori! Mesdames et messieurs!

Bill Douglas, heet u welkom aan boord van de Virginia...

en wenst u een gezellige avond met de Atlantische Jazz Band!

Alsjeblieft, Negentienhonderd, alleen de normale noten. Oké?

We speelden, omdat de oceaan groot en eng is.

We speelden, zodat mensen niet het gevoel kregen, dat de tijd voorbij ging.

En niet konden vergeten, waar en wie zij waren.

We speelden, om ze te laten dansen, want als je danst, kun je niet sterven!

En je voel je een god.

We speelden ragtime, omdat het de muziek waar God op danst,

als er niemand naar hem kijkt, in de veronderstelling dat God zwart is.

Improviseren, jongens!

Jezus, ik moet gezondigd hebben. Is dat het, God?

Dat gaat lekker.

Maar in de derde klasse, speelde Negentienhonderd zijn eigen muziek.

Hij speelde daar 's middags of 's avonds laat,

als hij niet de "normale" noten hoefde te spelen.

En zijn muziek bestond uit noten, maar die waren anders, dan normaal.

Waar denk je eigenlijk aan als je speelt?

Waar kijk je naar? Waar gaan je gedachten naartoe?

Gisteravond, was ik in een prachtig land.

De vrouwen roken er naar parfum, alles schitterde...

en er waren tijgers.

Hij ging op reis en op zijn reizen kwam hij overal.

In hartje Londen, in een trein op het platteland

op de rand van een enorme vulkaan.

In de grootste kerk ter wereld, waar hij zuilen telde...

en de kruizen bekeek.

Hij reisde.

Speel eens een mooie tarantella.

Vertel me dan hoe de tarantella gaat, boertje.

En de mensen die van het schip afgingen hadden het over een vreemde muziek...

en een pianist, die speelde alsof hij vier handen had...

zo snel was hij.

Vreemde verhalen deden de ronde, sommige waren zelf waar.

Net als die één, over Wilson... een Amerikaanse senator...

die in derde klasse reisde

om de muziek van Danny Boodman TD Citroen Negentienhonderd te horen.

Amerika!

Waarom stop je? Alsjeblieft, ga door.

Het spijt me, senator, Ik speel alleen op de open zee.

Maar dat is absurd. - Havens zijn land, voor mij.

Ik speel niet op land. - Dus je bent nog nooit op tournee geweest?

Wat is dat?

Artiesten die rondtrekken...

om hun talent aan de wereld te tonen. - In zeker zin, doe ik dat nu al.

op mijn manier dan. Excuseer me.

Mag ik je interviewen?

Een inter... wat? - Een interview.

Wat is dat?

De senator vroeg: "Wat is het leukste om te doen, als je weer thuis bent?"

Negentienhonderd: "In Parijs is fijn om bij zonsondergang te wachten..."

"onder de Eiffeltoren, op de mensen die er vanaf gaan springen"

"Door hun geschreeuw, probeer ik te raden, uit welk land ze komen"

"Voordat ze op de grond uit mekaar spatten".

Ga toch een keer van boord, man. Eén keertje maar.

Dan kun je wereld eens met eigen ogen zien.

Heb je ooit over nagedacht? Je kunt er doen wat je wilt.

De mensen zullen aan je voeten liggen.

Je kunt schatrijk worden. Dan koop je een mooi huis...

en neem je een lieve vrouw. Waarom niet?

Je kunt toch niet je hele leven als een jojo op en neer varen?

De wereld is daar. Alleen een loopplank scheidt je van de wereld.

En wat is een loopplank? Een lullig trappetje.

De wereld wacht op je onderaan die trap.

Waarom probeer je het niet?

Eén keer.

Waarom doe je het niet?

Waarom? Waarom? Waarom? Waarom? Waarom?

Waarom? Waarom? Waarom?

Landbewoners vragen zich veel te vaak af waarom.

Als het winter is, wil je zomer.

Als het zomer is, wil je winter.

Daarom verveelt reizen niet. Je jaagt niets na dat ver weg ligt...

en waar het altijd zomer is.

Ik zie het niet zitten.

Wacht! Zet alles stil!

Zeg ze, dat de ontstekers los maken. - Maak de ontstekers los!

Ik zou maar bidden, dat we iemand vinden in deze berg roest...

zelfs als die iemand een piano kakkerlak leggende is!

Het is zoeken... naar een naald in een hooiberg!

Meneer, ik heb het gevonden.

Dit was zijn hut.

Sorry, ik kon het niet laten.

Je muziek was zo meeslepend.

Noord-Italië, wed ik.

Goed geraden! Friuli, om precies te zijn.

Maar stop niet met spelen.

Wil je er ook één?

Zo te zien wilt u niet naar Amerika.

Het is niet vanwege Amerika.

Het gaat me om wat ik achterlaat.

Tot voor een paar jaar geleden kende ik alleen m'n eigen grond.

De wereld begon en eindigde op dat kleine stukje land.

Ik had nog nooit door een straat gelopen.

Jij kunt dat misschien niet begrijpen.

Ik begrijp het heel goed.

Ik ken iemand die net zoiets heeft meegemaakt.

Droogde zijn land ook uit?

Ging zijn vrouw er vandoor met een priester?

En verloor hij zijn vijf kinderen ook aan de koorts?

Nee, maar hij bleef wel alleen achter. - Dan heeft hij meer geluk dan ik.

Ik heb nog een dochter. De jongste.

Ze heeft het overleefd.

En voor haar, heb ik de beslissing genomen... om iets aan m'n pech te doen...

en op reis te gaan zonder een einddoel.

En op een dag, toen ik één van de vele onbekende steden uitliep...

kwam ik bij een heuvel. En op de top, zag het mooiste

wat ik ooit in m'n leven had gezien.

De zee.

De zee.? - De zee.

Ik had de zee nog nooit gezien.

Het was alsof de bliksem insloeg.

Want ik hoorde de stem.

De stem van de zee? - Ja.

De stem van de zee.

Die heb ik nog nooit gehoord.

De stem van de zee is als een schreeuw.

Een harde schreeuw. En weet je wat de zee me toeschreeuwde?

"Jij daar!".

"Leeghoofd!"

"Het leven is immens! Begrijp je dat niet?"

"Het is immens."

Zo had ik het nog nooit bekeken. Het was revolutie in m'n kop.

Het deed me besluiten om m'n leven te veranderen.

Ik wou opnieuw beginnen.

Je leven veranderen... en opnieuw beginnen.

Dat zou je vriend ook moeten doen.

Negentienhonderd!

Hier is Max Tooney, je vriend.

Kom tevoorschijn, Negentienhonderd. Ik ben ook je vriend, al ken je me niet.

Wees niet bang. Er is geen politie!

Je zei wat over een piano. Waar stond die piano precies?

We hebben 'm daar gevonden.

Negentienhonderd!

Dames en heren!

Meine Damen und Herren!

Signore e signori!

Mesdames et messieurs!

Bill Douglas, heet u welkom aan boord van de Virginia...

wensen u, een gezellige avond met de Atlantische Jazz Band!

Op de viool speelt ondergetekende, Bill Douglas.!

Op tuba en contrabas, Freddie Loycano.

Max Tooney, op trompet!

Jim Jim Breath Gallup, op trombone!

Sam Scalisi, op de drums!

Op saxofoon, Sam Sleepy Washington!

Op banjo, Oscar Delaguerra!

En ten slotte, op piano, Danny Boodman TD Citroen Negentienhonderd!

De grootste!

Voor de allerlaatste keer, hou je... Aan de vaste noten.

Daar gaat hij weer!

Ik heb het helemaal met je gehad, jij zoon van een vuile stoker!

Er komt een avond, dat het publiek je capriolen niet zullen waarderen.

Die avond komt... ... ik zweer het je...

...gooi ik je overboord!

Waar haal je het vandaan? - Wat bedoel je?

De muziek. - Dat weet ik niet.

Zie je die vrouw daar bijvoorbeeld?

Die ziet eruit... alsof ze net haar man heeft vermoord.

En nu gaat ze ervandoor met zijn geld.

Vind je dit niet haar muziek? - Je hebt gelijk.

Zie je die jongen?

Hij kan niets vergeten.

Zijn hoofd zit vol met herinneringen, en hij kan daar niets aan doen.

Luister naar zijn muziek.

En kijk eens naar haar.

Ze ziet eruit als een hoertje dat non wil worden.

Ongelooflijk!

En kijk nu eens naar hem.

Zie je hoe hij loopt?

Dit is niet zijn eigen kostuum. Het zit hem niet echt lekker.

Hij is vast een verstekeling die naar binnen is geglipt...

en 'n avontuurtje wil. Hij heeft Amerika op zijn netvlies.

Hij zal het als eerste zien. Ik hoor hem al schreeuwen.

Hij kan lezen, Negentienhonderd!

Geen boeken, iedereen kan dat.

Hij kon mensen lezen, en wat ze met zich mee droegen.

Plaatsen, geluiden, geuren,

hun land, hun verhaal... alles, stond op hun geschreven.

En hij las het, en met oneindige zorg organiseerde, en ordenen hij het...

tot een immense kaart... die hij tekende in zijn gedachte.

Misschien had hij... nog nooit de wereld gezien,

maar voor bijna 30 jaar... kwam de wereld, aan hem voorbij.

En bijna voor 30 jaar, op dat schip had hij ze bespioneerd...

en hij steelde hun ziel.

Amerika!

Ik ging haar kamer binnen, en ze besprong op me...

en ik scheurde de kleren, van haar lijf. - Oh, ga door!

Maak je altijd deze onzin mee, tijdens de reis? - Tuurlijk!

Singleton, Lee Claire.

Hallo?

U kent me niet, maar ik wou een babbeltje maken.

Een babbeltje? Waarover?

Wat u wilt. Het weer voor mijn part. U mag het zeggen.

Het is hier druk, wijsneus!

Hallo?

Is dit de racetrack? - Ja, wil je wedden? Snel!

Kan je me vertellen... of Mama's loopt?

Nee, je zuster!

Ik denk dat er een misverstand is. - Steek die maar in je reet!

Ik weet dat de telefoon, niet altijd het beste uit iemand haalt.

Zal ik, het beste eens uit jou halen!

Als je niet stop met bellen, kom ik, en maak je af! Ik weet wie je bent!

Jezus, hij is al hier!

Ben jij die gozer met die rare naam?

He wacht! We willen alleen praten...

Blijf staan, minkukel.

Laat je zien! We doen je geen kwaad. - We zijn moe, man?

We zijn muzikanten.

Deze kant op!

Bon appetit. - Zeg dat wel. Zeg dat wel.

Kun jij tien soorten jazz tegelijk spelen?

Geen idee. Ik tel ze nooit. Ik ben gewoon een pianist.

Het is hem. - Dat wordt dan tijd.

De uitvinder van de jazz heeft ons gestuurd.

Wat wil hij van me? - Hij daagt je uit tot een piano duel.

Een piano duel?

Wat is in vredesnaam een piano duel?

Het is duel, met piano's in plaats van pistolen.

Het is een muzikanten ding. Geen bloed, alleen wat haat.

Echte haat, onderhuids. Met riffs, zoals je, nog nooit van gehoord heb.

Het kan soms een hele nacht duren en aan het eind, wint er één.

Negentienhonderd!

Als ik jou was, was ik niet zo zeker, dat hij hier nog is.

Als ik hem niet zou kennen, dan is hij hier, en nergens anders.

Dat weet ik zeker.

Hij moet weg gegaan zijn. Wat moet hij hier, gedaan hebben zonder een piano?

Trouwens, het was oorlog, wie weet?

Misschien maakt hij niet langer deel uit van deze smerige wereld.

Iemand zoals hij eindigen niet zoals iedereen.

Het is niet zijn stijl. - Denk wat je wil...

maar ik kan niet vragen, aan de eigenaren dit karkas te behouden...

omdat iemand, die niet bestaat aan boord is. Ik kan het niet vertragen.

Negentienhonderd, het is Max! Ik moet met je praten!

Het duel wat gebeurde er? - Jelly Roll Morton, kwam aan boord in Boston...

in de zomer van 1931.

Volledig in het wit gekleed, draagt een diamant, zo groot als een gehaktbal.

Zelfs de kousenbanden, op zijn sokken waren met diamanten bezet!

Jelly Roll, wat is de reden voor een reis naar Europa op een stoomboot?

Tot nu toe ben je niet verder geweest dan de Mississippi, omhoog en omlaag!

Europa kan me niks schelen.

Ik ga mee met dit barrel, omdat ik iemand wil ontmoeten.

Hij schijnt een aardig moppie piano te spelen.

Maar ik heb gehoord dat hij niet aan land durft te komen.

Heeft hij het over mij? - Reken maar.

Hij zegt tegen me:

"Hé, Jelly, die gast speelt beter piano dan jij!"

Dus ik zei tegen mezelf: "Hoe kan die snuiter zo goed zijn..."

"als hij niet eens van dat schip af durft".

"Verdomme Jelly, jij hebt de jazz uitgevonden!"

Ik zei tegen mezelf: "Jij kunt best een eersteklas reisje naar Europa betalen!"

"Dat is een fluitje van een cent."

Neem maar een foto.

Eerlijk zeggen: Ben je bang? - Dat weet ik niet.

Waarom een duel? Wat is dat?

Het leek erop, alsof het hem niets kon schelen...

alsof hij, het niet eens begreep. Maar hij was wel nieuwsgierig.

Hij wilde horen, hoe de duivel... de uitvinder van jazz, speelde.

Het was geen grapje. Hij geloofde echt dat die man, de jazz had uitgevonden.

Ik geloof, dat hij dacht... dat hij iets nieuws kon leren.

Zo was hij gewoon... een beetje, als oude Danny.

Hij had geen sporters mentaliteit.

Het kon hem niet schelen wie er gewonnen. Het was de rust, die hem verbaasde!

Het is een neger!

Ik geloof dat u op mijn kruk zit.

U hebt de jazz uitgevonden? - Dat zeggen ze.

En u bent degene, die alleen kan spelen... als u de zee onder uw gat heeft, nietwaar?

Dat zeggen ze.

Excusez moi, s'il vous plait.

Jelly Roll Morton speelde niet, hij streelde de noten.

Het klonk als het strelen van een vrouwenlijf.

Zijn handen... waren zo licht als vlinders.

Hij was begonnen in de rosse buurt van New Orleans.

In de hoerenkasten had hij het geleerd.

De minnende mensen wilden geen kabaal.

Ze wilden muziek die onder het bed door gleed...

zonder de passie te verstoren. Die muziek speelde hij.

En daarin was hij absoluut de beste.

Jouw beurt, zeeman.

kom op.

Waarom begint hij niet?

Hij is gek!

Stille Nacht? Dat is toch een kerstliedje?

Heeft hij gewonnen? - Nee, ze warmen zich alleen op.

Wat mankeert jou? - Ik huil altijd als ik muziek hoor.

De hele bemanning heeft op jou gewed!

Ik heb heel mijn jaarsalaris, ingezet. en hou op met janken!

Stop daarmee en denk aan je muziek!

Mag ik ook wedden? - Nee, dat brengt ongeluk.

Maar ik wil op hem wedden. Hij is de beste.

Je bent gek, weet je dat? - Ja, maar zo krijg je wel je geld terug.

Dit is precies hetzelfde stuk.

Dit hebben we al gehoord!

Hij steek er de draak mee.

Heeft hij verloren? - Nog niet.

Steek dit maar in je reet.

Hé, Max!

Geef 's een sigaret? - Je pakt dit verkeerd aan!

Geef me een sigaret. - Je rookt niet!

Wat heb je toch? Je speelt die vent met één hand de zaal uit.

Kom op!

Neem me niet kwalijk, zei je wat. - Ik zei niets.

Geef je me nog een sigaret? - Zo blijven kolen scheppen, voor eeuwig!

En alles wat je kunt zeggen... - Geef me een peuk, goddomme!

Grappenmaker!

Over en uit!

Je vroeg erom, lul.

Rook jij 'm maar op. Ik weet niet hoe het moet.

Heeft hij gewonnen? - Ja, hij won.

Ik wist, dat hij zou winnen!

Jelly Roll Morton bleef de rest van de reis in zijn hut.

In Southampton ging hij van boord en reisde hij terug, naar Amerika.

Ik weet nog, dat Negentienhonderd hem nakeek...

en alles wat hij zei was: - Klote jazz.

Dat zei hij echt: "Klote jazz!"

Wat een ongelooflijk verhaal. - Heb ik iets gemist?

Dat kun je wel zeggen. - Verdorie!

Maar hij vertelt het je nog wel. - Reken daar maar op. - Dank je!

Hij kan mooie sprookjes vertellen.

Dit is geen sprookje!

Ja, ik heb een hoop domme dingen gedaan in mijn leven.

Als je mij nu ondersteboven hangt... zal er niets uit mijn zakken vallen.

Ik heb zelfs mijn trompet verkocht. Alles!

Maar niet dit verhaal, dat heb ik niet verloren!

Ik besloot het te vertellen... omdat ik hem wil redden.

Maar er is niemand hier. Niemand! Begrijp je dat?

Dat komt, omdat we hier met teveel mensen zijn, we maken hem bang.

Dat is genoeg. Nu, verlaat je het schip, of ik laat u arresteren.

Aan het werk, jij. Snel!

Geef me nog een kans. - Hoepel op!

Morgen blazen we 'm op!

Stop of ik schiet.

Hebbes. - Ouwe, rustig. Ik ben het maar.

Jij weer? - Weg met dat geweer.

Eerst iets verkopen, en het dan terug stelen, dat is een ouwe truc.

Ik had het kunnen weten. - Nee, ik zocht dit.

Waarvoor? - Het is een zaak van leven of dood.

En ook 'n platenspeler. - Een dief en een leugenaar.

Ik heb niet veel tijd, te verliezen. - Ik wel en bovendien heb ik een wapen.

En sinds wanneer maken ze eigenlijk platen op schepen?

Je bent een bedrieger!

Als je vriend op die plaat speelt, moet hij een keer van boord zijn gegaan.

Heb ik gelijk? - Onmogelijk, ouwe!

Hij was er zelf bij... bij het opnemen, van deze opname,

wat volgens mij zijn allerbeste werk is.

Maar om dit te doen, hoefde hij niet van het schip af, niet eens één minuut.

Het was een bijzonder, uniek evenement in de geschiedenis, van een plaat maken.

U gaat het maken, Mr Negentien. Als deze plaat goed verkoopt...

en dat denken we... dan schopt u het ver, Mr Negentien.

Mag ik Negentien zeggen? - Dit gaat vast pijn doen, of niet?

Oké, heren, stilte graag. Ik tel tot 3.

Eén, twee drie.

Hoe heet het?

De mensen zullen zich te pletter snikken.

Het moet nog 'n pakkende titel hebben: "Swinging in the Breeze..."

Geweldig, zoals altijd.

Je gaat het helemaal maken.

Je hoeft alleen die stap te nemen.

Welke stap? - Van de boot af.

Verlaat deze brakke schuit...

en ga roem najagen en je fortuin maken.

Ik wil me nergens mee bemoeien, maar met deze plaat...

kun je doen wat je wilt zonder dat je dit schip verlaat.

We maken miljoenen kopieën...

zodat mensen over de hele wereld je muziek kunnen horen, Negentien.

Mr Negentien?

Mijn muziek gaat nergens heen zonder mij.

Hé, nee! Afblijven! - Wat doe je? Is hij gek?

We hebben een contract. U kunt niet terug.

Ik ga altijd terug.

Hé, Padovan! Wat doe je hier? Golven tellen?

De kapitein zegt, dat we zo de Kreeftskeerkring passeren.

Mooi, zien we weer eens wat.

De zee verandert tien keer per dag van kleur.

Nog veel vaker. Ik kan de hele dag naar de zee kijken.

Boeren durven niet te kijken. Dat heb ik gehoord.

Dat is niet waar.

M'n vader heeft me verteld dat de zee een stem heeft.

Echtwaar? Wat zei hij dan?

Dat kan ik je niet vertellen Het is een geheim.

En geheimen moet je bewaren. - Het is gaan gieten.

Laten, we naar binnen gaan.

Amerika!

Verdorie, ik wou het zeggen!

Pardon.

Pardon.

Laat me er door?

Pardon, juffrouw.

Ik moet met u praten.

U gaat uw vader opzoeken? - Ja.

Hoe weet u dat? - Ik denk dat ik hem heb ontmoet.

Op dit schip een aantaljaren geleden.

Ik weet niet, of hij met dit schip nam. - Ik weet het zeker.

Hij heeft een trekharmonica. Klopt dat?

We hebben nog samen gespeeld.

Ik weet niet of hij het nog weet, maar doe hem de groeten.

Oké, dat zal ik doen.

Maar hoe wist u, dat ik het was? Is dat niet vreemd?

Dat is een geheim.

En geheimen moet je bewaren.

Ook al dacht uw vader daar toen anders over.

Wilt u dit muzikale aandenken aannemen?

Het spijt me... maar ik kan u niet horen.

Ik wil, dat u dit kleine cadeautje... - Ik kan u niet horen.

Veel geluk. - Dank u wel. Insgelijks.

Kom ons een keer opzoeken. We wonen op Mott Street 27.

M'n vader heeft een viswinkel. - Misschien.

Padovan, oké!

Volgende! - Volgende!

Hij sprak nooit meer over haar en ik vroeg hem er de eerste tijd niet naar.

Bovendien was hij gelukkig, zoals altijd.

Hij was ongekend populair.

Niemand van ons, had kunnen indenken wat er onder dat geluk, smeulende was.

Maar op een lenteavond, tussen Genua en New York, op volle zee...

Het schilderij viel. - Wat bedoel je?

Ouwe, heb je je ooit afgevraagd waarom schilderijen vallen?

Nee, niet echt.

Het heeft me altijd geïnteresseerd waarom schilderijen vallen.

Wat heeft een schilderij hier nou mee te maken? - Dat doet het.

Bij Negentienhonderd, ging het op die op manier, zoals bij de schilderijen!

Ze hangen er al jaren, en dan zonder enige waarschuwing...

vallen ze.

Ze hangen aan een spijker en niemand raakt het aan...

maar op een zeker moment...

vallen ze naar beneden, in absolute stilte.

En alles is volkomen stil om hun heen.

Er vliegt nog niet eens een vlieg rond.

En dan...

Er is geen reden. Waarom, op dat moment?

Wie weet het?

Wat gebeurt er met een spijker

om te beslissen dat het gewoon niet meer gaat?

Heeft hij ook een ziel, dat arme ding?

Neemt hij beslissingen? - Laten we gaan zitten.

Heeft de spijker, de tijdsduur met het schilderij besproken?

Waren ze, het er over eens? Praten ze er al jaren over?

Hebben ze beslist, op een datum, een tijd, een minuut, een exact moment?

Of wisten ze dit allebei al vanaf het begin? Was het een, één tweetje?

"Ik laat hem vallen over 7 jaar" - "Dat vind ik goed."

"Begrepen op 13 mei!" - "Oké!"

"Om 12 uur?" "Maak er 12:15 van"

"Oké!" "Dus, goede nacht."

Zeven jaar later, op 13 mei... om 12:15

Het is onmogelijk, het te begrijpen.

Het zijn van die dingen, waar je maar beter, niet over na moet denken.

Als ze vallen, wanneer je wakker wordt en ontdekt, dat ze niet meer van je houdt,

wanneer je de krant opent... en lees dat de oorlog is uitgebroken

als je een trein ziet... en denkt, ik wil hier weg...

als je in een spiegel kijkt... en realiseer dat je oud bent...

Op een avond, midden op zee, Negentienhonderd.

Keek hij op van zijn bord, en keek me in de ogen, en...

Als we over drie dagen in New York zijn, ga ik van boord.

Ik was verbijsterd.

Ben je je tong verloren?

Ik vind het geweldig.

Maar waarom zo op eens?

Ja, zo op eens!

Kerel, ik vind het fantastisch.

Ik wil iets zien als ik daar ben.

Wat? - De zee.

De zee? - De zee.

Je houdt me voor de gek. Je ziet de zee al je hele leven.

Vanaf hier!

Ik wil 'm vanaf daar zien. Dat ziet er vast heel anders uit.

Kijk ernaar als we in de haven zijn. Dat is hetzelfde.

Nee, dat is het niet. Op het land kun je haar stem horen...

...niet van af een schip.

Wat bedoel je met "haar stem?" - Haar stem.

Die is als... een harde schreeuw...

die je vertelt dat het leven immens is.

Pas als je dat hebt gehoord, weet je wat je moet doen met je leven.

Ik kan hier wel eeuwig blijven...

maar de zee kan me niets nieuws meer vertellen.

Maar als ik aan land ga en daar een paar jaar woon, ben ik normaal.

Net als andere mensen.

En misschien ga ik op een dag naar de kust...

en dan zie ik de zee... en hoor ik haar schreeuwen.

Ik weet niet wie je deze onzin heeft vertelt, maar wil je mijn mening horen?

Ik denk dat ik weet waarom je van boord wilt.

Vanwege dat meisje.

Het gaat altijd om een meisje.

Hoe het ook zij, ik vind alles best.

Want ik heb altijd gewild dat je dit schip zou verlaten...

en zou trouwen en kindertjes krijgen.

En dat je dingen zou meemaken die misschien niet groots zijn...

maar wel de moeite waard.

Kom je me opzoeken op het vasteland, Max?

Dat spreekt vanzelf.

Dan kun je me voorstellen aan de moeder van je kinderen.

En me uitnodigen voor de zondagse maaltijd.

Ik neem het toetje mee en 'n fles wijn.

en jij zegt: 'Dat niet had gehoeven.'

En terwijl jij me je huis laat zien dat de vorm heeft van een schip...

braad je vrouw een kalkoen. En als we aan tafel zitten...

zeg ik dat ze goed kan koken...

en dan zegt ze dat je het zo vaak over me hebt.

Weet je wat, ik geef je m'n kameelharen jas.

Dan kom je straks mooi voor de dag.

Denk je, dat ik een familie met een paard kan hebben?

Ik had zoveel mensen zien vertrekken van wie het me geen moer kon schelen.

Maar afscheid nemen, van Negentienhonderd viel me zwaar.

Zorg goed voor jezelf, oké?

Het ga je goed.

We maakten grapjes en zeiden "tot gauw"...

maar in ons hart wisten we dat we elkaar nooit weer zouden zien.

Daar konden we niets aan doen, het gaat meestal zo.

En nu gebeurde het.

Hoe kom ik eraf?

Dag, Negentienhonderd.

Veel geluk! - Vergeet ons niet!

En vergeet niet je wollen vest in de winter te dragen!

Vergeet ons niet te schrijven!

Veel geluk!

Wat nou? Is hij in de poep gaan staan?

Misschien is hij iets vergeten.

Ja, waarom hij van boord wou!

Wat doet hij?

Wat hij ook zag van die verdomde loopplank,

wat voor soort gedachten, zijn geest doorkruiste, toen hij daar stond...

heeft hij me nooit verteld.

Nee, ga weg! - Wacht!

Ik geef je al mijn geld. Pak aan!

Hij gedroeg zich nog lang daarna heel apart. Hij sprak met niemand.

Hij zat dagen achtereen in zijn eentje.

Hij leek diep na te denken over zichzelf.

Maar op een dag, toen ik aan de bar zat...

Bedankt voor de jas, Max. Hij zat als gegoten.

Het was een grote afgang.

Maar ik voel me nu lekker. Ik ben er klaar mee.

Hij zag eruit als iemand die die het meende...

iemand die precies wist waar hij heen ging...

zoals hij aan de piano zit en begint te spelen.

Er bestond geen twijfel in zijn handen.

Het was alsof de toetsen hadden gewacht op deze noten.

Het leek erop, alsof hij ze daar toen heeft gemaakt...

maar ergens in zijn hoofd, waren die noten, al de hele tijd aanwezig.

Hij besloot op die dag, om achter het toetsenbord te blijven zitten...

voor de rest van zijn leven, en begon zijn meest absurde muziek te spelen.

Die muziek, zou hij voor de rest van zijn leven spelen.

Kijk naar die vent met de trompet! Hij moet dronken zijn, of is half gek.

Kijk, hij huilt!

Ik verliet de Virginia op 21 augustus, 1933...

met m'n verlofpapieren en achterstallig loon. Alles was in orde.

Ik wist dat ik vroeg of laat genoeg had gekregen van de zee.

Ik vernam niets meer van Negentienhonderd en het schip.

Niet dat ik ze ooit vergeten ben. Integendeel.

Tijdens de oorlog vroeg ik me af wat hij gedaan zou hebben als hij er was."

"Wat zou hij gezegd hebben?".

"Klote oorlog!"

Maar als ik het zeg, klinkt het heel anders.

Het is lang geleden. Wie weet is hij wel vertrokken.

Misschien is hij wel naar Mott Street gegaan, naar die vrouw.

Misschien.

Hé, die Conn. Wat is er, ben je je zeebenen kwijt?

Hoe kom je in godsnaam aan die plaat?

Wat heb je al die jaren gedaan?

Ik heb muziek gemaakt. - Zelfs tijdens de oorlog.

Zelfs toen er niet meer gedanst werd.

Zelfs toen de bommen vielen.

Van de muziek, knapte ze op.

De gewonden, bedoel ik.

Of anders, hadden ze vermaakt...

door even te ontsnappen aan deze wereld.

Tijdens de reis, waren ze soms niet bij hun verstand,

als ze niet naar de muziek konden luister.

Mijn gezicht, was soms het laatste wat ze zagen.

Ik speelde net zo lang door tot het schip hier aankwam.

Noem je dit een schip?

Het is meer een berg dynamiet die op het punt van ontploffen staat.

Beetje gevaarlijk, vind je niet?

Hoe zit het met jou?

Waar is je trompet?

Ik ben ook gestopt met spelen.

Maar weet je, ik heb zin om opnieuw te beginnen.

Ik loop over van nieuwe ideeën.

Laten we een duo beginnen... jij en ik.

Of onze eigen band:

De Danny Boodman T.D. Citroen Negentienhonderd Big Band.

Het laat het bloed stromen! Dat wordt een dikke hit!

Kom op, Negentienhonderd. Ga met me mee. En we bekijken het vuurwerk, vanaf de pier

en maken een nieuwe start.

Soms is dat de juiste manier. Gewoon teruggaan naar het begin.

"Je bent nog niet afgeschreven zo lang je een goed verhaal hebt"...

"en iemand om het aan te vertellen." Weet je nog?

Dat heb je me zelf verteld.

Moet je zien hoeveel verhalen je hebt vergaard.

De mensen zullen aan je lippen hangen... en ze zullen plat gaan voor je pianospel.

Geloof me.

Zoveel, stad...

Er kwam geen einde aan.

Het einde, alstublieft.

Kunt u me vertellen waar het einde is?

Op de loopplank was er nog niks aan de hand.

Ik zag er voornaam uit in m'n overjas.

Mooi, op maat gesneden.

Ik was van plan om van boord gaan. Dat zweer ik je.

Daar lag het niet aan.

Ik werd niet weerhouden door wat ik zag...

maar door wat ik niet zag. Begrijp je dat?

Wat ik niet zag.

Die naar alle kanten uitgroeiende stad had geen einde.

Er kwam geen einde aan.

Ik kon niet zien waar die stad ophield.

Het einde van de wereld.

Neem een piano.

De toetsen beginnen ergens en ze eindigen ergens.

Je weet dat het er 88 zijn. Dat staat vast.

Zij zijn niet oneindig, jij bent oneindig.

En met die toetsen kun je muziek maken die oneindig is.

Dat bevalt me.

Daar kan ik mee leven.

Maar vanaf die loopplank, zie ik miljoenen toetsen. En er komt geen einde aan.

En dat is, de waarheid, Max. Het houdt niet op.

Dat klavier is oneindig.

En als dat klavier oneindig is, dan kun je de muziek niet spelen.

Dan zit je op de verkeerde kruk.

Dat is Gods piano.

Heb je die straten gezien? Het waren er duizenden.

Hoe doen jullie dat? Hoe kiezen jullie er steeds eentje uit?

Eén vrouw, één huis.

Eén stuk grond dat van jou is, één uitzicht.

Eén manier om te sterven.

De hele wereld drukt op je en je weet niet waar hij ophoudt.

Ben je nooit bang dat je kapot gaat aan de immensheid van de wereld?

Ik ben geboren op dit schip.

En de wereld trok aan mij voorbij. Maar tweeduizend mensen tegelijkertijd.

En toch waren er wensen.

Maar nooit meer, dan wat paste tussen boeg en achtersteven.

Je leven speelde zich af... op een piano, die niet oneindig was.

Zo heb ik leren leven.

Het vasteland?

Het vasteland is een te groot schip.

Een te mooie vrouw.

Een te lange reis. Een te sterkparfum.

Het is muziek die ik niet kan maken.

Ik kan niet van dit schip af.

Het beste wat ik kan doen, is uit m'n leven stappen.

Uiteindelijk besta ik niet voor de wereld.

Met uitzondering van jou, Max.

Jij bent de enige die weet dat ik hier ben.

Je bent een minderheid en daar moet je maar aan wennen.

Vergeef me, mijn vriend.

Ik ga niet van boord.

Hé, Max!

Zie je het voor je bij de hemelpoort?

Een vent zoekt m'n naam op de lijst en kan 'm niet vinden.

"Wat was uw naam, zei u?" "Negentienhonderd".

"Niemann, Nightingale,"

"Ninestock, Nittledeen".

"Ziet u, ik ben geboren op een schip". "Wablief?"

"Geboren, getogen en overleden op een schip".

"Schipbreuk geleden?" "Zesenhalve ton dynamiet over me heen gekregen".

"Hoe voelt u zich nu?"

"Prima, maar ik ben wel een arm kwijtgeraakt".

"Een arm?" "Ja, door de explosie".

"Dan moet u even tussen die stapel kijken".

"Welke mist u ook alweer?" "De linkerarm".

"O, wat spijt me dat nou vreselijk"

"We hebben alleen maar rechterarmen".

"Twee rechterarmen?" "Ja".

"Ik vrees van wel".

"Zou u er bezwaar tegen hebben om..."

"Om wat?" "Om een rechterarm te nemen in plaats van een linker".

"Alles welbeschouwd is een rechterarm altijd beter dan niks".

"Helemaal mee eens".

"O ja, we hebben een zwarte arm en een witte arm".

"Oh, bijpassende armen, graag".

"Ik heb niets tegen negers, het is gewoon een kwestie van esthetiek!"

Lach er maar om, Max.

Wat een puinhoop. De eeuwigheid door moeten met twee rechterarmen.

Hoe moet je een kruis slaan?

Hé, Max!

Stel je de muziek voor die ik dan kan maken.

Ik hoop dat ze er een piano hebben.

Oké, trekken maar!

Wat zou jij in mijn plaats hebben gedaan?

Ik zou het niet weten.

Ik zou me waarschijnlijk erg nutteloos hebben gevoeld.

Vroeg of laat komt aan elk verhaal een eind en valt er niks toe te voegen.

Hoe dan ook, bedankt ouwe.

Hé, Conn!

Eén ding is me nog niet duidelijk.

Wie heeft die plaat in de piano verstopt?

Ondergetekende. - Dan was je dus toch niet zo nutteloos.

Hé, Conn!

Hier.

Neem je trompet mee. Je zult 'm nodig hebben.

Laat dat geld maar zitten.

Een mooi verhaal is me meer waard dan een ouwe trompet.

Oké, ouwe.